TACO wraca do menu. Inwestorzy czekają na ruch Trumpa wobec Iranu

Krzysztof Adamczak
-
0
TACO wraca do menu. Inwestorzy czekają na ruch Trumpa wobec Iranu

Prezydent USA zadbał o to, by świąteczny nastrój nie zagrzał zbyt długo miejsca. We wtorek wracamy na rynki i znów mamy straszenie, szantaże, groźby. Inwestorzy, choć objedzeni pisankami, już myślą o TACO. 

Nieznośna lekkość deadlinów

Pozostaje coraz mniej czasu nim upłynie kolejny już deadline dla Iranu. Jest on wyznaczony na środę o 2:00 w nocy czasu polskiego. Wczoraj na konferencji prasowej prezydent Trump zadeklarował, że jeśli Cieśnina Ormuz nie zostanie odblokowana, to cały kraj zostanie zrównany z ziemią w trakcie jednej nocy. Trochę w odpowiedzi na te groźby Pakistan, Egipt i Turcja jako mediatorzy dostarczyły propozycję 45-dniowego zawieszenia broni z otwarciem Cieśniny Ormuz. Iran jednak tę propozycję kategorycznie i jednoznacznie odrzucił. Teheran wysłał własną 10-punktową odpowiedź i zażądał „permanent end to war” (a nie tylko „temporary ceasefire”), co oznaczałoby zakończenie wszystkich konfliktów regionalnych. Na liście żądań Iranu znalazły się też: protokół bezpieczeństwa dla Cieśniny Ormuz, zniesienie sankcji i wypłacenie odszkodowań wojennych. Trump nazwał propozycję mediatorów znaczącym, choć niewystarczającym postępem, zapowiedział, że deadline nie zostanie przesunięty i dorzucił jeszcze, że Iran ma mnóstwo czasu, by złagodzić stanowisko. Do odpowiedzi Teheranu jednak się nie ustosunkował, choć można zakładać, że stanowiska obu stron są skrajnie różne. Sekretarz Obrony Pete Hegseth podgrzewa atmosferę i zapowiada intensyfikację ostrzału w nadchodzących dniach. Rynki mimo to stawiają na scenariusz TACO (Trump Always Chickens Out) — wczorajszy ruch po doniesieniach o potencjalnym zawieszeniu broni pokazał, że Wall Street wierzy w wycofanie się Trumpa w ostatniej chwili.

Rozmowy rozmowami, a bomby swoje

Tymczasem wczoraj wieczorem Izrael zbombardował instalację petrochemiczną w South Pars – największym na świecie złożu gazu ziemnego (współdzielonym z Katarem) i głównym źródle energii domowej dla 93 milionów Irańczyków. Ogień został opanowany, ale szkody są w tym momencie trudne do oszacowania — to przypomnienie, o jaką stawkę toczy się gra. Każdy dzień konfliktu to kolejne miliardy potrzebne na odbudowę zniszczonej infrastruktury krytycznej. Trump w tym samym czasie zaskoczył kolejnym pomysłem, czyli przejęciem kontroli nad irańskim sektorem naftowym. Zasugerował jednocześnie, że można wykorzystać to narzędzie jako element presji wobec Chin w wojnie handlowej. Iran nie tylko nie ugina się pod presją deadline’u, ale sam eskaluje: irański minister młodzieży wezwał wczoraj młodych ludzi do utworzenia „human chain” wokół elektrowni, w odpowiedzi na groźby Trumpa. Równolegle Teheran publikuje swoją listę potencjalnych celów do uderzenia, na wypadek eskalacji ze strony USA.

W usługach coraz mniej optymizmu

Wbrew pozorom nie tylko wojną rynek żyje. Nie brakuje nam kolejnych figur makroekonomicznych, choć nie da się ukryć, że nad znaczną częścią z nich i tak unosi się cień Bliskiego Wschodu. Większość inwestorów dopiero dzisiaj wraca do pełnej gry po weekendowych świętach Wielkanocy. Zbiegło się to z odczytami PMI dla usług w Europie. I trudno tu o optymizm, choć zbiorczy wynik dla całej strefy okazał się nieco wyższy nie tylko od oczekiwań, ale – co kluczowe – również od granicy 50 pkt. Jednak wynik 50,2 pkt wpisuje się niestety w negatywny ostatnio trend, a ten bufor bezpieczeństwa radykalnie się zmniejsza. We wtorek decyzję w sprawie stóp procentowych podjęli Rumuni i zgodnie z przewidywaniami analityków utrzymali koszt pieniądza bez zmian. Większość banków centralnych w obecnych warunkach przechodzi w tryb wait & see i próbuje oszacować, jak duże będą konsekwencje wojny w Iranie. Globalna retoryka wokół polityki pieniężnej dość mocno przeszła z gołębiej na jastrzębią stronę. Coraz większa liczba medialnych analityków wchodzi do licytacji pt. „ile podwyżek stóp czeka nas w tym roku?”. W tym kontekście zawsze warto zapoznać się z „minutkami” z posiedzenia FOMC, które zostaną opublikowane jutro wieczorem.

Złoty dzisiaj pozostaje stabilny, nieznacznie tracąc względem euro, które kosztuje 4,275 zł. Kurs dolara pozostaje przyklejony do poziomu 3,70 zł, minimalnie za to tanieje frank, za którego zapłacimy 4,625 zł.

Europa pod presją stagflacji, USA bardziej odporne. Wojna w Iranie zmienia układ sił na rynkach

Enrique Díaz-Alvarez
-
0
Europa pod presją stagflacji, USA bardziej odporne. Wojna w Iranie zmienia układ sił na rynkach

Uczucie déjà vu unosi się nad rynkami w obliczu braku wyraźnych perspektyw na zakończenie wojny w Iranie.

Kluczowe punkty:

  • PLN czeka na sygnały z RPP.
  • Wojna w Iranie trwa, rynki czekają na deadline Trumpa.
  • Rynek pracy w USA pozostaje odporny na niepewność związaną z wojną.
  • Inflacja w strefie euro w marcu wzrosła w obliczu szoku energetycznego.
  • Prezes BoE Bailey odsuwa rynkowe oczekiwania dot. podwyżek stóp procentowych.

Prezydent Donald Trump stosuje różne groźby i wielokrotnie przesuwa terminy ich realizacji, a rynki finansowe w coraz większym stopniu ignorują jego zastraszanie, skupiając się zamiast tego na rzeczywistych wydarzeniach – podobnie jak po pierwszych tygodniach zamieszania celnego rok temu. Inwestorzy szukają spójnej narracji, podczas gdy aktywa ryzykowne odbijają, ceny ropy wciąż rosną, a cieśnina Ormuz pozostaje zamknięta przez Iran. Wczesne oznaki makroekonomicznego wpływu wojny wskazują na stagflację w importującej surowce energetyczne Europie i większą odporność samowystarczalnych Stanów Zjednoczonych. W tle waluty eksportujących surowce rynków wschodzących zaczęły odbijać i większość jest obecnie zdecydowanie silniejsza względem euro niż w przeddzień wojny.

Najważniejszym motorem ruchów rynkowych w tym tygodniu będzie wciąż rozwój sytuacji w Iranie, w szczególności wielokrotnie przesuwany przez Trumpa, upływający dziś w nocy, deadline na otwarcie przez Iran cieśniny i przystanie na warunki rozejmu. Istotne dla rynków będą również dane o marcowej inflacji w USA. Będzie to pierwszy taki raport odzwierciedlający w pełni oddziaływanie wojny i oczekuje się, że pokaże znaczny skok głównej miary, wymazując dwa lata powolnego postępu w kierunku celu Rezerwy Federalnej.

PLN

Poprzedni tydzień nie przyniósł znaczących zmian kursu EUR/PLN. Na początku tego tygodnia lekkie umocnienie złotego szło w parze ze wzrostem pary EUR/USD. Choć sentyment nieznacznie się poprawił, trwająca na Bliskim Wschodzie wojna i szok energetyczny nadal stanowią główne czynniki ryzyka dla polskiej waluty w krótkim terminie.

W ubiegłym tygodniu poznaliśmy dane o inflacji w marcu. Inflacja CPI podbiła z 2,1% do 3%, lądując nieco poniżej szacunków konsensusu, ale jednak w górnej części widełek celu inflacyjnego. Za wyższymi cenami stoi oczywiście szok energetyczny – ceny paliw podbiły aż o 15,4% względem lutego. W kwietniu w wyniku osłonowych działań rządu inflacja powinna spaść. W kontekście zawirowań cenowych będziemy zwracać uwagę na sygnały ze strony RPP, która w czwartek (09.04) zadecyduje o wysokości stóp procentowych. Rynek w okresie od wybuchu wojny w Iranie zaczął wyceniać ich podwyżki w Polsce. Choć o obniżkach w najbliższym czasie naszym zdaniem nie ma mowy, nie widzimy obecnie silnych przesłanek do tego, żeby Rada myślała o ruchu w górę.

EUR

Wstępny odczyt inflacji i dane sentymentowe w strefie euro wskazują na znaczny stagflacyjny wpływ wojny. Główna miara dynamiki cen wzrosła do 2,5% w marcu względem 1,9% miesiąc wcześniej, a różne wskaźniki nastroju spadły z lutowych poziomów, choć różnice są stosunkowo niewielkie. Inflacja bazowa jest wciąż ograniczona i w zeszłym miesiącu nawet spadła, wciąż jest jednak wcześnie, a członkowie Europejskiego Banku Centralnego będą w kolejnych miesiącach uważnie obserwować ten kluczowy wskaźnik, by sprawdzić, czy szok energetyczny doprowadzi do efektów drugiej rundy.

Choć część jastrzębi z EBC podkreśliła konieczność przyjęcia ostrożnej i wyważonej postawy, oficjele nie odsuwają szczególnie silnie oczekiwań rynkowych dotyczących niemal trzech podwyżek stóp procentowych w 2026 r., z których pierwsza miałaby nadejść już podczas najbliższego posiedzenia banku w kwietniu. Stanowi to wyraźny kontrast dla USA, gdzie Fed sprzeciwia się wciąż rozmowom o ruchach w górę. Różnica między wysokością stóp procentowych po obu stronach Atlantyku maleje z tygodnia na tydzień, co może wesprzeć odbicie euro, gdy wojna w Iranie dobiegnie końca.

USD

Marcowy raport NFP (non-farm payrolls) był w większości lepszy, niż oczekiwano, dobrze go jednak zapewne uśrednić ze znacznie słabszym raportem za luty, który został zrewidowany w dół względem wstępnych szacunków. Niemniej jak na razie niewiele wskazuje, by wojna i skok cen ropy miały istotny wpływ na amerykańską gospodarkę.

Oczy wszystkich zwrócone są ku publikacji raportu inflacyjnego za marzec, który powinien pokazać pełny wpływ wzrostu cen energii, i oczekiwań inflacyjnych Uniwersytetu Michigan w piątek (10.04). Sądzimy, że oficjele Fedu nie będą martwili się nadmiernie możliwością odkotwiczenia oczekiwań inflacyjnych. To szósty z rzędu rok, kiedy bank centralny nie osiągnął celu inflacyjnego, i szanse na to w średnim terminie są niewielkie.

GBP

W ubiegłym tygodniu prezes Andrew Bailey ponownie wyraźnie oponował przeciwko rynkowym wycenom dotyczącym podwyżek stóp procentowych Banku Anglii. Nie udało mu się to jednak w pełni i wciąż oczekiwane są dwa pełne ruchy w górę przed końcem roku. Szok energetyczny jest problemem po stronie podaży, poza kontrolą Komitetu, a przy już kiepskim stanie brytyjskiej gospodarki i rynku pracy będzie się on obawiać, że agresywne podwyżki mogą doprowadzić do recesji na Wyspach. Zwracamy uwagę, że wzrost rentowności obligacji skarbowych i oprocentowania kredytów hipotecznych właściwie działa już jako zacieśnianie polityki, co powinno zmniejszyć presję na BoE, by podnosił stopę bazową.

Byliśmy zaskoczeni tym, że funt w ubiegłym tygodniu zdołał utrzymać się w parze z euro i umocnić względem dolara mimo werbalnych interwencji Baileya. Wciąż nie wiadomo, jak wojna w Iranie i skok cen energii wpłyną na inflację i wzrost gospodarczy w Wielkiej Brytanii, ponieważ poznaliśmy dotąd niewiele danych obejmujących ten okres. Wystarczająco danych za marzec, by wyciągać jakiekolwiek wnioski, będziemy mieli nie wcześniej niż za dwa tygodnie.

Telekomy na rozdrożu. Klienci B2B oczekują wartości, nie tylko infrastruktury

Capgemini
-
0
Telekomy na rozdrożu. Klienci B2B oczekują wartości, nie tylko infrastruktury

Firmy coraz wyraźniej sygnalizują zmianę oczekiwań wobec operatorów telekomunikacyjnych – sama łączność przestaje wystarczać. Zamiast dostawców infrastruktury biznes szuka partnerów, którzy realnie wspierają wzrost, transformację i wdrażanie nowych technologii. Jak pokazuje raport „The B2B Pulse for Telcos: Six Strategic Imperatives to Win in Connectivity and Beyond (2026 edition)” Capgemini Research Institute, rośnie luka między tym, czego organizacje oczekują, a tym, co faktycznie otrzymują – aż 74% firm oczekuje od operatorów odpowiedzialności za wyniki biznesowe, podczas gdy tylko 39% dostrzega ich realny wpływ na wzrost przychodów.

Klienci chcą więcej niż operatorzy dziś oferują

Zmiana oczekiwań wobec operatorów telekomunikacyjnych nie jest chwilowa – to efekt przyspieszającej transformacji cyfrowej firm, które coraz silniej opierają swoją działalność na danych, automatyzacji i rozwiązaniach opartych na sztucznej inteligencji. W tym kontekście sama łączność przestaje być wyróżnikiem, a staje się jedynie punktem wyjścia do budowania wartości.

Firmy coraz częściej oczekują od operatorów roli partnera, który nie tylko rozumie ich branżę, ale także potrafi współtworzyć rozwiązania odpowiadające na konkretne wyzwania biznesowe. Tymczasem tylko 41% organizacji uważa, że ich operator wnosi wartość wykraczającą poza podstawowe usługi, a jedynie 37% deklaruje, że otrzymuje rozwiązania dopasowane do swoich potrzeb. Jednocześnie aż 65% firm jest gotowych zapłacić więcej za oferty lepiej odpowiadające ich specyfice.

– Coraz wyraźniej widać, że łączność przestaje być dla firm celem samym w sobie – staje się elementem większej całości. Kluczowe jest to, w jaki sposób przekłada się ona na konkretne procesy, efektywność i rozwój biznesu. To właśnie w tym obszarze operatorzy mają dziś największą przestrzeń do redefinicji swojej roli – komentuje Rafał Kurman, Lead Connectivity & Network Engineer, ERD w Capgemini Polska.

Ekosystemy stają się nowym standardem współpracy

Rosnąca złożoność środowisk technologicznych sprawia, że pojedynczy dostawca coraz rzadziej jest w stanie odpowiedzieć na wszystkie potrzeby organizacji. W efekcie firmy oczekują od operatorów nie tylko usług, ale także zdolności do integrowania rozwiązań różnych partnerów w spójne, działające całościowo środowiska.

Już 65% organizacji wskazuje, że operatorzy powinni pełnić rolę integratora ekosystemu – łącząc kompetencje dostawców IT, oprogramowania, integratorów systemów czy hyperscalerów. Jednocześnie tylko 35% firm widzi, że operatorzy faktycznie realizują tę rolę. Brak takiej koordynacji oznacza dla biznesu większą złożoność, dłuższy czas wdrożeń i trudności w skalowaniu rozwiązań.

To przesunięcie w kierunku modeli opartych na współpracy pokazuje, że przewaga konkurencyjna nie będzie już wynikać wyłącznie z posiadanej infrastruktury, ale z umiejętności łączenia technologii, partnerstw i kompetencji w sposób, który realnie wspiera rozwój klientów.

AI i inteligentne sieci zmieniają punkt ciężkości

Równolegle rośnie znaczenie zaawansowanych technologii, które przestają być elementem eksperymentów, a stają się fundamentem decyzji inwestycyjnych firm. W ciągu najbliższych dwóch lat aż 84% organizacji planuje inwestycje w rozwiązania AI i machine learning, a 76% w platformy AI i GenAI.

Wraz z tym trendem rosną oczekiwania wobec operatorów jako dostawców infrastruktury zdolnej wspierać nowe modele działania. Firmy coraz częściej poszukują inteligentnych, elastycznych sieci, które umożliwiają przetwarzanie danych w czasie rzeczywistym i integrację z rozwiązaniami chmurowymi oraz edge computingiem. Już ponad połowa organizacji korzysta lub planuje wdrożyć zaawansowane usługi sieciowe, takie jak SD-WAN, prywatne 5G czy network as a service.

Jednocześnie aż 72% firm uważa, że operatorzy pozostają w tyle za hyperscalerami i firmami technologicznymi w obszarze AI i chmury. To pokazuje, że mimo rosnącego znaczenia tych technologii, operatorzy wciąż nie są postrzegani jako ich naturalni liderzy.

Zaufanie i doświadczenie klienta decydują o wyborze

W świecie rosnącej niepewności geopolitycznej i regulacyjnej coraz większe znaczenie zyskują kwestie związane z zaufaniem, bezpieczeństwem i suwerennością danych. Aż 86% organizacji wskazuje, że kraj pochodzenia dostawcy ma znaczenie przy wyborze operatora, a 67% traktuje kwestie suwerenności jako kluczowy argument przemawiający za współpracą z operatorami zamiast hyperscalerów.

Jednocześnie rosną oczekiwania wobec doświadczenia klienta. Choć 64% firm uznaje je za kluczowe, a ponad połowa jest gotowa zapłacić więcej za lepszą obsługę, aż 65% organizacji uważa proces zakupowy za zbyt skomplikowany – szczególnie w obszarze rozliczeń i przejrzystości oferty.

– Operatorzy mają dziś wyjątkową szansę, by stać się partnerami pierwszego wyboru w obszarze transformacji cyfrowej. Warunkiem jest połączenie kompetencji technologicznych i zdolności wykorzystania AI oraz danych z takim sposobem obsługi klienta, który jest maksymalnie prosty, transparentny i łatwy we współpracy, a przy tym buduje zaufanie i zapewnia suwerenność cyfrową – podsumowuje Rafał Kurman, Lead Connectivity & Network Engineer, ERD w Capgemini Polska.

Rynek nieruchomości komercyjnych w CEE znów przyspiesza

Cushman & Wakefield
-
0
Rynek nieruchomości komercyjnych w CEE znów przyspiesza

Jak wynika z najnowszych danych międzynarodowej firmy doradczej Cushman & Wakefield, całkowita wartość transakcji inwestycyjnych w 2025 roku w Europie Środkowo-Wschodniej wyniosła ok. 11,8 mld EUR, co oznacza wzrost o 34,0% r/r i najlepszy wynik roczny od 2019 roku. Polska odpowiadała za 38% wolumenu, Czechy – blisko 36% i Słowacja – ok. 9%. W czwartym kwartale odnotowano znaczną poprawę płynności, potwierdzającą wyraźny powrót kapitału do regionu. Ponadto stopy kapitalizacji dla najlepszych aktywów stabilizują się przy selektywnej kompresji w segmencie biurowym i logistycznym; rotacja sektorowa i transakcje portfelowe sygnalizują wejście rynku w fazę wzrostu w 2026 roku.

Miniony rok upłynął pod znakiem trzech zmian strukturalnych. Po pierwsze, kapitał krajowy odpowiadał za rekordowe 65% całkowitego wolumenu. Po drugie, stopy kapitalizacji dla najlepszych aktywów utrzymywały się zasadniczo na stabilnym poziomie, przy czym selektywna kompresja dotyczyła najbardziej atrakcyjnych nieruchomości biurowych i logistycznych. I po trzecie, odnotowano znaczącą dywersyfikację inwestycji między sektorami – liderem został segment nieruchomości biurowych, którego udział w łącznych obrotach wzrósł do 35,9%. Silną pozycję w strukturze popytu utrzymał sektor magazynowy (25,5%), a na kolejnych miejscach znalazły się nieruchomości handlowe (23,7%) oraz hotelowe, których udział w całkowitym wolumenie wzrósł do rekordowych 9%. Podobna sytuacja dotyczyła polskiego rynku, na którym dominowały transakcje w obiekty biurowe odpowiadające za 39% wolumenu. Na drugim miejscu uplasowały się magazyny – 33% i nieruchomości handlowe – 19%. Umowy kupna sprzedaży w sektorze hotelowym i mieszkaniowym wygenerowały odpowiednio 8% i 1% całkowitej wartości.

Region Europy Środkowo-Wschodniej wchodzi w 2026 rok z większą przejrzystością cenową i rosnącą płynnością na lokalnych rynkach. W przypadku najbardziej atrakcyjnych obiektów biurowych i logistycznych w lokalizacjach o ograniczonej podaży obserwujemy już wzrosty cen. Jednocześnie na rynek powróciły transakcje portfelowe oraz umowy o wartości powyżej 100 mln EUR. Z perspektywy rynku kapitałowego kluczowym zjawiskiem 2025 roku w regionie CEE był bezprecedensowy udział kapitału krajowego. W Polsce rodzimi inwestorzy odpowiadali za ok. 20% całkowitego wolumenu transakcji i około 30% w segmencie biurowym, co jest namacalnym dowodem profesjonalizacji lokalnych graczy, tłumaczy Paweł Partyka, Head of Capital Markets Poland, Cushman & Wakefield.

Do wzrostu aktywności inwestycyjnej przyczyniła się jakość dostępnych produktów oraz sytuacja w poszczególnych segmentach rynku. Sektor magazynowy oferuje relatywnie dużo nowoczesnych aktywów z mocnym profilem najemców i stabilnymi parametrami operacyjnymi, co wspiera zainteresowanie inwestorów. W sektorze biurowym liczba nowych budynków oddawanych do użytku w stolicach państw Europy Środkowo-Wschodniej spadła do rekordowo niskiego poziomu, przekładając się na stopniową kompresję wskaźnika dostępnej powierzchni. W handlu inwestorzy koncentrują się przede wszystkim na dominujących i odpornych formatach, takich jak parki handlowe i najlepiej funkcjonujące centra, które należą dziś do najbardziej płynnych i przewidywalnych formatów na rynku retail. Z kolei w sektorze hotelowym odnotowano jeden z najwyższych wskaźników efektywności operacyjnej w regionie – przychody na dostępny pokój (RevPAR) wzrosły w ujęciu rocznym o 8,9%, a ograniczona podaż wzmacniała pozytywne nastroje w tym segmencie rynku.

Liderami wzrostów były Czechy (4,2 mld EUR, +155% r/r) z kompresją stóp kapitalizacji dla niektórych biurowców typu prime, Polska (4,5 mld EUR), gdzie odnotowano najwyższą aktywność inwestycyjną w sektorze magazynowym i ożywienie na warszawskim rynku biurowym, oraz Słowacja, dla której miniony rok należał do najlepszych w historii dzięki transakcjom portfelowym w segmencie nieruchomości magazynowych. Z kolei w Bułgarii, Rumunii, Serbii i na Węgrzech zaobserwowano poprawę płynności i stabilne ceny oraz wzrosty aktywności inwestycyjnej w wybranych sektorach.

Według prognoz Cushman & Wakefield stopy kapitalizacji dla najbardziej atrakcyjnych aktywów pozostaną zasadniczo na stabilnym poziomie w 2026 roku, choć mogą nieznacznie się obniżyć w przypadku nieruchomości biurowych i logistycznych spełniających standardy ESG – szczególnie tam, gdzie podaż jest ograniczona. Ryzyko związane m.in. z tempem normalizacji stóp procentowych i zmianą dynamiki popytu pozostaje umiarkowane.

Brexit jako ostrzeżenie. Jak polexit mógłby wpłynąć na ceny mieszkań w Polsce

Jarosław Jędrzyński
-
0
Brexit jako ostrzeżenie. Jak polexit mógłby wpłynąć na ceny mieszkań w Polsce

„Co stanie się z rynkiem mieszkań po polexicie, o ile ten nastąpi? Jedna lekcja z 2004 roku może powiedzieć o przyszości bardzo dużo” – pisze ekspert portalu RynekPierwotny.pl

Debata o potencjalnym wyjściu Polski z Unii Europejskiej regularnie wraca do przestrzeni publicznej, ostatnio pretekstem stało się weto prezydenckie do ustawy o SAFE. Niemal na pewno kwestia stosunku do UE będzie jednym z wiodących tematów kampanii wyborczej w 2027 roku. W dyskusjach często pojawiają się skrajne uproszczenia: z jednej strony wizja natychmiastowej katastrofy, z drugiej – przekonanie, że „nic wielkiego by się nie stało”.  – Tymczasem rzeczywistość, zwłaszcza w kontekście rynku mieszkaniowego, jest znacznie bardziej złożona – uważa Jarosław Jędrzynski z portalu RynekPierwotny.pl

Zdaniem analityków portalu rynekpierwotny.pl najuczciwiej mówić tu o analizie scenariuszowej. Nie chodzi o przewidywanie konkretnych poziomów cen, lecz o zrozumienie mechanizmów, które zaczęłyby działać, gdyby Polska rzeczywiście weszła na ścieżkę wyjścia z UE. A te mechanizmy są dobrze rozpoznane – również dzięki doświadczeniom Wielkiej Brytanii po Brexicie.

Rynek mieszkań zależy od gospodarki

Rynek nieruchomości nie funkcjonuje w próżni i jest silnie powiązany z gospodarką. Jego fundamenty są stosunkowo proste: dochody gospodarstw domowych, dostępność kredytu oraz oczekiwania co do przyszłości, zwłaszcza w kwestii koniunktury gospodarczej i rynku pracy. To właśnie dlatego wydarzenia polityczne mogą mieć realny wpływ na ceny i aktywność rynkową – nawet zanim zajdą jakiekolwiek formalne zmiany.

– Sam sygnał, że kraj może opuścić największy blok gospodarczy świata, zmienia sposób, w jaki banki, inwestorzy i konsumenci oceniają ryzyko. A to wystarczy, by uruchomić procesy, które bezpośrednio przekładają się na rynek mieszkań – komentuje Jarosław Jędrzyński, ekspert portalu rynekpierwotny.pl.

Zaufanie i koszt pieniądza

Pierwszym i najszybszym kanałem oddziaływania byłoby pogorszenie warunków finansowania. W sytuacji rosnącej niepewności inwestorzy zaczynają wymagać wyższej premii za ryzyko, co prowadzi do wzrostu kosztów finansowania w całej gospodarce. Towarzyszyć temu mogłaby presja na osłabienie złotego oraz większa ostrożność sektora bankowego.

Dla rynku mieszkaniowego oznaczałoby to przede wszystkim spadek dostępności kredytów. Banki, obawiając się pogorszenia sytuacji gospodarczej, zaostrzałyby kryteria oceny klientów, a wyższe koszty finansowania przekładałyby się na droższe kredyty. W efekcie zdolność kredytowa gospodarstw domowych uległaby obniżeniu, co bezpośrednio ograniczyłoby popyt na mieszkania.

Taki proces nie musi prowadzić do natychmiastowego spadku cen. Bardziej prawdopodobny jest scenariusz spowolnienia rynku: mniejsza liczba transakcji, wydłużony czas sprzedaży i rosnąca presja na korekty cen w niektórych segmentach.

Dochody i rynek pracy

Jeszcze ważniejszy w dłuższym okresie byłby wpływ na realną gospodarkę. Polska jest silnie powiązana z rynkiem Unii Europejskiej, zarówno pod względem handlu, jak i inwestycji. Ewentualne wyjście z UE oznaczałoby większą niepewność w relacjach gospodarczych, co mogłoby przełożyć się na ograniczenie eksportu i spadek atrakcyjności inwestycyjnej kraju.

W praktyce oznaczałoby to wolniejszy wzrost produktywności oraz słabszą dynamikę płac. A to właśnie dochody są podstawowym czynnikiem determinującym popyt na mieszkania. Jeśli gospodarstwa domowe zarabiają wolniej lub ich sytuacja zawodowa staje się mniej stabilna, skłonność do podejmowania długoterminowych zobowiązań – takich jak kredyt hipoteczny – wyraźnie maleje.

W tym sensie wpływ polexitu na rynek mieszkań byłby pośredni, ale bardzo silny. Nie chodzi tylko o ceny, lecz o zdolność ludzi do wejścia na rynek.

Fundusze UE i rozwój regionów

Jednym z kluczowych elementów rozwoju polskiego rynku nieruchomości w ostatnich latach były inwestycje współfinansowane ze środków unijnych. Nowe drogi, linie kolejowe, transport publiczny czy projekty rewitalizacyjne realnie zmieniały atrakcyjność wielu lokalizacji.

Lepsza infrastruktura skraca czas dojazdu do pracy i zwiększa dostępność usług, co przyciąga mieszkańców i inwestorów. W efekcie rośnie popyt na mieszkania, a wraz z nim ich wartość. To szczególnie widoczne w miastach średniej wielkości i regionach, które dzięki inwestycjom publicznym nadrabiają dystans do największych ośrodków.

W scenariuszu polexitu ten impuls rozwojowy zostałby ograniczony lub utracony. Skutki nie byłyby jednak równomierne. Najbardziej ucierpiałyby właśnie te obszary, które korzystają z procesu doganiania. W konsekwencji różnice regionalne, które w ostatnich latach stopniowo się zmniejszały, zaczęłyby ponownie rosnąć.

Podaż mieszkań i decyzje deweloperów

Zmiany po stronie popytu niemal automatycznie przekładają się na decyzje deweloperów. W warunkach większej niepewności i słabszej sprzedaży firmy ograniczają skalę nowych inwestycji, koncentrując się na bezpieczniejszych projektach.

Dodatkowym czynnikiem byłby wzrost kosztów budowy. Słabszy złoty oraz potencjalne bariery handlowe mogłyby podnieść ceny materiałów i technologii, co jeszcze bardziej utrudniłoby realizację nowych inwestycji.

-Jednak tu nie ma prostej prognozy, bo przyszłość może nas zaskoczyć – mówi wekspert portalu RynekPierwotny.pl – Polexit może też (ale wcale nie musi, bo widać to po UK) oznaczać wyjście Polski z systemu EU-ETS (uprawnienia CO2), co akurat mogłoby skutkowałoby wręcz odwrotnie zmniejszeniem kosztów np. produkcji energii czy materiałów budowlanych.

W efekcie rynek nie tyle by się załamał, co spowolnił. Liczba nowych budów spadłaby, a cały sektor działałby ostrożniej. To z kolei mogłoby w dłuższym okresie ograniczyć podaż mieszkań, choć jednocześnie słabszy popyt równoważyłby ten efekt.

Kapitał inwestycyjny i rynek najmu

Istotną rolę na polskim rynku mieszkaniowym odgrywa kapitał inwestycyjny. W ostatnich latach mieszkania były postrzegane jako stosunkowo bezpieczna lokata w kraju, który stabilnie rozwija się i zbliża do poziomu gospodarek zachodnich.

Polexit zmieniłby tę percepcję. Polska przestałaby być postrzegana jako rynek konwergencji o relatywnie niskim ryzyku, a zaczęłaby być oceniana przez pryzmat większej niepewności politycznej i gospodarczej. To mogłoby ograniczyć napływ kapitału, zarówno zagranicznego, jak i krajowego.

Jednocześnie słabszy rynek pracy i potencjalne zmiany migracyjne mogłyby obniżyć popyt na najem. W rezultacie segment inwestycyjny – szczególnie w dużych miastach – stałby się bardziej wrażliwy na zmiany koniunktury.

Lekcja z 2004 roku: jak silny może być efekt „kierunku”

Warto spojrzeć na polski rynek mieszkaniowy przez pryzmat momentu wejścia do Unii Europejskiej. To właśnie wtedy, po 2004 roku, rozpoczął się jeden z najsilniejszych boomów w historii tego rynku.

W ciągu kilku lat ceny mieszkań w największych miastach wzrosły nawet dwukrotnie. Był to efekt nie tylko poprawy fundamentów gospodarczych, ale przede wszystkim gwałtownej zmiany oczekiwań. Polska zaczęła być postrzegana jako kraj stabilny, rozwijający się i coraz bardziej zintegrowany z Zachodem. W ślad za tym pojawił się napływ kapitału, łatwiejszy dostęp do kredytów oraz przekonanie, że ceny będą dalej już tylko rosnąć.

Oczywiście ten proces był wzmacniany przez globalną koniunkturę i boom kredytowy, ale trudno nie zauważyć, że sam moment wejścia do UE odegrał rolę katalizatora. Rynek nieruchomości zareagował nie tylko na fakty, ale również na zmianę kierunku, w którym zmierzała gospodarka.

Z tej perspektywy polexit należałoby rozpatrywać jako potencjalne odwrócenie tego mechanizmu. Nie oznacza to automatycznego „lustrzanego odbicia” w postaci gwałtownych spadków cen mieszkań, czy wręcz ich krachu, ale raczej zmianę oczekiwań w przeciwną stronę. Zamiast historii o doganianiu Zachodu pojawiłaby się narracja o rosnącym ryzyku i większej niepewności.

A to właśnie oczekiwania – obok dochodów i kredytu – są jednym z kluczowych czynników kształtujących koniunkturę na rynku mieszkaniowym.

Lekcja z Brexitu

Doświadczenie Wielkiej Brytanii pokazuje, że wyjście z Unii Europejskiej nie musi prowadzić do jednego, gwałtownego załamania rynku mieszkaniowego. Ceny nieruchomości w wielu okresach nadal rosły, a rynek nie „pękł” w spektakularny sposób. Najważniejszy wniosek jest więc prosty: rynek nieruchomości nie musi się załamać, by odczuć skutki takiej decyzji. Wystarczy, że słabną fundamenty, na których się opiera.

Brexit osłabił fundamenty gospodarki: ograniczył handel, zmniejszył dynamikę inwestycji i wpłynął na migrację. Te zmiany przełożyły się na wolniejszy wzrost dochodów i większą niepewność, co w dłuższym okresie oddziałuje również na rynek mieszkań. Obecnie w Londynie trwa spadek cen nieruchomości, a budżet zmaga się z problemami i wysokim kosztem finansowania – ale to efekt nie tyle samego Brexitu, co decyzji politycznych po nim (wynikają m.in. ze. zmian podatkowych, sankcji wobec Rosjan, itp.)

Dlaczego Polska mogłaby odczuć to mocniej

– W przypadku Polski potencjalne skutki mogłyby być bardziej dotkliwe niż w Wielkiej Brytanii. Wynika to ze struktury gospodarki, która jest silniej powiązana z rynkiem UE i w większym stopniu korzysta z funduszy europejskich – twierdzi Jędrzyński.

Polska nadal znajduje się w procesie nadrabiania dystansu rozwojowego, a dostęp do wspólnego rynku i środków unijnych jest jednym z głównych motorów tego procesu. Osłabienie tych czynników oznaczałoby spowolnienie konwergencji, co bezpośrednio odbiłoby się na rynku nieruchomości.

Co to oznacza dla zwykłego Polaka?

Najbardziej realistyczny scenariusz polexitu dla rynku mieszkaniowego to nie nagły krach cen, ale przede wszystkim wyraźne pogorszenie warunków funkcjonowania całego rynku.

W pierwszej kolejności należałoby się spodziewać spadku dostępności kredytów. Wynikałoby to z wyższego kosztu finansowania dla banków oraz bardziej ostrożnej oceny ryzyka, co bezpośrednio obniżyłoby zdolność kredytową gospodarstw domowych. W efekcie zmniejszyłaby się liczba transakcji, a sam proces sprzedaży mieszkań znacząco by się wydłużył.

– Deweloperzy musieliby dostosować się do słabszego popytu i trudniejszego dostępu do finansowania. To oznaczałoby ograniczenie liczby nowych inwestycji, a w wielu przypadkach także wstrzymywanie projektów na wczesnym etapie – twierdzi ekspert portalu RynekPierwotny.pl.

Jednocześnie spowolnienie gospodarcze przełożyłoby się na wolniejszy wzrost dochodów. Byłby to efekt słabszego eksportu, niższych inwestycji i mniejszej dynamiki całej gospodarki. To właśnie ten czynnik – mniej widoczny niż zmiany cen mieszkań – najmocniej ograniczałby realną dostępność mieszkań dla przeciętnego Polaka.

Wreszcie, te procesy nie rozkładałyby się równomiernie. Najbardziej ucierpiałyby regiony i miasta, które w ostatnich latach rozwijały się dzięki inwestycjom publicznym i napływowi kapitału. W efekcie różnice regionalne, które w okresie członkostwa w UE stopniowo się zmniejszały, zaczęłyby ponownie rosnąć.

Wnioski

Ewentualny polexit nie musiałby prowadzić do natychmiastowego załamania cen mieszkań. Znacznie bardziej prawdopodobny byłby scenariusz stopniowego osłabienia rynku.

Spadek dostępności kredytów ograniczyłby popyt, mniejsza liczba transakcji skłoniłaby deweloperów do ograniczenia inwestycji, a wolniejszy wzrost dochodów zmniejszyłby realną dostępność mieszkań. Jednocześnie różnice regionalne zaczęłyby się pogłębiać, a część kapitału inwestycyjnego mogłaby odpłynąć.

Dla przeciętnego Polaka byłby to scenariusz trudniejszy niż prosty spadek cen. Bo nawet jeśli mieszkania przestałyby drożeć, to jednocześnie trudniej byłoby uzyskać kredyt i poprawić swoją sytuację dochodową.

– Brexit nie zniszczył rynku mieszkań w Wielkiej Brytanii, ale osłabił fundamenty gospodarki, od których ten rynek zależy. W przypadku Polski efekt podobnego procesu mógłby być jeszcze silniejszy – podsumowuje Jarosław Jędrzyński.

UODO: przepisy wdrażające „dyrektywę policyjną” wymagają pilnych zmian

UODO
-
0
UODO: przepisy wdrażające „dyrektywę policyjną” wymagają pilnych zmian

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zaapelował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz do Ministra Sprawiedliwości o rozpoczęcie prac legislacyjnych nad zmianą przepisów regulujących ochronę danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Zdaniem UODO obecne rozwiązania nie zapewniają pełnych gwarancji ochrony praw osób, których dane są przetwarzane, a krajowe przepisy nie wdrażają w pełni unijnej „dyrektywy policyjnej” 2016/680.

W piśmie skierowanym do ministra Marcina Kierwińskiego oraz ministra Waldemara Żurka prezes UODO Mirosław Wróblewski wskazał, że problem ten nie jest nowy. Urząd zwracał na niego uwagę już wcześniej – zarówno na etapie opiniowania projektu ustawy, jak i w trakcie prac Komisji Europejskiej nad oceną funkcjonowania samej dyrektywy, prowadzonych w 2021 i 2025 roku. Obecnie UODO ponownie podnosi, że polskie przepisy w ich aktualnym brzmieniu pozostawiają istotne luki w systemie ochrony danych osobowych.

Najpoważniejsze zastrzeżenia dotyczą zakresu wyłączeń przyjętych w ustawie krajowej. Jak wskazuje UODO, wyłączenia te sprawiają, że nie wszystkie obszary przetwarzania danych osobowych w celach rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych zostały objęte odpowiednimi regulacjami. W praktyce oznacza to, że dane osobowe zawarte w aktach sprawy oraz przetwarzane w toku czynności procesowych nie są na poziomie krajowym objęte pełnym systemem gwarancji ochrony danych osobowych.

Według prezesa UODO w przepisach procedury karnej brakuje podstawowych zabezpieczeń dla osób, których dane dotyczą. Chodzi między innymi o prawo do informacji, prawo dostępu do danych, możliwość ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do niezależnego organu nadzorczego i skutecznego środka prawnego przed sądem. To właśnie te uprawnienia są jednym z fundamentów unijnego systemu ochrony danych osobowych, a ich brak w obszarze działań związanych ze ściganiem przestępczości budzi poważne wątpliwości co do zgodności polskich przepisów z prawem UE.

Prezes UODO odniósł się również do kwestii nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych przez sądy w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Podkreślił, że ochrona niezawisłości sądów wymaga szczególnego podejścia do tego obszaru, a nadzór powinien być powierzony wyspecjalizowanym organom działającym w systemie wymiaru sprawiedliwości danego państwa członkowskiego. W ocenie UODO krajowe przepisy wymagają doprecyzowania, a także opracowania jednolitych wytycznych interpretacyjnych. Mogłoby to zwiększyć przejrzystość systemu nadzorczego i zapewnić większą spójność w stosowaniu przepisów o ochronie danych osobowych.

Istotnym problemem pozostaje także kwestia przetwarzania danych osobowych przez prokuraturę. UODO zwraca uwagę, że obecnie nadzór nad tym obszarem sprawowany jest wyłącznie przez jednostki organizacyjne prokuratury, które funkcjonują w ramach hierarchicznej struktury. Taki model – zdaniem prezesa urzędu – stoi w sprzeczności z celami „dyrektywy policyjnej”, która zakłada nadzór wykonywany przez organ w pełni niezależny. Brak niezależności w tym zakresie może ograniczać realną ochronę praw osób, których dane są przetwarzane.

W ocenie UODO brak regulacji wskazujących niezależne organy wyposażone w realne kompetencje kontrolne prowadzi do osłabienia ochrony prawa do prywatności. Problem ten nie ogranicza się jedynie do krajowego systemu prawnego. Prezes urzędu zaznacza, że konsekwencje tych braków mogą być znacznie szersze i dotyczyć także funkcjonowania unijnego systemu ochrony danych osobowych, zwłaszcza w odniesieniu do wielkoskalowych systemów informacyjnych Unii Europejskiej.

Szczególne zastrzeżenia budzą bowiem także przepisy regulujące dostęp do danych w dużych systemach informacyjnych UE. Według UODO proces przetwarzania danych osobowych przez krajowe organy i podmioty w tym obszarze nie podlega odpowiednio niezależnemu nadzorowi krajowemu. Przyjęte wyłączenia gwarancji ochrony danych mogą więc wpływać nie tylko na poziom zabezpieczenia praw jednostki w Polsce, lecz również na spójność i wiarygodność całego unijnego porządku prawnego.

Kolejną kwestią podniesioną przez prezesa UODO jest brak odpowiednich instrumentów sankcyjnych. Zgodnie z art. 57 „dyrektywy policyjnej” państwa członkowskie powinny wprowadzić przepisy określające sankcje za naruszenie regulacji wdrażających dyrektywę, a sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Tymczasem, jak zauważa urząd, obowiązująca ustawa nie przyznaje Prezesowi UODO narzędzi sankcyjnych o takim charakterze. To oznacza, że system nadzoru w tym obszarze pozostaje niepełny także z punktu widzenia egzekwowania prawa.

Prezes UODO zwrócił także uwagę na potrzebę doprecyzowania roli Inspektora Ochrony Danych. Obecnie przepisy – zdaniem urzędu – nie są zgodne z wymogami „dyrektywy policyjnej”, ponieważ w niewłaściwy sposób określają zadania inspektora oraz nieprecyzyjnie regulują obowiązek przesyłania zawiadomień dotyczących IOD. W praktyce powoduje to trudności interpretacyjne i utrudnia stosowanie przepisów przez podmioty zobowiązane do ich przestrzegania.

Dodatkowo UODO wskazał na brak implementacji przepisów „dyrektywy policyjnej” dotyczących tzw. dostępu pośredniego. To kolejny element, który – w ocenie urzędu – pokazuje, że krajowy model wdrożenia unijnych regulacji jest niepełny i wymaga uzupełnienia.

Stanowisko Prezesa UODO oznacza, że konieczne może być przeprowadzenie szerszej nowelizacji przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych w obszarze zapobiegania i zwalczania przestępczości. Chodzi nie tylko o usunięcie luk prawnych, ale również o stworzenie systemu, który rzeczywiście zagwarantuje osobom fizycznym ochronę ich praw, a jednocześnie będzie zgodny z wymogami prawa unijnego. W opinii urzędu obecny stan prawny nie zapewnia takiej równowagi, dlatego potrzebne są pilne działania legislacyjne.

Popyt wrócił z impetem. Marzec przyniósł mocne odbicie sprzedaży mieszkań

Katarzyna Kuniewicz
-
0
Popyt wrócił z impetem. Marzec przyniósł mocne odbicie sprzedaży mieszkań

5,1 tys. sprzedanych mieszkań deweloperskich, czyli 40-procentowy wzrost rok do roku – wstępne odczyty Otodom za marzec wskazują na gwałtowne ożywienie popytu. Za tym wynikiem stoi jednak unikalny splot okoliczności – od gwałtownego wzrostu ryzyka geopolitycznego, poprzez notowany od stycznia rekordowy poziom rezerwacji lokali, aż po spadek zaufania do alternatywnych form inwestowania. Katarzyna Kuniewicz, dyrektorka badań rynku Otodom, wyjaśnia kulisy nagłego boomu sprzedażowego.

W marcu dobre jeszcze nastroje konsumenckie sprzyjały zakupom na rynku mieszkaniowym. Na początku miesiąca Rada Polityki Pieniężnej obniżyła stopy procentowe NBP o 0,25 pkt. proc., a nieco później Narodowy Bank Polski opublikował “Raport o inflacji” z bardzo pozytywnymi prognozami PKB i CPI dla Polski. Na to nałożyły się rekordowe poziomy rezerwacji wypracowane jeszcze w styczniu i lutym, które w marcu zaczęły przekładać się na transakcje. Kupujący mieli przy tym w czym wybierać – na koniec lutego oferta deweloperska w Katowicach, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Trójmieście, Warszawie i Wrocławiu wynosiła 59,6 tys. mieszkań.

Jednak zaledwie kilka dni po uspokajających komunikatach NBP ukazały się alternatywne scenariusze analityków, wskazujące na groźbę wyższej inflacji i niższego wzrostu PKB. Rewizja ta była bezpośrednią odpowiedzią na eskalację konfliktu na Bliskim Wschodzie, który wywołał obawy o gwałtowny skok cen surowców energetycznych i ograniczenia w dostawach. W efekcie już w połowie marca wskaźnik WIBOR 6M, kluczowy dla oprocentowania kredytów hipotecznych, zaczął rosnąć i to pomimo wcześniejszej obniżki stóp procentowych.

Cios w nadzieję na spadki cen

Potencjalni nabywcy, którzy dotąd liczyli na spektakularne obniżki cen mieszkań, nie doczekali się ich. W marcu w Warszawie, Trójmieście, Wrocławiu i Poznaniu, a więc w czterech spośród siedmiu analizowanych rynków, średnie ceny ofertowe poszły w górę. W stolicy nastąpiła zmiana o +8,8% w ujęciu rocznym i +2,3% miesiąc do miesiąca, co oznacza, że metr kwadratowy oferowanego mieszkania deweloperskiego kosztuje tam aktualnie 19,3 tys. zł. Mimo to popyt nie osłabł. Lata 2021-2023 ugruntowały w świadomości Polaków silne powiązanie wysokiej inflacji ze wzrostem cen nieruchomości. W efekcie rosnąca inflacja przyspiesza decyzję o sfinalizowaniu zakupu i zachęca do kupowania “teraz”, a nie za kilka miesięcy.

Na wzrost aktywności wpłynęła też ocena ryzyka geopolitycznego. Choć Bliski Wschód jest odległy, inwestorzy uzmysłowili sobie, że alternatywne kierunki lokowania kapitału wcale nie oferują większego bezpieczeństwa niż Polska. Wycofanie się z planów zakupu nieruchomości w tamtym regionie pozytywnie przełożyło się na popyt w kraju. Należy jednak zaznaczyć, że reakcja na wojnę w Iranie nie jest porównywalna z reakcją na wybuch wojny w Ukrainie. Tamten konflikt dotyczył bezpośredniego sąsiada i nastąpił w warunkach wysokiej inflacji w Polsce (9-10%).

Mieszkanie pewniejsze niż złoto

W obliczu dużej zmienności innych aktywów (akcje, obligacje i złoto) mieszkania umocniły swoją pozycję bezpiecznej przystani. Fakt, że ceny ofertowe nieruchomości rosną szybciej niż inflacja, sprawia, że polskie gospodarstwa domowe wciąż postrzegają lokal mieszkalny jako najpewniejszą formę zabezpieczenia oszczędności. Z badań prowadzonych przez Otodom wynika, że wśród inwestycyjnych powodów nabycia mieszkania najwięcej respondentów wskazuje w ostatnim czasie na zakup dla dzieci lub rodziców. Wysoka, także w marcu, liczba nowych rezerwacji pełniła więc rolę wskaźnika nie tylko rosnącego zainteresowania zakupem mieszkania, ale również narastającego po popytowej stronie rynku niepokoju.

Co na to deweloperzy?

Na te wszystkie zjawiska nałożyła się specyficzna sytuacja podażowa. Tylko w marcu firmy deweloperskie rozpoczęły sprzedaż 3,6 tys. mieszkań w 102 nowych inwestycjach. W pierwszym kwartale 2026 roku uzupełniały też ofertę lokalami o wyższym standardzie, na co wyraźnie wskazują ceny wprowadzanych do sprzedaży jednostek w porównaniu z cenami mieszkań w sprzedaży (17 tys. zł/mkw. vs 15,7 tys. zł/mkw). Potwierdza to, że rynek coraz szerzej otwiera się na tę aktywną i zamożną  grupę nabywców.

Na ostateczny, marcowy wynik wpłynął także klasyczny mechanizm końca kwartału. Marzec jest okresem rozliczeniowym, co mobilizuje działy sprzedaży do finalizowania jak największej liczby umów i otwiera na negocjacje. Na tak zmiennym i niepewnym rynku, z jakim mamy do czynienia obecnie, ten mechanizm działa ze zdwojoną siłą. Deweloperzy dążą do zabezpieczenia wyniku sprzedażowego, a kupujący starają się uprzedzić kolejną falę zmian.

Szybki światłowód jako serce firmy – dlaczego stabilne łącze stacjonarne to dziś fundament B2B?

Artykuł sponsorowany
-
0
Szybki światłowód jako serce firmy – dlaczego stabilne łącze stacjonarne to dziś fundament B2B?

Tracisz połączenie w trakcie ważnej prezentacji dla klienta? Marnujesz godziny na wysyłanie ciężkich projektów do chmury? W biznesie każda minuta przestoju oznacza koszt – finansowy i wizerunkowy. Jeśli Twoja przepustowość sieci w biurze stała się wąskim gardłem, czas na zmianę. W tym przewodniku zrozumiesz, dlaczego szybki światłowód dla biznesu to fundament cyfrowej firmy, który zapewnia płynność operacyjną bez względu na liczbę uruchomionych procesów.

Dlaczego światłowód dla biznesu to fundament cyfrowej firmy?

Twój biznes może rozwijać się tak szybko, jak szybki jest internet w Twoim biurze. W dobie cyfryzacji, która dosięgnęła niemal każdej gałęzi biznesu, każda sekunda buforowania danych może oznaczać krok w tył przed konkurencją.

Szybki internet stacjonarny dla firm to podstawa wydajności operacyjnej. Gdy zawodzi przepustowość sieci w biurze, paraliżujesz nie tylko obsługę e-maili, ale i systemów CRM, obsługę płatności czy dostęp do kluczowych plików w chmurze.

Aby uniknąć ryzyka, coraz więcej przedsiębiorców wybiera światłowód dla biznesu – rozwiązanie, które w zakresie stabilności deklasuje standardowe łącza internetowe.

Zbliżenie na dłonie osoby pracującej na laptopie przy biurku – szybki i niezawodny światłowód dla biznesu gwarantujący efektywność pracy biurowej

Światłowód dla biznesu – czym różni się od standardowego internetu?

Na pierwszy rzut oka każde łącze pozwala na korzystanie z internetu – przeglądanie stron, wysyłanie maili czy wideokonferencje. Różnica staje się jednak odczuwalna, gdy z sieci korzysta wiele osób jednocześnie.

Światłowód dla biznesu to technologia zaprojektowana z myślą o pracy pod obciążeniem – oferuje stabilność i parametry, które w starszych technologiach są zwyczajnie nieosiągalne.

Stabilne łącze internetowe bez spadków jakości

Szybki internet stacjonarny to nie wszystko. Twoja firma potrzebuje łącza, które gwarantuje stabilność i niezawodność.

Standardowe łącza – np. radiowe czy starsze technologie miedziane – są podatne na warunki pogodowe i zakłócenia elektromagnetyczne, co objawia się nagłymi skokami pingu lub zrywaniem sesji.

Z kolei stabilne łącze internetowe oparte na światłowodzie jest całkowicie odporne na czynniki zewnętrzne. Dzięki niemu możesz zapomnieć o awariach i mieć pewność, że systemy online będą dostępne zawsze wtedy, gdy klient chce dokonać zakupu.

Internet symetryczny dla firm – efektywna praca w chmurze

Większość domowych łączy oferuje szybkie pobieranie, ale powolne wysyłanie danych.

Jeśli w firmie przesyłasz ciężkie pliki (np. filmy, projekty graficzne, katalogi), archiwizujesz faktury w chmurze lub prowadzisz transmisje live, potrzebujesz łącza, które posiada identyczną prędkość w obu kierunkach.

Internet symetryczny dla firm pozwala na wysyłanie ciężkich załączników w czasie potrzebnym na ich pobranie. Z jego wsparciem praca na współdzielonych plikach online przebiega bez frustrujących opóźnień.

Przepustowość sieci w biurze a wydajność zespołu

W nowoczesnej firmie internetu potrzebują laptopy, drukarki, telefony VoIP, monitoring czy terminalne.

Odpowiednia przepustowość sieci w biurze pozwala całemu zespołowi działać bez wzajemnego ograniczania się.

Każdy pracownik może realizować swoje zadania z pełną prędkością, niezależnie od tego, czy osoba obok właśnie aktualizuje system, czy prowadzi webinar dla kilkuset osób.

Uśmiechnięci współpracownicy analizujący dane na monitorze komputera – nowoczesna infrastruktura sieciowa i stabilny internet dla firm od T-Mobile

Czy to już czas na światłowód dla biznesu? 5 sygnałów

  1. Przerwy w komunikacji. Twoje łącze traci stabilność dokładnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebujesz: podczas kluczowych wideokonferencji z kontrahentami lub w momentach szczytowej obsługi zamówień.
  2. Spadek wydajności zespołu. Pracownicy tracą cenne minuty, czekając na załadowanie się systemów CRM czy narzędzi online. W skali miesiąca te sekundy oczekiwania zamieniają się w godziny opłaconej pracy, która nie przyniosła efektu.
  3. Paraliż podczas wysyłania danych. Przesyłanie dużych plików do klientów lub tworzenie kopii zapasowych w chmurze obciąża łącze, uniemożliwiając reszcie zespołu normalne korzystanie z sieci.
  4. Problemy z obsługą klienta w czasie rzeczywistym. Klienci skarżą się na utrudniony kontakt, np. zerwane rozmowy lub długi czas oczekiwania na realizację zamówienia w systemie. To sygnał, że Twoje łącze nie nadąża z jednoczesną obsługą zapytań i procesów sprzedażowych.
  5. Bariera przy każdym nowym pracowniku. Zauważasz, że każde kolejne urządzenie podłączone do sieci – nowy laptop, tablet czy terminal płatniczy – obniża komfort pracy pozostałych osób. Jeśli rozwój zespołu o jedną osobę powoduje opóźnienia w przesyle danych, to znak, że obecna infrastruktura osiągnęła limit.

Stwórz fundament cyfrowej firmy z T-Mobile

Szukasz stabilnego łącza, które nadąży za tempem Twojej firmy? Odkryj ofertę T-Mobile dla firm i wybierz szybki internet stacjonarny dopasowany do Twoich potrzeb.

W ofercie znajdziesz światłowód dla biznesu oraz rozwiązania mobilne, które możesz dopasować do swojej lokalizacji i modelu działania. Dzięki temu zyskujesz dostęp do internetu bez limitu danych oraz stabilne łącze, które wspiera codzienne operacje.

Zainwestuj w stabilne łącze internetowe i zapewnij firmie płynną realizację procesów, która buduje profesjonalny wizerunek w oczach Twoich klientów i partnerów.

Wojna z Iranem przestaje być regionalna. Światowy rynek energii znalazł się pod presją

Krzysztof Kamiński
-
0
Wojna z Iranem przestaje być regionalna. Światowy rynek energii znalazł się pod presją

Sytuacja w Iranie weszła w fazę, w której konflikt militarny coraz wyraźniej przeradza się w kryzys o wymiarze strategicznym, energetycznym i makroekonomicznym. Kluczowym punktem sporu pozostaje Cieśnina Ormuz, czyli jeden z najważniejszych szlaków transportu ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego na świecie. Ultimatum postawione przez Donalda Trumpa (deadline mija jutro o 02:00 czasu polskiego), który zagroził zmasowanym uderzeniem na irańską infrastrukturę cywilną w przypadku niewznowienia pełnej żeglugi, pokazuje, że stawką nie jest już wyłącznie wojna z Iranem, lecz również kontrola nad bezpieczeństwem światowych dostaw energii. Teheran odrzucił propozycję zawieszenia broni, domagając się trwałego zakończenia wojny, zniesienia sankcji oraz odbudowy kraju, co oznacza, że przestrzeń do szybkiego kompromisu pozostaje bardzo ograniczona.

Z perspektywy politycznej konflikt wszedł w etap niebezpiecznej eskalacji, ponieważ obie strony sygnalizują gotowość do dalszego podnoszenia kosztów. Stany Zjednoczone i Izrael zwiększają presję wojskową, a Iran równolegle podtrzymuje twarde warunki negocjacyjne i rozszerza działania odwetowe na cele energetyczne w regionie Zatoki Perskiej. Uderzenia na instalacje petrochemiczne, ataki rakietowe i dronowe oraz groźby zniszczenia mostów, elektrowni i infrastruktury przesyłowej pokazują, że wojna przestała być konfliktem ograniczonym. Coraz bardziej przypomina ona próbę złamania przeciwnika poprzez paraliż państwa i jego zaplecza gospodarczego. Dodatkowo pojawia się ryzyko rozszerzenia wojny na inne państwa regionu, zwłaszcza że w proces mediacyjny zaangażowane są Pakistan, Egipt i Turcja, a państwa Zatoki stają się jednocześnie stroną pośrednio narażoną na skutki działań odwetowych.

Najważniejsze konsekwencje widać jednak na rynku ropy naftowej. Cieśnina Ormuz odpowiada normalnie za transport około jednej piątej światowego eksportu ropy i LNG, dlatego nawet częściowe ograniczenie ruchu statków działa na rynek jak natychmiastowy szok podażowy. Ruch tankowców w regionie spadł o około 90% względem poziomów sprzed wojny, a część ładunków LNG z Kataru została wstrzymana. To oznacza, że problemem nie jest już tylko sama cena surowca, lecz realna fizyczna dostępność dostaw. W takich warunkach notowania ropy silnie wzrosły: Brent przekroczył 112 dolarów za baryłkę, a amerykańska ropa WTI 113 dolarów. Rynek reaguje nie tylko na bieżące zakłócenia, ale przede wszystkim na premię za ryzyko, czyli wycenę prawdopodobieństwa dalszej eskalacji i dłuższego utrzymania ograniczeń w transporcie.

Istotne jest również to, że tradycyjne mechanizmy stabilizacji rynku ropy okazują się obecnie mało skuteczne. Formalne zwiększenie limitów wydobycia przez OPEC+ ma znaczenie raczej symboliczne, jeśli wojna utrudnia realny eksport i produkcję części członków sojuszu. Rynek zwraca większą uwagę na bezpieczeństwo infrastruktury i transportu niż na nominalne decyzje kartelu. Potwierdza to także ruch Arabii Saudyjskiej, która podniosła cenę swojej głównej ropy dla odbiorców w Azji do rekordowej premii. Taki krok sugeruje, że najwięksi eksporterzy próbują nie tylko wykorzystać napiętą sytuację, ale również zabezpieczyć marże w warunkach wyjątkowo ograniczonej podaży. Dla importerów w Azji oznacza to wyższe koszty przerobu i dalszą presję na ceny energii oraz produktów pochodnych.

W ujęciu strategicznym Iran znajduje się dziś w paradoksalnym położeniu. Z jednej strony ponosi ogromne koszty militarne, infrastrukturalne i ludzkie, a z drugiej zachowuje zdolność do wywierania nieproporcjonalnie dużego wpływu na gospodarkę światową właśnie dzięki swojemu położeniu geograficznemu. Kontrola nad dostępem do Ormuzu pozostaje jego najważniejszą kartą przetargową. Teheran wie, że pełne otwarcie szlaku bez gwarancji politycznych osłabiłoby jego pozycję negocjacyjną, ale jednocześnie długotrwała blokada zwiększa ryzyko jeszcze silniejszej odpowiedzi militarnej ze strony USA i Izraela. To sprawia, że obecny impas jest wyjątkowo niestabilny. Dla Iranu utrzymanie presji morskiej jest narzędziem przetrwania politycznego, natomiast dla Zachodu i państw regionu staje się granicą, po której przekroczeniu konflikt może wejść w fazę jeszcze bardziej destrukcyjną.

Całość prowadzi do wniosku, że kryzys irański nie jest już jedynie lokalną wojną, lecz jednym z głównych czynników ryzyka dla światowego rynku energii. Tak długo, jak nie dojdzie do trwałego porozumienia obejmującego bezpieczeństwo żeglugi w Cieśninie Ormuz, rynek ropy pozostanie zakładnikiem wydarzeń militarnych. Oznacza to utrzymywanie się wysokiej zmienności cen, presji inflacyjnej oraz rosnącego znaczenia geopolityki w kształtowaniu kosztów energii. W krótkim terminie przewagę ma logika eskalacji, a nie deeskalacji, dlatego perspektywa dla ropy pozostaje wzrostowa i obciążona wysoką premią za ryzyko. W dłuższym horyzoncie konflikt pokazuje natomiast, jak silnie globalna gospodarka wciąż zależy od bezpieczeństwa kilku wąskich gardzieli transportowych i jak łatwo regionalna wojna może przerodzić się w globalny kryzys surowcowy.

Spokojnych świąt raczej nie będzie. Ropa drożeje, kurs dolara zyskuje

Maciej Przygórzewski
-
0
Spokojnych świąt raczej nie będzie. Ropa drożeje, kurs dolara zyskuje

Wiele państw ma już dzisiaj wolne. Dlatego właśnie dzisiejsze notowania odbywać się będą przy znacznie mniejszej płynności na rynkach, a co za tym idzie – wpływ ewentualnych wydarzeń może być większy. Rynki po raz kolejny przygotowały się na scenariusz eskalacji wojny w weekend.

Dzień wolny na wielu rynkach

Wielki Piątek jest specyficznym dniem. Duża część państw zachodnich właśnie wtedy ma dzień wolny od pracy. Z kolei wolny poniedziałek to rozwiązanie mocno lokalne. Występuje nie tylko w Polsce, ale również w Czechach, na Słowacji i na Węgrzech. Trzeba jednak pamiętać, że poniedziałek jest dniem pracującym w USA. Co to oznacza dla rynków? Dzisiaj mimo tego, że pracujemy, wiele giełd (w tym towarowych) się nie otworzy. Światowe notowania ropy naftowej zamknęły się wczoraj i zobaczymy je dopiero po weekendzie. W Poniedziałek Wielkanocny inwestorzy z USA normalnie pracują. Jest to o tyle ważne, że rynek, mimo dnia wolnego w wielu państwach, będzie przetwarzał operacje po długim weekendzie, co w trakcie wojny niesie ryzyko dużych zmian. Przygotowując się do tego wydarzenia, inwestorzy wczoraj bardzo intensywnie kupowali ropę, co skutkowało wzrostem ceny Brent o ponad 8 dolarów.

Czy rynek ropy uwierzył w orędzie?

Środowe orędzie prezydenta USA miało uspokoić sytuację. Dowiedzieliśmy się na nim o kontynuacji walk w Zatoce Perskiej, a także o możliwych scenariuszach – zarówno eskalacji, jak i wygaszania konfliktu. Pojawiły się też zapowiedzi wciągnięcia sojuszników w stabilizację sytuacji w regionie, a konkretnie w udrożnienie Cieśniny Ormuz. O tym, jak bardzo w możliwe uspokojenie nie uwierzył rynek, najlepiej świadczy fakt, że ropa WTI w USA stała się droższa od ropy Brent. Powodów jest kilka, ale okazuje się, że wysoki popyt ze strony rafinerii spowodował, że chwilowo więcej płaci się za amerykański surowiec. Dotychczas Amerykanie nie cierpieli tak bardzo jak reszta świata z powodu wojny w Zatoce Perskiej, przynajmniej z perspektywy cen ropy. Obecnie jednak kraj, mimo bycia jej największym producentem na świecie, jest dotknięty olbrzymimi wzrostami cen. Tylko wczoraj ropa podrożała prawie 13 dolarów. Stało się to przed dniem wolnym, co dodatkowo komplikuje sytuację. Pytanie, jak długo administracja będzie w stanie ignorować wysokie ceny paliw. Do wyborów zostało co prawda jeszcze 7 miesięcy, ale poparcie dla Republikanów spada, a ceny paliw tylko je osłabiają. Im droższe paliwo, tym bardziej oddalają się perspektywy obniżek stóp procentowych, a tym samym dolar się umacnia.

Dane z USA

Wczoraj poznaliśmy dwa ważne odczyty z USA. Z jednej strony liczba wniosków o zasiłek dla bezrobotnych wyniosła 202 tys. W erze przed działaniami antyimigracyjnymi byłby to bardzo dobry wynik. Obecnie analitycy wskazują, że nie wiadomo, o ile mniejszych wskazań należy się spodziewać. Nadal jednak jest to dobry rezultat. Niżej od oczekiwań wypadł również deficyt handlowy USA. Musimy jednak pamiętać, że wojna w Zatoce Perskiej wyraźnie umocniła dolara. Im silniejszy dolar, tym eksport staje się mniej opłacalny, a import bardziej. W rezultacie analitycy wskazują, że w krótkim okresie obecne wydarzenia powinny pogorszyć ten parametr.

Dzisiaj w kalendarzu danych makroekonomicznych warto zwrócić uwagę na:

14:30 – USA – dane z rynku pracy.

1...868788...7 184Strona 87 z 7 184