Generali Investments TFI S.A. zostało dziś wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego jako nowa nazwa Union Investment TFI S.A.

Zmiana ta jest konsekwencją transakcji zawartej 18 czerwca 2019 pomiędzy Grupą Generali a Union Asset Management Holding AG.

Zmiana nazwy nie wymaga od Klientów żadnych dodatkowych działań. Wszystkie umowy pozostają w mocy.

Numery rachunków bankowych do wpłat, dane dostępowe do serwisów transakcyjnych i innych narzędzi online oraz hasła do systemu transakcyjnego pozostają bez zmian. Nie zmienia się również siedziba Towarzystwa, numery telefonów oraz osoby do kontaktu.

Zmienia się natomiast nazwa rejestrowa Towarzystwa na Generali Investments TFI S.A., logo, nazwy funduszy inwestycyjnych oraz innych produktów w ofercie TFI, niektóre nazwy oraz wygląd serwisów transakcyjnych, informacyjnych i aplikacji mobilnej. Domena internetowa union-investment.pl zmieni się na generali-investments.pl. Adresy mailowe będą miały kształt [email protected].

Zmiany będą przeprowadzane sukcesywnie i zakończą się w grudniu 2019.

Banki muszą podążać za postępującymi zmianami, a kluczem do sukcesu są transformacja cyfrowa oraz inwestycje w nowe technologie – tłumaczy Michał Krupiński w wywiadzie dla chińskiej agencji informacyjnej Xinhua. Zdaniem Prezesa Banku Pekao, polskie firmy powinny współdziałać z Chinami. Państwo Środka to inspiracja dla polskich przedsiębiorców, którzy muszą w jak największym stopniu wykorzystać możliwości płynące ze współpracy z Chinami.

Mówiąc o trendach w światowej gospodarce i bankowości, Michał Krupiński podkreślił, że banki muszą przejść proces transformacji, aby przetrwać zachodzące w globalnej gospodarce zmiany. Jednym z głównych filarów zmiany Pekao jest transformacja cyfrowa. Krupiński przyznał, że bank inwestuje przede wszystkim w pracowników z sektora IT, ponieważ bankowość coraz częściej „odbywa się” za pośrednictwem kanałów elektronicznych, zwłaszcza smartfonów. Bankowi Pekao udało się podwoić liczbę klientów korzystających z nagradzanej aplikacji PeoPay do ok. 1,5 mln.

– Bankowość elektroniczna w telefonie to już teraźniejszość. Przyszłość to używanie „selfie” do płacenia za wodę – powiedział Michał Krupiński, nawiązując do filmu dokumentalnego na temat dokonywania płatności w chińskim mieście Zhengzhou. Jego zdaniem, chińskie firmy technologiczne są obecnie światowymi liderami płatności zbliżeniowych i źródłem inspiracji dla polskich banków, pragnących być liderami innowacji.

Bank Pekao dostrzega, jak ważna jest rola rynku chińskiego dla usług handlu zagranicznego, zwłaszcza w odniesieniu do obsługi akredytyw. Jeżeli chodzi o akredytywy importowe otwarte przez Pekao, rynek chiński jest pod tym względem numerem jeden. – Chiny to wciąż niezbadany dla polskich firm rynek. Mamy znaczącą nierównowagę handlową, a możliwości są tam olbrzymie – powiedział Krupiński.

Za przykład podał m.in. możliwości rozwoju eksportu polskich produktów rolnych, którym się intensywnie przygląda.

– Polska jest bardzo zależna od gospodarki Niemiec, która z kolei zależy od gospodarki Chin. Musimy zmienić modele wymiany handlowej i współpracować bardziej bezpośrednio, zamiast poprzez Niemcy – zauważył.

Krupiński dodał, że w Polsce istnieją także duże możliwości inwestycyjne dla Chin.

– Nasi klienci z branży logistycznej mówią, że można obecnie zaobserwować znaczącą zmianę – transport przenoszony jest z morza na ląd. Chciałbym, żeby Polska i inne kraje regionu CEE brały udział w tej zmianie, ponieważ centra logistyczne powinny być zlokalizowane u nas, a nie w Europie Zachodniej – powiedział Krupiński, dodając, że dzięki swojemu położeniu i dostępności wykwalifikowanych pracowników, Polska stała się już ważnym centrum infrastrukturalnym i logistycznym.

W Polsce jedną z największych przeszkód pozostaje niewystarczająca liczba pracowników – przewiduje się, że do 2030 r. w naszym kraju będzie brakowało 4 mln pracowników. Na razie lukę tę wypełniają Ukraińcy, a Pekao jest wiodącym bankiem wśród Ukraińców mieszkających w Polsce. Jednak w dłuższej perspektywie Polska musi zwiększyć liczbę osób aktywnych na rynku pracy, aktywując więcej młodzieży i osób starszych lub przyjmując bardziej przychylną politykę imigracyjną.

Tak czy inaczej, zdaniem Michała Krupińskiego, polskie firmy muszą zwrócić się mocniej w kierunku bardziej kapitałochłonnych modeli i inwestować w nowoczesne technologie. Krupiński podkreślił, że proces ten już zachodzi i że polskie firmy z sektora opakowań, przetwórstwa spożywczego, a także niektóre przedsiębiorstwa produkcyjne są liderami implementacji nowoczesnych technologii w Europie. Z kolei Bank Pekao rozwinął ostatnio sektor leasingu. Niestety postęp następuje wolniej w sektorze MŚP, a transformacja cyfrowa organów rządowych mogłaby dostarczyć potrzebnych bodźców w tym zakresie.

Prezes Banku Pekao utrzymuje, że polskie przedsiębiorstwa także muszą przejść transformację cyfrową i przywołuje badanie, z którego wynika, że gdyby rodzima gospodarka była zdigitalizowana w stopniu porównywalnym do skandynawskich, wówczas i tak szybki już wzrost gospodarczy Polski zyskałby dodatkowe 1,5 proc. Obecnie nasz kraj może pochwalić się jednym z najwyższych wskaźników wzrostu w UE – jest na poziomie ok. 5 proc. PKB.

– Możemy wyciągnąć liczne wnioski z rozwoju gospodarki cyfrowej Chin. Jeśli jest tam już możliwe płacenie za wodę za pomocą „selfie”, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie to centrum światowego rynku – podsumował Michał Krupiński.

Ustawą z dnia 5 czerwca 2018 r., która weszła w życie trzy miesiące później, polski ustawodawca zmienił przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa. Zmiana wprowadzona do ustawy na skutek implementacji Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem.

Jakkolwiek zmiany przepisów dotyczących tajemnicy przedsiębiorstwa były konieczne należy się zastanowić, czy sposób dokonania tej zmiany, jaki został wybrany przez ustawodawcę był prawidłowy.

Dyrektywa 2016/943 zakłada ochronę tajemnic przedsiębiorstwa przed jej bezprawnym pozyskaniem „przez osobę trzecią” i nie rozróżnia, kto może być taką osobą trzecią. Może to wiec być każdy – inny przedsiębiorca, klient, kontrahent, pracownik, współpracownik, zleceniobiorca, czy też osoba, z którą dysponenta tajemnicy nie łączą żadne stosunki prawne (np. były kontrahent, były pracownik).

Przepisy dotyczące ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa w polskim porządku prawnym znalazły się w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co nie pozostaje bez znaczenia przy ustalaniu kręgu osób odpowiedzialnych za naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa. Wskazać bowiem należy, że dla zastosowania ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji rozstrzygające znaczenie ma okoliczność faktyczna – prowadzenie działalności gospodarczej i związane z nią uczestniczenie w obrocie gospodarczym. Dlatego też należy zwrócić uwagę na fakt, że ustawa ma zastosowanie w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami. Taką interpretację możliwości stosowania ustawy potwierdza także orzecznictwo, jak choćby wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 15 lutego 2012 r., zgodnie z którym „celem tej ustawy, ogólnie mówiąc, jest zapewnienie prawidłowości funkcjonowania i działania podmiotów gospodarczych w warunkach wolnej konkurencji i dostępu do rynku na wolnych prawach poprzez wyeliminowanie wszelkich zachowań sprzecznych z prawem lub dobrymi obyczajami, zagrażających interesowi innego przedsiębiorcy bądź ów interes naruszających” (wyr. SA w Katowicach z 15.2.2012 r., V ACa 5/12, OSA 2012, Nr 11, poz. 30). Należy więc zaznaczyć, iż ustawa w żaden sposób nie reguluje stosunków z pracownikami, czy też byłymi pracownikami przedsiębiorców i na tym tle powstaje trudność w zastosowaniu nowych przepisów o ochronie tajemnic przedsiębiorstwa do czynów nieuczciwych byłych pracowników.

W przypadku pracowników, przedsiębiorcy mogą się nie obawiać – choć ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie znajdzie w tych stosunkach zastosowania, pracownicy są zobowiązani do dbałości o dobro zakładu pracy, ochrony jego mienia oraz zachowania w tajemnicy informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (art. 100 § 2 pkt 4 Kodeksu Pracy). Co prawda tajemnica pracodawcy i tajemnica przedsiębiorstwa nie są tym samym, jednak w wielu przypadkach zakresy tych tajemnic się przenikają. W przypadku więc gdyby pracownik naruszył tajemnicę przedsiębiorstwa, która była jednocześnie tajemnicą pracodawcy, ten może wystąpić względem pracownika z odpowiednimi roszczeniami. Niemniej jednak, przepisy Kodeksu Pracy obowiązują jedynie tak długo, jak długo pomiędzy stronami trwa stosunek pracy. W przypadku rozwiązania stosunku pracy, pracodawca nie będzie mógł dochodzić odpowiedzialności za naruszenie.

W przypadku byłego pracownika przedsiębiorca – na gruncie obecnie obowiązujących przepisów – będzie miał utrudnione zadanie, jeśli będzie chciał dochodzić roszczeń związanych z naruszeniem tajemnicy przedsiębiorstwa.

Art. 11 ust 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w brzmieniu obowiązującym do  4 września 2018 r., wskazywał że „Przepis ust. 1 (a więc określający na czym polega czyn nieuczciwej konkurencji w postaci naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa) stosuje się również do osoby, która świadczyła pracę na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku prawnego – przez okres trzech lat od jego ustania, chyba że umowa stanowi inaczej albo ustał stan tajemnicy”. W związku z tym, były pracownik przez kolejne 3 lata po ustaniu stosunku pracy był zobowiązany do ochrony tajemnic byłego pracodawcy tak, jakby nadal był pracownikiem.

Po wprowadzeniu przez ustawodawcę zmian, art. 11 ust. 2 we wskazanej powyżej treści nie ma już w ustawie. I o ile można przyjąć, że założeniem ustawodawcy była zmiana tego ustępu ustawy z uwagi na fakt, iż zgodnie z Dyrektywą 2016/943 odpowiedzialność za naruszenie tajemnic przedsiębiorstwa nie powinna być ograniczona w czasie, zdaje się, że wprowadzając te zmiany do ustawy nie zwrócono uwagi na to, że obowiązuje ona wyłącznie w stosunkach pomiędzy przedsiębiorcami i – chcąc rozszerzyć ochronę tajemnic przedsiębiorstwa – znacznie ją zawężono.

Jedynie wiec w przypadkach, w których były pracownik założy własną działalność gospodarczą (niezależnie od jej formy) i narusza tajemnice przedsiębiorstwa byłego pracodawcy, ten będzie mógł dochodzić roszczeń względem byłego pracownika. Jeżeli jednak nieuczciwy były pracownik nie podejmie działalności gospodarczej, tylko znajdzie inne zatrudnienie, były pracodawca nie będzie mógł pociągnąć go do odpowiedzialności.

Jeszcze przed wejściem w życie ustawy w nowym brzmieniu w prasie pojawiały artykuły na temat tego, jakoby, pomimo zmian w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, byłych pracowników w dalszym ciągu obowiązywał co najmniej 3-letni okres obowiązku zachowania w poufności tajemnicy przedsiębiorstwa byłego pracodawcy. Niestety powyższa teza nie została w żaden sposób uzasadniona, dlatego nie można prześledzić argumentacji stojącej za nią.

Można by się było zgodzić z powyższym stwierdzeniem, jednak jedynie w stosunku do byłych pracowników, którzy w umowach o pracę mieli zawartą klauzulę o zobowiązaniu do zachowania poufności po ustaniu stosunku pracy. Należy jednak pamiętać, że będzie to jedynie zobowiązanie umowne, a nie ustawowe.

Sposób implementacji Dyrektywy 2016/943 budzi więc poważne wątpliwości w zakresie spełnienia celu tej Dyrektywy, którym było jak najszersze zabezpieczenie przedsiębiorców przed naruszeniem tajemnicy ich przedsiębiorstwa przez osoby trzecie. W związku z tym, że jak dotychczas nie zostały wydane orzeczenia sądów polskich, które dotyczyłyby stanów faktycznych zaistniałych po 4 września 2018 r., należy jedynie domniemywać, iż w braku krajowych uregulowań w tym zakresie zarówno przedsiębiorcy dochodzący swoich praw, jak i sądy rozpatrujące tego typu sprawy będą zmuszone odwoływać się do przepisów dyrektyw i porozumień międzynarodowych. Wydaje się, że jedną z bezpośrednich podstaw prawnych takiej odpowiedzialności może być art. 39 ust. 2 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), zgodnie z którym: „Osoby fizyczne i prawne będą miały możliwość zapobiegania temu, aby informacje pozostające w sposób zgodny z prawem pod ich kontrolą nie zostały ujawnione, nabyte lub użyte bez ich zgody przez innych, w sposób sprzeczny z uczciwymi praktykami handlowymi, tak długo, jak takie informacje: (a) są poufne w tym sensie, że jako całość lub w szczególnym zestawie i zespole ich elementów nie są ogólnie znane lub łatwo dostępne dla osób z kręgów, które normalnie zajmują się tym rodzajem informacji; (b) mają wartość handlową dlatego, że są poufne; i (c) poddane zostały przez osobę, pod której legalną kontrolą informacje te pozostają rozsądnym, w danych okolicznościach, działaniom dla utrzymania ich poufności”, w związku z art. 415 KC. W w takim przypadku należy jednak pamiętać, że konieczne będzie wykazanie przesłanki winy sprawcy. Takie rozwiązanie będzie zgodne z Dyrektywą 2016/943.

Dlatego też, zasadnym jest, aby przedsiębiorcy wprowadzili wzory umów, które będą zobowiązywały pracowników do zachowania poufności także po ustaniu stosunku pracy. Wzory te mogły by być podobne do umów o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, a dzięki temu przedsiębiorca i pracownik mogliby w sposób dowolny kształtować czas trwania obowiązku ochrony tajemnic przedsiębiorstwa i określić ewentualne sankcje za jego naruszenie. Brak określenia tych sankcji bezpośrednio w umowie spowoduje, że takiego byłego pracownika będzie można pociągnąć do odpowiedzialności jedynie z tytułu niewykonania/nienależytego wykonania umowy na podstawie art. 471 i nast. KC.

Nieustannie rozwijające się technologie oraz rosnące i zmieniające się preferencje konsumentów sprawiają, że biznes funkcjonuje dziś w „erze klienta”. Wpływa to na zmianę roli działów i dyrektorów marketingu. Jak wynika z polskiego badania „CMO Survey” przeprowadzonego przez firmę doradczą Deloitte, dla 77 proc. szefów marketingu firm w Polsce priorytetem jest pozycjonowanie i strategia marki. Z kolei w znacznie mniejszym zakresie skupiają się oni na analityce danych i pogłębianiu wiedzy o klientach. Jako przyczynę takiego stanu rzeczy ponad połowa badanych wskazuje brak procesów lub odpowiednich narzędzi. Z kolei co ósmy ekspert marketingu nie posiada wiedzy na temat analityki danych. Na pozycję marketingu w firmie wpływa też nieustanna rywalizacja z działami sprzedaży.

Badanie CMO Survey 2019 przeprowadzone przez Deloitte Polska z udziałem 339 ekspertów marketingu pracujących w Polsce jest pierwszą tego typu inicjatywą Deloitte w Europie Środkowej. Ankieta została zrealizowana w okresie od 13 lutego do 31 marca 2019 roku.

W jaki sposób polscy eksperci ds. marketingu tworzą wartość dla swoich organizacji? Łatwo to wywnioskować, odnosząc się do działań, które po pozycjonowaniu i strategii marki zajęły następne w kolejności miejsca na liście priorytetów marketerów. Komunikacja i tworzenie treści — za pośrednictwem mediów cyfrowych, mediów społecznościowych, mediów tradycyjnych — to kolejne pozycje w rankingu. Jedynie 49 proc. CMO wymieniło analitykę marketingową jako ważny element swojej pracy, a jeszcze mniej, bo tylko 34 proc. – badania marketingowe.  – Ta zaskakująca obserwacja potwierdza, że przy kształtowaniu pozycji marki polscy liderzy polegają raczej na strategii opartej na treści (content strategy) niż na wykorzystaniu danych na temat oczekiwań klientów pozyskanych za pomocą analiz i badań marketingowych – mówi Michał Pieprzny, Partner, Lider sektora dóbr konsumenckich, Deloitte.

Tylko co dziesiąty badany zajmuje się zarówno pozycjonowaniem marki, jak i badaniami marketingowymi oraz analityką. Tymczasem są to obszary kluczowe do należytego zrozumienia klientów, rynku i konkurencji. Aż 56 proc. ankietowanych wskazało jako przyczynę nie wykorzystywania analityki Big Data w działaniach marketingowych brak odpowiednich procesów lub narzędzi, 41 proc. ograniczoną dostępność wykwalifikowanych pracowników. Z kolei 23 proc.podkreślało , że analityka oparta o Big Data nie ma dla nich znaczenia w procesie decyzyjnym, a 13 proc. respondentów przyznało, że nie posiada wiedzy na temat analityki danych typu Big Data.

Mimo wielu wyzwań stojących przed liderami marketingu, perspektywy na przyszłość są optymistyczne. 45 proc. respondentów spodziewa się zwiększenia budżetu marketingowego w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy, a 40 proc. oczekuje, że budżet ten się nie zmieni. Świadczy to o wzmocnieniu pozycji marketingu jako ważnej sfery działalności sprzyjającej rozwojowi całej firmy.

Optymizm ten dotyczy również wyników finansowych firm. Prawie 50 proc. ankietowanych ocenia perspektywy finansowe swojej firmy bardziej optymistycznie niż pół roku temu, a 30 proc. nie spodziewa się istotnych zmian w tym zakresie. Mimo tego liderzy marketingu przyjmują raczej konserwatywne stanowisko odnośnie gospodarki: przewidują średni wzrost PKB na poziomie 3 proc. w 2019 r., co nie pokrywa się z bardziej optymistycznymi prognozami międzynarodowych instytutów, takich jak Bank Światowy (4 proc.) czy Eurostat (4,2 proc.).

Dużym wyzwaniem dla polskich CMOs jest rekrutacja pracowników. Liderzy marketingu twierdzą, że znalezienie odpowiednich specjalistów to jedno z największych wyzwań. Aż 84 proc. ankietowanych wskazało, że ma braki kadrowe.

Automatyzacja musi poczekać

Najwyższy priorytet budżetowy w opinii CMO będą miały komunikacja w mediach cyfrowych i tradycyjnych oraz wsparcie sprzedaży (reklamy, materiały informacyjne, POS). Z kolei na przeciwległym biegunie znalazły się badania rynku, szkolenia oraz doradztwo strategiczne i biznesowe.

CMO odpowiadali również na pytanie w jakich obszarach korzystają z usług zewnętrznych. Przede wszystkim jest to przygotowanie materiałów informacyjnych, badania marketingowe oraz obsługa mediów społecznościowych i innych kanałów komunikacji.

Z kolei najbardziej zautomatyzowane obszary działalności polskich działów marketingu to monitoring wizerunku marki (49 proc.), optymalizacja strony internetowej (46 proc.) oraz zarządzanie komunikacją w mediach społecznościowych (34 proc.) 44 proc. badanych spodziewa się, że w przyszłości automatyzacji ulegnie analiza rynku, podczas gdy obecnie dzieje się to w 22 proc. przypadków. Jedna trzecia prognozuje, że zautomatyzowane zostaną zarządzanie sprzedażą i produkcją.

Marketing kontra sprzedaż

Aż 60 proc. respondentów nie jest w stanie właściwie ocenić, jak wydatki marketingowe wpływają na rozwój działalności firmy. – Efekty działań marketingu są często kwestionowane, ale obecnie firmy nie robią wiele, żeby je obiektywnie monitorować. – mówi Patrycja Venulet, Dyrektor w Dziale Brand Strategy Deloitte. – 75% ankietowanych wskazało wolumen i wartość sprzedaży jako kluczowe kryteria oceny wyników zarówno działu sprzedaży jak i marketingu – takie ustawienie KPI w firmie skutkuje ryzykiem konfliktu między tymi dwoma działami. Co drugi respondent przyznaje, że dział marketingu w jego organizacji ma problemy ze współpracą z działem sprzedaży – fakt ten może przekładać się na mniej efektywne wykorzystanie potencjału marketingowego w polskich firmach – dodaje.

Co trzeci CMO wskazywał na brak zaufania odnośnie zysków generowanych przez poszczególne działy, a jedna piąta przyznała, że nie ma porozumienia między sprzedażą i marketingiem. Kluczowe dla zrozumienia nieporozumień pomiędzy sprzedażą i marketingiem oraz zarządem są KPI przez pryzmat, których oceniane są oba zespoły. Ograniczone możliwości pomiaru wpływu marketingu na rozwój firmy znajdują również odzwierciedlenie w wyborze wskaźników KPI, które marketerzy wykorzystują oceniając pracę swoich działów. Z badania wynika, że żaden ze wskazanych zestawów KPI nie został uznany za jeden kluczowy wyznacznik jakości pracy działu marketingu.  Biorąc pod uwagę, jak bardzo różne odpowiedzi zostały uzyskane odnośnie wskaźników KPI oraz powszechnie występujący nacisk na kryteria związane ze sprzedażą, można przypuszczać, iż polscy liderzy marketingu podejmują w tym zakresie znaczne ryzyko, że rzeczywisty sukces ich działu pozostanie niezauważony. W konsekwencji dwóch na pięciu liderów ds. marketingu uważa, że musi się tłumaczyć i bronić swojego stanowiska przed zarządem firmy. Jedna trzecia twierdzi z kolei, że poczucie to nasiliło się w ciągu zeszłego roku. Świadczy to o dodatkowych obowiązkach w zakresie stymulowania rozwoju marki, które od niedawna ciążą na działach marketingu.

Nie w pełni wykorzystywane social media

Większość respondentów wymienia budowanie świadomości marki (82 proc.), pozyskiwanie nowych klientów (72 proc.) oraz budowanie wizerunku nowych produktów i usług (68 proc.) jako główne cele, do osiągnięcia których używają mediów społecznościowych. Takie wykorzystanie jest typowe dla kanałów ATL. Mniejsze firmy przeznaczają większą część budżetu marketingowego (24 proc.) na media społecznościowe niż firmy średnie (17 proc.) czy duże (15 proc.) Może to wynikać z konieczności poszukiwania tańszych kanałów, aby pozostać konkurencyjnym. – Wynik ten wskazuje, że kluczowe zalety mediów społecznościowych dające im przewagę nad radiem czy telewizją, takie jak możliwość uzyskania całościowych danych o kliencie, szczegółowa analiza wpływu inicjatyw marketingowych, dwustronna komunikacja i łatwa personalizacja treści, nie są w pełni wykorzystywane – mówi Jan Kisielewski, Dyrektor w Dziale Brand Strategy Deloitte.

– Badanie Deloitte pokazało, że czeka nas istotna zmiana w zakresie kompetencji oraz roli CMO. Musi być wszechstronna, bardziej technologiczna i analityczna niż dotychczas. Ważne przy tym jest, by dyrektor marketingu nie stracił kreatywności i umiejętności komunikacji. W firmach brakuje roli reprezentującej właściwie klienta. Rola CMO mogłaby ewoluować w tym kierunku i stać się swoistym centrum klientocentryczności. Przejście do takiego modelu biznesowego będzie wymagało czasu, ale jest konieczne dla dalszego rozwoju firm w dobie transformacji cyfrowej – podsumowuje Michał Pieprzny.

Starward Industries z dużą redukcją uplasował prywatną emisję akcji serii G, przeprowadzoną przez Dom Maklerski Navigator. Spółka pozyskała w tej rundzie 2,7 mln zł. Gra oparta na twórczości Stanisława Lema powstająca w krakowskim studiu zdobyła już finansowanie na poziomie 6,15 mln zł. W najbliższych tygodniach Starward Inudstries przedstawi szczegóły związane z planowanym wejściem na New Connect.

Już od prawie roku zespół Starward Industries tworzy debiutancki i zarazem kluczowy dla spółki produkt, grę fabularną na licencji jednej z powieści Stanisława Lema. Jest to pierwsza w historii adaptacja twórczości tego autora w formie gry wideo.

W sierpniu do zespołu Starwarda dołączył jeden z najbardziej doświadczonych pisarzy w polskiej branży produkcji gier, Michał Gałek. Ostatnie 6 lat pracował przy projektach studia CD Projekt RED: Wiedźmin 3, Wiedźmin 3: Krew i wino oraz Cyberpunk 2077. W latach 2013-2015 kierował kreatywnie projektem Wiedźmin 3: Krew i wino i był bliskim współpracownikiem pomysłodawcy studia Starward Industries, Marka Markuszewskiego.

“Zbudowaliśmy zespół na wysokim poziomie kompetencyjnym i kreatywnym, oparty o starannie wyselekcjonowaną grupę doświadczonych twórców. Dołączenie Michała gwarantuje nam dostarczenie w grze fabuły na poziomie światowej czołówki. Jest to dla nas bardzo ważne, gdyż wynika z poczucia wielkiej odpowiedzialności za dostarczenie graczom na całym świecie rozgrywki opartej o wybitny materiał źródłowy. Dzieło kultowego pisarza, wizjonera, wyjątkowego umysłu to trudny i ambitny materiał, w którego przełożeniu do gry nie możemy sobie pozwolić na kompromisy. – podkreśla Marek Markuszewski, prezes Starward Industries.

Wzmocniły się też władze spółki. W lipcu do rady nadzorczej dołączył Przemysław Marmul. Jest to osoba legitymująca się 17-letnim doświadczeniem jako Business Development Director oraz Chief Publishing Officer w firmie Techland, która wprowadziła na światowe rynki takie hity jak m.in. Dead Island, Call of Juarez, czy Dying Light.

“W ciągu pierwszego roku działania spółki zabezpieczyliśmy niemal całość budżetu produkcyjnego. To spory sukces, choć przed nami jeszcze ogrom wyzwań. Właśnie dlatego merytorycznie poszerzamy biznesowe zaplecze spółki. Cieszę się, że w sferze promocyjnej oraz wydawniczej będziemy mogli liczyć na potężne doświadczenie Przemka Marmula- mówi Kamil Klinowski, przewodniczący rady nadzorczej spółki.

Liczba aktywnych użytkowników bankowości mobilnej cały czas rośnie – w grudniu 2018 r. wynosiła 17,2 mln użytkowników, natomiast w pierwszym kwartale 2019 już 17,49 mln[1]. Coraz więcej osób nie potrzebuje tradycyjnego kontaktu z bankiem w placówce, stawiając na kanały mobilne. Co to oznacza dla banków? Nowe technologie, ułatwiające dostęp do usług bankowych wraz z trwającą konsolidacją w tym sektorze, sprawiają, że ilość placówek bankowych stale maleje. Iron Mountain, jako globalny lider w zarządzaniu informacją, aktywnie wspiera sektor finansowy w czasie transformacji. Jak można zapewnić bezpieczeństwo danych klientów w trakcie zmian?

Zmiany, jakie następują w branży finansowej, wymagają precyzyjnego działania, które pozwoli nie tylko na bezpieczne przeniesienie informacji (zarówno dokumentacji papierowej, jak i zasobów zdigitalizowanych), ale także na ich analizę, zniszczenie w razie potrzeby oraz modyfikację systemów IT – tak aby wszystkie dane były bezpieczne, a nowy podmiot miał do nich swobodny dostęp. O tym jakie działania w tym zakresie może outsourcować sektor bankowy, opowiada Michał Giza, Account Management Department Manager w Iron Mountain Polska.

Bezpieczne przeniesienie dokumentacji

Często w ramach likwidacji czy przeniesienia danego oddziału bankowego następuje czas na porządkowanie i weryfikację dokumentów. Konieczne jest sprawdzenie, czy posiadane dokumenty należy dalej archiwizować, czy w bezpieczny sposób zniszczyć, tak aby być zgodnym z RODO. Kolejnym krokiem jest przeniesienie dokumentacji (do centrali, innego oddziału lub do archiwum) w sposób kontrolowany i bezpieczny. Nie wolno także zapominać o tym, że bank w tym czasie musi nadal działać i mieć dostęp do wszystkich potrzebnych dokumentów. We wszystkich tych działania, bank nie pozostaje sam.

„Jako lider w branży zarządzania informacją aktywnie wspieramy sektor finansowy w czasie fuzji, przejęć, a także optymalizacji sieci oddziałów bankowych. Naszymi klientami jest ponad 90% wszystkich działających w Polsce banków, w tym także te o zasięgu międzynarodowym. Pozwala to na ciągłe udoskonalanie naszych procedur oraz na wypracowanie rozwiązań, które możemy zaimplementować w praktycznie każdej sytuacji. Warto pamiętać, jak ważna w tym przypadku jest optymalizacja czasowa i ekonomiczna dla naszych klientów – praca w oddziale nie może być zaburzona. Z tego powodu, nasze działania odbywają się poza godzinami pracy jednostki, np. w weekendy, wieczorami. Branża bankowa jest również zobowiązana do posiadania planów ciągłości działania, w które się wprost wpisujemy. Nie jest możliwe zamknięcie oddziału bez wcześniejszej relokacji dokumentacji, przy czym, bank musi mieć zapewniony dostęp do danych wykorzystywanych w swoich procesach biznesowych, co dzięki naszym rozwiązaniom, jest możliwe” – komentuje Michał Giza, Account Management Department Manager w Iron Mountain Polska.

Warto również przypomnieć sytuację, kiedy w ramach ratowania sektora bankowego, nastąpiło przejęcie SKOK przez kluczowe banki w Polsce. Jest to szczególnie istotne z punktu widzenia logistycznego – zamknięcie oddziału w ramach jednego banku jest wyzwaniem, jednak bank wie, z jakiego rodzaju pracą należy się mierzyć i jakiego rodzaju dane posiada. Trudniej jest w sytuacji, kiedy przejmowana jest placówka innego banku. Kluczowa w takich przypadkach jest precyzyjna weryfikacja, walidacja i rejestracja danych, aby zasilić nimi systemy przejmującej jednostki.

Usprawnienie infrastruktury IT

Kolejnym ważnym aspektem jest eliminacja nadmiarowych systemów IT. Mowa o całym przekroju systemów – produktowych, wspierających pracę w oddziałach, jak i tych back-office. Istotna w takim momencie jest bezpieczna migracja danych, czy stworzenie jednego modelu zarządzania informacją dla połączonych banków.

„Wspieramy banki w tworzeniu modelu zarządzania informacją dla już połączonych instytucji. Najczęściej rekomendujemy zaimplementowanie jednego centralnego repozytorium danych, zarówno papierowych, jak i elektronicznych. Zapewnia to agregowanie informacji w jednym miejscu. Warto pamiętać, że domeną instytucji, które funkcjonowały przez wiele lat, jest mnogość procesów wynikających z częstych fuzji, przejęć czy działań własnych. Dużym wyzwaniem jest więc, aby te procesy ujednolicić. Jedną z dobrych praktyk jest stosowanie tzw. podejścia „golden record”, które pozwala unikać wielokrotnego przechowywania tej samej informacji. Wspieramy klientów w deduplikacji danych, tworząc ostateczną wersję obrazu dokumentu, który nie podlega dalszym modyfikacjom.  Pozwala to wprowadzić znaczne oszczędności oraz przyśpieszyć czas dostępu do danych” – mówi Michał Giza.

Niezwykle istotna jest więc optymalizacja i tworzenie nowych procesów związanych z zarządzaniem informacją dla połączonych instytucji. Warto pamiętać, że nie zawsze jest tak, że większa instytucja,  ma bardziej optymalne procesy. Banki decydują się na wybór tych lepszych i wdrożenie ich w swoich strukturach. W takich sytuacjach niezwykle istotny jest również odpowiedni consulting, który przeanalizuje i porówna wszystkie możliwości, proponując najlepsze rozwiązanie.

„Iron Mountain, jako wieloletni partner BNP Paribas, ma znaczący udział w działaniach realizowanych w Banku w związku z fuzją operacyjną  pomiędzy Raiffeisen Bank Polska S.A. i BNP Paribas Bank Polska S.A.” – Kazimierz Łabno, Wiceprezes Zarządu Banku, Obszar Operacji i Wsparcia Biznesu

Różne scenariusze działania

Należy pamiętać, że nie ma dwóch takich samych procesów. Dlatego tak ważne jest odpowiednie podejście do zagadnienia, aby fuzje i przejęcia w branży finansowej były przeprowadzone sprawnie, a co najważniejsze, w 100% bezpiecznie i zgodnie z przepisami prawa.

„Kluczem do sukcesu jest bogate doświadczenie. Należy pamiętać, że tutaj nigdy nie ma przewidzianego scenariusza. Realizacja wielu takich projektów, nie tylko w Polsce, pozwala nam na korzystanie z niezwykle bogatej bazy możliwych rozwiązań i dostosowanie ich do każdej instytucji” – dodaje Michał Giza.

[1] Dane z raportu Związku Banków Polskich opublikowanego przez Netbank

Co czwarty śmiertelny wypadek drogowy na drogach Unii Europejskiej ma związek z alkoholem. Komisja Europejska chce zaostrzyć i ujednolicić przepisy dotyczące dopuszczalnego limitu alkoholu we krwi kierowców. Polakom ten pomysł… się podoba – donosi dziennik „Puls Biznesu”.

Wybierając się samochodem do innego unijnego kraju, powinniśmy pamiętać, że choć kontrole graniczne w Unii Europejskiej (UE) praktycznie zniknęły, to przepisy drogowe — również te regulujące problem trzeźwości za kierownicą — mogą znacząco różnić się od naszych. Taki stan rzeczy polscy kierowcy postrzegają jako kłopotliwy. W badaniu przeprowadzonym w maju 2019 r. przez AlcoSense Laboratories aż 72,8 proc. respondentów uznało, że dopuszczalne limity zawartości alkoholu we krwi kierowców powinny być ujednolicone w całej Unii Europejskiej. Jednakowy limit obowiązujący we wszystkich krajach skutkowałby nie tylko lepszą orientacją w przepisach — gdyby zdecydowano się na ich generalne obniżenie, poprawiłoby się również bezpieczeństwo na drogach.

— Różnice w przepisach wynikają m.in. z odmiennej kultury spożywania alkoholu w poszczególnych państwach, ale wpływ alkoholu na ludzki organizm jest jednak taki sam, niezależnie od kraju, z którego pochodzimy. Nowe badania wskazują, że nawet mała ilość alkoholu prowadzi do złudnego poczucia pewności siebie, co może doprowadzić do kosztownego błędu na drodze. W Estonii i Łotwie obniżenie limitu z 0,5 do 0,2 promila przyniosło wymierne zmniejszenie liczby śmiertelnych wypadków drogowych z udziałem alkoholu – w Estonii w latach 2006-16 o 89 proc. W parze z przepisami powinno jednak iść także ich skuteczne egzekwowanie i stałe budowanie odpowiedzialności wśród kierowców — mówi Hunter Abbott, ekspert bezpieczeństwa ruchu drogowego z firmy AlcoSense Laboratories.

Jak obecnie wygląda sytuacja w Europie? „Puls Biznesu” informuje, że Polska z dolnym limitem wynoszącym 0,2 promila lokuje się w grupie państw średnio rygorystycznych — identyczny limit obowiązuje np. w Szwecji. Kraje zachodnioeuropejskie i śródziemnomorskie najczęściej stosują limit 0,5 promila. W tej grupie są m.in. Niemcy, Francja, Włochy i Hiszpania. Do 0,5 promila alkoholu we krwi może mieć również kierowca podróżujący przez popularną wśród polskich turystów Chorwację. Wybierając się na Bałkany, należy również pamiętać o tym, że zwykle przejeżdżamy przez Czechy lub Węgry. W obu tych krajach nie ma żadnej tolerancji dla jazdy pod jego wpływem. Sytuację dodatkowo komplikują odrębne i surowsze przepisy dotyczące kierowców początkujących, zawodowych lub motocyklistów. Przykładem jest Chorwacja, gdzie policja może ukarać kierowcę z niewielkim stażem za jakikolwiek ślad alkoholu we krwi. Nic więc dziwnego, że czujemy się skołowani i chętnie widzielibyśmy identyczne regulacje we wszystkich krajach unijnych.

Komisja Europejska w swoim planie działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego wspomina o wzmocnieniu zaleceń dotyczących m.in. wprowadzenia w krajach członkowskich bardziej rygorystycznych limitów dla zawodowych i początkujących kierowców.

— Podróżowanie samochodem po drogach Unii Europejskiej bez wcześniejszego zapoznania się z obowiązującymi przepisami w krajach tranzytowych i kraju docelowym może wpędzić kierowcę w poważne kłopoty. W jednym kraju auto musi być wyposażone w kamizelki, w innym nie. W jednym nagrywanie kamerkami jest OK, a gdzie indziej już samo posiadanie kamery na szybie stanowi problem. W jednym kraju nie ma przyzwolenia na jakiekolwiek stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, a w drugim dopuszczalne jest nawet 0,5 promila. Unifikacja przepisów ułatwi kierowcom podróżnikom życie. Moim zdaniem takim ujednoliconym limitem mogłoby być 0,2 przy zachowaniu zasady, że spowodowanie kolizji lub wypadku przez kierowcę, który jest pod wpływem alkoholu w dopuszczonym prawnie limicie, stanowiłoby okoliczność dodatkowo obciążającą — mówi „Pulsowi Biznesu” Sylwester Pawłowski, prezes Safetylogic i autor projektu „Świadomy kierowca”.

Autor – Marcin Bołtryk/”Puls Biznesu”

W ponad połowie mikrofirm i małych przedsiębiorstw przejrzenie życiorysu kandydata do pracy zajmuje średnio do pół minuty. Z badania przeprowadzonego przez brytyjską spółkę UCE GROUP LTD. wynika, że 21% pracodawców robi to nie dłużej niż przez minutę. Z kolei 23% menedżerów czyta jedno CV przez minimum dwie minuty. Najmniej wskazań otrzymała odpowiedź „powyżej 5 minut”, a wybrało ją zaledwie 2% ankietowanych. Znawcy tematu nie są zaskoczeni wynikami i wskazują przyczyny takiego stanu rzeczy. Jednocześnie przekonują, że takie podejście do rekrutacji może oznaczać straty dla samych firm i aplikujących osób.

Maksymalnie do pół minuty – tyle czasu na przeczytanie nowego CV kandydata poświęca 56% respondentów. Krzysztof Zych z międzynarodowej firmy doradczej UCE GROUP LTD. przekonuje, że wynik raczej nie powinien być zaskoczeniem. Po pierwsze, tej wielkości przedsiębiorcy są bardzo zajęci i ich czas jest mocno ograniczony. Po drugie, tego typu dokumenty są z reguły tworzone szablonowo. Doświadczony menedżer potrafi błyskawicznie ocenić, czy dany kandydat zasługuje na więcej uwagi. Jednak zdaniem eksperta, to trochę mija się celem, bo nawet dobry specjalista może sporo rzeczy przeoczyć.

– Nie jestem zaskoczony tymi wynikami. Specyfiką mikrofirm i małych przedsiębiorstw jest sposób zatrudniania pracowników. Sposób ten w dużej mierze polega na wykorzystaniu kapitału społecznego, czyli mówiąc potocznie na „znajomościach”. Kiedy używam takich terminów, to one w polskiej rzeczywistości źle się kojarzą. Chciałbym jednak, żebyśmy traktowali to zjawisko po prostu jako fakt. Ono wcale nie musi negatywnie wpływać na efektywność przedsiębiorstw. Często są to przecież rodzinne firmy. Pracodawca sporo wie o kandydacie, bo ma dobre rozeznanie w środowisku lokalnym, stąd CV w dużym stopniu jest pewną formalnością – komentuje dr hab. Tomasz Ochinowski, kierownik Zakładu Socjologii Organizacji i Historii Biznesu na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego.

Z kolei Dominika Kaczmarek, Senior Consultant z Hays Poland, przekonuje, że pół minuty pozwala na oddzielenie potencjalnych pracowników od aplikujących, którzy nie spełniają podstawowych wymogów formalnych. W tym czasie można sprawdzić, czy w CV kandydata znajdują się kluczowe informacje, których akurat szuka rekruter. Do tej kategorii zalicza się długość doświadczenia zawodowego, poprzednio zajmowane stanowiska oraz znajomość języków obcych, programów komputerowych lub technologii. Jednak w pół minuty nie ma możliwości zdobycia szczegółowych informacji na temat człowieka i zyskania całkowitej pewności, że jest to właściwa osoba na dane stanowisko. Do tego niezbędna jest rozmowa.

– Niestety, przy szybkim czytaniu literówka bywa bardziej zapamiętana niż kompetencje. Podejrzewam, że przedstawiciele firmy czytający CV po prostu kierują się pierwszym wrażeniem. Zachowują się jak ludzie przy wyborze książki czy filmu na podstawie plakatu bądź trailera. Jako psycholog powiem, że takie podejście może mieć daleko idące konsekwencje, przede wszystkim utraconej szansy dla przedsiębiorstwa. Równocześnie jednak pracodawcy zdają sobie sprawę z tego, że pisanie CV to pewien rodzaj twórczości i sposób sprzedawania siebie – dodaje dr Ochinowski.

Z badania UCE GROUP LTD. wynika, że 21% ankietowanych mikrofirm i małych przedsiębiorstw przeznacza na czytanie CV nie więcej niż minutę. Z kolei 23% respondentów poświęca na to minimum 2 minuty. Przy tym w 2-3 minuty robi to 11%, w 3-4 minuty – 7%, w 4-5 minut – 3%, natomiast powyżej 5 minut – tylko 2%.

– Na obecnym rynku pracy jest nieco więcej czasu na przyjrzenie się CV niż było jeszcze dekadę temu. Po prostu na jedno stanowisko jest znacznie mniej chętnych. Z pomocą menedżerom i rekruterom przychodzą nowoczesne technologie. Ułatwiają one odnalezienie w dokumentach najbardziej istotnych informacji z punktu widzenia obsadzanego stanowiska. A coraz częściej tradycyjne życiorysy zastępują profile w portalach społecznościowych – podkreśla Anna Wertenstein-Żuławska, Senior Talent Acquisition and Development Specialist w Randstad Polska.

Jak zaznacza Dominika Kaczmarek, rekruter może bardzo szybko wyselekcjonować potencjalnych kandydatów do rozmów. Jednak przed spotkaniem czy wywiadem telefonicznym powinien się odpowiednio przygotować i szczegółowo przeanalizować CV kandydata, a tego nie da się zrobić w minutę. Niezbędne jest m.in. zapoznanie się z zadeklarowanymi kompetencjami czy ze znaczeniem wszystkich skrótów i nazw podanych w aplikacji. To powinien być dialog, a nie odpytywanie kandydata.

– Jeżeli chce się poważnie potraktować kandydatów, a także własne przedsiębiorstwo, należałoby poświęcić na czytanie CV zdecydowanie więcej czasu. Z mojego doświadczenia korporacyjnego wynika, że trzeba przeznaczyć średnio od 4 do 6 minut, aby dobrze poznać profil osoby ubiegającej się o pracę. I to jest absolutne minimum – stwierdza ekspert UCE GROUP LTD.

Jednak kandydaci powinni pamiętać o tym, że ich CV może być przeglądane w zawrotnym tempie. Anna Wertenstein-Żuławska radzi, aby w dokumentach aplikacyjnych posługiwać się językiem konkretu, pokazywać kluczowe kompetencje i to, jak je praktycznie wykorzystywaliśmy w swojej pracy. Według eksperta, warto konsultować życiorys z innymi osobami. Można pokazać je znajomym i poprosić, by spojrzeli na nie krytycznie albo poradzić się specjalisty, np. doradcy zawodowego.

– W przyszłości główną rolę w ocenie kandydatów będzie odgrywała sztuczna inteligencja, bo tylko w taki sposób można ten proces mocno uprościć. Jednak wyczucie rekrutera powinno odgrywać wiodącą rolę. AI może wyłowić niezbędne dane i je posegregować, ale i tak człowiek podejmuje ostateczną decyzję. Jeśli oddamy władzę maszynom, to często może być tak, że dany kandydat, mimo świetnych referencji i doświadczenia, zostanie zwyczajnie pominięty. Automat go zaszufladkuje według wcześniej stworzonego algorytmu, co może być ze szkodą dla samej firmy, jak i dla kandydata – podsumowuje Krzysztof Zych.

Brytyjska spółka UCE GROUP LTD. z oddziałem w Polsce wykonała badanie na terenie 10 dużych miast, tj. Gdańska, Szczecina, Bydgoszczy, Białegostoku, Poznania, Warszawy, Łodzi, Wrocławia, Katowic i Krakowa oraz ich najbliższych okolic, w tym 11 średnich i mniejszych miast. Ankieta telefoniczna była prowadzona w okresie od 1 do 26 lipca br. Łącznie zrealizowano 1004 wywiadów. W badaniu wzięło udział 43% kobiet i 57% mężczyzn. Odpowiedzi udzielili menedżerowie wyższego szczebla, w tym właściciele firm, od 30. do 50. roku życia. Analizie poddano mikrofirmy (do 10 pracowników) i małe przedsiębiorstwa (do 50 osób).

Zbyt duże auta, np. 3,5-tonowe ciężarówki, parkujące na osiedlach często zastawiają chodniki lub utrudniają przejazd innym pojazdom. W przypadku dróg wewnętrznych członkowie wspólnot i spółdzielni są bezsilni. Służby porządkowe nie mogą tam interweniować. Problem rozwiązuje strefa ruchu umożliwiająca podjęcie działań. Kierowcy ewidentnie zaburzający lokalny ruch mogą zostać ukarani mandatami. Jednak w praktyce często to się nie dzieje, bo strażnicy miejscy nie widzą w tym problemu lub zwyczajnie obawiają się, że ewentualnie przed sądem nie obronią swoich argumentów, bo przepisy są niejednoznaczne. Dlatego doradzają, żeby wprowadzić dodatkowe oznaczenia, na które będą mogli skutecznej reagować. A jeśli to możliwe, proszą o wyznaczenie osobnych miejsc dla ponadgabarytowych pojazdów, np. dla dostawców i właścicieli takich samochodów.

Parkingowe problemy

Na parkingach osiedlowych należących do wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych często parkują duże pojazdy, jak busy pasażerskie czy samochody dostawcze. Zwykle nie mieszczą się w obrysie miejsc parkingowych i zasłaniają część chodnika lub wystają na jezdnię. Z tego powodu utrudniają życie mieszkańcom. Złe parkowanie to szerszy problem. Według starszego inspektora Sławomira Smyka, rzecznika Straży Miejskiej m.st. Warszawy, zgłoszenia takiego procederu wpływają codziennie co dwie minuty.

– Na osiedlach możliwość reakcji na takie zdarzenia jest ograniczona i zależy od sytuacji prawnej i faktycznej zarówno kierowców takich aut, jak i właścicieli nieruchomości. W większości przypadków zależy ona od oznakowania terenu oraz od tonażu pojazdu. Gdy obszar wspólnoty jest ogrodzony, a wjazd ogranicza szlaban, problem nie jest drastyczny. Można w pewnym stopniu oddziaływać na możliwość parkowania i poruszania się pojazdów nie należących do mieszkańców – komentuje Agnieszka Stec-Bielak, radca prawny z Kancelarii Proradcy Stec-Bielak&Czubacka Pędzisz.

Kolejnym problemem jest wystawanie samochodu poza obrys miejsca parkingowego. Jednak, zdaniem Sławomira Smyka, taki pojazd, nie zawsze jest zaparkowany niezgodnie z prawem o ruchu drogowym. Może dojść do tamowania lub utrudnienia ruchu, niemniej jest to tzw. wykroczenie skutkowe. Gdyby strażnicy podejmowaliby taką interwencje, wskazane jest, aby na miejscu była osoba, której został zatamowany lub utrudniony ruch. Nie dotyczy to jednak dróg wewnętrznych. Na nich działanie ww. aktu prawa dotyczy tylko zakresu obowiązywania znaków i sygnałów drogowych lub konieczności uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób.

– Długotrwałe zastawienie chodnika i drogi można zgłosić do odpowiedniej jednostki Straży Miejskiej. To, czy interwencja zostanie podjęta, zależy od wprowadzonej na osiedlu organizacji ruchu, poprawności zamontowania oznakowania pionowego i poziomego z założeniami projektu organizacji ruchu, a także unormowania jego funkcjonowania poprzez złożenie dokumentów w odpowiednim urzędzie – informuje Paweł Nowicki, partner ds. rozwoju i zarządca nieruchomości w spółce Acresta.

Z kolei mecenas Stec-Bielak wskazuje, że na osiedlowych drogach wewnętrznych mogą obowiązywać takie same zasady parkowania i poruszania się, jak np. w strefie zamieszkania – m.in. na podstawie przepisów ustawy o ruchu drogowym. Warunkiem jest postawienie na nich, obok znaku „droga wewnętrzna”, również symbolu „strefa ruchu”. W przeciwnym wypadku Straż Miejska nie podejmie działań na terenie prywatnym.

– Bez odpowiedniego oznakowania nie ma szans na taką interwencję. Ewentualne gromadzenie dokumentacji fotograficznej przez mieszkańców raczej też nie przyniesie korzyści. Można ją oczywiście później przedstawić w sądzie, ale w tym przypadku nie wierzę w skuteczny wyrok. Sądy nie zajmują się wykroczeniami. Te należą do Straży Miejskiej oraz Policji. Jednym z rozwiązań problemu jest wprowadzenie na osiedlu ruchu jednokierunkowego przy jednoczesnym montażu słupków wzdłuż chodników – komentuje Paweł Nowicki.

Rozwiązaniem problemu mogłoby być postawienie znaków zakazu zatrzymania lub postoju pojazdów powyżej 2,5 lub 3,5 tony. Wówczas kierowcy mieliby obowiązek respektować taki znak, a w razie pozostawienia auta w takim miejscu liczyć się z mandatem (według taryfikatora w wysokości 100 złotych) i punktami karnymi. Jednak Sławomir Smyk podkreśla, że rozwiązaniem często stosowanym przez zarządców, jest utworzenie w takim miejscu „strefy ruchu”, ponieważ wtedy Ustawa prawo o ruchu drogowym, działa w pełnym zakresie.

– W strefie zamieszkania obowiązują specjalne przepisy dotyczące parkowania pojazdów. Ten najważniejszy mówi, iż pozostawienie pojazdu na postoju jest możliwe tylko w miejscach wyznaczonych. I to zarządcy terenu decydują o wprowadzeniu odpowiedniego oznakowania. Oczywiście możemy im w tym pomóc i wesprzeć fachową opinią – informuje Marek Anioł, rzecznik prasowy krakowskiej Straży Miejskiej.

Kłopoty poza strefą ruchu

Jeśli jednak brakuje oznaczenia strefy ruchu, drogi i parkingi osiedlowe pozostają drogami wewnętrznymi. W takiej sytuacji nie obowiązują przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym. Mieszkańcy są w takiej sytuacji bezsilni, ponieważ ani Straż Miejska, ani Policja nie mogą interweniować. Nie pomogą nawet wewnętrzne regulacje – naruszenie wprowadzonych w nich zasad nie powoduje żadnych sankcji. Wspólnota nie ma prawa nakładania kar pieniężnych na „niesfornych” mieszkańców czy zakładania blokad na koła pojazdów na własnym terenie.

– Gdy zastawienie drogi czy chodnika trwa krótko, interwencja służb porządkowych jest niemal niewykonalna. Jeśli to możliwe, warto wyznaczyć na terenie osiedla miejsce, w którym czasowo mogą się zatrzymać większe pojazdy. Dobrym sposobem jest dogadanie się z właścicielami zakładów usługowych, do których realizowane są dostawy. Służą temu odpowiednie porozumienia między użytkownikami lokali a wspólnotą. Ewentualnie można wprowadzić odpowiednie zapisy do regulaminu porządku domowego – przekonuje Paweł Nowicki.

Mecenas Stec-Bielak dodaje, że wspólnoty mieszkaniowe nie mają prawa wprowadzania w drodze regulacji wewnętrznych zakazu parkowania pojazdów o określonej masie całkowitej czy ograniczania ich postoju i wjazdu na teren wspólnoty w stosunku do swoich członków. Takie działania naruszają art. 24 ustawy o własności lokali oraz art. 64 Konstytucji. W gorszej sytuacji są najmniejsze, często jednobudynkowe spółdzielnie mieszkaniowe, gdzie ogrodzenie takiego terenu jest rzadkością. Zwykle jednak są one oznakowane tak, by umożliwić interwencję właściwych służb.

– Ustalenie zasad realizacji dostaw do lokali z konkretnymi użytkownikami jest skuteczniejsze niż ogólnie obowiązujące zapisy w regulaminie. Nie eliminuje to problemu, ale wprowadza ład i porządek, a także pozwala zapanować nad chaosem. Jeśli na osiedlu jest ochrona, to jednym z jej obowiązków powinno być pilnowanie ruchu takich pojazdów. Ich działania można także wesprzeć poprzez montaż słupków czy blokad parkingowych, otwieranych na czas rozładunku, np. mebli do mieszkań – uważa zarządca nieruchomości z Acresty.

Jednocześnie należy zauważyć, że nie jest jednoznaczne, czy kierowca samochodu o znacznie większych gabarytach niż przeciętna osobówka narusza przepisy powszechnie obowiązujące, parkując na miejscu dla aut osobowych. Mecenas Agnieszka Stec-Bielak podkreśla, że zakazane jest np. parkowanie na chodniku aut o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony, choć do ich prowadzenia wystarcza prawo jazdy kategorii B.

– Parkingi osiedlowe nie należą do katalogu dróg publicznych, w związku z tym są zaliczone do kategorii dróg wewnętrznych. W takiej sytuacji zakres obowiązywania prawa o ruchu drogowym jest dość mocno ograniczony. Ale jeśli organizacja ruchu, wyrażona znakami drogowymi, dotyczy także zasad parkowania, funkcjonariusze mają obowiązek reagowania na nieprawidłowości w tym zakresie – podsumowuje Sławomir Smyk z warszawskiej Straży Miejskiej.

Pierwszy raz od 2017 roku frank szwajcarski tak szybko i gwałtownie się umacnia. Jeszcze w lipcu jego wartość wynosiła 3,86 złotego, a w ciągu kilku dni wzrosła do 3,91 zł. Taki dziesięciogroszowy wzrost to dla międzynarodowej giełdy bardzo dużo. Przyczyn umocnienia Franka szukać należy w chwiejnej gospodarce europejskiej, która mierzy się z wizją „twardego” Brexitu i konfliktem w relacji USA-Chiny. Frank szwajcarski od zawsze był i wciąż pozostaje „bezpieczną przystanią” dla inwestorów. W niepewnych czasach inwestycji we franku przybywa, gdyż uważany jest za solidną i pewną walutę. Wzrost zainteresowania frankiem umacnia jego wartość. To niestety nie wróży dobrze polskiej gospodarce.

– Jest to kłopot dla kredytobiorców, którzy są zadłużeni we franku. Przede wszystkim wzrosną ich raty, ale jednocześnie spadnie zdolność tych gospodarstw domowych do zakupu innych towarów i dóbr. Niestety, nie jest to więc kłopot tylko osób zadłużonych we franku, ale także całej gospodarki – powiedział serwisowi eNewsroom Piotr Soroczyński, główny ekonomista KIG.  – Mimo wzrostu wyceny franka, nie jest on na szczęście bardzo drogi. Wzrost wynosił kilka procent, a wartość franka nie przekroczyła 4 złotych. Ale jeżeli okaże się, że ta tendencja wzrostu waluty szwajcarskiej utrzymuje się – jeżeli niepokój na rynkach światowych wciąż będzie dosyć duży – mogą się z tym łączyć poważne problemy dla kredytobiorców i dla polskiej gospodarki – ostrzega Soroczyński.

Podpisana właśnie ustawa o przeciwdziałaniu marnotrawienia żywności regulująca kwestie wyrzucania w Polsce ok. 9 mln ton żywności rocznie, pozwoli na uratownie ok. 100 tys. ton żywności w dużych skelpach. Jednak marnowanie żywności to również problem społeczny – głód, ubóstwo oraz środowiskowy – zwłaszcza w kontekście pogłębiających się zmian klimatu – sama hodowla zwierząt odpowiada za ok. 18% antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, a produkcja żywności to również olbrzymia ilość zużywanej wody.

Najnowszy raport specjalny IPCC porusza kwestie pustynnienia, degradacji gleb, zrównoważonego gospodarowania gruntami, bezpieczeństwa żywnościowego i przepływu gazów cieplarnianych w ekosystemach lądowych. Pokazuje potrzebę większej dbałości o gleby, ale też mocno podkreśla wpływ zmian klimatycznych na jakość i dostępność żywności.

Dobrą wiadomością płynącą z raportu jest to, że wysiłki mające na celu ograniczenie zmian klimatu mogą jednocześnie poprawiać stan gleb i dostęp do żywności, przyczyniając się do likwidacji problemu głodu na świecie. Zmiana klimatu już teraz bowiem wpływa m.in. na ogólną dostępność pożywienia, dostęp do żywności dla poszczególnych osób (ceny i fizyczną dostępność pożywienia, możliwość jego zakupu), wykorzystanie (wartość odżywczą produktów, sposoby ich użycia) oraz na stabilność zaopatrzenia w żywność.

Jak mówi Priyadarshi Shukla, współprzewodniczący grupy roboczej IPCC, zajmującej się ograniczaniem zmian klimatu: W przyszłości zmiana klimatu będzie w coraz większym stopniu odbijać się negatywnie na bezpieczeństwie żywnościowym, poprzez spadek plonów (głównie w tropikach), wzrost cen, zmniejszoną jakość odżywczą produktów i przerwy w łańcuchu dostaw.

Dzisiaj, podczas gdy jedna trzecia żywności produkowanej do spożycia przez ludzi jest albo tracona, albo marnotrawiona, co dziewiąta osoba codziennie kładzie się spać głodna. Marnotrawienie żywności ma również duży wpływ na środowisko: żywność, która jest pozyskiwana, ale ostatecznie zmarnowana, zużywa około jednej czwartej całej wody wykorzystywanej przez rolnictwo i odpowiada za około osiem procent globalnej emisji gazów cieplarnianych. Ograniczenie strat żywności jednocześnie zmniejszyłoby emisje gazów cieplarnianych i poprawiło bezpieczeństwo żywnościowe.

Marnotrawienie żywności to pojęcie odnoszące się do zachowań konsumenckich – to wyrzucanie zepsutej żywności lub po prostu skutek zbyt dużych zakupów. Strata żywności to nieefektywny łańcuch dostaw, spowodowany głównie słabą lub przerywaną infrastrukturą łańcucha chłodniczego, brakiem technologii, niewystarczającymi umiejętnościami, wiedzą i możliwościami zarządzania podmiotami łańcucha dostaw oraz brakiem dostępu do rynków. Niezależnie od tego, z jakiego powodu dochodzi do strat żywności i marnotrawstwa, w świecie, w którym co dziewiąta osoba jest niedożywiona, fakt, że ponad miliard ton żywności nigdy nie jest spożywany, jest nie do przyjęcia zarówno z punktu widzenia społecznego, jak i etyki.

Istnieje ogromny potencjał poprawy łańcuchów dostaw żywności na wszystkich etapach produkcji, dystrybucji i przechowywania. Droga do globalnego bezpieczeństwa żywnościowego i zminimalizowania marnotrawienia żywności jest możliwa dzięki wykorzystaniu już dostępnych energooszczędnych rozwiązań i ulepszeniu ich o nowe technologie.

Pierwszym krokiem w kierunku zmniejszenia marnotrastwa żywności jest optymalizacja wydajności rolnictwa. Sprzęt rolniczy powinien być odpowiednio wyposażony, aby zoptymalizować zbiory w gospodarstwach. Rolnictwo precyzyjne łączy czujniki, roboty, GPS, narzędzia do mapowania i oprogramowanie do analizy danych. Rolnicy otrzymują informacje zwrotne w czasie rzeczywistym, a następnie dostarczają wodę, pestycydy lub nawozy w skalibrowanych dawkach tylko do obszarów, które ich potrzebują. Technologia ta może również pomóc rolnikom w podjęciu decyzji, kiedy sadzić i zbierać plony.

Kolejnym krokiem jest dbałość o bezpieczeństwo żywności w drodze do konsumenta. Od pola do stołu – utrzymanie ciągłości bezpieczeństwa żywności, świeżość i higiena muszą być zapewnione za pomocą niezawodnych oraz efektywnych i energooszczędnych systemów łańcucha chłodniczego. Od przetworów mlecznych i produktów rybołówstwa po warzywa i owoce, wyroby piekarnicze łańcuchy chłodnicze i przechowywanie są niezbędne dla wydajnej dystrybucji żywności i minimalizacji strat żywności. Skuteczny łańcuch chłodniczy wymaga również cyfrowego systemu śledzenia i identyfikowalności, który umożliwia operatorom łańcucha chłodniczego monitorowanie temperatury produktów przez cały czas. Śledzenie temperatury produktów w czasie rzeczywistym zapewnia utrzymanie właściwej temperatury i wilgotności produktów, optymalizując bezpieczeństwo żywności.

Firmy coraz częściej zlecają specjalistom kompleksowe wykonanie dedykowanej strony internetowej. Powinna ona pozwalać właścicielowi na edytowanie treści i posiadać formularz kontaktowy. Widoczna jest też świadomość wzrostu ruchu mobilnego w internecie – 57% poszukujących wykonawcy strony www interesuje się wersją na urządzenia mobilne  – wynika z analizy serwisu Oferteo.pl.

Całkiem nowe strony

Jak wynika z badań przeprowadzonych przez Oferteo.pl, największy polski serwis łączący poszukujących usług z ich dostawcami, w ciągu ostatniego roku klienci zlecali wykonawcom przede wszystkim stworzenie od podstaw nowej strony internetowej. Taki charakter miało aż 77% wszystkich zleceń. Jedynie 17% dotyczyło przebudowy istniejącej już witryny. Jest to bardzo wyraźna zmiana w stosunku do poprzedniego roku, kiedy to praca nad istniejącą już stroną była częściej poszukiwaną usługą.

– Wyniki badania wskazują, że w ciągu ostatniego roku specjaliści zajmowali się przede wszystkim tworzeniem całkiem nowych stron www dla klientów, którzy do tej pory nie posiadali własnej witryny lub uznali, że lepiej będzie stworzyć nową stronę niż przebudować dotychczasową – komentuje Karol Grygiel z zarządu Oferteo.pl. – Widać, że zleceniodawcy są coraz bardziej świadomi tego, jak ważne jest posiadanie firmowej strony internetowej oraz jakie funkcje powinna ona spełniać. Większość z nich wymaga, aby witrynę można było przeglądać za pomocą urządzeń mobilnych, które obecnie generują większy ruch w sieci niż komputery.

Strona ma być dostosowana do urządzeń mobilnych

Wśród najważniejszych dla zleceniodawców funkcji, jakie powinna posiadać strona, były wymieniane: możliwość samodzielnej edycji wskazywana przez 72% badanych oraz formularz kontaktowy, którego życzyło sobie 63% z nich. Możliwość przeglądania strony na urządzeniach mobilnych jako wymóg zaznaczyło 57% wszystkich badanych, ale wśród klientów zlecających budowę całkiem nowej witryny odsetek ten wynosił 65%. Widać więc, że większość klientów jest świadoma tego, jak wielu internautów korzysta dziś ze smartfonów i tabletów i stara się dostosować do ich wymagań. Badania pokazują, że jest to bardzo słuszny ruch, gdyż urządzenia mobilne odpowiadają już za 51% całego ruchu w sieci[1].

Z analizy Oferteo.pl wynika również, że dla właścicieli stron ważne jest także, żeby były one responsywne (36%), czyli dostosowywały się do rozmiaru okna, a także aby dawały użytkownikom możliwość rejestracji (31%).

Nie ma czasu do stracenia

Klienci nie chcą zwlekać z tworzeniem własnych stron www. Większość (56%) liczy na jak najszybszą realizację takiego zlecenia, a 19% jest w stanie poczekać miesiąc. Tylko 8% może pozwolić sobie na trzy miesiące oczekiwań lub dłużej.

– Taki pośpiech nie jest zaskakujący, ponieważ strona internetowa jest dziś niemal niezbędnym narzędziem dla osób prowadzących działalność. Umożliwia ona potencjalnym klientom nie tylko odnalezienie firmy, ale także szybkie nawiązanie z nią bezpośredniego kontaktu – mówi Karol Grygiel.

Metodologia badań

Przedstawione dane pochodzą z analizy ponad 700 zapytań ofertowych zamieszczonych w serwisie Oferteo.pl od sierpnia 2018 roku do końca lipca 2019 roku przez podmioty zlecające wykonanie bądź przebudowę strony www.

[1] https://interaktywnie.com/biznes/artykuly/biznes/mobile-zaczyna-dominowac-nad-desktopem-trend-potwierdzaja-dane-globalne-259198?fbclid=IwAR11vA_e_uDAd6iYLCn4OjZwNJ-i2MN0zulCszK8_GviAapyumZ5jyBOiLc