Stopa bezrobocia wzrosła w maju o 0,2 pkt procentowego, do 6%. Jest to, co prawda, niższy procentowo wzrost niż pomiędzy marcem a kwietniem, ale należy mieć na uwadze również to, że dane dotyczą okresu, w którym corocznie mieliśmy do czynienia ze spadkiem bezrobocia, głównie za sprawą rozpoczęcia prac sezonowych (budownictwo, rolnictwo, gastronomia i turystyka). Warto zauważyć, że gastronomia i turystyka, dla których maj dotychczas był rozpoczęciem sezonu zwiększonego napływu klientów, obecnie – z uwagi na sytuację epidemiczną – mają ograniczone możliwości sprzedaży swoich usług. Tym samym raczej nie będą zatrudniać nowych, sezonowych pracowników.
Na koniec maja liczba osób bezrobotnych wynosiła 1 mln 117 tys. osób. W urzędach pracy było zarejestrowanych o 157 tys. więcej niż miesiąc wcześniej. Tak znaczny wzrost liczby bezrobotnych ma miejsce w okresie obowiązywania tarcz antykryzysowych, których głównym celem jest wspieranie zatrudnienia. Napływ bezrobotnych oznacza, że obecny projekt tarcz dla części podmiotów okazał się niewystarczający lub też nie zostały one objęte rozwiązaniami antykryzysowymi.
Proponowane przez rząd podwyższenie zasiłku dla bezrobotnych do 1200 zł i wprowadzenie na trzy miesiące zasiłku solidarnościowego (1400 zł) niewątpliwie skłoni osoby pozostające bez pracy, a do tej pory bez statusu bezrobotnego, do rejestracji w urzędzie pracy. Podwyższenie kwoty wsparcia jest dobrą decyzją, gdyż nie tylko w większym stopniu zapewnia dochód osobie, która utraciła pracę, ale również jest czynnikiem podtrzymującym konsumpcję. Zasiłki są ważnym elementem pasywnej polityki rynku pracy, ale ważniejsze chyba w tej sytuacji jest skuteczne wsparcie w powrocie na rynek pracy osób, które ją utraciły. Wydaje się, że to wyzwanie kierowane przede wszystkim do ministerstwa rodziny, pracy i polityki społecznej. Dotychczasowa lista instrumentów aktywizacji powinna być wnikliwe przejrzana i zmodyfikowana pod kątem dzisiejszych wyzwań.
Monika Fedorczuk, ekspertka Konfederacji Lewiatan
