Według akredytowanych w Pradze reporterów „The New York Times” (NYT) Siergiej Skripal po uwolnieniu z rosyjskiego więzienia i osiedleniu w Wielkiej Brytanii nadal był aktywny zawodowo i spotykał się z oficerami wywiadów krajów europejskich.
Wielka Brytania, która zdecydowanie oskarżyła Kreml o próbę zabójstwa, jednocześnie próbowała przedstawić Skripala jako niewinną ofiarę prowadzącą spokojny żywot emeryta w Salisbury. Okazuje się jednak, że po osiedleniu się w Wielkiej Brytanii Skripal, przy pomocy władz brytyjskich, intensywnie podróżował po Europie, oferując wywiadom zagranicznym spotkania dotyczące Rosji.
Według NYT wiele razy spotykał się z oficerami czeskiego wywiadu oraz w 2016 r. odwiedził Estonię. Tego rodzaju działania nie są nielegalne, ale oznaczałyby, że Skripal współpracował z wywiadami prowadzącymi operacje przeciwko Rosji, więc jego próba zabicia mogła być aktem zemsty.
Według informacji czeskiego tygodnika Respekt, a potwierdzonych przez NYT, Skripal po raz pierwszy przybył do Pragi w 2012 r., wkrótce po śmierci swojej żony Ludmiły, i spotkał się z oficerami przynajmniej jednej z trzech służb specjalnych Czech. Według tych samych źródeł, podczas wizyty Skripal pił, żartował i dzielił się informacjami o oficerach GRU operujących na terenie Europy. Pomimo, iż swoją służbę zakończył w 1999 r., jego informacje miały okazać się cenne, ponieważ wielu oficerów GRU, których znał, było wciąż aktywnych. Oficerowie czeskiego wywiadu jeszcze wielokrotnie mieli się z nim spotykać, w tym również w Wielkiej Brytanii.
Skripal, który miał skromną emeryturę, prowadził dość komfortowe życie. Był właścicielem domu z czerwonej cegły na Christie Miller Road w Salisbury, jeździł ciemnoczerwonym BMW. Było jasne, że pozostawał w zainteresowaniu służb rosyjskich. W 2013 r. GRU włamało się na konto e-mailowe jego córki, zaś w 2014 r. jego przypadek został przedstawiony w rosyjskim serialu dokumentalnym o życiu rosyjskich zdrajców pod tytułem „Cena tajemnic wojskowych”.
Rzecznik rządu brytyjskiego odmówił komentarza w tej sprawie.
Źródło: „The New York Times” z 14.05.2018 r.
