Administracja Trumpa już zasugerowała, że kolejne restrykcje handlowe dotkną UE. Wstępne doniesienia sugerują, że mogą to być ogólne cła wynoszące 10%. EUR/USD pozostaje pod presją, jednocześnie EUR/PLN po przebiciu granicy 4,20 wciąż się obniża. Ostatnia odporność złotego jest imponująca i można ją przypisać po części jastrzębiości Narodowego Banku Polskiego.
Kluczowe punkty:
- Trump odsuwa w czasie cła na Kanadę i Meksyk.
- Waluty ryzykowne doświadczają odbicia po początkowej wyprzedaży.
- Raport NFP wskazuje na niższą stopę bezrobocia i wyższe płace w USA.
- BoE obniża stopy procentowe, wszyscy decydenci opowiedzieli się za.
Decyzja prezydenta Trumpa, by odłożyć nałożenie ceł na towary z Kanady i Meksyku, wywołała w ubiegły poniedziałek zamieszanie na rynkach i doprowadziła początkowo do wyraźnej ulgi na głównych walutach. W dalszej części tygodnia, kiedy Trump podkreślał, że cła zostaną nałożone, ale nie zdołał określić ich skali, ożywienie aktywów ryzykownych straciło na sile. Silny raport NFP (non-farm payrolls) wywarł presję szczególnie na waluty europejskie, wskazując na dużą różnicę między wynikami gospodarek po obu stronach Atlantyku. Zwycięzcą ubiegłego tygodnia był jen japoński, który doświadcza wciąż aprecjacji – inwestorzy wyceniają bardziej agresywne podwyżki stóp procentowych Banku Japonii, sprzyjająca walucie jest również jej wyraźna taniości po latach kiepskiego radzenia sobie.
Kluczowym czynnikiem napędzającym rynki będą świeżo ogłoszone przez Trumpa cła na stal i aluminium, wynoszące 25%. Inwestorzy wydają się rozdarci przez obawy dotyczące wpływu restrykcji handlowych i ulgę, że wyższe cła wydają się zarezerwowane dla konkretnych sektorów. Uwagę rynku walutowego w tym tygodniu skupi również styczniowy raport inflacyjny z USA (środa 12.02). Cła prawdopodobnie jeszcze zwiększą presję wzrostową na ceny, tolerancja Rezerwy Federalnej na kolejny odczyt powyżej celu będzie więc ograniczona, a perspektywy cięć stóp procentowych dodatkowo się odsuną. Poza tym wstępny odczyt PKB Wlk. Brytanii za IV kwartał 2024 r. dostarczy ważne, choć opóźnione, informacje dla funta.
PLN
Złoty rośnie w siłę. Po przekroczeniu granicy 4,20 kurs EUR/PLN powoli się obniża, mimo spadku pary EUR/USD w ostatnich dniach. Ostatnia odporność złotego jest imponująca i można ją przypisać po części jastrzębiości Narodowego Banku Polskiego. W ubiegłym tygodniu prezes Adam Glapiński powtórzył, że otoczenie gospodarcze nie wspiera obecnie cięć stóp procentowych. Jest to dyskusyjne, być może jednak NBP chce pozbyć się wszelkich wątpliwości, nim rozpocznie cykl obniżek. Obecnie uważamy, że cięcie w marcu jest bardzo mało prawdopodobne, posiedzenie będzie jednak istotne ze względu na publikację zrewidowanych projekcji makroekonomicznych. Wciąż jastrzębie komunikaty NBP mogą wspierać złotego, przy czym wciąż spodziewamy się obniżek stóp w 2025 r.
Choć uwaga w tym tygodniu będzie skupiona głównie na wieściach spoza kraju, istotne będą również dynamika PKB w IV kwartale (czwartek 13.02) i styczniowy raport inflacyjny (piątek 14.02).
EUR
Dane o styczniowej inflacji w strefie euro zaskoczyły w ubiegłym tygodniu w górę. Zauważamy przy tym, że jej miara bazowa najpierw dziewięć miesięcy temu spadła do 2,7%, a od tamtego czasu nie odnotowała poprawy. Jednocześnie podobnie jak w Wielkiej Brytanii kiepski wzrost gospodarczy jest wynikiem raczej restrykcji po stronie podażowej niż niewystarczającego popytu. Sądzimy zatem, że Europejski Bank Centralny raczej nie zdecyduje się na znacznie silniejszą redukcję stóp procentowych.
Cła i recesja w przemyśle są zdecydowanie negatywnymi czynnikami dla wspólnej waluty, sądzimy jednak, że są one w dużej mierze zawarte w jej obecnej wycenie względem dolara. Uwaga wszystkich będzie teraz skupiona na administracji Trumpa, która wyraźnie zasugerowała, że należy oczekiwać restrykcji handlowych wycelowanych w Unię Europejską. Doniesienia sugerują, że mogą to być ogólne cła wynoszące 10%. Jesteśmy ciekawi, na ile jest to zawarte w wycenie euro – przypuszczalnie nie w pełni.
USD
Przewidzenie kolejnych wieści o cłach jest raczej niemożliwe, lepszym wyborem może być więc skupienie się na otoczeniu makroekonomicznym. Ubiegłotygodniowy raport NFP po raz kolejny był zgodny z silnym rynkiem pracy w USA. W firmach w zdrowym tempie przybywa nowych wakatów, stopa bezrobocia oscyluje w okolicy poziomu wskazującego na pełne zatrudnienie, a wzrost płac w styczniu zaskakująco przyspieszył – ich miesięczna dynamika była najwyższa od połowy 2023 r.
Wszystkie te pozytywne wieści ekonomiczne w połączeniu z możliwymi wyższymi cenami w związku z cłami Trumpa sprawiają, że coraz trudniej uzasadnić jakiekolwiek dalsze cięcia stóp procentowych Fedu w 2025 r. Jako że stopy w USA pozostają jednymi z najwyższych w gospodarkach G10, sądzimy, że mimo wysokiej wyceny dolara, raczej nie doświadczy on wyprzedaży.
GBP
Słabsze od oczekiwań dane gospodarcze doprowadziły do bardzo gołębiego podziału głosów na lutowym posiedzeniu Banku Anglii. Wszyscy członkowie Komitetu opowiedzieli się w ubiegłym tygodniu za obniżeniem stóp procentowych i dokonano cięcia o 25 pb. Przy tym dwoje z dziewięciu – w tym jastrzębia Catherine Mann – było za cięciem o 50 pb. Zrewidowane prognozy na 2025 r. pokazują wzrost PKB niższy o połowę od szacowanego wcześniej, co wyraźnie sugeruje, że BoE niepokoi się sytuacją brytyjskiej gospodarki.
Funt odbił się po początkowej wyprzedaży, mimo to pozostaje najgorzej radzącą sobie w 2025 r. walutą G10. Sądzimy jednak, że jego perspektywy są stosunkowo dobre. Inflacja pozostaje uporczywa, a wzrost płac podwyższony i zdecydowanie dodatni w ujęciu realnym. Uważamy, że rynki mogą przeszacowywać skalę możliwych cięć stóp procentowych Banku Anglii w tym roku, jako że sam Komitet podkreślił, że będą one „stopniowe”.
Autorzy: Enrique Díaz-Alvarez, Matthew Ryan, Roman Ziruk, Michał Jóźwiak – analitycy Ebury
