Styczniowy raport z rynku pracy w USA ma dostarczyć inwestorom przede wszystkim sygnałów, czy rynek pracy rzeczywiście wyhamowuje, a kluczowe znaczenie mogą mieć nie tyle same dane za jeden miesiąc, ile coroczne rewizje payrolls (benchmark revisions). W tym roku oczekuje się ich większej skali niż zazwyczaj, co może istotnie zmienić dotychczasowy obraz tempa tworzenia miejsc pracy. W tle pojawia się wstępny szacunek sugerujący rekordową korektę w dół o 911 tys. miejsc pracy w okresie „rok do marca 2025”, a wraz z rewizjami Biuro Statystyki Pracy (BLS) ma opublikować skorygowane miesięczne przyrosty zatrudnienia za ubiegły rok oraz aktualizacje modeli uwzględniające m.in. otwarcia i zamknięcia firm oraz nowe czynniki sezonowe. Według konsensusu z ankiety Bloomberga rynek oczekuje w styczniu wzrostu zatrudnienia o 69 tys. etatów, przy stopie bezrobocia na poziomie 4,4%, czyli stabilnie i w pobliżu okolic czteroletnich maksimów (4,5%) odnotowanych w listopadzie.
Znaczenie rewizji wynika z tego, że co roku BLS „dopasowuje” ankietowe dane z firm do dokładniejszej bazy QCEW, opartej na rejestrach podatków od ubezpieczenia dla bezrobotnych, która obejmuje większość miejsc pracy. Taka korekta potrafi przesunąć ocenę, czy rynek pracy wciąż „trzyma się” na tyle, by utrzymywać restrykcyjne warunki monetarne, czy też balansuje już na granicy stagnacji, a nawet spadku zatrudnienia, co ma bezpośrednie przełożenie na interpretację danych przez Rezerwę Federalną. Jednocześnie trzeba pamiętać, że benchmark revisions nie zmieniają stopy bezrobocia, ponieważ ta pochodzi z odrębnego badania gospodarstw domowych, a nie z ankiety przedsiębiorstw.
Na tym tle widać także napięcie w narracji wewnątrz Fed i na rynku. Jerome Powell sygnalizował, że rynek pracy stabilizuje się, a gospodarka pozostaje na tyle solidna, by utrzymywać stopy procentowe, choć jednocześnie przyznał, że wzrost zatrudnienia mógł być w pewnym stopniu „przeszacowany”. Odmienny akcent stawiał z kolei gubernator Fed Christopher Waller, sugerując, że rewizje mogą w praktyce pokazać niemal brak wzrostu zatrudnienia w minionym roku, co w jego ocenie było argumentem za obniżką stóp na styczniowym posiedzeniu.
Obraz schłodzenia wzmacniają też inne dane. Firmy miały ogłosić w styczniu najwięcej zwolnień od czasów głębokiego kryzysu finansowego, a liczba wakatów w grudniu spadła do najniższego poziomu od 2020 r. Do tego dochodzą słabsze sygnały z konsumpcji: sprzedaż detaliczna w grudniu wyniosła 0,0% m/m wobec oczekiwanych +0,4%, podobnie 0,0% po wyłączeniu aut i paliw przy prognozie +0,4%, a tzw. “control group” istotna dla szacunków PKB spadła o 0,1% m/m zamiast oczekiwanego wzrostu o 0,4%. Z perspektywy presji kosztowej uwagę zwraca również wskaźnik kosztów pracy (ECI) w IV kwartale: +0,7% k/k, czyli najniżej od 2021 r., co może sugerować słabnącą presję płacową.
W opisie kondycji konsumenta coraz częściej pojawia się też wątek nierównej dynamiki wydatków między grupami dochodowymi. Zamożniejszym sprzyja wzrost rynku akcji, natomiast gospodarstwa o niższych dochodach mają wyraźnie mniejszą przestrzeń do zwiększania zakupów. W efekcie rynek czeka na raport z rynku pracy nie tylko ze względu na sam styczeń, ale przede wszystkim z uwagi na potencjalnie duże rewizje, które mogą pokazać, że dynamika zatrudnienia w 2025 r. była znacznie słabsza, niż sugerowały bieżące odczyty. Jeśli tak się stanie, w połączeniu z sygnałami słabnięcia konsumenta i malejącej presji płacowej może to istotnie wpłynąć na to, jak Fed oceni przestrzeń do obniżek stóp procentowych.
