UODO chce zmian w przepisach o wypadkach przy pracy. Chodzi o dane świadków

UODO
-
0
UODO chce zmian w przepisach o wypadkach przy pracy. Chodzi o dane świadków

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych Mirosław Wróblewski zwrócił się do Ministry Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Agnieszki Dziemianowicz-Bąk o podjęcie prac nad zmianą przepisów dotyczących postępowań powypadkowych. Chodzi o uregulowanie zasad udziału świadka w procedurze ustalania okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, w tym przede wszystkim o wskazanie, jakie dane osobowe mogą być od niego pozyskiwane.

UODO wskazuje, że obecne regulacje nie dają wystarczająco jasnej podstawy do zbierania danych osobowych świadków. W efekcie w praktyce pojawiają się różne sposoby postępowania, w tym pozyskiwanie informacji o miejscu zamieszkania świadka. Zdaniem organu nadzorczego może to naruszać standardy ochrony prywatności oraz zasady wynikające z RODO.

Problem z danymi świadków w protokołach powypadkowych

Postępowanie powypadkowe ma na celu ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy. Zasady działania zespołu powypadkowego określają przepisy rozporządzenia z 2009 r. Regulują one m.in. sposób dokumentowania wyjaśnień poszkodowanego oraz informacji uzyskiwanych od świadków zdarzenia.

Osobne rozporządzenie z 2019 r. określa wzór protokołu powypadkowego. Jak wskazuje UODO, w tym akcie prawnym nie sprecyzowano jednak, jakie dane osobowe powinny być pozyskiwane od świadków wypadku. Nie przesądzono również, czy zakres tych danych może obejmować miejsce zamieszkania świadka.

Według Prezesa UODO taka luka prawna prowadzi do niejednolitych praktyk. W niektórych przypadkach w protokołach powypadkowych pojawiają się dane, które następnie trafiają do wielu podmiotów uczestniczących w procedurze. Może to oznaczać, że informacje o świadku są przetwarzane szerzej, niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu postępowania.

UODO: zgoda świadka nie rozwiązuje problemu

Organ nadzorczy zwraca uwagę, że część pracodawców próbuje rozwiązywać problem poprzez pobieranie zgody świadka na przetwarzanie określonych danych, np. adresu zamieszkania. Zdaniem UODO taka praktyka jest wątpliwa.

Prezes Urzędu podkreśla, że zgoda jako podstawa przetwarzania danych osobowych może zostać w każdej chwili wycofana. W postępowaniu powypadkowym mogłoby to prowadzić do problemów praktycznych, zwłaszcza jeśli dane świadka zostały już wykorzystane w dokumentacji. Dodatkowo w relacjach pracowniczych zawsze pojawia się pytanie, czy zgoda rzeczywiście została wyrażona dobrowolnie.

UODO wskazuje również, że praktyka pozyskiwania zgody od świadka wypadku nie wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie organu nie można więc uznać jej za prawidłową w świetle podstawowych zasad RODO, w tym zasady legalności, rzetelności, przejrzystości, ograniczenia celu oraz minimalizacji danych.

PIP również widzi problem

Wątpliwości dotyczące zakresu danych świadków dostrzega także Państwowa Inspekcja Pracy. Jak poinformowała Prezesa UODO, w toku swojej działalności spotykała się z pytaniami i zastrzeżeniami pracowników dotyczącymi tej kwestii.

Według PIP do prawidłowego przebiegu postępowania powypadkowego wystarczające powinno być posługiwanie się podstawowymi danymi identyfikującymi świadka, którymi dysponuje jego pracodawca. Chodzi o imię i nazwisko, zajmowane stanowisko pracy oraz przyporządkowanie organizacyjne pracownika.

Takie podejście byłoby zgodne z zasadą minimalizacji danych, zgodnie z którą administrator powinien przetwarzać wyłącznie takie informacje, które są adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne dla konkretnego celu.

Potrzebna jasna podstawa prawna

Prezes UODO zaproponował, aby Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podjęło prace nad przepisami, które jednoznacznie określą zasady udziału świadka w postępowaniu powypadkowym. Regulacje powinny wskazywać zarówno podstawę prawną pozyskiwania danych osobowych, jak i ich niezbędny zakres.

Urząd zadeklarował jednocześnie gotowość do wsparcia eksperckiego przy tworzeniu nowych przepisów. Celem zmian miałoby być uporządkowanie praktyki stosowanej przez pracodawców oraz ograniczenie ryzyka nadmiernego gromadzenia danych świadków wypadków przy pracy.

Sprawa ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia ochrony prywatności pracowników. Dotyczy także bezpieczeństwa prawnego pracodawców, którzy odpowiadają za prawidłowe przeprowadzenie postępowania powypadkowego i sporządzenie protokołu. Jasne przepisy mogłyby ograniczyć ryzyko błędów, sporów oraz niejednolitego stosowania prawa.

Dane świadka nie powinny być zbierane „na zapas”

Wniosek Prezesa UODO wpisuje się w szerszą dyskusję o tym, jak stosować przepisy o ochronie danych osobowych w procedurach kadrowych i pracowniczych. Postępowanie powypadkowe wymaga zebrania informacji pozwalających ustalić przebieg zdarzenia, ale nie oznacza to automatycznie prawa do pozyskiwania wszystkich danych świadka.

Kluczowe pozostaje pytanie, które informacje są rzeczywiście konieczne. Jeżeli do identyfikacji świadka wystarczają dane dostępne pracodawcy, takie jak imię, nazwisko, stanowisko i jednostka organizacyjna, zbieranie adresu zamieszkania może być uznane za nadmiarowe.

UODO oczekuje więc doprecyzowania przepisów w taki sposób, aby pracodawcy, zespoły powypadkowe, pracownicy i świadkowie mieli jasność, jakie dane można przetwarzać, na jakiej podstawie oraz w jakim celu. W ocenie organu obecny stan prawny takiej pewności nie zapewnia.

Right to Repair zmieni rynek elektroniki i AGD. Firmy muszą przygotować się na nowe obowiązki

Redakcja / Materiały prasowe
-
0
Right to Repair zmieni rynek elektroniki i AGD. Firmy muszą przygotować się na nowe obowiązki

Unijna dyrektywa „Right to Repair”, którą Polska musi wdrożyć do 31 lipca 2026 roku, wprowadza realną zmianę w funkcjonowaniu rynku elektroniki i AGD. Dla firm oznacza to nie tylko nowe obowiązki wobec konsumentów, ale przede wszystkim konieczność przebudowy modeli biznesowych, które przez lata opierały się na wymianie sprzętu zamiast jego naprawy.

W praktyce naprawialność przestaje być wyborem, a staje się wymogiem regulacyjnym, który może wpływać na koszty, odpowiedzialność prawną i relacje w całym łańcuchu dostaw.

35 mln ton odpadów i miliardy euro w tle regulacji

Zmiana podejścia do napraw nie jest przypadkowa. Skala problemu w Unii Europejskiej jest ogromna.  Jak wskazują dane Komisji Europejskiej przedwczesne wyrzucanie naprawialnych produktów generuje w UE ok. 35 mln ton odpadów sprzętowych rocznie, którym towarzyszy zużycie blisko 30 mln ton surowców oraz emisja ponad 260 mln ton gazów cieplarnianych.

Jednocześnie Komisja Europejska wskazuje, że rozwój rynku napraw i wydłużenie cyklu życia produktów może przynieść gospodarce nawet 4,8 mld euro dodatkowej wartości rocznie.

Nowe regulacje mają więc nie tylko wymiar środowiskowy, ale także wyraźny kontekst ekonomiczny – chodzi o zmianę całej logiki funkcjonowania rynku.

Nie tylko produkcja. Zmiany obejmą cały model biznesowy

Dyrektywa wprowadza obowiązki, które wykraczają daleko poza sam proces produkcji. Firmy będą musiały zapewnić dostęp do części zamiennych i dokumentacji technicznej, a także projektować produkty w sposób umożliwiający ich naprawę również po zakończeniu okresu gwarancyjnego.

W praktyce oznacza to konieczność zmian w wielu obszarach działalności: od projektowania i logistyki, przez politykę serwisową, aż po relacje z dystrybutorami i partnerami technicznymi.

-Right to Repair to nie jest zmiana kosmetyczna. Mówimy o regulacji, która wpływa na cały cykl życia produktu i w praktyce wymusza przebudowę dotychczasowych modeli biznesowych – komentuje mec. Michał Jeleń, starszy prawnik w kancelarii LEGALLY.SMART.

Jak podkreśla ekspert, nowe przepisy oznaczają również zmianę w rozkładzie odpowiedzialności:

– Dotychczas odpowiedzialność producenta była w dużej mierze ograniczona do okresu gwarancji. Nowe regulacje znacząco ją rozszerzają. Brak możliwości naprawy produktu może stać się nie tylko problemem operacyjnym, ale również źródłem sporów z konsumentami i ryzyka prawnego – wskazuje.

Koszty, ryzyka i presja regulacyjna

Dostosowanie do nowych przepisów będzie wiązać się z konkretnymi kosztami. Firmy będą musiały utrzymywać dostępność części zamiennych przez dłuższy czas, rozwijać zaplecze serwisowe lub współpracę z podmiotami zewnętrznymi, a także dostosować dokumentację i umowy handlowe.

Jednocześnie rośnie ryzyko sporów konsumenckich oraz kontroli regulacyjnych w przypadku niewłaściwego wdrożenia nowych obowiązków.

– Widzimy wyraźnie, że naprawialność przestaje być wyłącznie elementem polityki ESG czy przewagi konkurencyjnej. Staje się jednym z kryteriów zgodności z prawem oraz oceny działalności przedsiębiorstwa – podkreśla mec. Michał Jeleń.

Eksperci wskazują również, że zmiany mogą szczególnie dotknąć firmy działające w modelach opartych na szybkiej rotacji produktów, gdzie dotychczas naprawa nie była opłacalną alternatywą biznesową.

Czas na przygotowania jest teraz

Choć termin wdrożenia dyrektywy przypada na połowę 2026 roku, przygotowania powinny rozpocząć się znacznie wcześniej. Zmiany dotyczą bowiem produktów projektowanych i wprowadzanych na rynek już dziś.

Right to Repair wpisuje się w szerszy trend regulacyjny związany z gospodarką obiegu zamkniętego i rosnącymi wymaganiami wobec biznesu.

Dla firm oznacza to jedno: brak reakcji nie będzie neutralny, a może oznaczać utratę konkurencyjności, wzrost ryzyk prawnych i konieczność kosztownego dostosowania w krótkim czasie.

Eskalacja na Bliskim Wschodzie przecenia giełdy i podbija ropę

Krzysztof Kamiński
-
0
Eskalacja na Bliskim Wschodzie przecenia giełdy i podbija ropę

Ceny ropy wyraźnie wzrosły po kolejnej wymianie ataków między Iranem a Izraelem. Kontrakty na ropę Brent podrożały o ponad 4,5%, do poziomu 97,45 USD za baryłkę, a amerykańska ropa WTI wzrosła w okolice 95 USD za baryłkę. Głównym powodem zwyżki są obawy, że eskalacja konfliktu na Bliskim Wschodzie utrzyma zakłócenia w transporcie surowców przez Cieśninę Ormuz. Jest to jeden z najważniejszych szlaków eksportu ropy, paliw i LNG z regionu Zatoki Perskiej, a ograniczenia w jego przepustowości mogą wpływać na dostawy energii do odbiorców na całym świecie.

Prezydent Donald Trump próbuje doprowadzić do przedłużenia zawieszenia broni między USA a Iranem o 60 dni, co miałoby stworzyć przestrzeń do szerszych rozmów politycznych i nuklearnych. Mimo tych działań Izrael przeprowadził uderzenia na cele wojskowe i energetyczne w Iranie, a Iran odpowiedział atakami rakietowymi na cele izraelskie, twierdząc, że uderzył między innymi w bazy lotnicze Nevatim i Tel Nof. Dodatkowym źródłem napięcia pozostaje aktywność wspieranych przez Iran jemeńskich Huti, którzy grożą izraelskiej żegludze na Morzu Czerwonym. USA informowały również o zestrzeleniu irańskich dronów, które miały zagrażać ruchowi morskiemu w rejonie Cieśniny Ormuz.

Konflikt oddziałuje nie tylko na rynek ropy, lecz także na europejski rynek gazu. Europejski benchmark TTF wzrósł, ponieważ przedłużające się napięcia wokół Cieśniny Ormuz mogą ograniczać globalne dostawy LNG w okresie, w którym Europa powinna odbudowywać zapasy przed kolejnym sezonem grzewczym. Równolegle OPEC+ zatwierdził zwiększenie lipcowych limitów produkcji ropy o 188 tys. baryłek dziennie, jednak znaczenie tej decyzji jest ograniczone, jeśli problemy logistyczne i ryzyko dla żeglugi utrudniają faktyczne zwiększenie dostaw na rynek.

Rynki akcyjne również to odczuły. Japoński indeks NIKKEI 225 zamknął się w poniedziałek ze stratą ponad 3,85%, a HangSeng traci ponad 1,34%. W Europie z kolei DAX traci ponad 0,86%, a nasz rodzimy WIG20 jest 0,62% pod kreską. Obecna eskalacja pokazuje, jak kruche pozostaje zawieszenie broni i jak silnie rynek ropy zależy obecnie od ryzyka geopolitycznego. Inwestorzy obawiają się nie tylko dalszych ataków, lecz także dłuższego ograniczenia żeglugi przez Cieśninę Ormuz oraz utrzymania napięć na Morzu Czerwonym. Nawet ewentualne porozumienie między USA a Iranem nie musiałoby oznaczać natychmiastowego powrotu normalnych przepływów surowca, ponieważ przeszkodą mogą być kwestie bezpieczeństwa, konieczność usunięcia min, ponowne uruchomienie części produkcji oraz naprawa infrastruktury uszkodzonej w wyniku ataków.

Ceny ropy rosną więc przede wszystkim dlatego, że inwestorzy wyceniają ryzyko przedłużenia konfliktu na Bliskim Wschodzie i dalszych zakłóceń w dostawach energii. W obecnych warunkach decyzje podażowe OPEC+ pozostają ważne, ale mają mniejsze znaczenie niż bezpieczeństwo kluczowych szlaków transportowych i realna możliwość dostarczenia surowca na rynek.

Polski kapitał coraz odważniej inwestuje w nieruchomości komercyjne

Bartłomiej Zagrodnik
-
0
Polski kapitał coraz odważniej inwestuje w nieruchomości komercyjne

Udział krajowego kapitału w strukturze inwestycyjnej na polskim rynku nieruchomości komercyjnych systematycznie rośnie. Rodzime firmy stają się jedną z najaktywniejszych grup inwestorów. Jakie nieruchomości kupują?

Jeszcze trzy lata temu polscy inwestorzy koncentrowali się głównie na starszych obiektach typu value-add, oferujących potencjał do optymalizacji dochodu, przebudowy, zmiany funkcji i nabywali nieruchomości do wykorzystania na potrzeby własnej działalności. W ostatnim roku mogliśmy już obserwować wyraźny wzrost aktywności polskiego kapitału w segmencie aktywów prime.

Od strategii value-add do aktywów prime

Liczby pokazują, że największym zainteresowaniem polskich inwestorów cieszą się obecnie nieruchomości biurowe, zlokalizowane przede wszystkim w Warszawie, a także w największych miastach regionalnych, takich jak Wrocław czy Kraków. W 2025 roku polski kapitał odpowiadał za około 30 proc. wartości wolumenu transakcji w sektorze biurowym oraz za połowę liczby zarejestrowanych akwizycji.

W tym obszarze czynnie działa na przykład spółka Syrena Real Estate, która kupuje ekskluzywne budynki biurowe w Warszawie. Polska spółka Sando Office także nabyła niedawno za 40,3 mln euro od Echo Investment budynek Brain Park B klasy A w Krakowie. Potwierdzeniem aktywnego działania w kwestii przejmowania własności przez kapitał polski jest też przypadek biurowca Mennica Legacy Tower, położonego u zbiegu ulic Żelaznej i Prostej w Warszawie. Na mocy zawartego porozumienia doszło do unormowania sytuacji właścicielskiej w projekcie, dzięki czemu obligatariusze indywidualni otrzymali realną szansę spłaty obligacji wyemitowanych przez grupę GGH PF3, dotychczasowego drugiego akcjonariusza.

Polscy inwestorzy lokują kapitał również w sektorze retail, nabywając przede wszystkim parki handlowe i obiekty convenience, a także nieruchomości logistyczno-magazynowe. Wchodzą w struktury własnościowe także poprzez tworzenie spółek celowych, jak firma Atlas Ward Polska, która negocjuje z Ghelamco w kwestii wspólnej realizacji trzech dużych projektów w Polsce. W tym, inwestycji Warszawa Gdańska w rejonie Dworca Gdańskiego, gdzie ma powstać nowy dworzec kolejowy oraz zespół czterech wielofunkcyjnych budynków komercyjnych o łącznej powierzchni około 100 tys. mkw.

Zarówno w segmencie handlowym, jak i logistyczno-magazynowym podmioty krajowe odpowiadają już za kilkunastoprocentowy udział w rynku. Najczęściej są to jednak aktywa z potencjałem konwersji lub nieruchomości wymagające modernizacji i aktywnego zarządzania, zmian prowadzących do wzrostu wartości.

Skala rozwoju aktywności polskich inwestorów w ostatnim czasie jest znacząca. Jeszcze cztery lata temu odpowiadali za około 2 proc. wartości wolumenu transakcyjnego na rynku nieruchomości komercyjnych w Polsce. W 2024 roku udział ten wzrósł do około 9 proc., by w minionym roku osiągnąć już poziom niemal 20 proc. zaangażowania na rynku akwizycji nieruchomości komercyjnych.

Według naszych analiz, zawartych w raporcie „Jak inwestować kapitał w nieruchomości komercyjne?”, w minionym roku polski kapitał odpowiadał za ponad 30 proc. inwestycji, biorąc pod uwagę wszystkie zawarte kontrakty na rynku nieruchomości komercyjnych w Polsce. Pod względem liczby transakcji udział krajowych podmiotów sięgał natomiast około 34 proc.

Selektywne i elastyczne działanie inwestorów

Polski kapitał rzadko konkuruje bezpośrednio z największymi funduszami międzynarodowymi o najdroższe aktywa typu core. Krajowi inwestorzy działają zazwyczaj bardziej selektywnie, elastycznie i szybciej niż zagraniczne instytucje. Inwestorzy prywatni, przedsiębiorcy, family offices oraz fundacje rodzinne koncentrują się głównie na małych i średnich aktywach, inwestując własne środki, najczęściej w przedziale od kilku do kilkudziesięciu milionów euro. Jednocześnie aktywnie korzystają z łatwo dostępnego finansowania bankowego, oferowanego obecnie na korzystnych warunkach.

W praktyce polski kapitał inwestuje inaczej niż kapitał instytucjonalny. Decyzje inwestycyjne częściej opierają się na relacjach, znajomości lokalnego rynku oraz możliwościach aktywnego wpływu na wartość nieruchomości. Krajowi inwestorzy lepiej znają lokalne rynki, specyfikę miast i potrzeby najemców. Szybciej oceniają ryzyko administracyjne, techniczne czy planistyczne i sprawniej podejmują decyzje inwestycyjne.

Część transakcji realizowana jest poza publicznym rynkiem ofertowym, w formule off-market. Inwestorzy nie ograniczają się do zakupu stabilnego dochodu czynszowego. Poszukiwane są aktywa, w których można poprawić strukturę najmu, zmienić funkcję obiektu, podnieść standard techniczny, zoptymalizować koszty operacyjne lub przygotować nieruchomość do refinansowania bądź odsprzedaży.

Polski model inwestowania

Pomimo rosnącej aktywności inwestorów indywidualnych, w Polsce nadal brakuje powszechnego instrumentu umożliwiającego szerokiemu gronu zainteresowanych udział w rynku nieruchomości komercyjnych w formule zbliżonej do zachodnich REIT-ów.

Krajowy kapitał wypracował jednak własne modele inwestowania. Polscy inwestorzy robią to wykorzystując bezpośrednie zakupy aktywów, spółki celowe, fundacje rodzinne, fundusze zamknięte, i struktury joint venture. Łączą przy tym kapitał prywatny z finansowaniem bankowym, skutecznie budując własne struktury inwestycyjne. Dla polskich przedsiębiorców, fundacji rodzinnych i inwestorów prywatnych nieruchomości komercyjne stają się istotnym narzędziem ochrony majątku, dywersyfikacji portfela oraz budowania długoterminowego dochodu. Postrzegają nieruchomości komercyjne jako zabezpieczenie kapitału przed inflacją oraz źródło stabilnych przepływów pieniężnych.

Wieloletnie umowy najmu i przewidywalne przychody pozwalają osiągać stopy zwrotu na poziomie około 6–10 proc. rocznie. Dodatkowo, prestiżowe nieruchomości w największych miastach zapewniają nie tylko potencjał wzrostu wartości, ale również wzmacniają wizerunek i renomę właścicieli.

Znaczącą rolę w rozwoju krajowego kapitału odgrywają fundacje rodzinne. Dla wielu przedsiębiorców stanowią naturalne narzędzie długoterminowego zarządzania majątkiem, sukcesji oraz reinwestowania kapitału. Coraz więcej decyzji inwestycyjnych podejmowanych jest dziś w kontekście zmiany pokoleniowej w polskich firmach rodzinnych i majątkach prywatnych. Nieruchomości komercyjne dobrze wpisują się w tę strategię, oferując realne aktywa, generujące przewidywalny dochód i stabilny cash flow przy jednoczesnej dywersyfikacji źródeł przychodów.

Wszystko wskazuje na to, że umacnianie się pozycji polskiego kapitału na rynku nieruchomości komercyjnych to początek trendu. Choć udział krajowych inwestorów w Polsce pozostaje nadal niższy niż w Czechach czy na Węgrzech, skala wzrostu aktywności jest wyraźna. Profesjonalny polski kapitał aktywnie inwestuje w nieruchomości komercyjne, wykorzystując bardziej bezpośrednie i elastyczne struktury działania niż wielu inwestorów zagranicznych.

Kurs dolara przed ważnym testem. Raport z USA pokaże kondycję gospodarki

Krzysztof Pawlak
-
0
Kurs dolara przed ważnym testem. Raport z USA pokaże kondycję gospodarki

Pozytywne publikacje z rynku pracy w USA mogą dzisiaj w krótkim horyzoncie czasowym wzmocnić USD. Tymczasem na Bliskim Wschodzie wciąż toczy się gra w porozumienie. Jednak nie wszystkie strony biorą w niej udział, więc wątpliwe, by były gotowe takie porozumienie zaakceptować. Najbardziej wrażliwe na te doniesienia pozostają notowania ropy naftowej. 

Dane potwierdzą dobrą kondycję rynku pracy w USA?

Dzisiejsza sesja może upłynąć pod znakiem oczekiwania na kluczowe dane makroekonomiczne z USA, a w centrum uwagi znajdzie się oficjalny raport z amerykańskiego rynku pracy. Nastroje inwestorów poprawił wczorajszy odczyt ADP, który wskazał na utworzenie 122 tys. miejsc pracy w sektorze prywatnym w maju. Wynik ten okazał się lepszy od prognoz i wyższy niż kwietniowe 105 tys. Choć raport ADP nie zawsze trafnie odzwierciedla późniejsze dane rządowe, sugeruje utrzymującą się solidną aktywność rekrutacyjną w amerykańskiej gospodarce. Co istotne, wzrost zatrudnienia był szeroko rozłożony pomiędzy różne sektory, co potwierdza odporność rynku pracy na mniej sprzyjające otoczenie makroekonomiczne oraz napięcia geopolityczne. O godzinie 14:30 opublikowany zostanie oficjalny raport z rynku pracy. Konsensus rynkowy zakłada wzrost zatrudnienia o 95 tys. miejsc pracy. Jeśli dane okażą się lepsze od oczekiwań, może to wesprzeć dolara amerykańskiego, ponieważ silny rynek pracy ogranicza presję na szybkie obniżki stóp procentowych przez FOMC. Stopa bezrobocia ma się utrzymać na poziomie 4.3%, czyli identycznie jak w kwietniu.

Kolejny odcinek serialu o porozumieniu

Wczorajsze obchody Święta Bożego Ciała sprawiły, że polska giełda pozostawała zamknięta. Na światowych rynkach nie brakowało jednak emocji. Uwagę inwestorów ponownie przyciągnęły doniesienia dotyczące możliwego porozumienia pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Iranem. Według nieoficjalnych informacji negocjatorzy obu stron mieli wypracować wstępne ustalenia zakładające przedłużenie zawieszenia broni o kolejne 60 dni. Kluczowym elementem porozumienia byłoby również przywrócenie swobody żeglugi przez Cieśninę Ormuz. Teheran miałby w ciągu 30 dni usunąć miny z tego strategicznego szlaku morskiego, natomiast Waszyngton rozważyłby zniesienie blokady irańskich portów, co mogłoby doprowadzić do wznowienia eksportu z kraju. Na pierwszy rzut oka takie informacje stanowią pozytywny sygnał dla inwestorów. Problem polega jednak na tym, że irańskie władze nie potwierdziły doniesień o osiągnięciu porozumienia. Dodatkowo wiceprezydent USA, JD Vance, podkreślił, że Donald Trump nie podjął jeszcze decyzji o podpisaniu dokumentu, ponieważ część zapisów wymaga dalszych uzgodnień.

Jak dobrze zaplanować wdrożenie enova365, żeby ERP realnie usprawnił firmę?

Artykuł sponsorowany
-
0
Jak dobrze zaplanować wdrożenie enova365, żeby ERP realnie usprawnił firmę?

Wdrożenie systemu ERP to jedna z tych decyzji, które zaczynają mieć znaczenie dopiero wtedy, gdy firma przestaje mieścić się w dotychczasowym sposobie pracy. Osobne arkusze, ręczne raporty, niezależne programy działowe i komunikacja oparta na mailach mogą działać przez pewien czas. Jednak wraz ze wzrostem skali biznesu coraz częściej pojawiają się błędy, opóźnienia i problemy z dostępem do aktualnych danych.

W takiej sytuacji przedsiębiorstwa szukają systemu, który pozwoli uporządkować procesy i połączyć najważniejsze obszary działalności w jednym środowisku. Jednym z rozwiązań wykorzystywanych przez firmy w Polsce jest Enova365 — system ERP wspierający m.in. finanse, księgowość, kadry i płace, handel, magazyn, produkcję oraz zarządzanie projektami.

ERP powinien odpowiadać na konkretne problemy

Największym błędem przy wyborze systemu ERP jest rozpoczynanie projektu od listy funkcji, a nie od analizy procesów. Firmy często pytają, „co system potrafi”, zamiast najpierw określić, czego realnie potrzebuje organizacja.

Przed wdrożeniem warto więc sprawdzić, gdzie obecnie powstają największe straty czasu. Czy problemem jest ręczne przepisywanie danych? Brak aktualnych stanów magazynowych? Opóźnienia w obiegu dokumentów? Trudności z raportowaniem rentowności? A może brak spójnej informacji między sprzedażą, księgowością i logistyką?

Dopiero taka diagnoza pozwala zaprojektować system, który nie będzie tylko kolejnym narzędziem w firmie, ale realnym wsparciem dla codziennej pracy.

Dlaczego analiza przedwdrożeniowa jest tak ważna?

System ERP nie działa w próżni. Musi zostać dopasowany do struktury firmy, sposobu pracy zespołów, zakresu odpowiedzialności i przepływu informacji między działami. Dlatego jednym z kluczowych etapów jest analiza przedwdrożeniowa.

To właśnie na tym etapie określa się, które procesy powinny zostać odwzorowane w systemie, które warto uprościć, a które można zautomatyzować. Dobrze przeprowadzona analiza pozwala uniknąć sytuacji, w której nowe oprogramowanie jedynie przenosi dotychczasowy chaos do cyfrowego środowiska.

W praktyce znaczenie ma nie tylko konfiguracja modułów, ale też przygotowanie uprawnień, obiegów dokumentów, integracji, raportów i zasad pracy użytkowników. Dlatego wdrożenie systemu ERP w firmie powinno być traktowane jako projekt organizacyjny, a nie wyłącznie informatyczny.

Etapowe wdrożenie zamiast rewolucji

Nie każda firma musi wdrażać wszystkie funkcje ERP jednocześnie. Często skuteczniejsze jest podejście etapowe, szczególnie w organizacjach, które wcześniej pracowały na wielu rozproszonych narzędziach.

Pierwszy etap może obejmować obszary najbardziej krytyczne, np. finanse i księgowość, kadry i płace, handel lub magazyn. Następnie system można rozwijać o kolejne moduły, raportowanie, integracje czy automatyzacje.

Takie podejście zmniejsza ryzyko wdrożeniowe i ułatwia zespołowi adaptację. Pracownicy nie muszą zmieniać całego sposobu pracy z dnia na dzień, a firma może szybciej ocenić efekty pierwszych zmian. Wdrożenie ERP staje się wtedy procesem uporządkowanego rozwoju, a nie jednorazową rewolucją.

Dane jako przewaga operacyjna

Jednym z głównych powodów wdrażania ERP jest potrzeba lepszego zarządzania danymi. W firmach, które korzystają z wielu oddzielnych narzędzi, raportowanie często wymaga ręcznego łączenia informacji z różnych źródeł. To czasochłonne i podatne na błędy.

Po wdrożeniu ERP dane o sprzedaży, kosztach, należnościach, zobowiązaniach, stanach magazynowych czy czasie pracy mogą być dostępne w bardziej spójnej formie. Dzięki temu menedżerowie szybciej analizują sytuację firmy, a pracownicy operacyjni mają łatwiejszy dostęp do informacji potrzebnych w codziennych zadaniach.

Lepsze dane nie oznaczają wyłącznie bardziej rozbudowanych raportów. To również większa przewidywalność, sprawniejsza komunikacja i mniej decyzji podejmowanych na podstawie nieaktualnych plików lub niepełnych informacji.

Integracje z innymi narzędziami

Współczesne środowisko IT w firmie rzadko opiera się na jednym programie. Obok ERP funkcjonują często systemy CRM, platformy e-commerce, narzędzia BI, bankowość elektroniczna, aplikacje magazynowe czy rozwiązania do obiegu dokumentów.

Dlatego przy planowaniu wdrożenia warto uwzględnić integracje. Dobrze zaprojektowany przepływ danych ogranicza ręczne przepisywanie informacji, zmniejsza ryzyko pomyłek i pozwala lepiej wykorzystać potencjał poszczególnych narzędzi.

Właśnie dlatego wybierając systemy ERP dla przedsiębiorstw, warto patrzeć nie tylko na dostępne funkcje, ale także na to, jak system wpisze się w cały ekosystem technologiczny firmy.

Sukces wdrożenia zależy także od ludzi

Nawet najlepiej dobrany system nie przyniesie oczekiwanych efektów, jeśli użytkownicy nie będą rozumieli, po co wprowadzana jest zmiana. ERP wpływa na codzienne nawyki, zakres odpowiedzialności, sposób raportowania i komunikację między działami.

Dlatego istotne są szkolenia, testy, jasne zasady pracy i zaangażowanie osób, które na co dzień korzystają z systemu. Pracownicy powinni wiedzieć nie tylko, jak wykonać daną czynność, ale też dlaczego nowy proces wygląda właśnie w ten sposób.

Dobrze przeprowadzone wdrożenie ERP porządkuje organizację od środka. Ułatwia pracę, zwiększa przejrzystość procesów i pozwala firmie rozwijać się bez narastającego chaosu operacyjnego. Enova365 może być w tym procesie ważnym narzędziem, ale ostateczny efekt zależy od tego, jak świadomie firma zaplanuje zmianę i jak dobrze dopasuje system do swoich realnych potrzeb.

Trans Polonia złożyła ofertę przejęcia europejskiego operatora logistycznego o przychodach 80 mln EUR

Redakcja / Materiały prasowe
-
0
Trans Polonia złożyła ofertę przejęcia europejskiego operatora logistycznego o przychodach 80 mln EUR

Po uzyskaniu 50,4 mln zł ze sprzedaży akcji własnych Trans Polonia przyspiesza realizację strategii akwizycyjnej, której potencjał polski przewoźnik szacuje na ponad 1 mld zł. Jednocześnie Spółka przyjęła politykę komunikacji procesów akwizycyjnych, podkreślając, że przechodzi od deklaracji do aktywnej realizacji planu budowy jednego z europejskich liderów specjalistycznej logistyki i transportu.

W piątek 5 czerwca 2026 roku, Trans Polonia poinformowała o złożeniu niewiążącej oferty nabycia europejskiej spółki transportowo-logistycznej generującej około 80 mln EUR rocznych przychodów. Wartość złożonej oferty wynosi 33,5 mln EUR.  – Potencjalny cel przejęcia prowadzi działalność na wielu rynkach europejskich i wpisuje się w realizowaną przez nas strategię dalszej konsolidacji rynku specjalistycznego transportu i logistyki.

Transakcja, nad którą pracujemy, poza naturalnymi synergiami w obszarze handlowym, operacyjnym, inwestycyjnym, HR oraz technicznym posiada istotny dla spółki komponent rozbudowy portfolio usług o kompetencje w obszarze operacji przygotowania ładunków do transportu śródlądowego. Zakres tych usług, związany z przewozem dużych wolumenów produkcji chemicznej rzekami w kierunku portów ARA, znajduje się na liście priorytetowych kierunków rozwoju strategicznego Grupy – podkreśla Dariusz Cegielski, prezes zarządu Trans Polonia.

Złożenie oferty stanowi kolejny krok w realizacji strategii wzrostu po przejęciu Nijman/Zeetank oraz zakończonym procesie ABB, w ramach którego Spółka pozyskała 50,4 mln zł ze sprzedaży akcji własnych. Zarząd spółki wielokrotnie podkreślał, że środki te mają zostać wykorzystane przede wszystkim do finansowania dalszego rozwoju poprzez przejęcia. Według wcześniejszych szacunków potencjał akwizycyjny Grupy przekracza obecnie 1 mld zł, a przy wykorzystaniu finansowania zewnętrznego oraz partnerów finansowych może być jeszcze większy.

Potencjalna transakcja mogłaby znacząco zwiększyć skalę działalności Trans Polonii, rozszerzyć bazę klientów, wzmocnić kompetencje operacyjne oraz przyspieszyć budowę jednej z najsilniejszych europejskich platform specjalistycznego transportu płynnych surowców i produktów między innymi dla przemysłu chemicznego. Jednocześnie Spółka potwierdza, że prowadzi również drugi proces akwizycyjny, o którym informowała wcześniej rynek. Oznacza to, że obecnie Grupa aktywnie pracuje nad kilkoma projektami, które mogą odegrać istotną rolę w dalszym wzroście jej wartości.

Działania akwizycyjne realizowane są w okresie bardzo dobrych wyników operacyjnych Grupy. W ostatnich kwartałach Trans Polonia z sukcesem przeprowadziła integrację przejętej grupy Nijman/Zeetank, rozwija działalność na rynkach Europy Zachodniej, pozyskała nowe kontrakty, w tym strategiczną współpracę z Dublin Port Company, oraz konsekwentnie poprawia wyniki finansowe, osiągając rekordowe poziomy przychodów i rentowności.

W związku z rosnącą skalą działań akwizycyjnych zarząd spółki Trans Polonia przyjął politykę komunikacji procesów akwizycyjnych. Jej celem jest zapewnienie inwestorom większej przejrzystości dotyczącej realizowanej strategii wzrostu oraz umożliwienie lepszej oceny wpływu prowadzonych projektów M&A na rozwój Grupy i potencjał budowy wartości dla akcjonariuszy.

JD Vance mówi o porozumieniu, Iran milczy. Ropa tanieje, rynek czeka na dane z USA

Krzysztof Pawlak
-
0
JD Vance mówi o porozumieniu, Iran milczy. Ropa tanieje, rynek czeka na dane z USA

Kolejny zwrot akcji na Bliskim Wschodzie: JD Vance potwierdza istnienie porozumienia… którego nie potwierdzili Irańczycy. Rynek pracy w USA pokazuje solidność – czy dzisiejsze dane to potwierdzą?

Kolejna odsłona

Wczoraj w Polsce obchodziliśmy Święto Bożego Ciała, co oznaczało, chociażby to, że giełdy były tego dnia nieczynne. Na światowych rynkach jednak działo się całkiem sporo, a wszystko za sprawą znów napływających informacji na temat wstępnego porozumienia między negocjatorami z USA i Iranu. Na mocy tego dokumentu przedłużone zostałoby zawieszenie broni o 60 dni i co najistotniejsze – otwarcie cieśniny Ormuz. Teheran w ciągu 30 dni miałby usunąć wszystkie miny w tym wąskim gardle, a Waszyngton zniósłby blokadę portów Iranu, co przełożyłoby się na reaktywację tamtejszego esportu. Wszystko znów wygląda pięknie dla inwestorów, tyle tylko, że po pierwsze strona irańska nie potwierdziła tych informacji, a po drugie jak stwierdził JD Vance „Trump nie podjął decyzji o podpisaniu dokumentu, bo kilka punktów jest do doprecyzowania”. Znów mamy więc sytuację, w której kłamstwa mieszają się z prawdą i trzeba wyczekiwać, aż obie strony jasno komunikują, że takie porozumienie jest w mocy. Rynek ropy, jak to zwykle się dzieje na choćby szczątkowe informacje, zareagował spadkami notowań. Cena WTI spadła o blisko 4 USD na baryłce.

ADP rozbudził apetyt

Dzisiejszy dzień może przebiegać pod znakiem dyskontowania przez inwestorów kwestii makro, a wszystko za sprawą oficjalnych danych z amerykańskiego rynku pracy. Apetyt z pewnością wyostrzył wczorajszy odczyt prywatnej firmy ADP, który pokazał ilość utworzonych miejsc pracy w maju na poziomie 122 tys. Jest to wyżej od prognoz i przede wszystkim znacznie więcej, niż było to w kwietniu, czyli 105 tys. Raport ten, mimo że często rozjeżdża się z oficjalnymi danymi rządowymi, pokazał, że aktywność rekrutacyjna w USA jest na silnym poziomie, a co ważne, nowe miejsca pracy tworzą niemal wszystkie gałęzie gospodarki. Jawi się więc bardzo pozytywny obraz amerykańskiego rynku pracy i co za tym idzie, duża odporność na zmieniające się otoczenie makroekonomiczne, za sprawą konfliktu na Bliskim Wschodzie. O 14:30 poznamy rządowy raport z rynku pracy i jeśli dane okażą się pozytywnym zaskoczeniem (prognoza zakłada wzrost miejsc pracy o 95 tys.), mogą przynieść umocnienie USD na rynku FX z prostej przyczyny: silniejszy rynek pracy oddala perspektywę obniżek stóp.

Chaotyczne ruchy na „edku”

Wczorajszy dzień przebiegał początkowo pod znakiem osłabienia USD na rynku FX, za sprawą informacji o możliwym porozumienia na Bliskim Wschodzie. Po wspomnianych danych ADP sytuacja się odwróciła, a „zielony” dostał wiatru w żagle i próbował odrobić większość strat, schodząc do poziomu 1,1610. Dzisiaj początek handlu przynosi znów zmianę sytuację i obserwujemy wzrosty na głównej parze walutowej świata w okolice 1,1630. Na razie więc widać ostrożność inwestorów co do możliwego porozumienia na Bliskim Wschodzie, a ruchy na rynku walutowym są mocno stonowane. Perspektywa możliwych niższych cen energii to przede wszystkim ważna kwestia dla EBC, który mógłby porzucić wizję podwyżek stóp procentowych. Rynek wycenia praktycznie w 100% to, że 11 czerwca podczas posiedzenia dojdzie do podwyżki kosztu pieniądza w strefie euro. Jednak ponowne otwarcie cieśniny Ormuz, może spowodować realny spadek kosztu surowców, co przełoży się na mniejszą presję na EBC co do dalszego zacieśniania monetarnego.

Dzisiaj w kalendarzu danych makroekonomicznych warto zwrócić uwagę na:

14:30 – USA – dane z rynku pracy.

Ponad 350 liderów logistyki i lotnictwa w Warszawie. TIACA Executive Summit 2026 za nami

Redakcja / Materiały prasowe
-
0
Ponad 350 liderów logistyki i lotnictwa w Warszawie. TIACA Executive Summit 2026 za nami

Po raz pierwszy w historii Polska była gospodarzem jednego z najważniejszych światowych wydarzeń branży cargo lotniczego. Do Warszawy przyjechało ponad 350 przedstawicieli najwyższej kadry zarządzającej sektora logistyki i lotnictwa z całego świata, aby uczestniczyć w TIACA Executive Summit 2026.Warszawa gospodarzem spotkania liderów cargo lotniczego TIACA Executive Summit 2026

Szczyt, organizowany przez the International Air Cargo Associacion, odbył się w dniach 1–3 czerwca, a tegorocznymi gospodarzami byli Port Polska oraz PLL LOT. W wydarzeniu uczestniczyli przedstawiciele linii lotniczych, spedytorów, operatorów logistycznych, integratorów, producentów, portów lotniczych oraz międzynarodowych organizacji branżowych, którzy dyskutowali o przyszłości globalnego rynku cargo lotniczego.

W ciągu dwóch dni debat, sesji keynote oraz spotkań networkingowych uczestnicy omawiali najważniejsze wyzwania i trendy kształtujące sektor – od dynamicznego wzrostu e-commerce, zmian geopolitycznych i cyfryzacji, po kwestie zrównoważonego rozwoju, efektywności finansowej oraz odporności globalnych łańcuchów dostaw. Warszawska edycja wydarzenia była również inauguracją nowego formatu TIACA – Keynote Speaker Series – którego celem jest prezentowanie branży cargo inspirujących perspektyw światowej klasy ekspertów, liderów biznesu i komunikacji.

Otwierając szczyt, dr Filip Czernicki, prezes zarządu spółki Centralny Port Komunikacyjny, program Port Polska, podkreślił strategiczne znaczenie organizacji wydarzenia w Polsce.

„Po raz pierwszy Polska jest gospodarzem jednego z najważniejszych globalnych spotkań branży cargo lotniczego. To nie tylko wyróżnienie, ale także wyraźne potwierdzenie rosnącej roli Polski w międzynarodowym systemie logistycznym oraz naszych ambicji aktywnego współtworzenia przyszłości rynku cargo” – powiedział – „Warszawa staje się dziś miejscem kluczowej międzynarodowej debaty o przyszłości cargo lotniczego. Europa Centralna i Wschodnia zyskuje strategiczne znaczenie, a nasz region potrzebuje silnego hubu cargo”

W swoim wystąpieniu dr Filip Czernicki przedstawił także założenia programu Port Polska oraz projektu Cargo City – planowanego zintegrowanego ekosystemu logistyczno-przemysłowego, łączącego infrastrukturę cargo, specjalną strefę ekonomiczną oraz Wolny Obszar Celny.

„W centrum tej wizji znajduje się Cargo City – unikalny ekosystem logistyczno-przemysłowy projektowany jako platforma dla globalnych linii lotniczych, integratorów i operatorów logistycznych, umożliwiająca integrację logistyki i produkcji” – podkreślił. – „Naszą ambicją jest stworzenie jednego z najbardziej zaawansowanych i cyfrowych hubów cargo w Europie – odpowiadającego na potrzeby e-commerce, transportów specjalistycznych i nowoczesnego przemysłu, przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego rozwoju i efektywności operacyjnej”

Jednym z głównych tematów warszawskiego szczytu była rosnąca strategiczna rola Europy Centralnej i Wschodniej w globalnych łańcuchach dostaw oraz długoterminowy potencjał rozwoju regionalnego rynku cargo lotniczego. Zagadnieniu temu poświęcony był panel „Central European Challenges & Opportunities, Plotting the Pathway to Further Success”, w którym udział wzięli przedstawiciele linii lotniczych, lotnisk i branży logistycznej z regionu.

Dyskusja koncentrowała się na prognozach wskazujących, że gospodarki Europy Centralnej utrzymają w latach 2026–2027 tempo wzrostu PKB wyższe od średniej unijnej, co tworzy solidne podstawy dla dalszego rozwoju sektora cargo lotniczego. Paneliści wskazywali na dynamiczny rozwój zaawansowanej produkcji przemysłowej, silny sektor motoryzacyjny, rosnące znaczenie nearshoringu oraz gwałtowny wzrost wolumenów e-commerce jako kluczowe czynniki napędzające popyt na usługi cargo.

Podczas dyskusji Paweł Zagrajek, zastępca dyrektora ds. handlowych, odniósł się do szans i wyzwań stojących przed regionalnym rynkiem cargo, podkreślając:

„Widzimy nie tylko wyzwania, ale przede wszystkim możliwości, jakie w przyszłości przyniesie rynek cargo lotniczego. Budowa lotniska greenfield daje wyjątkową szansę stworzenia ekosystemu w pełni dostosowanego do potrzeb branży cargo – od infrastruktury pasów startowych i strefy cargo, po dedykowane systemy obsługi, drogi dojazdowe, zaplecze dla ciężarówek, rozwiązania celno-podatkowe oraz funkcje logistyczne i produkcyjne wspierające łańcuchy dostaw” – powiedział – „choć do otwarcia lotniska pozostało jeszcze sześć lat, już dziś aktywnie wspieramy rozwój branży. Zainicjowaliśmy powstanie Cargo Community w Polsce, która działa na rzecz usuwania barier legislacyjnych, rozwoju kompetencji i innowacji oraz rozwiązywania kluczowych wyzwań sektora. Cargo jest także jednym z filarów naszej strategii rozwoju siatki połączeń – rozwijamy zarówno połączenia frachtowe, jak i pasażerskie wspierające przewozy belly cargo”.

Uczestnicy panelu zwracali również uwagę, że bliższa współpraca regionalna oraz zintegrowane planowanie infrastrukturalne mogą istotnie zwiększyć odporność łańcuchów dostaw i wzmocnić pozycję Europy Centralnej jako kluczowej bramy logistycznej łączącej rynki europejskie z Azją i innymi globalnymi korytarzami handlowymi.

Warszawski szczyt był także okazją do podkreślenia strategicznego znaczenia realizowanych w Polsce inwestycji transportowych i logistycznych, w tym budowy nowego centralnego lotniska oraz zintegrowanego węzła transportowego w ramach programu Port Polska. Jednym z kluczowych elementów projektu jest Cargo City – nowoczesny ekosystem logistyczno-przemysłowy integrujący transport lotniczy, kolejowy i drogowy wraz ze specjalną strefą ekonomiczną oraz Wolnym Obszarem Celnym.

 

Czy Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie PKOl może odwołać Prezesa?

Jarosław Chałas
-
0
Czy Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie PKOl może odwołać Prezesa?

Dyskusja dotycząca możliwości odwołania Prezesa Polskiego Komitetu Olimpijskiego przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie koncentruje się obecnie wokół jednego zasadniczego zagadnienia. Czy statut PKOl przewiduje wyłączną kompetencję Zarządu i Komisji Rewizyjnej do odwoływania członków tych organów, czy też kompetencja ta ma charakter dodatkowy i nie wyłącza uprawnień Walnego Zgromadzenia jako najwyższego organu organizacji?

W mojej ocenie prawidłowa wykładnia statutu prowadzi do wniosku, że Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie może podjąć uchwałę o odwołaniu Prezesa PKOl przed upływem kadencji. Pogląd przeciwny nie znajduje wystarczającego oparcia ani w treści statutu, ani w zasadach funkcjonowania stowarzyszeń.

Każda analiza musi rozpocząć się od ustalenia pozycji ustrojowej Walnego Zgromadzenia. W konstrukcji stowarzyszenia jest ono najwyższym organem władzy. To członkowie zrzeszenia tworzą organizację, a walne zgromadzenie stanowi formę wykonywania przez nich zwierzchniej kompetencji wobec wszystkich pozostałych organów.

Nie jest przypadkiem, że Prawo o stowarzyszeniach przyznaje walnemu zgromadzeniu kompetencje dotyczące najważniejszych spraw organizacji, w tym wyboru władz, zatwierdzania sprawozdań czy zmian statutu. Organy wykonawcze i kontrolne są organami pochodnymi wobec wspólnoty członków wyrażającej swoją wolę na walnym zgromadzeniu. Z tego względu wszelkie ograniczenia kompetencji walnego zgromadzenia powinny wynikać ze statutu jednoznacznie i nie mogą być domniemywane.

W prawie publicznym i korporacyjnym od dawna funkcjonuje zasada, zgodnie z którą kompetencja do powoływania obejmuje co do zasady kompetencję do odwoływania. Nie jest to wprawdzie reguła absolutna, jednak stanowi utrwaloną dyrektywę wykładni przepisów ustrojowych. Znajduje ona odzwierciedlenie zarówno w funkcjonowaniu organów administracji publicznej, jak i w prawie spółek czy organizacji społecznych. Jeżeli określony organ uzyskuje kompetencję kreacyjną, przyjmuje się co do zasady, że może również zakończyć stosunek organizacyjny, który sam stworzył.

Wyłączenie tej zasady wymaga wyraźnej podstawy normatywnej.

W przypadku PKOl statut nie zawiera przepisu stanowiącego, że Prezes wybrany przez Walne Zgromadzenie może zostać odwołany wyłącznie przez Zarząd albo Komisję Rewizyjną. Nie zawiera również przepisu zakazującego Walnemu Zgromadzeniu podejmowania uchwał w przedmiocie odwołania Prezesa.

Brak takiego wyłączenia ma zasadnicze znaczenie dla oceny całej sprawy.

Kluczowym argumentem zwolenników przeciwnego stanowiska jest regulacja statutowa przyznająca Zarządowi i Komisji Rewizyjnej możliwość odwołania członków tych organów, którzy nie wykonują swoich obowiązków albo naruszają statut lub dobre imię PKOl.

Interpretacja wywodząca z tego przepisu wyłączność kompetencyjną budzi jednak zasadnicze zastrzeżenia.

Po pierwsze, statut nie posługuje się żadnym zwrotem wskazującym na wyłączność. Nie pojawiają się sformułowania „jedynie”, „wyłącznie”, „tylko” ani inne równoważne konstrukcje językowe.

Po drugie, przepis ten został skonstruowany jako szczególny mechanizm umożliwiający organom natychmiastową reakcję na sytuacje nadzwyczajne. Jego funkcją jest zapewnienie sprawności działania organizacji pomiędzy walnymi zgromadzeniami.

Po trzecie, od uchwał podejmowanych przez Zarząd lub Komisję Rewizyjną statut przewiduje odwołanie do Walnego Zgromadzenia. Samo to rozwiązanie wskazuje na nadrzędną pozycję Walnego Zgromadzenia w strukturze organizacyjnej PKOl.

W konsekwencji znacznie bardziej przekonująca wydaje się interpretacja, zgodnie z którą mamy do czynienia z kompetencją szczególną, stanowiącą wyjątek od zwykłego trybu działania organizacji, a nie z przepisem eliminującym kompetencje najwyższego organu.

W orzecznictwie sądowym dotyczącym stowarzyszeń wielokrotnie podkreślano, że statut należy interpretować w sposób zapewniający realizację praw członkowskich oraz zasad demokratycznego funkcjonowania organizacji.

Przyjęcie poglądu o braku kompetencji Walnego Zgromadzenia prowadziłoby do wniosku, że członkowie PKOl mogą wybrać Prezesa, ale nie mogą go odwołać nawet wtedy, gdy utraci on zaufanie zdecydowanej większości środowiska.

Trudno pogodzić taki rezultat z zasadą samorządności stowarzyszeń. Jeszcze bardziej problematyczna byłaby sytuacja, w której Zarząd mógłby jednocześnie odmówić zwołania Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia pomimo spełnienia przesłanek statutowych. W praktyce oznaczałoby to możliwość trwałego zablokowania kontroli najwyższego organu nad władzami organizacji.

Tego rodzaju wykładnia pozostawałaby w sprzeczności nie tylko z zasadami prawa stowarzyszeń, lecz również z podstawowymi standardami demokratycznego zarządzania organizacjami członkowskimi.

Jeżeli statut nakłada na Zarząd obowiązek zwołania Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia w terminie 30 dni od złożenia prawidłowego wniosku przez wymaganą liczbę członków, obowiązek ten ma charakter związany. Zarząd nie jest uprawniony do badania politycznej zasadności wniosku ani do oceny jego celowości. Jego zadaniem jest wykonanie postanowień statutu.

Odmowa zwołania zgromadzenia lub bierne ignorowanie obowiązku statutowego może być kwalifikowane jako działanie sprzeczne ze statutem i uzasadniać interwencję sądu rejestrowego oraz organu nadzoru nad stowarzyszeniem.

Nie można również wykluczyć argumentacji, zgodnie z którą uporczywe blokowanie działania najwyższego organu organizacji stanowiłoby nadużycie kompetencji przez Zarząd i nie mogłoby korzystać z ochrony prawnej.

Wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna prowadzi do tego samego rezultatu. Statut PKOl nie zawiera przepisu wyłączającego kompetencję Walnego Zgromadzenia do odwołania Prezesa. Kompetencje przyznane Zarządowi i Komisji Rewizyjnej należy traktować jako rozwiązanie szczególne, służące sprawnemu funkcjonowaniu organizacji pomiędzy posiedzeniami Walnego Zgromadzenia. Nie ma natomiast podstaw do przyjęcia, że przepis ten pozbawia najwyższy organ PKOl prawa do odwołania osoby, którą sam wybrał.

Dlatego należy uznać, że prawidłowo zwołane Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie może podjąć uchwałę o odwołaniu Prezesa PKOl, a wszelkie próby odmiennej interpretacji wymagają wykazania wyraźnej podstawy statutowej, której obecnie trudno się dopatrzyć.

1...345...7 184Strona 4 z 7 184