Grupa PGNiG chce zwiększyć efektywność zarządzania spółkami. Restrukturyzacja ma przygotować spółki na uwolnienie rynku gazu

CEO Magazyn Polska

Spółki z Grupy Kapitałowej PGNiG podpisały porozumienie o współpracy, które ma zwiększyć koordynację działań poszczególnych spółek oraz poprawić efektywność Grupy Kapitałowej. Docelowo PGNiG SA ma pełnić funkcję centrum korporacyjnego i kompetencyjnego, które będzie nadzorować projekty i procesy zachodzące w spółkach-córkach. Według zarządu, restrukturyzacja Grupy jest konieczna ze względu na zbliżającą się liberalizację rynku gazu. Dzięki porozumieniu PGNiG SA ograniczy koszty, przez co stanie się bardziej atrakcyjne dla inwestorów i partnerów biznesowych.

W ramach grupy PGNiG jest kilkanaście spółek, z których część ma zupełnie odmienne zadania i zajmuje się zupełnie innymi rzeczami. Jest również kilka spółek, które mają zdania bardzo zbliżone. Na przykład są dwie spółki o nazwie Geofizyka, jedna z Krakowa, druga z Torunia. Chodzi o to, żeby sprawnie koordynować prace wykonywane przez spółki córki z grupy kapitałowej PGNiG. Do tej pory nie było umowy, która by to wprost regulowała. Teraz już sytuacja będzie jasna – mówi Dominik Smyrgała z Instytutu Stosunków Międzynarodowych i Zrównoważonego Rozwoju Collegium Civitas.

Porozumienie między dwudziestoma czterema w pełni należącymi do PGNiG spółkami z grupy kapitałowej pozwoli wprowadzić zasady i narzędzia zarządzania, które zapewnią bardziej skuteczną realizację wspólnych celów. Celem umowy jest usprawnienie procesu podejmowania strategicznych decyzji, a także uporządkowanie podziału zasobów i kompetencji wewnątrz Grupy. Według komunikatu PGNiG SA, wszystkie spółki będą odpowiedzialne za realizację strategii Grupy. Dzięki temu zostanie ograniczone niekorzystne zjawisko konkurencji wewnętrznej i dublowania kompetencji, co podnosi koszty działalności całej Grupy. Nowy ład korporacyjny ma także usprawnić przepływ informacji wewnątrz GK PGNiG. Całość zmian w sferze zarządczej i kontrolnej ma przynieść dodatkową wartość akcjonariuszom i zwiększyć atrakcyjność spółki w oczach inwestorów.

– Powinno to zaowocować, przynajmniej w teorii, sprawniejszym funkcjonowaniem całej Grupy, niedublowaniem się zadań i ściślejszą kontrolą nad tym, co spółki córki wykonują. Prawdopodobnie też z punktu widzenia inwestycyjnego będzie to korzystniejsze dla potencjalnych inwestorów, ponieważ od tej pory będzie wiadomo, że jest sprawniejsza współpraca i to może być obietnicą lepszych efektów finansowych w przyszłości  uważa Smyrgała.

Umowa ma ułatwić kontrolę spółek córek z punktu widzenia realizacji celów całej Grupy Kapitałowej. Lepsza koordynacja działań ma dać oszczędności i poprawę efektywności. PGNiG SA, obok docelowej funkcji centrum korporacyjnego i kompetencyjnego Grupy, będzie także monitorować koszty, m.in. związane z zatrudnieniem. 

To jest szukanie pewnego porządku, który z pewnością też powinien zaowocować pewnymi oszczędnościami, ale myślę też, że chodzi o efektywność, o rozliczanie działalności spółek córek, o bardziej skoordynowane działania, żeby cała Grupa funkcjonowała jako jeden mechanizm – mówi Smyrgała agencji informacyjnej Newseria Biznes.

Według niego, inwestorzy oraz pozostali interesariusze powinni odczuć pozytywne skutki porozumienia w perspektywie roku od jego zawarcia. Choć podkreśla, że dużo będzie zależało od determinacji zarządu we wdrażaniu umowy.

Zaufanie na rynku obligacji Catalyst ma zwiększyć niezależna polska agencja ratingowa

CEO Magazyn Polska

Giełda Papierów Wartościowych chce zwiększać poziom zaufania do notowanych na warszawskim parkiecie spółek. Jednym z pomysłów jest utworzenie własnej agencji ratingowej, co ma też zwiększyć zaufanie na rynku obligacji Catalyst. GPW zapowiada też zmiany w kodeksie dobrych praktyk dla spółek giełdowych.

Podejmujemy szereg różnych działań zmierzających do budowania zaufania do rynku – zapowiada w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Adam Maciejewski, prezes zarządu Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. – Jest pomysł by powstał Instytut Analiz i Ratingu. To jest dosyć świeży pomysł. Byłaby to lokalna, niezależna agencja ratingowa, która dostarczałaby nie tylko narzędzi, lecz także oceny ryzyka kredytowego, przede wszystkim na rynku długu.

Rynek długu, czyli stworzony przez GPW w 2009 r. system Catalyst, na którym emitowane są obligacje firm i samorządów, jest szczególnie ważny dla dalszego rozwoju giełdy. Jak podkreśla Adam Maciejewski, nie tyle ze względów biznesowych, ile z uwagi na zasilanie gospodarki w kapitał. Catalyst ma umożliwić emisję obligacji spółkom, które nie mogą lub którym nie opłaca się korzystać z kapitału własnego.

Własna agencja ratingowa to jeden z pomysłów mających na celu zwiększanie atrakcyjności tego rynku zarówno dla emitentów, jak i dla inwestorów. Jak podkreślał wcześniej Maciejewski, agencja miałaby być niskokosztowa, a stworzyłyby ją główne polskie instytucje finansowe. Wyeliminowany zostałby konflikt interesów, bo obecnie spółki płacą agencjom za ocenę wiarygodności kredytowej.

 Chodzi o właściwe monitorowanie ryzyka podmiotów, które na rynku obligacji się pojawiają. Mieliśmy już do czynienia z szeregiem sytuacji niewypłacalności emitentów, która związana była z ich trudną sytuacją. I to jest największe zagrożenie dla rynku obligacji. Dlatego trzeba wprowadzić odpowiednie narzędzie, które pozwoli inwestorom monitorować poziom ryzyka związanego z inwestycjami w te instrumenty – podkreśla Maciejewski.

To niejedyne działania GPW w obszarze budowania zaufania do rynku. Prezes giełdy zapowiada także rewizję kodeksu dobrych praktyk spółek giełdowych. Nowe zasady mają przede wszystkim kłaść nacisk na tzw. compliance, czyli zgodność działalności spółek z prawem. Adam Maciejewski ocenia, że inwestorzy na rynku kapitałowym zwracają na to szczególną uwagę.

Na multipleks wszedł ostatni nowy nadawca w tym rozdaniu. Prezes UKE: cyfryzacja przebiegła pomyślnie

0

CEO Magazyn Polska

Na trzech multipleksach jest już komplet nadawców. Wczoraj nadawanie rozpoczął 24 kanał – Fokus TV, a TVP1 zaczęło nadawanie tylko w wersji HD. Symboliczne wyłączenie ostatniego naziemnego nadajnika ogólnopolskiej telewizji analogowej miało miejsce niespełna rok temu. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, odpowiedzialna za cyfryzację, uważa, że cały proces był sukcesem i udało się uniknąć błędów, które pojawiały się w innych krajach.

Cały proces wyłączania telewizji analogowej odbywał się w siedmiu etapach, począwszy od listopada 2012 roku, a skończywszy na 23 lipca 2013 roku, kiedy to w Polsce zniknął sygnał analogowy, od tej pory mamy tylko technikę cyfrową – przypomina Magdalena Gaj, prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes.

W trakcie cyfryzacji 108 stacji głównych oraz 137 stacji retransmisyjnych, nadających sygnał analogowy, zastąpione zostały przez 195 cyfrowych stacji głównych oraz 127 stacji doświetlających.

Cyfryzacja to ogromny, złożony proces społeczny i gospodarczy, dlatego że zarówno nadawcy musieli przejść na nową technologię, jak i obywatele musieli albo zakupić nowe telewizory albo przystawki do starszych modeli telewizorów – tłumaczy Gaj.

Na cyfryzacji przede wszystkim skorzystali konsumenci, którzy nie chcą płacić operatorom kablowym lub satelitarnym. Do tej pory w ramach telewizji analogowej za darmo dostępnych było jedynie siedem kanałów, w tym podstawowe: TVP1, TVP2, TV4, TVN czy Polsat.

Teraz mamy ogólnie dostępne 24 programy – mówi Magdalena Gaj. To jest trzykrotne zwiększenie oferty programowej, co dla widza jest bardzo istotne. Mamy też lepszą  jakość i obrazu, i dźwięku – podkreśla prezes UKE.

28 kwietnia z multipleksu (MUX 1) usunięto TVP1 w standardowej rozdzielczości. Obecnie program ten dostępny jest wyłącznie w wersji HD. To symboliczne zakończenie procesu cyfryzacji. Po kilkunastu minutach zwolnione miejsce wypełnił nowy kanał – Fokus TV

– 28 kwietnia to jest data, kiedy wszedł na multipleks ostatni nowy, komercyjny nadawca w tym rozdaniu. Nowy, czyli taki, który nie jest nadawcą wprowadzonym na multipleks jako dotychczas nadający analogowo – mówi Magdalena Gaj.

Jak przekonuje prezes UKE, proces cyfryzacji w Polsce był bardzo udany, chociaż nastąpił z pewnymi opóźnieniami. Jednak udało się uniknąć błędów, które popełniły inne kraje.

W ogromnych i rozwiniętych Stanach Zjednoczonych trzeba było zatrzymać cały proces i wyznaczyć nową datę wyłączenia nadawania analogowego, ponieważ społeczeństwo było źle poinformowane i nie poradziło sobie z tym procesem – twierdzi Gaj. – Nie mieliśmy żadnych skarg, a jeśli były, to były rozwiązywalne. To była kwestia braku możliwości w odbiorze, trzeba było albo inaczej podłączyć dekoder, albo w innym kierunku skierować antenę – zapewnia.

Kolejna lista leków refundowanych nie obejmie innowacyjnych leków na cukrzycę, mimo apeli lekarzy i pacjentów

CEO Magazyn Polska

W Polsce na cukrzycę cierpi ok. 3,5 mln osób, z czego co roku umiera 30 tys. U wielu chorych, którzy mają wysokie wahania cukrów, występują powikłania, które prowadzą do niepełnosprawności. Przełomem w leczeniu diabetologicznym są leki inkretynowe, stosowane od lat w USA czy Europie. Są one dostępne również w Polsce, ale są pełnopłatne – a miesięczna kuracja kosztuje 200-600 zł. Lekarze i chorzy apelują o ich refundację dla najbardziej potrzebujących.

Wszystkie leki inkretynowe są obecne w polskich aptekach, ale koszt ich zakupu to od 200 do 600 złotych na miesiąc. Naprawdę niewielki odsetek pacjentów stać na to, aby z nich korzystać – mówi prof. dr hab. n. med. Leszek Czupryniak, prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

Pomogłaby refundacja z budżetu państwa, ale apele środowiska lekarskiego i chorych nie przynoszą rezultatów. 1 maja zacznie obowiązywać nowa lista leków refundowanych, na której nie będzie leków inkretynowych.

Innowacyjne farmaceutyki mają nieco odmienny mechanizm działania od insuliny, przez co zapobiegają takim efektom ubocznym, jak hipoglikemia, czyli nadmierny spadek cukru we krwi w efekcie np. przedawkowania doustnych leków przeciwcukrzycowych czy insuliny. Skutkiem hipoglikemii mogą być drgawki, utrata przytomności, udar czy zaburzenia naczyniowe. Dodatkowo leki inkretynowe zmniejszają łaknienie i pozwalają kontrolować masę ciała. 

Leki te obniżają cukier, ale robią to w sposób inteligentny – tłumaczy profesor. – Insulina i starsze leki, różne pochodne mocznika, działają w ten sposób, że jak się je weźmie, to one obniżą cukier bez względu na to, jaki jest jego poziom we krwi. A leki inkretynowe nie będą działać, jeżeli cukier będzie prawidłowy.

To oznacza, że będą obniżać poziom cukru we krwi dopiero wówczas, gdy zacznie on niepokojąco wzrastać. To pomoże chorym uniknąć groźnego dla zdrowia niedocukrzenia.

Leki inkretynowe w lecznictwie występują od 9 lat i w tym czasie pojawiło się ok. 10 różnych preparatów z tej grupy. Mają pozytywną opinię Agencji Oceny Technologii Medycznych. Mimo że nie są już najnowsze, chorzy w Polsce nie mogą z nich masowo korzystać, bo nie ma ich na liście leków refundowanych.

Profesor Leszek Czupryniak przyznaje, że diabetolodzy wciąż ponawiają swoje apele o włączenie tych farmaceutyków do zmienianych co dwa miesiące list leków refundowanych, przedstawiają korzyści ekonomicznie wynikające z ich stosowania, ale skuteczność ich zabiegów jest niewielka.

Rząd powinien na to patrzeć jak na inwestycję. Dzisiaj wydane pieniądze przyniosą duże korzyści, ale za długi czas, za 5-10, może nawet 15 lat – mówi prof. Leszek Czupryniak.

Jego zdaniem nie ma przeciwwskazań merytorycznych ani finansowych, żeby leki te znalazły się na liście leków refundowanych. Tym bardziej że refundacja nie musiałaby dotyczyć wszystkich chorych, a jedynie wybranej grupy, dla której leki inkretynowe będą najskuteczniejsze.

W ogóle nie mówimy o dużych wydatkach z budżetu, ponieważ przy obecnych regulacjach, gdzie istnieje pojęcie risk-sharingu, czyli podziału ryzyka, firma farmaceutyczna może się z ministerstwem umówić, jak wysoki będzie poziom refundacji w danym roku. I firmy są gotowe przyjąć obciążenie budżetu rzędu 10 mln złotych, czyli jeżeli na dany lek refundacja przekroczy daną kwotę, to resztę pokryje firma farmaceutyczna. 10 mln złotych w skali budżetu refundacyjnego to są naprawdę znikome pieniądze – podkreśla prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego.

Niezależność energetyczna UE dzięki węglowi i odnawialnym źródłom energii

CEO Magazyn Polska

Kryzys polityczny na Ukrainie wyraźnie pokazał, że na dostawach z Rosji nie można polegać. Właśnie dlatego odnawialne źródła energii oraz utrzymanie produkcji energii z węgla są szansą dla Unii Europejskiej na zwiększenie swojej niezależności energetycznej. To oznacza, że wprowadzenie niezbędnych ograniczeń emisji gazów cieplarnianych musi być dostosowane do realiów gospodarczych. Według polityków i ekspertów jest to największe wyzwanie polityki energetycznej UE.

Uważam, że Unia Europejska powinna zdecydowanie postawić na samowystarczalność energetyczną, czyli szukać swoich źródeł, odejść od zdecydowanej polityki negacji wykorzystywania węgla w energetyce  co jest w interesie Polski, a jednocześnie stawiać na te źródła, które w każdym kraju występują. Na pewno ważnym elementem będzie energetyka odnawialna – ocenia w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Maciej Stryjecki, prezes Fundacji na rzecz Energetyki Zrównoważonej.

Według niego, trwający na Ukrainie kryzys i konflikt polityczny z Rosją pokazują, że budowa gazociągów z Rosji do Unii Europejskiej nie rozwiązuje problemu zależności energetycznej wspólnoty. Obecnie działa jeden gazociąg, który transportuje gaz bezpośrednio z Rosji do Niemiec – przebiegający dnem Bałtyku Nord Stream. Planowany jest także gazociąg South Stream z Rosji do Bułgarii przez Morze Czarne, ale jego budowa stoi pod znakiem zapytania z uwagi na wydarzenia na Ukrainie.

Jerzy Pietrewicz, wiceminister gospodarki, dodaje, że zależność energetyczna ma olbrzymie znaczenie polityczne. UE, według Eurostatu, importuje ponad 50 proc. potrzebnej energii (najnowsze dostępne dane z 2012 r.), a jedynym samowystarczalnym energetycznie krajem dzięki polom naftowym na Morzu Północnym jest Dania. Biorąc pod uwagę sam gaz, uzależnienie jest jeszcze większe i przekracza 65 proc. Dla Polski ten wskaźnik to niemal 74 proc.

W 2011 r. ok. 67,1 proc. energii produkowanej z gazu pochodziło z importowanego surowca. Ponad jedną czwartą niezbędnego gazu spoza UE dostarczyła Rosja.

Dlatego też akcentujemy ten element bezpieczeństwa energetycznego. A w jego kontekście również potrzebę opierania się i możliwie jak najlepszego wykorzystywania własnych zasobów energetycznych. Tutaj nawiązujemy do naszego bogactwa narodowego, jakim jest węgiel brunatny i kamienny. Ale to jest kwestia też i naszego miksu energetycznego, i potrzeby jego dywersyfikacji, bo to też jest element bezpieczeństwa – podkreśla Pietrewicz.

Zgodnie z danymi Eurostatu, w 2012 r. aż 85 proc. energii produkowanej w Polsce pochodziło z paliw stałych, czyli głównie z węgla. Pietrewicz przyznaje, że w ramach zrównoważonego rozwoju kwestie ochrony środowiska i redukcji emisji dwutlenku węgla są ważne. Zastrzega jednak, że nie można zapominać o wpływie na rozwój regionalny i wykorzystaniu lokalnych zasobów. Dlatego całkowity odwrót od węgla nie jest pożądany, choć większa dywersyfikacja źródeł energii z pewnością zabezpieczy Polskę.

Unia Europejska musi szukać pewnych alternatyw. Łatwym rozwiązaniem nie jest też postawienie na import dużo tańszego gazu łupkowego ze Stanów Zjednoczonych, dlatego że to nie jest w interesie Amerykanów. Oni będą woleli nam eksportować towary, które będą taniej produkowane dzięki niższym cenom ich energii, niż pozbywać się swojego paliwa – dodaje Stryjecki.

Zauważa, że uniezależnienie UE od importu gazu będzie bardzo trudne, ale należy w tym kierunku zmierzać. Pomóc może energetyka odnawialna. Według Stryjeckiego, w większym stopniu należy wykorzystać morskie farmy wiatrowe, które mogą generować więcej energii niż lądowe. Podkreśla, że UE nie powinna regulować emisji gazów cieplarnianych bezpośrednio, lecz jedynie pośrednio poprzez silne wsparcie dla OZE oraz energooszczędnej gospodarki.

Hipermarkety próbują odzyskać pozycję na rynku. Walczą z dyskontami ofertą i ceną

0

CEO Magazyn Polska

Ekspansja dyskontów pozostaje największym wyzwaniem dla hipermarketów i mniejszych sklepów. Metodą na ograniczenie ich dominacji jest m.in. franczyza, obniżanie cen i cięcie kosztów. Wielkie sieci handlowe na razie nie muszą martwić się o wprowadzenie zakazu handlu w niedzielę, bo dwa projekty w tej sprawie przepadały w Sejmie.

Hipermarkety mają spośród wszystkich rodzajów sklepów największe zadanie do wykonania i realizują je przez politykę cenową i zmianę asortymentu, dostosowanie się do klienta – podkreśla w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Renata Juszkiewicz, prezes Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji oraz dyrektor przedstawicielstwa Metro AG w Polsce (właściciel m.in. Makro Cash&Carry, Media Markt). – Tak naprawdę mamy asortyment na dwóch poziomach. Ten najniższy, najtańszy, jak również ten delikatesowy – najwyższa półka. I na oba asortymenty mamy duże zapotrzebowanie wśród konsumentów polskich.

Juszkiewicz podkreśla, że wszystkie hipermarkety przyjęły bardzo mocną politykę obniżania cen do takiego poziomu, by były one porównywalne do dyskontów.

Udział dyskontów w sprzedaży FMCG [towarów szybko zbywalnych – red.] to około 20 proc. Ten udział jest bardzo duży, a jednocześnie przyrost jest bardzo szybki. Polskie małe sklepy stawiają czoła dyskontom poprzez systemy integrujące, w które wchodzą poprzez systemy franczyzowe z dużymi hurtowniami i hurtowniami Cash&Carry – tłumaczy prezes Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji.

Juszkiewicz dodaje, że w Polsce wciąż jest miejsce na nowe sklepy. Zdecydowanie większy potencjał rozwoju mają mało- i średniopowierzchniowe sklepy. Typ powstających obiektów zależy w dużej mierze od wielkości miasta, a nie od jego położenia. Większe miasta to większy potencjał dla hipermarketów.

Cały czas trwa konsolidacja na rynku, czyli wszystkie przedmioty mniejsze czy większe łączą się ze sobą – dodaje Juszkiewicz. Podkreśla, że cała branża szybko się modernizuje: – Jeśli chodzi o nowe technologie, to przede wszystkim obsługa klienta, smartfony i wszelkie możliwe inne płatności mobilne. Mamy również propozycję w postaci kas samoobsługowych.

Nowoczesne rozwiązania pojawiają się także w łańcuchu dostaw. Polacy coraz chętniej kupują też produkty pod marką własną sieci handlowych. Juszkiewicz podkreśla, że firmy wykorzystują to, oferując produkty pod marką własną we wszystkich kategoriach – od najdroższych po najtańsze. Ich jakość jest jednak zwykle bardzo wysoka.

Rozwój tej części handlu zostałby jednak zahamowany, gdyby wprowadzone zostały regulacje zakazujące sprzedaży w niedziele. Za takim prawem opowiadają się posłowie Prawa i Sprawiedliwości oraz katolickie organizacje społeczne i organizacje zrzeszające małe sklepy. Te ostatnie zyskałyby na zmianie prawa, bo ich właściciele mogliby – podobnie jak dziś w 12 ustawowo wolnych od pracy dni świątecznych – samemu stanąć za ladą. W niedziele nie mieliby konkurencji.

Jednak w marcu Sejm odrzucił głosami większości posłów koalicji oraz lewicy dwa niemal identyczne projekty ustawy. Juszkiewicz podkreśla, że dla branży handlowej jako całości taki zakaz oznaczałby wielkie straty. Obroty sklepów spadłyby o 4–12 proc., co oznaczałoby utratę kilku miliardów złotych rocznie. Największymi przegranymi byliby jednak pracownicy.

Najwyższy odsetek strat będziemy odnotowywać na rynku pracy. To dla nas oznacza zwolnienia nawet do 50 tys. osób w całej branży – ocenia Juszkiewicz.

W Polsce w obrocie są butelki zwrotne warte 150 mln zł. Konsumenci jednak najczęściej wyrzucają je do śmieci

CEO Magazyn Polska

W Polsce krąży ok. 400 milionów szklanych butelek zwrotnych o wartości 150 milionów złotych. Ale tylko niespełna 20 proc. konsumentów ma świadomość, że taka butelka to opakowanie ekologiczne, które nadaje się do ponownego wykorzystania. W ten sposób można nie tylko przyczynić się do ochrony środowiska, lecz także zmniejszyć koszty produkcji. Polacy wolą jednak butelki wyrzucać, bo panuje stereotyp, że ich oddawanie to czynność zarezerwowana dla społecznego marginesu. Nie każdy sklep chce też przyjmować opakowania zwrotne.

Obecnie w Polsce jedyną branżą, która stosuje butelkę zwrotną, jest branża piwowarska. 50 procent swoich wyrobów browary sprzedają właśnie w opakowaniach zwrotnych.

Butelka zwrotna może krążyć 20 razy i więcej. W Polsce średnio krąży od 8 do 12 razy, czyli dużo mniej. Z naszych badań przeprowadzonych w ubiegłym roku wynika, że raptem 20 proc. konsumentów wie, że zwracając butelkę, też czynią ekologiczny gest. Mamy więc sporo do nadrobienia – mówi Jagoda Jastrzębska, kierownik ds. rozwoju odpowiedzialnego biznesu w Carlsberg Polska, organizatora kampanii „Weź mnie w obroty”, która właśnie ruszyła i ma na celu zmienić nawyki konsumentów.

Z badania TNS dla Carlsberg Polska wynika, że butelka zwrotna jest drugim po puszcze najpopularniejszym opakowaniem wybieranym przez osoby kupujące piwo (26 proc.). Jednak tylko 6 proc. klientów interesuje to, czy piwo jest sprzedawane w opakowaniu zwrotnym.

Ambasadorem kampanii został Piotr Rogucki. Wokalista przekonuje, że nie ma powodu, by się wstydzić oddawania butelek do sklepu i wylicza płynące z tego korzyści.

– Po pierwsze, można przyczynić się do ochrony środowiska, po drugie, sprawić, że będzie czysto, po trzecie wynikające z tego oszczędności można wykorzystać i zagospodarować w inny sposób – mówi agencji informacyjnej Newseria Piotr Rogucki, wokalista.

Łączna wartość butelek zwrotnych krążących w Polsce szacowana jest na ok. 150 mln zł.

Jak wynika z informacji Carlsberga, oddanie butelki do sklepu pozwala zaoszczędzić sporo energii i surowców. Do produkcji jednej szklanej butelki zużywanych jest ok. 1 100 W energii. To tyle, ile komputer zużywa przez 22 godziny. Zastąpienie butelki zwrotnej jednorazową oznaczałoby dodatkowych 600 tys. ton odpadów rocznie. To dwa razy więcej niż obecnie przetwarzają huty w Polsce.

Liderami używania butelek zwrotnych są Dania, Finlandia, Norwegia i Holandia. Tam konsumenci oddają do sklepów ponad 70 proc. opakowań ekologicznych. Polska plasuje się w połowie listy krajów europejskich.

Ludzie starsi byli wychowywani w takim momencie, kiedy butelka zwrotna funkcjonowała non stop. Jest to więc tylko kwestia przypomnienia, że takie schematy na rynku ekonomicznym funkcjonowały i funkcjonują nadal, tylko są mniej popularne. Trzeba im uświadomić fakt, że mogą z nich korzystać – mówi Piotr Rogucki.

Zdaniem wielu konsumentów, zwrot butelek to spory kłopot. Tylko część sklepów przyjmuje wszystkie zwracane butelki. Inne tylko te, na które klienci mają paragon, a inne w ogóle nie przyjmują opakowań zwrotnych. Kampania społeczna „Weź mnie w obroty” ma zmienić zarówno nawyki konsumentów, jak i sprzedawców.

Kłopoty polskich producentów żywności: niskie ceny żywności, embargo na polską wieprzowinę i zagrożenie suszą

CEO Magazyn Polska

Wzrost cen żywności od kilku lat utrzymuje się na stabilnym, dość niskim poziomie, który nie przekracza 2 proc. rocznie. Ceny niektórych produktów spadają, co cieszy konsumentów, ale negatywnie wpływa na kondycję producentów. Pozycję wytwórców osłabić może także embargo na polską wieprzowinę i małe ilości opadów w lutym i w marcu.

Opierając się na danych różnych ośrodków, możemy stwierdzić, że w ostatnich latach wzrost cen żywności ustabilizował się na stosunkowo niskim poziomie – zauważa prof. Andrzej Kowalski, dyrektor Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. – Ceny żywności rok do roku rosną obecnie o ok. 1,5– 2 proc., a w niektórych okresach spadają.

Jak podkreśla, dla najbiedniejszych nawet tak niewielka podwyżka cen jest odczuwalna. Jednak dla rynku jest ona niezbędna. Dzięki temu producenci mają środki na inwestycje, odtworzenie upraw i środki do ochrony roślin, co pozwala im z optymizmem patrzeć na następny sezon. Wyjaśnia, że podwyżki nie zawsze zależą od producentów.

Surowce rolnicze w złotówce konsumenta jest to w granicach co najwyżej 20–30 proc., a pozostałe są to koszty energii, transportu, przechowania czy przetwórstwa – zauważa dyrektor Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. – Na ceny wpływają też czynniki zewnętrzne, takie jak embargo na polską wieprzowinę wprowadzone przez Rosję i inne kraje w obawie przed przenoszeniem wirusa afrykańskiego pomoru świń – dodaje.

Tego typu utrudnienia eksportowe zwiększają podaż na rynku krajowym, co obniża cenę w krótszej perspektywie. Jednak jest to niekorzystne dla producentów, których część wypada z rynku, ponieważ trudno im tak szybko obniżyć koszty produkcji.

W efekcie produkuje się mniej mięsa, mniej trafia na rynek, ceny rosną, a w dodatku uzależniamy się od importu. A wtedy to importujący dyktuje warunki, a my musimy płacić więcej – wyjaśnia prof. Kowalski.

Wpływ na ceny produktów żywnościowych ma także pogoda. Choć, według eksperta, nie mamy powodów do narzekań. Najważniejsze jest to, że nie występują duże wahania temperatury między dniem a nocą.

Pojawiają się sygnały, że jest susza, że może być nieurodzaj – mówi Kowalski. – Uważam, że jest to wyolbrzymione. W zeszłym roku, kiedy w kwietniu leżał śnieg, też głoszono klęskę. Tymczasem ceny żywności rok do roku wzrosły o 1,5 proc., co jest niezłym wynikiem – dodaje.

W ostatniej dekadzie, według danych GUS-u, ceny żywności były zazwyczaj wyższe niż ogólny wskaźnik CPI. Choć w ostatnich latach różnice się zmniejszyły, to wzrost cen żywności i napojów bezalkoholowych nadal jest nieco wyższy od wzrostu ogólnego Consumer Price Index. Polacy przeznaczają na żywność około jednej czwartej swoich budżetów domowych, podczas gdy Czesi – 17 proc. a Brytyjczycy – 11 proc.

Sposób rozliczania z dochodów uzyskiwanych za granicą zależy od kraju, w jakim podatnik pracuje

CEO Magazyn Polska

Już tylko kilka dni zostało na rozliczenie się z fiskusem. Osoby, które nawet część swoich dochodów osiągnęły za granicą, powinny pamiętać, że choć podlegają opodatkowaniu w kraju, w którym osiągnęły dochody, to zobowiązane są także do rozliczenia się z urzędem skarbowym w Polsce. Nie oznacza to jednak, że będą zmuszone zapłacić podwójny podatek. Istnieją bowiem metody, które pozwalają tego uniknąć.

– Podatnicy, którzy mają stałe miejsce zamieszkania w Polsce, czyli są tak zwanymi rezydentami, powinni pamiętać, żeby w zeznaniu podatkowym rozliczyć całe swoje światowe dochody. Czyli jeżeli zarabiali za granicą z tytułu umowy o pracę czy inwestycji giełdowych lub mieli konto bankowe i z tego konta otrzymywali odsetki, to te dochody powinni rozliczyć w Polsce – mówi w rozmowie z agencją Newseria Biznes Andrzej Marczak, doradca podatkowy i partner KPMG.

Niektóre umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zobowiązują do zapłaty podatku wyłącznie w kraju, w którym dochody zostały osiągnięte. Ma to zastosowanie m.in. w większości krajów europejskich (np. Niemczech, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji) oraz Chinach, Indonezji, Japonii, Kanadzie, Kuwejcie czy RPA.

– W pierwszym przypadku dochód zarobiony za granicą jest wyłączony z opodatkowania w Polsce, tylko go deklarujemy i pokazujemy, i on ma wpływ na nieco wyższą stawkę podatkową, która ma zastosowanie do dochodu polskiego. Jest to tak zwana metoda wyłączenia z progresją – mówi Marczak.

Są jednak kraje, w których umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie przewiduje zastosowania metody wyłączenia – są to m.in. Australia, Chile, Finlandia, Rosja czy Stany Zjednoczone.

Stosujemy wówczas metodę zaliczenia podatkowego, czyli dochód zagraniczny deklarujemy, liczymy polski podatek, i od niego odejmujemy podatek zapłacony za granicą. Czyli w tej metodzie istotna jest kwota zapłaconego podatku – dodaje doradca podatkowy z KPMG.

Co warte podkreślenia, metodę tę należy stosować także przy rozliczaniu się z dochodów osiągniętych w państwach, z którymi Polska nie ma podpisanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (np. Libii, Arabii Saudyjskiej, Brazylii czy Afganistanu).

Przy rozliczaniu w Polsce zagranicznych dochodów można skorzystać z furtki, którą zostawia ulga abolicyjna z ustawy o podatku PIT.

Podatnik może sobie wybrać, która z dwóch metod jest dla niego bardziej korzystna. Tam jest specjalna metoda wyliczenia w zeznaniu podatkowym PIT-36 i ta ulga abolicyjna de facto zrównuję metodę zaliczenia podatkowego z metodą wyłączenia z progresją, która w większości przypadków jest bardziej korzystna niż zaliczanie podatku zapłaconego za granicą – wyjaśnia Andrzej Marczak.

Jak przypomina, dochody uzyskane poza granicami Polski mogą być pomniejszone o pewne odliczenie. Jest to odliczenie w wysokości 30 proc. diety, która przysługuje, kiedy  jest wydelegowany za granicę w podróż służbową.

– Załóżmy, że dieta wynosi 50 euro dziennie, czyli możemy sobie pomniejszyć dochód do opodatkowania o 15 euro dziennie, czyli o 30 proc. To odliczenie przysługuje nie za każdy dzień wykonywania za granicą pracy, ale za każdy dzień pobytu za granicą, w którym byliśmy zatrudnieni – mówi doradca podatkowy z KPMG.

Odliczenie to pozwala na znaczne zmniejszenie dochodu, który podlega opodatkowaniu w Polsce.

Należy też pamiętać, że ustawa dopuszcza odliczenie od dochodu obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne zapłaconych za granicą. Jest to jednak możliwe tylko wówczas, gdy składki te nie zostały odliczone poza granicami Polski. O ile składki na ubezpieczenie społeczne odliczane są od dochodu, to od podatku można odliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne.

– W Polsce odliczamy maksymalnie 75 proc. podstawy odliczenia tych składek i do takiej kwoty możemy również odliczyć w Polsce składki odliczone za granicą, ale pod warunkiem że były obowiązkowe i nie zostały w tamtym kraju odliczone – podkreśla Marczak.

Podatnikom przysługują także inne odliczenia, dedykowane krajowym podatnikom –  z tytułu ulg czy darowizn.

Wszyscy rozliczający w Polsce dochody uzyskane za granicą zobowiązani są do złożenia obok głównego formularza PIT-36, także załącznika PIT/ZG, w którym należy wyszczególnić, jakiego typu są to dochody i w jakim kraju zostały osiągnięte.

Przy rozliczaniu dochodów z zagranicy pamiętajmy też, że istotna jest kwestia przeliczenia dochodów czy też podatku na złote. Od pewnego czasu jest jednolita zasada, że stosujemy kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień uzyskania przychodu czy też poniesienia kosztu, ale pamiętajmy: kurs średni Narodowego Banku Polskiego – podsumowuje Andrzej Marczak.

Answear.com wchodzi na rynki Czech i Słowacji

0

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, jeden z największych multibrandowych sklepów odzieżowych w polskim Internecie – Answear.com, zgodnie z długoterminową  strategią stworzoną wspólnie z inwestorem – funduszem MCI.TechVentures, realizuje plan ekspansji regionalnej w regionie Europy Środkowo-Wschodniej, wchodząc na rynki czeski i słowacki. Strona Answear.cz, przygotowana na rynek czeski została uruchomiona na początku kwietnia 2014.

Rynki Polski, Czech i Słowacji to rynki tworzące największy potencjał popytu e-commerce w regionie CEE: (Polska – ok. 40 mln mieszkańców, Czechy i Słowacja – to potencjał  15 mln mieszkańców), z dynamiką wzrostu rynku e-commerce przekraczającą 20% rocznie. Jednocześnie, powyższe kraje charakteryzują się najwyższą średnia wartością rocznych e-zakupów na osobę: w Czechach to EUR 581, w Polsce – EUR 465, na Słowacji EUR 212.

Czechy i Słowacja – poza atrakcyjnością komercyjną, stanowią naturalne kierunki ekspansji również ze względu na położenie geograficzne. Centrum logistyczne Answear.com zlokalizowane jest w Krakowie, co pozwala spółce na realizację dostaw do czeskiej Ostrawy czy też słowackiej Żyliny w czasie zbliżonym dla dostaw do np. Warszawy. Nie bez znaczenia jest również wsparcie spółki w projekcie ekspansji ze strony zespołu funduszu MCI.TechVentures, którego dobra znajomość rynku czeskiego i słowackiego pozwoliła m.in. na identyfikację lokalnych partnerów oraz strukturyzacje projektu wejścia na powyższe rynki.

Projekt ekspansji był przygotowywany od kilku miesięcy. Ze względu na kluczowe znaczenie poziomu satysfakcji klientów, najważniejszym wyzwaniem było zoptymalizowane procesu logistycznego by móc efektywnie realizować dostawy – mówi Krzysztof Bajołek założyciel Answear.com – dzisiaj jesteśmy w stanie dostarczać nasze produkty na terytorium Czech  w ciągu 24 godzin.

Spółka otworzy własne biuro w Pradze. Partnerami Answear.cz w projekcie są osoby posiadającej silną pozycję w czeskiej branży marketingu, PR i sprzedaży.

Wejście na rynki Czech i Słowacji jest jednym z kluczowych elementów strategii budowania pozycji spółki jako jednego z liderów segmentu e-fashion w regionie.