Przedsiębiorstwa zawsze musiały dostosowywać się zarówno do szans, jak i zagrożeń związanych ze zmianami technologicznymi. Jednakże obecnie innowacje są wprowadzane w niespotykanym wcześniej tempie. Reagowanie na te zmiany i przygotowywanie się na dalsze zakłócenia rynkowe spowodowane przez nie stało się kluczowym czynnikiem sukcesu dla obecnych liderów biznesowych i politycznych.

Wiele krajów Europy Środkowo-Wschodniej odnotowuje silny wzrost gospodarczy, szczególnie państwa Grupy Wyszehradzkiej: oczekuje się, że w 2018 r. połączone gospodarki Czech, Węgier, Polski i Słowacji wzrosną średnio o prawie 4%. Region ten ma też jednak do czynienia z pewnymi wyzwaniami. Spółki mają problemy z brakiem rąk do pracy, a koszty pracy rosną. Są to istotne czynniki ryzyka dla regionu, który dotychczas przyciągał inwestycje zagraniczne w dużej mierze tanią i łatwo dostępną siłą roboczą.

Kraje te wkrótce zdadzą sobie sprawę z tego, że istotnym elementem każdej strategii utrzymania konkurencyjności może być inwestowanie w innowacje oraz w siłę roboczą o lepszych kompetencjach cyfrowych, zamiast w personel o bardziej tradycyjnych kwalifikacjach. Dotyczy to również przedsiębiorstw w ogóle, ponieważ technologia i kompetencje cyfrowe stają się coraz ważniejsze dla zachowania konkurencyjności.

Firmy coraz częściej używają nowych innowacji informatycznych nie tylko do automatyzacji i usprawniania procesów zaplecza czy procesów operacyjnych, lecz także do tworzenia całkiem nowych obszarów działalności oraz nowych produktów i usług ukierunkowanych na technologię, które wcześniej nie były możliwe. W ten sposób tradycyjne firmy przekształcają się w firmy technologiczne.

W miarę jak zacierają się granice pomiędzy działami biznesowymi a działem informatycznym, decydenci niemający jasnej wizji cyfrowej transformacji swojej strategii biznesowej mogą zostać wyprzedzeni przez bardziej przyszłościowo myślących konkurentów, a nawet wyparci z rynku z powodu szeroko zakrojonych przemian technologicznych.

Zgodnie z badaniem International Data Corporation (IDC) w 2018 r. wydatki na cyfrową transformację w Europie Środkowo-Wschodniej przekroczą 21,3 mld USD, co stanowi wzrost o 17% w porównaniu z poprzednim rokiem. Ponieważ zainteresowanie transformacją procedur biznesowych, produktów i przedsiębiorstw wzrasta, głównym wyzwaniem będzie zadbanie o to, by technologia zaspokajała codzienne potrzeby przedsiębiorstw oraz pomagała im w rozwoju. Ale w jaki sposób dyrektorzy ds. informatycznych oraz inni członkowie kadry zarządzającej mają zapewnić, by ich inwestycje w informatykę spełniły pokładane w nich nadzieje?

Jednym z ciekawych trendów, które obserwujemy w związku z tymi wyzwaniami, jest to, że przedsiębiorstwa używają zupełnie nowych wskaźników KPI, które pomagają im kierować transformacją cyfrową, mierzyć jej efekty i lepiej wspierać innowacje. Jeśli chodzi o plany finansowe, przedsiębiorstwa mogą zmniejszać część budżetu informatycznego przeznaczaną na regularne utrzymywanie i aktualizowanie starszej infrastruktury, a zwiększać część przeznaczaną na zupełnie nowe i innowacyjne technologie. Część przeznaczana na nowe i innowacyjne technologie powinna z czasem wzrastać.

Biznesowe KPI mogą łączyć inwestycje w technologie z mierzalnymi wskaźnikami dotyczącymi doświadczeń klientów, takimi jak wartość klienta w czasie (Customer Lifetime Value — CLV) czy czas rozwiązywania problemów (Problem Resolution Time — PRT). Może to zmotywować działy informatyczne do ciągłego badania efektywności technologii oraz jej roli w bezpośrednim zwiększeniu zadowolenia i zatrzymywania klientów.

Kolejnym kluczowym czynnikiem sukcesu będzie naśladowanie innowacyjnych metod biznesowych opartych na platformach, leżących u podstaw wielu globalnych start-upów odnoszących sukcesy. Takie przedsiębiorstwa skupiają się na oferowaniu swoich rozwiązań w formie usługi i nie inwestują dużo środków w infrastrukturę.

Takie podejście sprawdza się nie tylko przy dostarczaniu usług i rozwiązań klientom, lecz także przy udostępnianiu pracownikom aplikacji o znaczeniu newralgicznym. Systemy CRM, ERP i HR są coraz częściej przenoszone do chmury, co zmniejsza zapotrzebowanie przedsiębiorstw na skomplikowany sprzęt i serwery oraz zarządzanie nimi. Stosując takie elastyczne podejście, można udostępniać rozwiązania i aplikacje biznesowe praktycznie na żądanie w całym przedsiębiorstwie.

Kierownicy ds. informatycznych będą musieli przekształcić swoje działania, aby bardziej elastycznie reagować na nowe potrzeby biznesowe. Doprowadzi to nie tylko do przełamania tradycyjnych silosów informatycznych, lecz także do znacznych inwestycji w nowe kompetencje w dziedzinie zarządzania i komunikacji. Wkrótce pojawi się nowy typ dyrektora ds. informatycznych, który będzie mniej skoncentrowany na technologii, a bardziej na ludziach.

Autor: Andrés Garcia-Arroyo, Vice President for Applications in Oracle for CEE, CIS and Israel

O Autorze

Andrés Garcia-Arroyo jest wiceprezesem ds. Aplikacji w Oracle na region Europy Środkowo-Wschodniej, WNP i Izraela od maja 2019 r. Od ponad 20 lat obecny w sektorze IT na stanowiskach kierowniczych w firmach takich jak Vignette (obecnie Opentext), PeopleSoft i Oracle, gdzie pracuje ponad 12 lat (poza 3-letnim okresem, w którym kierował działaniem Workday for South Europe). Absolwent MBA w dwóch prestiżowych szkołach biznesu (Instituto de Empresa i IESE). Andrés uczestniczył w międzynarodowych forach i pisał dla specjalistycznych gazet biznesowych, a także prowadził konferencje w miastach takich jak Madryt, Lizbona, Mediolan, Paryż, San Francisco i Moskwa.

Coraz większe wyzwania związane z brakiem rąk do pracy oraz rosnącymi kosztami zatrudnienia pracowników sezonowych jak i wyzwania związane z kontrolą i analizą produkcji sprawiają, że sadownicy do pomocy coraz częściej wykorzystują nowoczesne technologie. Drony, robotyzacja rolnictwa oraz cyfrowe uprawy (digital farming) wkraczają również do polskiego rolnictwa. Czy jest to droga do efektywnej produkcji? 

Polskie grupy producenckie jak i inne podmioty zaangażowane w rozwój rolnictwa planują wspieranie polskich sadowników we wdrażaniu nowoczesnych technologii do krajowych upraw. Inspiracją stają się technologie wykorzystywane w krajach zachodnioeuropejskich. W Belgii, Holandii, Francji sadownicy już korzystają z zarządzanych smartfonami systemów ostrzegania przed gradem, czujników deszczu, aplikacji oceniających potrzebę wykorzystania środków ochrony roślin i nawozów, które spięte w jeden system dostarczają producentom kompleksowych danych nt. stanu upraw. Co więcej, w swoich uprawach wykorzystują drony, teledetekcję oraz skomplikowane i zintegrowane systemy zarządzania danymi.

„Konferencja Prognosfruit 2019 odbywająca się w sierpniu w Belgii, pokazała nam jak ważne jest wykorzystanie technologii w codziennej pracy sadownika. Poznaliśmy technologie, dzięki którym możemy precyzyjnie ocenić skutki zarazy na roślinach i z dużą dokładnością stwierdzić jaka część sadów została zainfekowana. Pomagają w tym zarówno systemy monitoringu z powietrza, jak i specjalne aplikacje oceniające stan liści. Innym przykładem są drony współpracujące z systemem nawadniania pól uprawnych. Dają one dziś lepsze efekty, niż prezentowane z opóźnieniem dane, systemy satelitarne.  Jeszcze  innym ważnym przykładem technologii wspierającej sadowników jest digital farming, czyli: nasadzenia dzięki systemowi nawigacji satelitarnej GPS, teledetekcja i aplikacje wspierające zarządzanie uprawami. Zastosowanie nowych technologii w rolnictwie wpływa na rozwój atrakcyjności polskiego sektora rolniczego” – podkreśla prezes stowarzyszenia Unia Owocowa, Arkadiusz Gaik.

Innym ważnym zagadnieniem staje się zarządzanie danymi w sadownictwie. W pracy pomagają dziś sadownikom aplikacje umożliwiające zarządzanie zapasami na podstawie danych wprowadzanych i śledzonych w czasie rzeczywistym. „Jeden system pozwala dziś integrować takie dane jak: zatrudnienie, nawożenie, zadania do wykonania przy uprawach, monitoring upraw i zbiory. Następnie pomaga tworzyć raporty dotyczące zarządzania magazynem i zapasami oraz sprzedażą. Dziś w Polsce z takich systemów cyfrowego zarządzania produkcją jabłek korzystają głównie najwięksi. W Unii Owocowej zależy nam jednakże by tę wiedzę i narzędzia upowszechnić wśród sadowników” – komentuje Sławomir Kędzierski, wiceprezes Stowarzyszenia Unia Owocowa.

Jednocześnie należy podkreślić, że polscy sadownicy nie tylko od wielu lat korzystają z najnowszych technologii, np. systemu monitoringu chorób i szkodników oparty na modelach matematycznych oraz automatycznych pułapkach feromonowych, ale także sami wprowadzają nowości. „Doskonałym przykładem jest samojezdny ciągnik sadowniczy wraz z systemem sterowania opryskiwaczem stworzony przez sadowników braci Marcina i Michała Janusów oraz Marcina Lisa. Inny przykład to prace rozwojowe nad wykorzystaniem sztucznej inteligencji do rozpoznawania szkodników na pułapkach feromonowych oraz lepowych” – dodaje Maciej Majewski z Fresh Mazovia.

Eksperci ze stacji badawczej dla owoców z Uniwersytetu Leuven specjalizujący się w technologiach rolniczych prognozują, że wdrożenie sztucznej inteligencji w najbliższych latach nie zastąpi pracy ludzkiej. „Aktualnie technologia ma za zadanie jedynie ułatwić naszą codzienną pracę i sprawić by była bardziej efektywna. Sadownicy nie powinni w niej upatrywać konkurencji, gdyż nadal przy bardzo trudnej i złożonej produkcji, jaką jest uprawa sadownicza, innowacje nie mogą zastąpić doświadczenia rolników” – dodaje Paulina Kopeć, sekretarz generalna Unii Owocowej.

Ważnym wydarzeniem w procesie technologizacji sadownictwa było spotkanie 7 października ministra rolnictwa i rozwoju wsi Jana Krzysztofa Ardanowskiego, ministra wyżywienia i rolnictwa Republiki Federalnej Niemiec Julii Klöckner oraz ministra rolnictwa i żywności Republiki Francuskiej Didiera Guillaume’a, którzy omówili i uzgodnili wspólne stanowisko w czterech kwestiach dotyczących: reformy Wspólnej Polityki Rolnej, współpracy naukowo-badawczej na rzecz wdrażania nowych technologii w rolnictwie, brexitu (bezumownego) oraz małych i rodzinnych gospodarstw rolnych jako kluczowego elementu europejskiego rolnictwa.

Kandydaci oczekują od rekruterów stałego kontaktu i przekazywania informacji – nawet gdy są one negatywne. Takie wnioski płyną z raportu „Candidate Experience” przygotowanego przez eRecruiter. 9 na 10 badanych specjalistów oczekuje, że rekruter przekaże im powody odrzucenia aplikacji przynajmniej na jednym z etapów rekrutacji. Ponadto 8 na 10 liczy na to, że rekrutujący oceni wówczas ich doświadczenie zawodowe i kompetencje. Według ekspertów eRecruiter, udzielanie informacji zwrotnej rekrutowanym osobom to ważny czynnik budowy marki pracodawcy. W Polsce nie brak przykładów firm, które skutecznie wprowadzają nowe standardy komunikacji z kandydatami.

Kandydat chce wiedzieć

O znaczeniu, jakie specjaliści przypisują informacji zwrotnej, świadczą wyniki raportu eRecruiter ”Candidate Experience w Polsce”. Aż 57% badanych z tej grupy oczekuje, że otrzymają uzasadnienie odrzucenia ich aplikacji niezależnie od tego, w którym momencie procesu rekrutacji zostaną wykluczeni. Aż 9 na 10 liczy, że poznają takie przyczyny przynajmniej podczas jednego z etapów starania się o pracę – po wysłaniu CV, po udziale w jednym spotkaniu lub jeśli dotarli do ostatniej fazy. Co ważne, dla kandydatów niemal równie istotne jest otrzymanie wiadomości o zakończeniu procesu rekrutacyjnego. Oczekuje jej niezależnie od okoliczności 43% specjalistów, a przynajmniej na jednym z etapów – 71%.

Rola informacji zwrotnej jest nie do przecenienia zarówno dla rekrutowanego, jak i pracodawcy. To istotna kwestia zwłaszcza w przypadku osób, które nie zostają zatrudnione. Przede wszystkim ważne jest, aby nie trzymać kandydata w niepewności. Warto zacząć od najprostszych kwestii, takich jak np. sprawne wysyłanie aplikującym wiadomości o odrzuceniu z rekrutacji czy o jej zakończeniu. Można pokusić się jednak o więcej. Osoby, które zostały wykluczone już na etapie wyboru CV, docenią informacje o tym, jakich podstawowych kryteriów selekcji nie spełniły. Z kolei kandydaci zapraszani na rozmowy powinni otrzymać np. ocenę wykonanych podczas niej zadań rekrutacyjnych. Firma, która dba o komunikację z kandydatami, zyskuje na wiarygodności i zostawia po sobie dobre wrażenie u rekrutowanych – mówi Julia Urbańska, Marketing & Customer Experience Senior Manager, eRecruiter.

Trudna droga informacji zwrotnej

Według odpowiedzi pracodawców, przedstawionych w raporcie eRecruiter, informacja zwrotna od firm dociera do specjalistów zdecydowanie rzadziej, niż tego oczekują. Rekruterzy najczęściej udzielają informacji o niezakwalifikowaniu do dalszego etapu rekrutacji tylko kandydatom biorącym udział w przynajmniej jednym spotkaniu – deklaruje to 47% z pracodawców. Do wszystkich aplikujących odzywa się zaledwie 12% rekruterów. Podobnie jest w wypadku wiadomości o zakończeniu procesu rekrutacji – 55% firm kieruje ją wyłącznie do osób, które zaproszono przynajmniej na jedną rozmowę o pracę, a 31% – do każdego, kto wysłał CV.

Jak zauważa Karol Abelski, HR Business Partner w ITI Neovision, zdolność udzielania informacji zwrotnej osobom, które nie otrzymały zatrudnienia, to ważny element budowy opinii o firmie wśród kandydatów.

W CANAL+ realizujemy politykę dbania o każdego, kto bierze udział w rekrutacjach. Robimy to dzięki stałej, terminowej komunikacji, przyjaznemu prowadzeniu kandydata przez cały proces oraz spersonalizowanej informacji zwrotnej. Według moich doświadczeń to właśnie te elementy, szczególnie udzielanie informacji zwrotnej osobom odrzuconym, są kluczem do budowania pozytywnego wizerunku pracodawcy. Candidate experience w dużym stopniu przekłada się na jakość i liczbę przyszłych aplikacji o pracę – mówi Karol Abelski.

Kontakt pozytywnie nastraja kandydata

Jak pokazują wyniki badania eRecruiter, umiejętne prowadzenie komunikacji z kandydatem  ma niebagatelny wpływ na ogólny wizerunek pracodawcy na rynku. Negatywne doświadczenia wyniesione z procesu rekrutacji zmieniają nastawienie do marki w przypadku aż 65% badanych specjalistów. Ponadto 68% z nich nie zaaplikuje ponownie do firmy, z której takie wrażenia wynieśli a 45% – będzie odradzać aplikowanie do niej innym osobom. Jakie pierwsze kroki może podjąć pracodawca, by uniknąć takich efektów i usprawnić komunikację z kandydatami?

Warto dbać o szybkie i sprawne przygotowanie informacji zwrotnej, a także standaryzację tego procesu. Nie każdy kandydat będzie oczekiwał bardzo szczegółowego omówienia swojego CV czy rozmowy kwalifikacyjnej. Każdy chce jednak wiedzieć, jakim wynikiem skończył się dla niego proces rekrutacyjny. Pomocne w tym obszarze są technologie. Na przykład, system eRecruiter umożliwia szybkie poinformowanie wielu kandydatów jednocześnie o statusie aplikacji, dbając przy tym o odpowiednie spersonalizowanie wiadomości. Z kolei w przypadku zakończenia procesu rekrutacyjnego system przypomni rekruterowi o aplikujących, do których nie została wcześniej przesłana żadna informacja zwrotna. Takie rozwiązanie pomaga rekruterom uniknąć sytuacji, w której jakiś kandydat pozostanie bez odpowiedzi – opowiada Julia Urbańska.

Raport „Candidate Experience” wskazuje, że nieotrzymanie pracy nie musi oznaczać automatycznie negatywnego nastawienia kandydata do firmy. 42% specjalistów badanych przez eRecruiter, którzy nie zostali zatrudnieni w ostatniej rekrutacji, pozytywnie ocenia sam proces selekcji. Sprawna komunikacja z kandydatem ułatwia pozostawianie takich pozytywnych wrażeń u kandydatów.

Komunikacja na miarę oczekiwań

W Polsce rośnie liczba firm, które w obszarze komunikacji z kandydatem sięgają po ciekawe rozwiązania, często proste do wdrożenia. Mają one znaczący wpływ na pozytywne zmiany w postrzeganiu tych marek przez kandydatów. Dla przykładu, Renault Retail Group czy mBank  opracowały rozwiązania, które zarówno usprawniają komunikację z rekrutowanymi, jak i wspierają specjalistów HR w ich codziennej, wymagającej pracy.

Kandydat aplikuje na wiele stanowisk, oczekując że w każdym z procesów otrzyma informację zwrotną o statusie swojej aplikacji. Rekruter z kolei selekcjonuje codziennie kilkadziesiąt CV i spotyka się z kilkoma kandydatami. Kluczowe jest zadbanie o interesy obu stron w zakresie komunikacji. W mBanku staramy się, by każdy aplikujący otrzymał informację zwrotną. Stworzyliśmy kilka wzorów wiadomości, które wysyłamy kandydatom w zależności od etapu rekrutacji. Każdy z szablonów możemy personalizować, dodając istotne dla kandydata informacje – komentuje Agnieszka Szostek, Starszy Specjalista ds. Rekrutacji i Mobilności Wewnętrznej w mBanku.

W Renault Retail Group Warszawa także wykorzystywane jest wsparcie systemu, który dba o wsparcie rekrutera w procesie udzielania informacji zwrotnej rekrutowanym. Ponadto, firma wprowadziła także politykę przekazywania wiadomości odrzuconym osobom, zapraszanym wcześniej na rozmowy kwalifikacyjne. Zgodnie z nią każdy taki kandydat jest informowany o wyniku w rozmowie telefonicznej, zazwyczaj przez rekrutującego go managera.

Mail i telefon – najlepsze dla kandydata

Jak pokazuje raport „Candidate Experience”, wielu kandydatów nadal preferuje sprawdzone od dawna sposoby przekazywania informacji. W trakcie badania zapytano specjalistów o kilka znanych sposobów kontaktu aplikujących z rekruterami, m.in. bezpośredni e-mail czy telefon, SMS, wiadomości na portalach społecznościowych, wideokonferencje czy chatboty.

Odpowiedzi badanych specjalistów nie pozostawiają wątpliwości – wciąż zdecydowanie najczęściej preferują oni bezpośredni kontakt z rekrutującym przez e-mail (78%) lub rozmowy telefoniczne (74%). Narzędzia HR pozwalają dodatkowo wzmocnić wykorzystanie tych dwóch sposobów komunikacji przez rekrutera – choćby przez automatyzację procesu informowania kandydatów o statusie rekrutacji czy automatyczne przypomnienie o spotkaniach rekrutacyjnych za pomocą SMS.

O badaniu „Candidate experience 2019”

5. edycja badania „Candidate Experience” została przeprowadzona z inicjatywy eRecruiter oraz Koalicji na rzecz Przyjaznej Rekrutacji. Partnerem badania jest Great Digital.

Badanie składa się z dwóch części. Opinie kandydatów na temat rekrutacji zostały zebrane na zlecenie eRecruiter i przeprowadzone na użytkownikach portalu Pracuj.pl zajmujących stanowiska specjalistyczne menedżerskie i wyższe, z co najmniej 2-letnim doświadczeniem zawodowym, a także wśród niewykwalifikowanych i wykwalifikowanych pracowników fizycznych. Badanie zostało zrealizowane metodą ankiety online w dniach 22.01-08.02.2019 r. Ankietę wypełniło łącznie 1898 osób, które w ciągu ostatnich 12 miesięcy brały udział w procesach rekrutacyjnych. Opinie pracodawców zostały zebrane w ramach badania przeprowadzonego przez eRecruiter wśród osób zajmujących się procesami rekrutacyjnymi w firmach. Badanie zostało zrealizowane metodą ankiety online w dniach 22.01-22.02.2019 r. Ankietę wypełniły łącznie 504 osoby.

Już od kilku lat wykres dla notowań brytyjskiej waluty pozostaje rozchwiany i niestabilny. Przez rozregulowujący wpływ Brexitu, planowanie rozliczeń w tej walucie staje się utrapieniem dla firm handlujących z Wielką Brytanią. O tym czy w Halloween spełni się ich najgorszy koszmar – wyjście Wyspiarzy z UE bez umowy – zadecydują najbliższe dni. Wg prognoz analitycy międzynarodowej instytucji płatniczej AKCENTA, szanse na taki scenariusz wynoszą ok 10%, jednak rosną z każdym dniem utrzymującej się niepewności.

Kolejny termin wyjścia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej, ustalony na 31. października br., zbliża się nieubłaganie. Jednocześnie status rozstania nadal pozostaje niejasny i skomplikowany. 22. października br. brytyjski parlament uchwalił projekt ustawy o wdrożeniu umowy o Brexicie do prawa brytyjskiego, ale następnie odmówił przyjęcia harmonogramu przyspieszonego zatwierdzenia tej ustawy (w ciągu 3 dni). Premier B. Johnson w reakcji na wynik głosowania w brytyjskim parlamencie niezwłocznie zawiesił negocjacje, wspomniał o możliwości wcześniejszych wyborów oraz przyśpieszył przygotowania na wypadek twardego Brexitu.

Unia traci cierpliwość

W tej sytuacji kluczowa będzie decyzja Unii Europejskiej w kwestii zatwierdzenia odroczenia daty opuszczenia przez Wielką Brytanię grona państw członkowskich. Nowym terminem byłby wtedy 31. stycznia 2020 r. Jednak prezydent Francji, E. Macron kilkakrotnie zwracał uwagę, że nie wyobraża sobie kolejnego przesunięcia daty Brexitu.

Według analityka AKCENTY, Miroslava Nováka w grze pozostają trzy główne scenariusze:

• twardy Brexit 31. października br.;
• zgoda UE na przesunięcie terminu Brexitu i udana próba zatwierdzenia porozumienia w brytyjskim parlamencie, opuszczenie UE 31. stycznia 2020 r.;
• zgoda UE na przesunięcie terminu Brexitu, nieudana próba zatwierdzenia porozumienia w brytyjskim parlamencie i powrót niepewności.

– Pomimo ponownego wzrostu ryzyka twardego Brexitu, scenariusz kolejnego przesunięcia rozwodu z Unią na 31. stycznia 2020 r. moim zdaniem pozostaje najbardziej prawdopodobny. W tej sytuacji spodziewam się, że na Wyspach dojdzie do przedterminowych wyborów, które w zależności od wyników mogą doprowadzić do późniejszej implementacji porozumienia o Brexicie, ale nie można też wykluczyć decyzji o przeprowadzeniu ponownego referendum w sprawie pozostania w UE. Ostatnie badania pokazują, że w ponownym głosowaniu Brytyjczycy prawdopodobnie zadecydowaliby o pozostaniu w UE. Szansę na opuszczenie Unii bez umowy z ostatnim dniem października oceniam na najmniejsze spośród wszystkich (ok. 10%). Jednak nadal wszystko może się jeszcze zmienić w nadchodzących dniach i pewne jest tylko to, że niczego nie możemy być pewni – dodaje analityk instytucji płatniczej AKCENTA.

Widmo Brexitu ciąży handlowi

W październiku funt brytyjski znacząco się umocnił – na parze walutowej z euro do poziomu 0,86 GBP/EUR, czyli na najwyższe wartości od maja br. W stosunku do złotego brytyjska waluta także się wzmocniła, osiągając wartość bliską granicy 5 zł, co również ostatni raz widzieliśmy w maju. Jednak, biorąc pod uwagę obecną niepewność związaną z rozwojem Brexitu, dalsze umacnianie się GBP wydaje się mało prawdopodobne, uważa Miroslav Novák.

Do końca października i w listopadzie br. najprawdopodobniej funt będzie się utrzymywał w granicach 0,85-0,90 GBP/EUR, a w stosunku do polskiego złotego w granicach 4,80-5,05 PLN/GBP, prognozuje analityk AKCENTY. To ważna wiadomość dla polskich firm, które sprzedają lub kupują towary z Wielkiej Brytanii. Wyspiarze są trzecim najważniejszym odbiorcą naszego eksportu – wędruje tam ok. 6% całej polskiej sprzedaży zagranicznej. Wg danych GUS w 2018 r. jej wartość wyniosła blisko 58,2 mln zł (13,7 mln euro). Wielka Brytania jest również ważnym dostawcą dla krajowych importerów (10. miejsce). W ubiegłym roku wartość towarów sprowadzona z tego państwa na polski rynek wyniosła ok. 23,3 mln zł (5,5) mln zł. Patrząc na te kwoty łatwo domyślić się, że ciągłe wahania funta stanowią spory problem dla przedsiębiorców rozliczających się z brytyjskimi kontrahentami w tej walucie. Jeśli firma nie stosuje zabezpieczeń przed ryzykiem kursowym, to musi mierzyć się z możliwymi dużymi różnicami miedzy oczekiwanym kursem, a tym po którym rzeczywiście wymieni swoje transakcje. Nawet niewielka zmiana notowań przy dużych kwotach przewalutowań odbija się na marży przedsiębiorcy i może go kosztować setki a nawet dziesiątki tysięcy złotych na jednym zamówieniu.

W samym 2019 r. kurs funta względem złotówki wahał się od ponad 5 zł do ok. 4,67 zł.  Eksperci AKCENTY zawracają przy tym uwagę, że niepewność i ciągłe odraczanie terminów ostatecznej decyzji w sprawie sposobu wyjścia Wielkiej Brytanii z UE podnosi ryzyko zwiększenia tych wahań. To istotnie wpływa na konkurencyjność polskich firm, które ze względu na to zagrożenie często uwzględniają na nie dodatkowy bufor w swojej ofercie kosztowej, na czym traci atrakcyjność ich propozycji w oczach parterów handlowych. Im dłużej sytuacja będzie niepewna i nieprzewidywalna, tym na większe ryzyko kursowe będą narażeni polscy eksporterzy i importerzy, podsumowuje Miroslav Novák.

Kwota odprowadzona przez pracodawców zobowiązanych do wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w marcu 2019 r. była wyższa o 106 mln zł w porównaniu z marcem 2016 r. W tym roku ponad 30 tysięcy pracodawców wpłaciło na PFRON 400 mln złotych. Warto wiedzieć, w jaki sposób powstaje ten koszt i od czego zależy jego wysokość. Dzięki temu przedsiębiorca może efektywnie nim zarządzać.

Zgodnie z ustawą z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, każdy pracodawca, zatrudniający co najmniej 25 osób oraz niespełniający warunku zatrudnienia 6 proc. osób z niepełnosprawnością w przeliczeniu na pełen etat, jest zobligowany do comiesięcznych wpłat na PFRON. Wysokość tego zobowiązania jest wyliczana na podstawie następujących składowych:

• wielkości aktualnego zatrudnienia,
• liczby zatrudnionych osób z niepełnosprawnością,
• wysokości przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej.

Przykładowo, gdy pracodawca zatrudnia 100 osób w przeliczeniu na pełen etat i chciałby być zwolniony
z wpłat na PFRON, powinien zrekrutować 6 osób z niepełnosprawnością. Jeśli nie spełnia tego warunku, kwota, jaką odprowadzi do Funduszu, odpowiada 40,65 proc. przeciętego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale, pomnożonej przez liczbę etatów brakujących do spełnienia warunku progowego. Według danych z lipca 2019 r., za każdy brakujący etat dla osoby z niepełnosprawnością pracodawca musi zapłacić 2 012,56 zł.

Bagatelizowany koszt

Wiele firm, zwłaszcza tych z dynamicznie zmieniającą się wielkością zatrudnienia, często nie jest świadomych, że ich zobowiązania z tytułu PFRON mogą znacząco się zwiększać. Kosztem tym najczęściej zarządza zespół kadr, który jest najlepiej poinformowany o wielkości zatrudnienia, czyli o podstawowym współczynniku do obliczania kwoty należnej dla PFRON. Co więcej, obowiązkowe wpłaty kierowane do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie są kosztem podatkowym, co również wpływa na jego bagatelizowanie przez przedsiębiorców.

Takie podejście pracodawców potwierdzają statystyki. Wysokość wygenerowanych oszczędności z tytułu wpłat do PFRON przez ostatnie trzy lata niemal nie uległa zmianie. W marcu 2016 r. 6 743 pracodawców skorzystało z możliwości obniżenia wpłat, co dało im łącznie niecałe 64 mln zł oszczędności. Natomiast trzy lata później taki wniosek złożyło 608 pracodawców więcej, dzięki czemu obniżyli wpłaty do PFRON o 62,5 mln zł. Dane te odzwierciedlają również niekorzystne dla pracodawców zmiany, jakie dotyczyły możliwości skorzystania z ulg na wpłaty do PFRON w ostatnim czasie. W lipcu 2016 r. wysokość możliwego obniżenia zobowiązań spadła z 80 do 50 proc., natomiast w październiku 2018 r. maksymalna wysokość ulgi przyznawanej przez Zakłady Pracy Chronionej zmniejszyła się z 80 do 50 proc.

– Ciekawie przedstawia się sytuacja w różnych jednostkach budżetowych (np. państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, uczelnie, szkoły), które dość dobrze radzą sobie z zarządzaniem kosztami PFRON. W okresie od marca 2016 r. do marca 2018 r. nastąpił 16-procentowy wzrost liczby składanych wniosków oraz 24-procentowy wzrost wysokości odliczeń wśród tych jednostek – zauważa Rafał Pniewski, Konsultant w Dziale Kosztów PFRON w Ayming Polska.

Obniżanie zobowiązań

Oczywistym sposobem na uniknięcie comiesięcznej wpłaty na PFRON jest zatrudnienie osób
z niepełnosprawnością. Jednak aktualna sytuacja na rynku pracy oraz skomplikowany system przyznawania orzeczeń o niepełnosprawności nie ułatwiają zadania pracodawcom. Przedsiębiorstwa poszukujące pracowników z unikalnymi kompetencjami i doświadczeniem dodatkowo z orzeczeniem o niepełnosprawności, nierzadko nie znajdują odpowiednich kandydatów.

W lepszej sytuacji znajdują się duże firmy, które rekrutują osoby z różnym doświadczeniem i wiedzą na różnorodne stanowiska. Jednak w ich przypadku pojawia się wyzwanie związane z koniecznością zatrudnienia znacznej liczby pracowników z niepełnosprawnością. Dla przykładu, przedsiębiorca zatrudniający 500 osób, musiałby utworzyć 30 pełnych etatów dla pracowników z niepełnosprawnością, aby całkowicie zaprzestać wpłat na PFRON.

Dofinansowanie do wynagrodzenia

Zatrudnienie kandydatów z niepełnosprawnością pozwala nie tylko na obniżenie zobowiązań z tytułu wpłat do PFRON, ale daje też możliwość starania się o dodatkowe dofinansowanie do wynagrodzenia dla tych pracowników. W przypadku przedsiębiorstw zatrudniających co najmniej 25 osób, warunkiem jest jednak to, aby wskaźnik zatrudnienia osób z orzeczeniem o niepełnosprawności osiągnął wartość równą lub wyższą 6 proc. To zastrzeżenie nie dotyczy firm zatrudniających do 25 pracowników.

Pracodawca, który chciałby otrzymać dofinansowanie do wynagrodzenia osoby z niepełnosprawnością, musi spełniać również szereg warunków. Przede wszystkim pracownik musi posiadać aktualne orzeczenie o niepełnosprawności oraz zostać zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę. Ważne jest również wykazanie efektu zachęty na każdego pracownika zatrudnionego jako osoba z niepełnosprawnością po 1 stycznia 2009 r. Dofinansowanie nie obejmuje osób zatrudnionych na umowę cywilnoprawną oraz z prawem do emerytury, które posiadają lekki lub umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Po spełnieniu warunków do otrzymania dofinansowania dla swoich pracowników, pracodawca jest zobowiązany zarejestrować się w PFRON. Następnie powinien co miesiąc składać wniosek o dofinansowanie z Funduszu na formularzu WN-D. Informacje dodatkowe odnośnie wysokości wynagrodzenia, zatrudnienia oraz stopnia niepełnosprawności należy uzupełniać na formularzu INF-D-P. Oba wnioski można złożyć w formie elektronicznej, zaś obowiązujący termin to 25. dzień każdego miesiąca.

Tabela. Maksymalne kwoty dofinansowania do wynagrodzenia pracownika z niepełnosprawnością

Współpraca z zakładami pracy chronionej

Zatrudnianie osób z niepełnosprawnością to nie jedyny sposób obniżenia kosztów wpłat na PFRON. Ustawa z dnia 27.08.1997 r. wskazuje na możliwość zmniejszenie zobowiązań o maksymalnie 50 proc. dzięki współpracy z podmiotami zatrudniającymi osoby z niepełnosprawnością. Są nimi głównie organizacje ze statusem zakładu pracy chronionej. Podmioty te utrzymują bardzo wysoki współczynnik zatrudnienia osób
z niepełnosprawnością, dzięki czemu mają możliwość udzielania tzw. ulg do wpłat na PFRON. Wielu przedsiębiorcom brakuje wiedzy i doświadczenia umożliwiających podjęcie współpracy z takimi firmami, przez co tracą szansę na wygenerowanie oszczędności w swoich zobowiązaniach na PFRON.

Pracodawca może sam ubiegać się o status Zakładu Pracy Chronionej, jednak wówczas musi spełnić kilka wymogów formalnych. Przede wszystkim należy prowadzić działalność gospodarczą minimum 12 miesięcy, zatrudniać co najmniej 25 pracowników w pełnym wymiarze czasu pracy, utrzymywać odpowiedni wskaźnik zatrudnienia osób z niepełnosprawnością przez okres minimum 6 miesięcy oraz dostosować stanowiska pracy do specyficznych potrzeb pracowników.

– Do samodzielnego zarządzania kosztami PFRON potrzebny jest interdyscyplinarny zespół, złożony nie tylko z pracowników działów księgowych i kadrowych, ale też ze specjalistów od zakupów i sprzedaży. W wielu organizacjach brak łączenia kompetencji i wiedzy tych osób uniemożliwia lepsze zrozumienie specyfiki wpłat na PFRON, a tym samym znalezienie sposobów na obniżenie swoich zobowiązań – konkluduje Rafał Pniewski, Konsultant w Dziale Kosztów PFRON w Ayming Polska.

Prezydent Pracodawców Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Malinowski został w środę przewodniczącym Rady Dialogu Społecznego. Funkcję tę objął po zakończeniu misji przez dotychczasową przewodniczącą Rady, Dorotę Gardias (Forum Związków Zawodowych).

Andrzej Malinowski objął funkcję przewodniczącego Rady Dialogu Społecznego na rok – zgodnie z ustawą o Radzie, na taki okres kierownictwo w niej przypada naprzemiennie przedstawicielom pracowników, stronie pracodawców i stronie rządowej. Teraz przypadła kolej na stronę pracodawców.

Do tej pory prezydent Pracodawców RP był wiceprzewodniczącym RDS i kierował pracami zespołu problemowego ds. polityki gospodarczej i rynku pracy.

Jakie decyzje i wyzwania czekają na 1,5 mln młodych Polaków i Litwinów mieszkających w Wielkiej Brytanii po Brexicie? Naukowcy z Uniwersytetu SWPS sprawdzą, jak migranci odnajdą się w nowej rzeczywistości.

Zbliżający się Brexit jest pierwszym tego typu wydarzeniem w historii Unii Europejskiej. Ze względu na jego pionierski charakter nie opracowano jeszcze mechanizmów polityki publicznej, które systemowo pozwolą radzić sobie z wyzwaniami społeczno-gospodarczymi wywołanymi przez rezygnację z członkostwa w Unii. „Exitów” może być jednak w przyszłości więcej. Badanie ma dostarczyć zasób wiedzy do ewentualnego stworzenia funkcjonalnych rozwiązań w ramach polityk publicznych (evidence-based policy), do wykorzystania w podobnych przypadkach.

Nowa rzeczywistość

Decyzja Zjednoczonego Królestwa o wystąpieniu z Unii Europejskiej niesie za sobą konsekwencje nie tylko gospodarcze i polityczne, ale również społeczne i kulturowe. Brexit może wpłynąć na sytuację najbardziej mobilnych grup etnicznych w ramach rozszerzonej po 2004 roku Unii Europejskiej – Polaków i Litwinów, z których większość znajduje się najczęściej w grupie wiekowej 19-34. Po akcesji do UE przedstawiciele obu krajów najchętniej udawali się (głównie ze względów ekonomicznych) do Wielkiej Brytanii, w której mieszka ich obecnie około 1,5 mln. Wyjście ze Wspólnoty odbywa się w kluczowym dla wielu migrantów poakcesyjnych okresie biograficznym – wchodzenia w dorosłość. Odraczany obecnie, co podkreślają badacze, moment usamodzielnienia się może być w tym kontekście jeszcze trudniejszy. W ramach projektu „CEE Youth”, naukowcy z ośrodka badawczego Młodzi w Centrum Lab Uniwersytetu SWPS zbadają, jak wchodzący w dorosłość Polacy i Litwini odnajdują się w nowej rzeczywistości.

W obliczu przemian cywilizacyjnych i technologicznych, młodzi są grupą najbardziej doświadczającą wyzwań, jakie stawia przed nimi współczesny świat. Są narażeni na niestabilność zatrudnienia i niskie wynagrodzenie. Możliwości ich rozwoju zawodowego nie wiążą się już tylko z kwalifikacjami formalnymi. Wiele zależy od możliwości rozwijania tzw. kompetencji miękkich. Migranci doświadczają tych procesów w sposób wzmocniony, podejmując często prace poniżej wykształcenia formalnego. Po brytyjskim referendum 23 czerwca 2016 roku, znaleźli się w jeszcze mniej pewnej, niż dotychczas, rzeczywistości społecznej – komentuje prof. Izabela Grabowska, socjolog i ekonomista Uniwersytetu SWPS.

Brexit i co dalej?

Socjologowie z Uniwersytetu SWPS podkreślają, że projekt wypełni około pięcioletnią lukę w wiedzy w zakresie migracji powrotnych Polaków, których wzmożenie może być konsekwencją zmniejszenia UE. Badanie, przeprowadzone na osobach w wieku 19-34 lata, pozwoli przyjrzeć się strategiom radzenia sobie z dynamicznie zmieniającymi się warunkami społecznymi, prawnymi czy gospodarczymi i wykazać charakter „zakotwiczenia społecznego” młodych migrantów. Zdaniem naukowców, na decyzje migracyjne młodych wpłynie nie tylko widmo nowego ładu polityczno-instytucjonalnego, ale również okres pobytu, stopień jego formalizacji czy sytuacja rodzinna i edukacyjna.

Według badaczy, Brexit wpłynie na indywidualne decyzje życiowe młodych Polaków i Litwinów. Badanie skupi się również na tym, jakie znaczenie będą miały decyzje migrantów o powrocie do kraju wysyłającego dla polskiego i litewskiego społeczeństwa.

Youth mobility studies – pionierski pomysł Polaków i Litwinów

Projekt prowadzony w ośrodku Młodzi w Centrum Lab Uniwersytetu SWPS sytuuje się na przecięciu dwóch dyscyplin: studiów nad młodymi i studiów migracyjnych. Naukowcy chcą w ten sposób rozwijać nową subdyscyplinę: youth mobility studies, która zajmowałaby się mobilnością geograficzną, społeczną i mentalną młodych ludzi.

Projekt „CEE Youth: Badanie porównawcze młodych migrantów z Polski i Litwy w kontekście Brexitu” rozpocznie się w październiku 2018 r. i potrwa do 2021 r. Zostanie zrealizowane dzięki grantowi międzynarodowemu Narodowego Centrum Nauki. „CEE Youth” jest jednym z 16 wygranych projektów badawczych, które wyłoniono spośród 253 zgłoszeń we wszystkich dyscyplinach nauki.

We wrześniu 2019 r., w porównaniu do września 2018 r., w ujęciu wartościowym, banki i SKOK-i udzieliły kredytów na wyższą kwotę we wszystkich czterech grupach produktowych. Najwyższe wzrosty odnotowały kredyty mieszkaniowe (+20,7%) oraz limity kredytowe (+19,4%). Sprzedaż kredytów konsumpcyjnych wzrosła o (+9,3%), a kart kredytowych o (+11,6%). W ujęciu liczbowym, w stosunku do września 2018 r. odnotowano wzrost sprzedaży kart kredytowych (+22,5%), kredytów mieszkaniowych (+10,8%) oraz kredytów konsumpcyjnych (+0,8%). W przypadku limitów kredytowych dynamika jest ujemna: (-9,1%).

We wrześniu 2019 r. banki i SKOK-i udzieliły kredytów konsumpcyjnych na kwotę 7,498 mld zł, zaś mieszkaniowych na kwotę 5,678 mld zł. W porównaniu do sierpnia 2019 r. wartość udzielonych kredytów mieszkaniowych wzrosła o (+1,1%), zaś kredytów konsumpcyjnych o (+1,5%).

W okresie styczeń – wrzesień 2019 r. banki udzieliły o (+2,9%) więcej kredytów mieszkaniowych niż w analogicznym okresie zeszłego roku. W ujęciu wartościowym udzieliły ich na kwotę o (+14,4%) wyższą. W przypadku kredytów konsumpcyjnych spadek liczby udzielonych kredytów wyniósł (-0,8%), jednak w ujęciu wartościowym odnotowano wzrost (+7,8%). Bardzo wysoką dodatnią dynamikę zarówno w ujęciu liczbowym, jak i wartościowym zanotowały karty kredytowe: odpowiednio (+22,8%) oraz (+21,1%).

Kredyty konsumpcyjne (kredyty gotówkowe i ratalne)

We wrześniu 2019 r. banki i SKOK-i udzieliły łącznie 601,1 tys. kredytów konsumpcyjnych na łączną kwotę 7,5 mld zł. Stanowi to wzrost o (+0,8%) w ujęciu liczbowym i o(+ 9,3%) w ujęciu wartościowym w porównaniu do września 2018 r. W porównaniu do sierpnia 2019 r. liczba udzielonych kredytów spadła o (-5,4%) a w wartości wzrosła o (+1,5%). Narastająco od początku roku udzielono 5,428 mln kredytów konsumpcyjnych na wartość 67,72 mld zł. W porównaniu do analogicznego okresu zeszłego roku to o (-0,8%) mniej kredytów, ale o (+7,8%) zwiększyła się ich wartość.

– W okresie styczeń – wrzesień 2019 r. dodatnie dynamiki liczby oraz wartości udzielonych kredytów konsumpcyjnych dotyczyły jedynie kredytów średnio i wysokokwotowych. W przypadku kredytów konsumpcyjnych do 3,5 tys. zł dynamika była ujemna. Najwyższa ujemna dynamika występowała w kredytach konsumpcyjnych do 1 tys. zł (-15,4%) – liczbowo oraz (-14,6%) wartościowo, a najwyższa dodatnia dynamika wzrostu dotyczyła kredytów wysokokwotowych powyżej 20 tys. zł w ujęciu liczbowym (+9,5%) i (+10,3%) w wartościowym.

W pierwszych trzech kwartałach 2019 r. 34% udzielanych przez banki i SKOK-i kredytów konsumpcyjnych stanowią kredyty średniokwotowe (7 – 20 tys. zł) oraz wysokokwotowe (powyżej 20 tys. zł). W ujęciu wartościowym stanowią one już 86,03% wartości wszystkich udzielanych kredytów konsumpcyjnych. Dzięki wydłużaniu okresu kredytowania, przy rekordowo niskich stopach procentowych, którym to zjawiskom towarzyszy wzrost dochodów gospodarstw domowych, banki mogą udzielać kredytów na wyższe kwoty. Dotyczy to głównie kredytów gotówkowych. Dynamika kredytów gotówkowych wysokokwotowych (powyżej 30 tys. zł) udzielonych w okresie styczeń – wrzesień 2019 r. w porównaniu do analogicznego okresu zeszłego roku zarówno w ujęciu liczbowym, jak i wartościowym, wynosi ok. (+10%). Średnia wartość udzielonego kredytu konsumpcyjnego we wrześniu 2019 r. wyniosła 12 474 zł i była wyższa o (+8,5%) od średniej wartości udzielonego kredytu konsumpcyjnego we wrześniu zeszłego roku. Dla kredytów gotówkowych średnia wartość udzielonego kredytu to 19 442 zł – wzrost o(+ 3,4%). Średnia wartość kredytu ratalnego to 4078 zł i jest ona wyższa niż rok temu o (+14,0% )– stwierdza prof. Waldemar Rogowski, główny analityk Biura Informacji Kredytowej.

– Poziom ryzyka kredytowego portfela kredytów konsumpcyjnych jest przez BIK co miesiąc monitorowany w oparciu o Indeks jakości, który pełni funkcję systemu wczesnego ostrzegania. Jakość portfela dla kredytów konsumpcyjnych już od kilku lat utrzymuje się na niskim, bezpiecznym poziomie szkodowości, co każdorazowo potwierdzają właśnie miesięczne odczyty Indeksu Jakości portfela kredytów konsumpcyjnych. Jego bieżący (wrześniowy) odczyt wynosi 5,6%. W porównaniu do września 2018 r. wartość indeksu nie zmieniła się. Podtrzymuję wcześniejszy wniosek, że podstawowe ryzyko związane z kredytami konsumpcyjnymi, w szczególności gotówkowymi, determinowane jest przez wysokokwotowe kredyty, które są obarczone wyższym ryzykiem kredytowym od kredytów niskokwotowych – dodaje prof. Rogowski.

Kredyty mieszkaniowe

We wrześniu 2019 r. banki udzieliły łącznie 20,3 tys. kredytów mieszkaniowych na łączną wartość 5,68 mld zł. Stanowi to wzrost o(+ 20,7%) w ujęciu wartościowym w porównaniu do września 2018 r. W ujęciu liczbowym banki udzieliły o (+10,8%) więcej kredytów mieszkaniowych. We wrześniu w porównaniu do sierpnia liczba udzielonych kredytów mieszkaniowych spadła o (-0,1%), jednak wartość udzielonego finansowania wzrosła o (+1,1%). W okresie styczeń – wrzesień 2019 r. banki udzieliły 179,6 tys. kredytów mieszkaniowych na kwotę 48,6 mld zł. Wzrost w porównaniu do analogicznego okresu zeszłego roku dotyczył zarówno liczby (+2,9%), jak i wartości udzielonych kredytów mieszkaniowych (+14,4%).

– We wrześniu br. na rynku kredytów mieszkaniowych odnotowaliśmy dodatnie dynamiki zarówno wartości udzielonych kredytów, jak i ich liczby w porównaniu z wrześniem zeszłego roku. Dodatnia dynamika wartościowa wynika głównie ze struktury udzielanych kredytów, w okresie styczeń – wrzesień 2019 już ponad 68% wartości udzielonych kredytów dotyczyło przedziału kwotowego powyżej 250 tys. zł. Analizując sytuację w poszczególnych przedziałach kwotowych, określających wartość udzielanego kredytu mieszkaniowego, nadal obserwujemy odmienne tendencje. Dodatnie dynamiki sprzedaży kredytów mieszkaniowych zarówno w ujęciu ilościowym, jak i wartościowym dotyczą głównie kredytów powyżej 250 tys. zł, w tym w szczególności kredytów powyżej 350 tys. zł, których w okresie styczeń – wrzesień 2019 r. w porównaniu do analogicznego okresu roku poprzedniego w ujęciu liczbowym udzielono więcej o (+37,4%), a wartościowym o (+37,8%). Tak więc kolejne już miesięczne wyniki potwierdzają, że hossa na rynku kredytów wysokokwotowych trwa w najlepsze. Natomiast spadki obejmują kredyty poniżej 200 tys. zł. Ujemne dynamiki dotyczyły zarówno liczby, jak i wartości udzielanych kredytów. Kredytów do 100 tys. zł banki udzieliły o (+22,9%) mniej, a w przedziale 100 – 150 tys. zł mniej o (-17,3%) niż w analogicznym okresie 2018 r. W styczniu 2019 r. prognozowaliśmy wzrost wartości udzielonych kredytów mieszkaniowych na poziomie (+5-8%.) W rzeczywistości dynamika dziewięciu pierwszych miesięcy 2019 r. do analogicznego okresu 2018 r. wynosi już (+14,4%). Uważam, że 2019 rok będzie kolejnym rekordowym rokiem ze sprzedażą około 62 mld zł. Wrześniowy Indeks Popytu na kredyty mieszkaniowe również sygnalizuje, że październik powinien być dobry dla rynku kredytów mieszkaniowych – wyjaśnia prof. Waldemar Rogowski z BIK.

Miesięczny odczyt Indeksu Jakości portfela kredytów mieszkaniowych w sierpniu 2019 r. wyniósł 0,75%, co potwierdza wieloletnią już stałą obserwację dotyczącą niskiego poziomu ryzyka kredytowego związanego z udzielaniem kredytów mieszkaniowych. W ostatnich 12 miesiącach (wrzesień 2019 do września 2018) jakość portfela poprawiła się, o czym świadczy lekki spadek Indeksu o 0,03.

– Obecnie nie widać istotnych zagrożeń, które w krótkim horyzoncie czasowym mogłyby wpłynąć na wzrost poziomu szkodowości kredytów mieszkaniowych, a tym samym na wzrost poziomu ryzyka kredytowego – zaznacza prof. Rogowski.

Karty kredytowe

We wrześniu 2019 r. banki wydały 88,6 tys. kart kredytowych na łączną kwotę przyznanych limitów 527 mln zł. Stanowi to wzrost o (+22,5%) w ujęciu liczbowym i o (+11,6%) w ujęciu wartościowym, w porównaniu do września 2018 r. Jednak w porównaniu do ubiegłego miesiąca sprzedaż kart kredytowych, i to zarówno w ujęciu liczbowym jak i wartościowym, odnotowała spadek – odpowiednio o (-6,2%) oraz (-2,0%). W pierwszych dziewięciu miesiącach banki wydały łącznie 908,8 tys. kart kredytowych – wzrost o (+22,8%) w porównaniu do analogicznego okresu 2018 r. W tym okresie banki przyznały 5,272 mld zł limitów na kartach kredytowych, co oznacza wzrost w porównaniu do pierwszych dziewięciu miesięcy 2018 r. o (+21,1%).

– We wrześniu 2019 r., podobnie jak w poprzednich miesiącach, obserwujemy wysokie dynamiki sprzedaży kart kredytowych – (+22,8%) wyższa liczba przyznanych limitów niż w analogicznym okresie 2018 r. Najwyższą dodatnią dynamikę przyznawanych limitów na kartach kredytowych w okresie styczeń – wrzesień 2019 r. w porównaniu do pierwszych dziewięciu miesięcy 2018 r. zarówno w ujęciu liczbowym, jak i wartościowym, odnotowały karty o limitach w przedziale 1-2 tys. zł, odpowiednio (+52,3%) oraz (+47,3%) oraz 2 do 3,5 tys. zł – (+38,7%) oraz (+36,7%). Należy jednak podkreślić, że dodatnie dynamiki w ujęciu liczbowym i wartościowym dotyczyły większości przedziałów kwotowych – mówi prof. Rogowski z BIK.

Limity kredytowe w kontach osobistych

We wrześniu 2019 r. banki przyznały łącznie 50,8 tys. limitów kredytowych w kontach osobistych na łączną kwotę 264 mln zł. Stanowi to spadek o (-9,1%) w ujęciu liczbowym i wzrost o (+19,4%) w ujęciu wartościowym, w porównaniu do września 2018 r. W okresie dziewięciu miesięcy 2019 r. liczba przyznanych limitów wyniosła 498,9 tys. sztuk, a wartość przyznanych limitów 2,40 mld zł. Oznacza to spadek o (-4,8%) w ujęciu liczbowym i wzrost o (+4,0%) w ujęciu wartościowym w porównaniu do analogicznego okresu 2018 r.

– W przypadku limitów w kontach nie obserwujemy typowego zjawiska związanego z rosnącą sprzedażą w obu skrajnych przedziałach kwotowych nisko i wysokokwotowych. W przypadku limitów dodatnią dynamikę w ujęciu liczbowym odnotowaliśmy jedynie dla dwóch przedziałów środkowych tj. 1 – 2 tys. zł, oraz 2-4 tys. zł. Odpowiednio: (+1,6%) oraz (+0,5%). W ujęciu wartościowym ujemną dynamiką  (-12,0%) charakteryzował się przedział limitów średniokwotowych (4 – 7 tys. zł) i przedział limitów 0,5 – 1 tys. zł (-2,4%) oraz przedział 2-4 tys. zł (-0,2%) – zauważa prof. Rogowski z BIK.

Dzięki współpracy Avis i Bidroom w Europie Środkowej uczestnicy programu lojalnościowego Avis Preferred otrzymają bezpłatnie roczne członkostwo na platformie rezerwacji hoteli Bidroom. Pozostali klienci Avis będą mogli wykupić subskrypcję o 50% taniej. Dzięki ofercie korzystający z usług wiodącej wypożyczalni samochodów w Polsce, Niemczech, Austrii, Szwajcarii oraz w Czechach otrzymają do 25% zniżki na rezerwację hoteli. Użytkownicy Bidroom zapłacą natomiast o 15% mniej za wynajem samochodów Avis w Europie.

Decyzja Avis o zawiązaniu partnerstwa z Bidroom wpisuje się w strategię marki, której celem jest uczynienie całej podróży jeszcze bardziej komfortową. Avis wprowadza nowe rozwiązania, służące mobilności osób oraz zapewniające pełne wsparcie podczas wyjazdu za pośrednictwem strony internetowej i aplikacji mobilnej. Członkostwo w Bidroom będzie stanowić kolejną korzyść dla klientów Avis, dzięki której otrzymają dostęp do zniżek w ponad 120 tysiącach obiektów w 128 krajach.

Bidroom działa na zasadzie modelu członkowskiego. Nie pobiera od hoteli opłaty za współpracę, a osobom, które często udają się w podróż, zapewnia najlepszą możliwą ofertę – zniżkę nawet do 25%.

– Cieszymy się ze współpracy platformą rezerwacji hoteli, która jest liderem w swojej branży. Dzięki niej będziemy mogli zapewnić naszym klientom jeszcze lepszą ofertę służącą mobilności osób i zapewniającą większą elastyczność w podróży – skomentował Martin Gruber, dyrektor zarządzający Avis Budget Group na Europę Centralną.

– Podróżujący potrzebują zwykle przelotu, hotelu oraz transportu – bardzo często wynajętym autem. Cieszymy się ze współpracy z jedną z największych wypożyczalni samochodów na świecie. Bidroom zapewni uczestnikom programu lojalnościowego Avis hotele, jednocześnie gwarantując swoim członkom najlepszą ofertę wynajmu samochodów w Europie – stwierdził Michael Ros, współzałożyciel i dyrektor operacyjny Bidroom.

Linie lotnicze zazwyczaj nie oferują bezpośrednich lotów do odległych zakątków świata z lotnisk regionalnych. Alternatywą są połączenia łączone z centralnymi portami, realizowane za pomocą jednej rezerwacji – bez kupowania kilku osobnych biletów. Jednak przed zaplanowaniem takiej podróży warto zwrócić uwagę na kilka elementów, co pozwoli uniknąć ewentualnych nieprzyjemności.  

Podróże samolotem stają się coraz powszechniejsze. Jak pokazują statystyki Urzędu Lotnictwa Cywilnego, liczba pasażerów w polskich portach lotniczych systematycznie rośnie. W 2018 roku w naszym kraju obsłużono niemal 15 proc. więcej osób niż rok wcześniej. Popularnością cieszą się także loty transferowe, czyli te z przesiadką w ramach jednej rezerwacji. Choć są mniej komfortowe od tych bezpośrednich, pozwalają nam na odwiedzenie odległych i egzotycznych miejsc.

Oferta lotów łączonych

Połączenia transferowe najczęściej sprzedawane są przez duże, narodowe linie lotnicze lub zrzeszenia przewoźników tradycyjnych, które wspierane są przez porty przesiadkowe zwane hubami. Tanie linie lotnicze w ogromnej większości nie oferują rezerwacji łączonych lub, tak jak to jest np. w przypadku Ryanaira, tylko na wybranych trasach. Sam schemat działania transferów jest bardzo prosty. – Pasażerowie z mniejszych lotnisk przewożeni są na większe, z których mają możliwość podróżowania w dalekie strony. Godziny lotów są ustalane w taki sposób, by przesiadka mogła się odbyć bez przeszkód. W Polsce ten rodzaj podróży zyskuje na popularności. Wciąż przybywa lokalnych połączeń krajowych, dzięki czemu podróżni mają wygodny i szybki transport na różne lotniska w Europie, Azji czy Ameryce Północnej – mówi Rafał Nawrocki, specjalista ds. obsługi pasażerów Portu Lotniczego Lublin. Co  ważne w dniach 27-28 października PLL LOT uruchomi dodatkowe połączenia pomiędzy Poznaniem, Rzeszowem i Lublinem a Lotniskiem Chopina, które jest w Polsce ważnym węzłem przesiadkowym.

Lot transferowy w praktyce

Kupując połączenie transferowe, otrzymujemy jeden bilet. Podczas odprawy na lotnisku obsługa zazwyczaj od razu przekazuje niezbędne karty pokładowe na poszczególne odcinki. Warto jednak pamiętać, że czasem nie ma możliwości wygenerowania wszystkich dokumentów w tym samym momencie. Wówczas, przed kolejnym lotem, należy  poprosić o wydrukowanie brakującej karty pokładowej. Bagaż rejestrowany jest nadawany w miejscu wylotu i transportowany do punktu docelowego bez udziału pasażera, co oznacza, że nie ma konieczności dźwigania ciężkich walizek pomiędzy terminalami.

Niektórzy obawiają się, że po wylądowaniu na lotnisku nie będą w stanie dotrzeć w odpowiednim czasie na kolejny samolot. Porty jednak są przygotowane na takie sytuacje. W przypadku opóźnienia maszyny, pasażerowie mogą liczyć na różnego rodzaju przywileje, jak np. skorzystanie z tzw. szybkich przejść (eng. Fast track) na bramkach bezpieczeństwa. W razie problemów, można także zwrócić się o pomoc, np. w znalezieniu właściwej bramki, do obsługi lotniska przy stanowisku „transfer desk”.

Gdy samolot odleci bez nas

Niekiedy, np. ze względu na niekorzystne warunki atmosferyczne, może dojść do sytuacji, w której nie zdążymy na kolejny lot transferowy. Jeżeli podróż odbywa się jedną linią lotniczą, ma ona obowiązek się o nas zatroszczyć – m.in. znaleźć miejsce w kolejnym samolocie, a jeżeli czas oczekiwania jest długi, zapewnić wyżywienie i nocleg. W przypadku, gdy naszą rezerwację obsługuje kilku przewoźników w ramach jednego zrzeszenia, konsekwencje ponosi ten, który wykonywał nieterminowe połączenie. Jednak kluczowe w takim przypadku jest zachowanie podczas rezerwacji minimalnego czasu na przesiadkę (ang. minimum connection time), wyliczanego przez linie lotnicze we współpracy z lotniskiem. Na niektórych portach jest to jedynie 30 minut, a na większych, z dłuższymi kolejkami do kontroli bezpieczeństwa i większymi odległościami pomiędzy terminalami, nawet 3 godziny. Warto też pamiętać, że przy opóźnieniu powyżej 120 minut (dla lotu do 1500 km) – tak jak w przypadku tradycyjnego połączenia – możemy ubiegać się o stosowne odszkodowanie Zgodnie z orzeczeniem polskiego sądu, w kontekście lotów transferowych, liczy się całkowita długość połączenia (nie poszczególnych odcinków) i na tej podstawie oblicza się wysokość roszczenia, o które można się ubiegać.

Kilka lotów w cenie jednego

Pasażer decydując się na połączenie transferowe może zostać pozytywnie zaskoczony. Koszt takiej rezerwacji może być niższy niż cena bezpośredniego lotu. – Liniom lotnicze dążą do jak największego zapełnienia najbardziej kosztochłonnych rejsów międzykontynentalnych. To sprawia, że pojawia się możliwość zarezerwowania podróży, np. za ocean, z portu regionalnego przez lotnisko przesiadkowe w cenie niższej od tej, którą przewoźnik oferuje w jedynie przypadku lotu bezpośredniego. W takiej sytuacji zyskuje zarówno linia lotnicza, wypełniając samolot na połączenie międzykontynentalny, a także pasażer, oszczędzając czas i pieniądze – wyjaśnia Rafał Nawrocki.

Tak, dziś wreszcie nie o brexicie. Kiedy Wielka Brytania do jutra czeka na werdykt UE w sprawie przyznania nowej daty „rozwodu”, rynki mogą skupić uwagę na czymś innym. Dziś prezes EBC Draghi po raz ostatni poprowadzi konferencję prasową po posiedzeniu Rady Zarządzającej. Ostatnim razem podjęto nowe decyzje w sprawie ekspansji fiskalnej, które jednak spotkały się z wewnętrzną krytyką, a w międzyczasie dane z gospodarki rozczarowały. Draghi może mieć ciężkie zadanie przekonać wszystkich, że kończy kadencję sukcesem.

Nie spodziewamy się, aby czwartkowe posiedzenie EBC przyniosło zmiany w polityce pieniężnej, biorąc pod uwagę, że we wrześniu doszło do wprowadzenia nowego pakietu stymulacyjnego. Stopa depozytowa powinna pozostać na -50 pb, a bank będzie kontynuował skup aktywów w wysokości 20 mld EUR/mies. dopóki będzie to konieczne. W międzyczasie dane o aktywności gospodarczej wypadły słabo, co powinno wspierać stanowisko Draghiego, że nowy pakiet był niezbędny. Jednakże rynki mogą być bardziej zainteresowane nie indywidualną opinią odchodzącego prezesa, ale jakie jest całościowe nastawienie Rady. Od czasu wrześniowego posiedzenia wielu członków Rady wyraziło krytykę co do wprowadzonych narzędzi, uznając część z nich za zbyteczne lub zbyt hojne. Jeśli pomimo słabszych danych opór ten nie osłabł, może to stanowić przeszkodę dla dodatkowego luzowania polityki w przyszłości.

Prezes Draghi chciałby zakończyć swoją kadencję ogłaszając sukces, co może skłaniać go do zapewnienia, że wrześniowy pakiet stymulacyjny jest właściwy, by wyciągnąć gospodarkę ze spowolnienia. Dla wzmocnienia przekazu niewykluczone jest, że Draghi kolejny raz przypomni o potrzebie współpracy polityki monetarnej z fiskalną. Ryzykiem jest jednak, że rynek odczyta ten przekaz jako uświadomienie sobie przez EBC, że dobrnął do kresu swoich możliwości. W końcu już teraz kwestionowany jest nieograniczony czasowo skup aktywów w obliczu wyczerpywania się puli dostępnych obligacji skarbowych (prawdopodobnie z końcem 2020 r.). Podobnie rozwodniona przez „tiering” obniżka stopy depozytowej traci na znaczeniu i wpływa na spadek rynkowych oczekiwań dla dalszych obniżek (tylko 3 pb w perspektywie 12 miesięcy).

Sądzimy, że odbiór konferencji Draghiego będzie uzależniony od publikowanych dziś rano indeksów PMI z Eurolandu. W przypadku rozczarowania danymi będzie większa presja na EBC do udowodnienia, że nie wystrzelał się z całej amunicji. Porażka w tej materii osłabi rynkowe oczekiwania dalszego luzowania polityki monetarnej i właściwie może wzmocnić EUR, choć z drugiej strony kolejne słabe dane nie będą ułatwiać kupowania waluty. Z kolei lepsze dane (szczególnie z Niemiec) mogą zaoferować wyraźny impuls i zapuchnąć konferencję Draghiego na dalszy plan.

Poza EBC dziś decyzje podejmują też banki centralne w Szwecji i Norwegii. Szwedzki Riksbank do niedawna miał jeszcze plany podwyżki stopy procentowej nawet w tym roku. Jednak spowolnienie uwidaczniające się w danych makro (niska inflacja, PKB) nakazuje odłożyć te plany na bok. Jeśli Riksbank zamierza się trzymać ambitnych planów zacieśniania będzie to niespodzianka dla sceptycznie nastawionego rynku. Z kolei Norges Bank powinien pozostawić stopę depozytową bez zmian na 1,50 proc., co będzie to spójne z przekazem, jaki otrzymaliśmy po wrześniowej podwyżce oraz z przedstawioną wówczas projekcją. Choć ostatnie dane o aktywności gospodarczej miejscami rozczarowały, większym problemem dla Norges Banku może być podtrzymywana przecena NOK. Jednak w obecnym otoczeniu jest mało realne, aby bank centralny wysyłał jastrzębie sygnały i w ten sposób zawrócił trend korony.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.

Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” SA, reprezentowane przez międzynarodową agencję doradczą CBRE, sfinalizowało projekt sprzedaży budynku biurowego w centrum Warszawy, który być może w przyszłości zmieni swoją funkcję. Warta, w ramach konsolidacji przeniesie wszystkie swoje stołeczne biura do nowej siedziby przy Rondzie Daszyńskiego do 2021 roku.

Projekt sprzedaży budynku należącego do TUiR Warta S.A. oraz sam proces konsolidacji i przeprowadzki do nowego biura to doskonały przykład nowego trendu na rynku nieruchomości, tzw. sale&leaseback. Agencja doradcza CBRE, która brała udział w procesie negocjacyjnym, zaproponowała rozwiązanie, które polega na sprzedaży biurowca z najmem zwrotnym. Dzięki tej umowie, Warta przez 3 lata pozostaje w budynku, a nowy inwestor ma czas na przygotowanie projektu nowej inwestycji i wszelkich niezbędnych pozwoleń.

– Przeprowadzona sprzedaż biurowca zlokalizowanego przy Alejach Jerozolimskich 133a, to kolejna już transakcja dotycząca projektów nieruchomościowych, jakie Warta przeprowadziła w ostatnim czasie. W czerwcu tego roku Warta podpisała umowę dotyczącą wynajmu niemal 20 tys. mkw. w biurowcu Warsaw Unit. To jedna z największych umów najmu podpisanych w ostatnich latach na stołecznym rynku biurowym. Dzięki niej już w 2021 roku Warta przeprowadzi się do budynku o najwyższym standardzie biurowym na rynku, co pozwoli nam jeszcze skuteczniej wykorzystać potencjał drzemiący w zespole – mówi Dawid Korszeń, rzecznik prasowy Warty.

Ustalenia obu stron dają nowemu inwestorowi możliwość zmiany funkcji budynku bez konieczności jego wyburzania. Przykład ten obrazuje alternatywne rozwiązania inwestycyjne, które podyktowane są coraz mniejszą dostępnością terenów pod nowe projekty. Dzięki transakcjom typu „sale&leaseback” przedsiębiorcy śmielej wchodzą w tego typu rozwiązania i odważniej podchodzą do przebudowy i adaptacji starych budynków do nowych funkcji.

– Wyłonienie nowego nabywcy budynku przy Al. Jerozolimskich 133a było procesem niezwykle złożonym i czasochłonnym. Tym bardziej cieszy nas fakt, że udało się pogodzić interesy naszego klienta, który zagwarantował sobie pozostanie w biurze do czasu przeprowadzki do nowego budynku oraz inwestora, który do czasu uzyskania stosownych pozwoleń ma zapewnione stabilne przychody z najmu nieruchomości – mówi Paweł Nowak, zastępca dyrektora działu Gruntów Inwestycyjnych i Inwestycji Alternatywnych, CBRE.

PKN ORLEN zakończył III kwartał 2019 roku z zyskiem operacyjnym EBITDA wg LIFO na poziomie 3,2 mld zł, co oznacza wzrost o blisko 800 mln zł, czyli ponad 30 proc. w porównaniu do analogicznego okresu roku ubiegłego. Wynik został wypracowany przy rekordowym przerobie oraz wzroście łącznych wolumenów sprzedaży o 3% (r/r). Najwyższy w historii wynik odnotował segment detaliczny, wypracowując rezultat EBITDA wg LIFO na poziomie 925 mln zł, czyli o ponad 200 mln wyższy w porównaniu do III kwartału ubiegłego roku.

W tym czasie rozpoczęto realizację strategicznej dla ORLEN Południe inwestycji instalacji glikolu propylenowego oraz sfinalizowano zakup licencji i projektu bazowego dla instalacji bioetanolu II generacji. Z kolei ANWIL, włocławska spółka z Grupy ORLEN, we wrześniu br. zawarł umowę na budowę infrastruktury pomocniczej w związku z prowadzoną inwestycją nawozową. Koncern otrzymał również zgody urzędów antymonopolowych na przejęcie kolejnych 7 stacji paliw na rynku słowackim.

W III kwartale 2019 roku PKN ORLEN osiągnął:
 
• 3,2 mld zł EBITDA wg LIFO, co oznacza wzrost o blisko 800 mln (r/r)
• Rekordowy wynik segmentu detalicznego na poziomie 925 mln zł
• Wzrost łącznych wolumenów sprzedaży o 3% (r/r) do poziomu 11,4 mt
• Wzrost wolumenów w detalu o 5% (r/r)

W III kwartale 2019 roku odnotowano spadek modelowej marży downstream
o (-) 0,1 USD/bbl (r/r) oraz spadek cen ropy o (-) 13 USD/bbl (r/r), do poziomu 62 USD/bbl. W tym czasie średni kurs PLN osłabił się względem EUR i USD. Na wszystkich rynkach odnotowano wzrost konsumpcji benzyny. Konsumpcja oleju napędowego wzrosła w Polsce, Czechach i na Litwie, przy stabilnym poziomie w Niemczech.

Decyzje biznesowe w połączeniu z determinacją w ich realizacji przynoszą wymierne efekty.  Konsekwentnie zwiększamy skalę działania. Bardzo dobre wyniki Grupy ORLEN potwierdzają słuszność naszych decyzji. W tym czasie znacząco wzmocniliśmy też wizerunek i postrzeganie marki ORLEN nie tylko w Polsce, ale globalnie, co przełożyło się na kolejne rekordowe zyski w detalu.  Jesteśmy  w bardzo dobrej kondycji finansowej, mamy solidną bazę do dalszego rozwoju i realizacji strategicznych projektów, które są tak ważne dla przyszłości Grupy ORLEN. Szczególnie w kontekście  dalszego wzmacniania  pozycji na rynku krajowym i zagranicznym – powiedział Daniel Obajtek, Prezes Zarządu PKN ORLEN.

Segment downstream w ostatnim kwartale wypracował wynik EBITDA wg LIFO na poziomie 2,4 mld zł, co oznacza wzrost o 640 mln zł (r/r). Rezultat został wypracowany przy wzroście wolumenów sprzedaży o 2% (r/r), w tym oleju napędowego o 2%, LPG o 3%, olefin o 13%, poliolefin o 2% i PTA o 44%. Wśród kluczowych inwestycji w obszarze downstream realizowanych w III kwartale znalazły się instalacje glikolu propylenowego i bioetanolu II generacji w Trzebini, rozbudowa zdolności produkcyjnych nawozów we Włocławku oraz instalacja polietylenu w czeskim Litvinowie.

Segment detaliczny w tym czasie wypracował wynik EBITDA wg LIFO na poziomie 925 mln zł, co oznacza wzrost o 202 mln zł (r/r). Do dobrego wyniku przyczynił się wzrost wolumenów sprzedaży, łącznie o 5% (r/r), w tym: w Polsce o 4%, w Czechach o 8%, na Litwie o 4% i w Niemczech o 6%. W minionym kwartale Koncern odnotował wzrost udziałów o 0,9 pp (r/r) w Czechach, o 0,2 pp (r/r) w Niemczech oraz o 0,1 pp (r/r) na Litwie. W tym czasie kontynuowano również konsekwentny rozwój oferty pozapaliwowej poprzez otwarcie 39 punktów gastronomicznych. Na koniec III kwartału 2019 roku funkcjonowało 2108 punktów, w tym 1681 Stop Cafe w Polsce, 298 Stop Cafe w Czechach, 23 Stop Cafe na Litwie oraz 106 Star Connect w Niemczech. We wrześniu Koncern otrzymał pozwolenie urzędów antymonopolowych Słowacji i Austrii na przejęcie kolejnych 7 stacji paliw na rynku słowackim. Rozpoczęto również proces cobrandingu, który ma doprowadzić do uspójnienia marki, pod którą działają europejskie stacje Koncernu.

W segmencie upstream wypracowano wynik EBITDA wg LIFO na poziomie 85 mln zł, porównywalny do analogicznego okresu ubiegłego roku, przy średnim wydobyciu 17,7 tys. boe/d. W Polsce zakończono wiercenie otworu Czarna Dolna-1 i Bystrowice OU-2, gdzie potwierdzono gazonośność, oraz rozpoczęto wiercenie otworu Bystrowice OU-3. Na aktywach kanadyjskich rozpoczęto wiercenie 8 odwiertów, a 3 odwierty zostały poddane szczelinowaniu. Do produkcji zostało włączonych 5 otworów na obszarze Kakwa oraz Ferrier.

Poziom zadłużenia netto w III kwartale został zredukowany do 2 mld zł, głównie w efekcie dodatnich przepływów z działalności operacyjnej w wysokości 3,4 mld PLN. Jednocześnie zredukowano poziom dźwigni finansowej do 5,2%, która znajduje się na bezpiecznym, zdecydowanie niższym niż zakładany w Strategii, poziomie. W sierpniu br. PKN ORLEN wypłacił Akcjonariuszom dywidendę na historycznie wysokim poziomie – 3,5 zł na akcję.

Otwarte Fundusze Emerytalne w obecnym kształcie są nastawione na ich wygaszanie. Regulacje prawne obowiązujące od 2014 roku powodują, że nie ma już zastępowalności członków OFE. Z każdym rokiem z systemu wypływają znaczne środki do ZUS z tytułu tzw. suwaka bezpieczeństwa. Zmiany są więc niezbędne. OFE można zreformować i przekształcić w innego rodzaju fundusze, działające w ramach trzeciego – dobrowolnego i prywatnego filaru systemu emerytalnego. Federacja Przedsiębiorców Polskich oraz Centrum Analiz Legislacyjnych i Polityki Ekonomicznej przedstawiły raport, w którym dokonano porównania możliwych scenariuszy przekształcenia OFE.

– Rząd podjął decyzję o przeniesieniu środków zgromadzonych w OFE na Indywidualne Konta Emerytalne lub przekazaniu ich do ZUS. To najlepsza opcja z możliwych – powiedział serwisowi eNewsroom Łukasz Kozłowski, główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców Polskich (FPP). – Wybrana przez rząd opcja z punktu widzenia bezpieczeństwa finansowego przyszłych emerytów oraz sytuacji polskiego rynku finansowego wydaje się być optymalnym rozwiązaniem. Z szacunków FPP i CALPE wynika, że dzięki temu do roku 2035 w Polsce można oczekiwać wzrostu wartości aktywów emerytalnych – wszystkich rodzajów funduszy – do 17 proc. PKB. Prywatyzacja środków w OFE jest bardzo ważna także ze względu na wdrażane obecnie Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK). Przyczyni się do zwiększenia poziomu zaufania obywateli do nowego systemu. To szczególnie ważne – biorąc pod uwagę wcześniejsze niekorzystne zmiany wprowadzane w zakresie OFE. Zakłada się, że wybrany wariant zmian pozwoli na osiągnięcie wyższego poziomu partycypacji w PPK – wskazał Kozłowski.

Dom maklerski Noble Securities S.A. 22 października 2019 podjął decyzję o sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa, oferującej dla klientów usługi na rynku forex (OTC/ CFD) i tym samym od 23 listopada br. zaprzestaje prowadzenia rachunków za pośrednictwem platformy Noble Markets. Jako partnera do tej transakcji wybrał TMS Brokers S.A., dom maklerski z ponad 20 letnim doświadczeniem i bazą tysięcy klientów w Polsce oraz wybranych krajach Unii Europejskiej.

Na mocy tej umowy TMS Brokers przejmie świadczenie usług dla klientów Noble Securities, którzy wyrażą chęć kontynowania inwestycji na rynku OTC/ CFD. Celem podpisanego porozumienia jest zapewnienie płynnego procesu przenoszenia aktywów klientów oraz umożliwienie zainteresowanym osobom dalszej działalności na tym rynku. TMS Brokers utrzyma warunki transakcyjne jakie mieli klienci w Noble Securities, w tym platformę transakcyjną MT4.

Podstawą decyzji Noble Securities była analiza kluczowych segmentów działalności biznesowej spółki i zamiar koncentracji na głównych obszarach swojej działalności, czyli rozwijaniu usług w obszarze rynku giełdowego w tym doradztwa inwestycyjnego i bankowości inwestycyjnej. TMS Brokers widzi w przejęciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa potencjał rozwoju biznesu, zwiększenia bazy klientów i konsolidowania rynku w Polsce. Na mocy porozumienia TMS Brokers przejmuje również umowy z pracownikami części przedsiębiorstwa związanej z rynkiem forex oraz wybranymi kontrahentami.

Cały proces przenoszenia aktywów z Noble Securities do Domu Maklerskiego TMS Brokers nie będzie wiązał się z koniecznością ponoszenia jakichkolwiek kosztów przez klientów. Oba domy maklerskie dołożą również wszelkich starań by procedura transferu aktywów była maksymalnie uproszczona przy minimum formalności. Klienci Noble Securities, którzy wyrażą stosowną zgodę, będą mieli możliwość płynnego przeniesienia swoich środków pieniężnych i otwartych pozycji na instrumentach finansowych do TMS Brokers.

W dniu ogłoszenia tego komunikatu klienci Noble Securities korzystający z usługi świadczonej na rynku forex (OTC/ CFD) zostali bezpośrednio poinformowani o proponowanych rozwiązaniach. Otrzymają oni również wszelką pomoc przy przenoszeniu swoich aktywów do TMS.

Dominik Ucieklak, Prezes Noble Securities S.A.:

„- Doceniając zaufanie jakim obdarzyli nas nasi dotychczasowi klienci działający za naszym pośrednictwem na rynku OTC/ CFD chcieliśmy ograniczyć ich niedogodności wynikające z naszej decyzji biznesowej o zakończeniu świadczenia usług na rynku forex. Współpraca z TMS Brokers, zainteresowanym klientom, pozwala przenieść otwarte pozycje i kontynuować inwestycję na warunkach nie gorszych niż dotychczas. Obecnie Zarząd Noble Securities dostrzega lepsze perspektywy rozwoju i generowania zysków w innych obszarach działalności.”

Marcin Niewiadomski, Prezes Zarządu TMS Brokers S.A.:

„ – Z satysfakcją przyjęliśmy wiadomość, że Noble Securities wybrał TMS Brokers jako partnera do transakcji przejęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa i powierzył nam kontynuację współpracy z klientami z segmentu OTC/CFD. Uważamy, że rynek usług finansowych będzie się konsolidował, cieszymy się, że możemy w tym procesie aktywnie uczestniczyć. Dzięki tej transakcji zwiększymy skalę, udziały rynkowe i potencjał biznesowy TMS Brokers. Jesteśmy przekonani, że nasza oferta spełni oczekiwania klientów Noble Securities. Dołożymy również wszelkich starań by proces przejścia dla klientów był jak najmniej uciążliwy.”

Wystarczyło ledwie kilka dni, by najstabilniejsze i najlepiej zarządzane państwo Ameryki Łacińskiej pogrążyło się w chaosie. Co się stało w Chile i dlaczego kraj mimo problemów prawdopodobnie szybko upora się z bieżącym dramatem? – pisze Marcin Lipka, główny analityk Cinkciarz.pl.

„Spójrzcie na Amerykę Łacińską. Argentyna i Paragwaj są w recesji, Meksyk i Brazylia w stagnacji, Peru oraz Ekwador w głębokim kryzysie politycznym. W tym kontekście Chile wygląda jak oaza, ponieważ mamy stabilną demokrację, gospodarka się rozwija, tworzymy miejsca pracy, rosną wynagrodzenia, a kondycja makroekonomiczna jest zrównoważona”. Jeszcze tydzień temu, kiedy w wywiadzie dla „Financial Times” z ust prezydenta Chile Sebastiana Pinera padły takie stwierdzenia, można było się pod nimi podpisać.

Niestety, dla tego bogatego w surowce andyjskiego kraju, wypowiedziane one zostały w złą godzinę. Dosłownie dwa dni po publikacji wywiadu w „FT”, 19 października Pinera musiał ogłosić stan wyjątkowy w stolicy kraju Santiago ze względu na olbrzymie protesty społeczne, dewastację obiektów użyteczności publicznej czy podpalenia i grabieże sklepów.

W kolejnych dniach dowiedzieliśmy się o kilkunastu ofiarach śmiertelnych tych protestów, a obrazy przedstawiane przez zagraniczne media pokazywały tak dużą skalę zniszczeń, że automatycznie nasuwały się porównania do wydarzeń w Wenezueli czy w Argentynie z przełomu wieku. Co więc spowodowało tak nagłą zmianę sytuacji w tym uporządkowanym i często podawanym jako przykład stabilności kraju?

To nie podwyżka cen biletów metra o 15 gr wywołała zamieszki

W skróconym przekazie medialnym można było usłyszeć, że katalizatorem niezadowolenia Chilijczyków były podwyżki cen biletów metra. Czy jednak możliwe, by wzrost kosztów komunikacji miejskiej o ok. 15 gorszy (30 peso) mógł spowodować tak olbrzymie niepokoje i straty związane ze zniszczeniami samego metra w wysokości 300 mln USD? Oczywiście, że nie.

Kwestie związane z transportem publicznym nawet nie były zapalnikiem dla protestów, a stołeczna młodzież raczej przeskakiwała przez bramki metra dla zgrywu niż ze względu na droższe bilety.

Zdecydowanie bliżej prawdy jest koncepcja, że niezadowolenie tliło się w społeczeństwie miesiącami, a nawet latami. Kilka tygodni temu, jak donosi agencja Bloomberg, doszło do podwyżek cen energii elektrycznej (o ok. 10 proc.). Prezydent Pinera realizował politykę reform i podkreślał, że Chile jest wyjątkowe, gdyż na pewno nie wpadnie w szpony populizmu. Zmiany w systemie emerytalnym (poprzez wzrost składek) czy na rynku pracy (bardziej elastycznym dla pracodawców) połączone z rosnącymi cenami zaczęły negatywnie wpływać na nastroje gorzej sytuowanych obywateli.

Z jednej strony nierówności społeczne i droga edukacja…

Nagły wzrost niezadowolenia społecznego połączony z wizerunkowymi wpadkami prezydenta-miliardera (świętował urodziny syna w luksusowej restauracji, gdy rozpoczęły się zamieszki) doprowadziły do szerokiego kryzysu. Warto zwrócić uwagę, że niezadowolenie części ludności ma również uzasadnienie ekonomiczne.

W Chile podobnie jak w wielu krajach Ameryki Łacińskiej panują silne nierówności społeczne. Według OECD (Organizacja Współpracy i Rozwoju) indeks GNI w Chile znajduje się na poziomie 0,45 i należy do najwyższych w grupie państw należących do Organizacji (w Polsce jest to 0,28 według danych za 2016 r.). Dochody 20 proc. najlepiej zarabiających obywateli Chile są 10-krotnie wyższe niż te dla 20 proc. mających najniższe wynagrodzenia. W Europie te różnice są mniej więcej o połowę mniejsze (dla Polski to 4,4, a dla Niemiec 4,6).

Niezadowolenie młodej części społeczeństwa wynika także z faktu, że bezpośrednie koszty studiów są wysokie. Według danych OECD za 2015 r. wynoszą one w parytecie siły nabywczej (PPP) ok. 10 tys. dolarów. Polak, Niemiec czy Czech musi wydać z własnej kieszeni ok. 3-4 tys. USD PPP, czyli mniej więcej jedną trzecią tej kwoty. Z kolei w kolejnych latach wykształcenie Chilijczyka wyraźnie procentuje (najbardziej wśród wszystkich krajów OECD prócz USA), co dalej pogłębia nierówności społeczne pomiędzy zamożną i gorzej sytuowaną częścią ludności.

…a z drugiej strony dobrze zarządzana gospodarka

Warto natomiast zauważyć, że mimo rozwarstwienia dochodowego Chile na koncie ma wiele sukcesów. Ocena kredytowa kraju wynosi silne  „A” i według trzech głównych agencji ratingowych kształtuje się ona  o przynajmniej szczebel wyżej niż dla Polski. Niskie ryzyko niewypłacalności to rezultat utrzymującego się od lat na poziomie poniżej 30 proc. PKB długu publicznego (w Polsce to ok. 20 pkt proc. więcej).

Mimo poważnego uzależnienia gospodarki od cen metali przemysłowych i koniunktury zewnętrznej (połowa eksportu to miedź lub jej produkty, tylko trzy kraje – Chiny, USA, Japonia – generują połowę zagranicznego popytu na chilijskie towary) kraj jest względnie stabilny, gdy dochodzi do fluktuacji na rynku surowców. Chile nie ma także problemów z inflacją oraz w opinii np. S&P Global Ratings jest to państwo „silnej demokracji i rządów prawa”.

Ciekawostką może być natomiast fakt, że PKB na mieszkańca w ujęciu nominalnym wynosi dokładnie tyle samo, ile w Polsce – według Fitch Ratings ok. 15,5 tys. USD. W parytecie siły nabywczej jest to natomiast dużo mniej. Dla Polski Fitch szacuje je na niespełna 28 tys. USD, podczas gdy w Chile o ponad 4 tys. USD mniej. Możliwość zakupu przez Polaka większej ilości dóbr oraz usług za te same pieniądze oraz zdecydowanie mniejsze nierówności społeczne sprawiają, że w nad Wisłą standard życia jest jednak wyższy niż w tym kraju Ameryki Łacińskiej.

Chile przezwycięży problemy

Chile prawdopodobnie poradzi sobie z obecnym kryzysem. We wtorek prezydent Pinera, według depesz Reutersa, prosił społeczeństwo o wybaczenie. Obiecał zamrożenie cen energii elektrycznej, podwyższenie emerytur, darmowe leki dla gorzej sytuowanej części społeczeństwa oraz gwarantowane minimalne wynagrodzenie na poziomie 480 dolarów.

To jednak nie ustępstwa ze strony władzy spowodują powrót do stabilizacji. Chile, mimo nierówności społecznych, od lat jest dobrze zarządzanym państwem w niesprzyjającym otoczeniu gospodarczym Ameryki Łacińskiej. Lepsze zaadresowanie programów społecznych i większa dostępność do edukacji mogą tylko wzmocnić tę pozycję, a wtedy obecny kryzys szybko pójdzie w zapomnienie.

Popyt na faktoring w Polsce wciąż dynamiczne rośnie. Rynek zanotował w ciągu 9 miesięcy 2019 r. wzrost obrotów o 21 proc. Firmy zrzeszone w Polskim Związku Faktorów nabyły wierzytelności wynikające z faktur wystawionych przez krajowe firmy o łącznej wartości 205,7 mld zł. Rok temu kwota ta sięgała 170,6 mld zł. Z usługi korzysta obecnie w Polsce ponad 16,7 tys. firm. Przekazały one do sfinansowania blisko 12 mln faktur. Trwały wzrost popularności notuje faktoring pełny. Poprawy wymaga natomiast pozycja faktoringu eksportowego. Rośnie on wolniej niż krajowy. Tymczasem jego ważną zaletą jest ograniczanie ryzyka kursowego w handlu międzynarodowym.

Polski Związek Faktorów (PZF) skupia obecnie przeważającą część podmiotów świadczących usługi faktoringowe. Zrzesza 30 członków: 5 banków komercyjnych, 19 wyspecjalizowanych firm udzielających finansowania, 3 podmioty o statusie partnera oraz 3 członków honorowych.

Firmy należące do PZF sfinansowały w ciągu 9 miesięcy 2019 r. działalność krajowych przedsiębiorstw na łączną kwotę 205,7 mld zł. Dzięki temu rynek zanotował wzrost o 21 proc.

Wykres 1.

Obroty firm zrzeszonych w Polskim Związku Faktorów po 3 kwartałach 2019 r. (w mld zł)

Najpopularniejszą formą faktoringu, podobnie jak na innych rozwiniętych rynkach europejskich, trwale stał się faktoring pełny. Zainteresowanie nim szczególnie dynamicznie rośnie w obrocie krajowym. Umożliwia szybki dostęp do środków na bieżącą działalność, połączony z ochroną przed brakiem zapłaty za dostarczone towary lub usługi ze strony kontrahentów. Podmioty zrzeszone w PZF objęły w ciągu 9 miesięcy 2019 r. w jego ramach blisko 107,1 mld zł wierzytelności, co stanowi 52 proc. obrotów całego rynku.

– Cechą charakterystyczną rynków rozwiniętych jest przewaga faktoringu pełnego nad jego formą niepełną. Tak też jest od pewnego czasu na polskim rynku: oferta faktorów w opcji pełnej stanowi 52 proc. ich obrotów. Świadczy to o wysokiej świadomości ekonomicznej klientów korzystających z tego rodzaju finansowania. Faktoring pełny chroni przed ryzykiem utraty płynności oraz wpadnięcia w pułapkę zatorów płatniczych. Zabezpiecza przed nieprzewidzianymi trudnościami handlowymi. – mówi Sebastian Grabek, Przewodniczący Komitetu Wykonawczego PZF.

– Tym co wymaga poprawy, jest przekonanie większej grupy eksporterów do naszych usług. Obecnie faktoring międzynarodowy rośnie wolniej niż krajowy. Stanowi ok. 16 proc. obrotów. Tymczasem na rynkach rozwiniętych jego udział przekracza 20 proc. Podmioty realizujące międzynarodowe kontakty handlowe muszą mierzyć się z ryzykiem poniesienia straty z uwagi na występujące w dłuższych okresach różnice kursów walut. Dlatego możliwość przyspieszenia wpływu środków z wystawianych faktur jest dla nich szczególnie cenna. W połączeniu z faktoringiem pełnym zabezpiecza też przed ryzykiem braku zapłaty ze strony odbiorców, co może mieć szczególne znaczenie w obliczu ewentualnego spowolnienia zarówno w gospodorce światowej, jak i europejskiej, która jest kluczowa dla naszych eksporterów – dodaje Sebastian Grabek.

Z usług firm należących do PZF korzysta obecnie 16,7 tys. przedsiębiorców. Wystawili oni blisko 11,8 mln faktur, na podstawie których krajowi faktorzy udzielili finansowania.

– Faktoring w praktyce polega na zamianie należności na gotówkę. W przypadku gdy kontrahent domaga się wydłużonego terminu płatności faktur za dostarczone towary czy usługi lub zwleka z zapłatą, przedsiębiorca ma zablokowane środki na dalszy rozwój swojej firmy. Faktoring pozwala mu je uwolnić.

Firma faktoringowa wypłaca przedsiębiorcy część pieniędzy wynikających z faktury, a wo-bec dłużnika podejmuje działania zmierzające do uzyskania zapłaty. Gdy ją otrzyma, wypłaca pozostałą część środków przedsiębiorcy. Dzięki temu może on bez przeszkód dynamicz-nie rozwijać swój biznes.

Przedsiębiorcy poszukujący finansowania stawiają na rozwiązanie proste i wygodne. Zauważyli też, że faktoring pozwala im uniknąć wpadnięcia w zatory płatnicze. Przedstawiają więc do sfinansowania coraz więcej faktur – dodaje Sebastian Grabek.

Wykres 2.

Liczba klientów firm zrzeszonych w PZF po 3 kwartałach 2017 – 2019 (w tys.)

– Dynamiczny rozwój prowadzonej działalności, wzrost sprzedaży produktów i usług, a w ślad za tym – liczba i wartość wystawionych faktur, często idzie w parze z podatnością na zmienność koniunktury na danym rynku. Aby móc się rozwijać w warunkach sezonowości, przedsiębiorcy potrzebują większej puli środków do wykorzystania na bieżącą działalność. Dzięki nim mogą szybko regulować własne zobowiązania. Mogą też udostępnić kontrahentom więcej czasu na zapłatę faktur. Sięgając po faktoring, podnoszą swoją konkurencyjność – dodaje Sebastian Grabek.

Wykres 3.

Struktura obrotów firm zrzeszonych w PZF po 3 kwartałach 2019 r. w ujęciu sektorowym

W poniedziałek, 21 października podczas konferencji zakupowej PROCON/POLZAK 2019, poznaliśmy tegorocznych laureatów konkursu PROCON Awards w trzech kategoriach: IT, Creative Services, Logistics Services.

Tytuł Supplier of the Year jest symbolem wyjątkowego poziomu partnerskich relacji ze zleceniodawcami, które dzisiaj stają się kluczowym elementem przetrwania organizacji i zapewnienia jej przewagi konkurencyjnej w długim okresie czasu.

Konkurs PROCON Awards wyróżnia jego forma, opierająca się o opinie rzeczywistych klientów nominowanych firm. Zebrane informacje ocenia, pod względem określonych kryteriów, kapituła konkursowa. W tym roku, oddzielna dla każdej kategorii.

W tym roku w kategorii:

• IT

Kapituła w składzie:

• Mateusz Borowiecki, CEO, OptiBuy
• Łukasz Węgrzyn, Partner, SSW Pragmatic Solutions

Wybrała firmę SEVENET, jako zwycięzcę i wyróżniła firmę YetiForce.

• LOGISTIC SERVICES

Kapituła w składzie:

• dr Mirosław Antonowicz, Członek Zarzadu, PKP SA i pracownik naukowy na Akademii Leona Koźmińskiego
• Andrzej Zawistowski, Członek Zarządu, PSML
• Marek Loos, Wiceprezes, Media4Business

Wybrała firmę Speedmail, jako zwycięzcę i wyróżniła firmę TSLogistic

• CREATIVE SERVICES

Kapituła w składzie:

• Agnieszka Suliborska, Kierownik ds. Zakupów Usług Eventowych, Polpharma
• Magdalena Heinrich-Galińska, Procurement Manager Warsaw Site, AstraZeneca Pharma
• Magdalena Kondas, Redaktor Naczelna, MeetingPlanner.pl
• Marta Macke, Managing Partner, Shortlist Consulting

Wybrała firmę Brave Agency, jako zwycięzcę i wyróżniła firmy: Mea Group i Kerris Group

“HybridLeg” – hybrydowa proteza stawu kolanowego to najnowszy projekt firmy Contur 2000. Obudowa protezy została wydrukowana w technologii przyrostowej na polskich drukarkach 3D firmy 3DGence. Wydruk z materiału ABS skrócił proces produkcji tego kluczowego elementu o kilka tygodni.

Proteza stawu kolanowego, nad którą pracuje Contur 2000, będzie działać w dwóch trybach: pasywnym i aktywnym. Pozwoli to wyeliminować ograniczenia ruchowe każdego z tych rozwiązań z osobna. Proteza przez większość czasu będzie działała w trybie pasywnym, co wpłynie znacząco na zmniejszenie jej energochłonności. Funkcja aktywna z kolei zapewni swobodne wchodzenie po schodach. To już drugi tego typu projekt Contur 2000 i jak przekonują specjaliści – na pewno nie ostatni.

Obudowa protezy została wydrukowana na drukarkach w śląskim centrum usług druku 3DGence.

– Wybraliśmy technologię druku 3D, ponieważ jest ona najszybsza i stosunkowo tania, a do tego pozwala na wytwarzanie skomplikowanych kształtów, których nie brakuje przy obudowie protezy. Dodatkowo zależało nam na tym, aby obudowa była estetyczna, wytrzymała i dokładnie wykonana. To wszystko zapewnił nam druk 3D. Nie bez znaczenia było też to, że dzięki tej technologii jesteśmy w stanie wykonać dokładnie takie same elementy w przyszłości – tłumaczy Piotr Trzciński z Contur 2000.

Zastosowanie przy produkcji obudowy technik tradycyjnych, takich jak frezowanie CNC w technologii ubytkowej, podniosłoby koszty tego procesu do kilku tysięcy i wydłużyłoby czas wykonania do kilku tygodni. Firma musiałaby też zastosować droższe materiały, np. stopy aluminium.

– Druk 3D pozwala dziś osiągać rezultaty jakościowe dokładnie takie same jak w przypadku tradycyjnych technik produkcyjnych. A to dlatego, że wachlarz dostępnych materiałów jest coraz szerszy. Dzięki temu można drukować naprawdę bardzo wytrzymałe części, które znajdują zastosowanie i w maszynach w fabrykach, i w autach czy samolotach. Do tego produkcja w 3D jest szybsza i tańsza – mówi Remigiusz Synowiec, product manager  w firmie 3DGence.

Wyprodukowana za pomocą technologii druku 3D obudowa protezy jest bardzo estetyczna.

– Musieliśmy osłonić mechanizmy znajdujące się wewnątrz protezy, zachowując jednocześnie jej estetykę. Udało się to w 100 procentach. Technologię druku 3D będziemy wykorzystywać także w przyszłości przy pojedynczych, małych lub nawet średnich seriach produkcji obudowy, bo ma to jak najbardziej uzasadnienie ekonomiczne – podkreśla Piotr Trzciński z Contur 2000.

Sprzedaż nowych mieszkań liczona łącznie na sześciu największych rynkach w Polsce wzrosła o 6% k/k. Spóźniony boom w Poznaniu i Łodzi pozwala myśleć o rekordach na zamknięcie roku.

Deweloperzy działający w sześciu największych miastach Polski sprzedali w trzecim kwartale br. 16 100 mieszkań, o 6% więcej niż przed kwartałem. Wzrost sprzedaży odnotowany został niemal na wszystkich rynkach, za wyjątkiem Wrocławia. W Poznaniu, gdzie w ciągu kwartału nabywców znalazło 1 700 mieszkań, był to najlepszy kwartalny wynik w historii – wynika z najnowszego raportu JLL „Rynek mieszkaniowy w Polsce Q3 2019”.

Po wyraźnym spadku sprzedaży w trzecim kwartale ubiegłego roku (do 14 300 lokali) i trudnościach z uruchamianiem nowych inwestycji, sytuacja na rynku pierwotnym mieszkań zdaje się stabilizować. Firmy działające w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Trójmieście, Poznaniu i Łodzi uruchomiły w ostatnim kwartale sprzedaż 14 500 mieszkań, sprzedając w tym samym czasie 16 100. Łącznie w ostatnich 12 miesiącach do oferty trafiło 65 700 lokali mieszkalnych, a sprzedanych zostało 64 200, co jest wynikiem zbliżonym do osiągniętego na 6 rynkach w całym 2018 r. Jak przewidują eksperci z zespołu mieszkaniowego JLL podobnym wynikiem może zakończyć się również 2019 r.

Wszystko wskazuje na to, że rok 2019 firmy deweloperskie działające w sektorze mieszkaniowym będą mogły zaliczyć do udanych. Nabywcy, wprawdzie nie bez zastrzeżeń, ale akceptują rosnące ceny. Wskazuje na to nie tylko utrzymująca się na wysokim poziomie sprzedaż mieszkań, ale także wyjątkowo wysoka liczba udzielonych kredytów hipotecznych z jaką mieliśmy do czynienia w pierwszym półroczu tego roku. Wolniejsze niż jeszcze kilka kwartałów temu tempo sprzedaży deweloperzy kompensują sobie utrzymaniem atrakcyjnych marż, dzięki czemu wartość rynku nie spada. – Katarzyna Kuniewicz, Dyrektor Działu Badań Rynku Mieszkaniowego JLL

Poznań i Łódź nadrabiają straty

Realizujący się w większości miast scenariusz równoległego zmniejszania się podaży i popytu nie dotyczy dwóch najmniejszych spośród sześciu głównych rynków mieszkaniowych – Poznania i Łodzi.

W Łodzi, sprzedaż zrealizowana przez deweloperów w trzech kwartałach bieżącego roku wyniosła 4 800 mieszkań i już na koniec września dorównała wolumenowi transakcji odnotowanemu na tym rynku w całym 2018 roku. Wciąż wysokie jest również tempo wprowadzeń. W okresie lipiec-wrzesień do sprzedaży trafiło tam 1 000 nowych mieszkań, a oferta utrzymała się na wysokim poziomie 3 800.

Z kolei w Poznaniu 1 700 sprzedanych mieszkań było najwyższym odnotowanym na tym rynku wynikiem w historii – o 24% wyższym niż kwartał wcześniej i o 74% wyższym niż przed rokiem. Zważywszy na dotychczasowe, równie wysokie wyniki odnotowywane na początku roku, spodziewać się można, że w całym roku sprzedaż na tym rynku przekroczy historyczny poziom 6 000.

Oba te rynki mają wciąż bardzo wysoki potencjał dla dalszego rozwoju. W minionych latach liczba transakcji w przeliczeniu na 1 000 mieszkańców w miastach takich jak Warszawa, Kraków czy Wrocław sięgała nawet 16 -19 mieszkań, gdy w tym samym czasie w Poznaniu i Łodzi pozostawała na poziomie 4-8. Korzystna dla firm działających na tych rynkach jest również relatywnie większa dostępność terenów inwestycyjnych, co pozwala na zachowanie elastyczności w przygotowaniu kolejnych projektów i ogranicza presję na wzrost cen. – Katarzyna Kuniewicz, Dyrektor Działu Badań Rynku Mieszkaniowego JLL

Polacy wciąż skłonni do dużych zakupów

Badający skłonność do dokonywania przez Polaków zakupów GUS od kilku kwartałów informuje o dużym optymizmie. Co więcej wskaźnik obrazujący skłonność do dokonywania ważnych zakupów – w praktyce obejmujący mieszkania – oraz bieżący wskaźnik ufności konsumenckiej (BWUK), osiągnęły we wrześniu poziomy najwyższe w historii. „W tym kontekście utrzymanie obecnych wyników sprzedażowych, przy systematycznie rosnących cenach wydaje się realne, a deweloperzy nie widzą powodów, dla których mieliby cen nie podnosić. – Katarzyna Kuniewicz, Dyrektor Działu Badań Rynku Mieszkaniowego JLL

Przeciętne ceny metra kwadratowego, liczone dla lokali pozostających w ofercie na koniec września, wzrosły w porównaniu do poprzedniego kwartału we wszystkich analizowanych aglomeracjach. Najwyższy wzrost w miał miejsce w Krakowie (3,7%) i Łodzi (3,5%). Mniejszą skalę miał wzrost cen w Trójmieście (2,3%), Wrocławiu (2,0%) i Warszawie (1,5%). W Poznaniu przeciętne ceny wzrosły nieznacznie, bo o 1%. W porównaniu z wynikami sprzed roku na czterech rynkach: w Warszawie, Krakowie, Trójmieście i Wrocławiu, odnotowaliśmy dwucyfrowe wzrosty, mieszczące się w przedziale 10-15%. W dwóch pozostałych miastach wzrost cen był umiarkowany. W Łodzi średnie ceny były o 6,3% wyższe niż przed rokiem, a w Poznaniu o 3,4%.
Jak zauważają autorzy raportu „Rynek Mieszkaniowy w Polsce Q3 2019”, obecna koniunktura oparta jest w dużym stopniu na popycie o charakterze inwestycyjnym. Transakcje tego typu stanowią dziś ok. 30% wszystkich realizowanych i choć inwestorzy indywidualni to grupa nabywców najbardziej skłonnych do rezygnacji z zakupu w momencie zmieniającej się sytuacji rynkowej – na razie nie maleje.

Czynsze najmu na rynku mieszkaniowym rosną niemal we wszystkich miastach, a utrzymujący się niski poziom stóp procentowych wciąż zniechęca do trzymania pieniędzy w banku. Nawet rosnące ceny zakupu, które potencjalnie zmniejszają rentowność inwestycji, nie odstraszają nabywców, bo dają nadzieję na wzrost wartości nieruchomości w czasie. Ochłodzenie entuzjazmu tej grupy mogą wywołać ewentualne zmiany regulacyjne dotyczące rynku najmu krótkoterminowego, o których coraz głośniej mówi się w branży. Przy tym, miejsce detalicznych zakupów inwestycyjnych w ogólnej puli transakcji w nadchodzących latach z powodzeniem mogą wypełnić pakietowe transakcje realizowane przez podmioty instytucjonalne, które coraz aktywniej działają w Polsce. – Maximilian Mendel, Dyrektor Działu Inwestycji Mieszkaniowych, JLL

Pierwsza część środy przynosi osłabienie polskiego złotego w relacji do euro – kurs EUR/PLN powrócił do okolic notowanych na początku tygodnia. Patrząc na szerszy horyzont czasowy, od początku października złoty doświadczył jednak wyraźnego umocnienia, zyskując w parze ze wspólną europejską walutą ok. 10 groszy. Istotną część ostatniego umocnienia złotego można powiązać z poprawą globalnego sentymentu do ryzyka i zmianami na głównych parach (umocnieniem funta brytyjskiego i euro w relacji do dolara amerykańskiego). Patrząc na to jak w ostatnich godzinach zachowują się główne waluty, wygląda na to, że dzisiejsza reakcja złotego również zdaje się wpisywać w ten schemat.

SPOJRZENIE NA GŁÓWNE WALUTY

EUR

Kurs EUR/PLN we wtorek spadł o 0,1%, wahając się w widełkach 4,27-4,28. Początek tygodnia przyniósł względną stabilizację na parze EUR/USD, w porównaniu do tego, co obserwowaliśmy w końcówce tygodnia. Podobnie jak funt brytyjski, dziś euro traci jednak w parze z dolarem amerykańskim.

Dzisiejsze dane o nastrojach konsumentów w strefie euro w październiku, które poznamy za kilka godzin, powinny raczej przejść bez większego echa. Inwestorzy najpewniej będą wyczekiwać czwartku. Wtedy bowiem poznamy kluczowe, wstępne dane PMI opisujące aktywność biznesową w strefie euro w tym miesiącu. Oprócz samych odczytów warto będzie zwrócić uwagę na decyzję EBC ws. polityki monetarnej, która zapadnie po południu. Nie oczekuje się, żeby podczas najbliższego spotkania EBC zdecydował się na modyfikacje kluczowych parametrów polityki monetarnej, w związku z tym uwaga inwestorów powinna skupić się na konferencji prasowej po spotkaniu banku. Warto podkreślić, że będzie to ostatnie spotkanie EBC, któremu przewodzić będzie Mario Draghi – 1 listopada stery nad najważniejszym bankiem centralnym po tej stronie Atlantyku przejmie była szefowa MFW, Christine Lagarde.

GBP

Kurs GBP/PLN we wtorek spadł o 0,6%, wahając się w widełkach 4,94-4,98. Wczorajszą słabość funta brytyjskiego można powiązać z wieczornymi głosowaniami w Izbie Gmin.

Pierwsze głosowanie, ogólne, które dotyczyło poparcia nowej wersji porozumienia ws. Brexitu przyniosło zwycięstwo Borisa Johsnona – rozkład głosów wyniósł 329-299. Drugie, dotyczące zgody na szybkie przeprowadzenie wyjścia z UE, nie uzyskało jednak wystarczającego poparcia posłów – rozkład głosów wyniósł 308-322. W związku z powyższym znacząco spadły szanse na opuszczenie przez Wielką Brytanię Unii Europejskiej w wyznaczonym terminie 31 października. Nie oczekuje się jednak, że dojdzie do tzw. Brexitu bez umowy – zdecydowanie najbardziej realistycznym scenariuszem w obecnym momencie jest wydłużenie terminu Brexitu (prawdopodobnie o 3 miesiące, o co wniosła Wielka Brytania), po którym najpewniej zostaną zwołane wybory parlamentarne w Zjednoczonym Królestwie.

Przewodniczący Rady Europejskiej, Donald Tusk stwierdził wczoraj, że zarekomenduje państwom UE akceptację wniosku Wielkiej Brytanii o wydłużenie terminu Brexitu. O ile inwestorzy raczej spodziewają się, że do wydłużenia dojdzie, to jednak nie ma pewności co do jego kształtu – niewykluczone, że zamiast sztywnego wydłużenia kraje UE zaakceptują jego elastyczną wersję (tzw. flextension). Oznaczałaby ona, że w danym oknie czasowym Wielka Brytania miałaby czas na akceptację porozumienia, co mogłoby skrócić okres wydłużenia i doprowadzić do szybszego Brexitu.

USD

Kurs USD/PLN we wtorek wzrósł o 0,1%, wahając się w widełkach 3,83-3,84. Kalendarz ekonomiczny dla USA w tym tygodniu jest stosunkowo pusty, rynek zresztą skupia się przede wszystkim na wieściach z Wielkiej Brytanii i strefy euro. O ile w najbliższym czasie nie otrzymamy wieści z frontu wojny handlowej USA i Chin, pod względem informacji z USA dużo ciekawszy powinien być przyszły tydzień – w środę czeka nas bowiem decyzja Rezerwy Federalnej ws. stóp procentowych. Obecnie prawdopodobieństwo cięcia stóp procentowych w przyszłym tygodniu na podstawie wyceny kontraktów fed funds futures wynosi ok. 90%.

KLUCZOWE PUBLIKACJE

16:00 – wskaźnik zaufania konsumentów w strefie euro w październiku

Autor: Roman Ziruk, Ebury Polska

Millenialsi rzadziej prowadzą własne firmy niż pokolenie X, nie unikają pracy etatowej, a praca dla samej pracy to nie ich „bajka”. Jednocześnie cenią pracę tak samo jak ich rodzice, są nie mniej lojalni i pracowici, za to lepiej wykształceni. Taki obraz millenialsów – pierwszego pokolenia ery cyfrowej – wyłania się z raportu podsumowującego VI edycji badania PARP „Bilans Kapitału Ludzkiego” pt. Aktywność zawodowa i edukacyjna dorosłych Polaków wobec wyzwań współczesnej gospodarki.

„Bilans Kapitału Ludzkiego” jest jednym z największych europejskich projektów badawczych w obszarze kompetencji, zatrudnienia i rynku pracy, zapoczątkowanym w 2009 r. Raport powstał na podstawie danych uzyskanych w badaniu sondażowym przeprowadzonym wśród pracodawców, ludności i instytucji szkoleniowych.

Z bieżącej edycji BKL – która analizuje również millenialsów – wynika, że zdecydowaną większość powszechnie podzielanych opinii na temat tego pokolenia trudno uznać za zasadne. Pokolenie to ma swoją specyfikę związaną z warunkami, w jakich dorastało, na które złożyły się m.in. poprawa warunków bytowych, wzrost przeciętnego wykształcenia i postępujący rozwój technologiczny. Jednak brak jest twardych dowodów (poza aspektem wykształcenia), które wskazują na szczególny zestaw kompetencji, cech i postaw związanych z rynkiem pracy charakteryzujący Y-ków.

– Porównując wykształcenie rodziców millenialsów i starszych roczników, możemy mówić o dokonaniu prawdziwego skoku cywilizacyjnego. Świadczy o tym odsetek rodziców, którzy zakończyli edukację na poziomie gimnazjalnym lub niższym. Wyniósł on 22 proc. u respondentów pokolenia X, a jedynie 7 proc. w przypadku młodszych roczników – mówi Paulina Zadura, dyrektor Departamentu Analiz i Strategii w PARP.

Pogląd o tym, że dla pokolenia Y praca jest głównie środkiem do osiągania „innych celów” niż czysto zawodowe ma co prawda odzwierciedlenie w badaniu, ale jak się okazuje millenialsi nie różnią się pod tym względem znacząco od pokolenia swoich rodziców. W porównaniu do tego, co w życiu ceni się bardziej – pracę zawodową czy czas wolny – zarówno pokolenie X, jak i Y wyżej ceni czas wolny. Choć różnica na korzyść czasu wolnego jest wyraźniejsza u millenialsów.

Powszechnie panujące przekonanie, jakoby millenialsi unikali pracy etatowej również nie znajduje potwierdzenia w opracowaniu PARP. – Jeśli chodzi o sposób spełniania ambicji zawodowych okazuje się, że przedstawiciele pokolenia Y pracują na etacie tak samo często, jak ma to miejsce w przypadku pokolenia X. Na zbliżonym poziomie pozostaje również czas poświęcany pracy. Praca jest dla millenialsów przeciętnie mniej ważna niż dla pokolenia X, jednak różnice te wydają się być marginalne – zaznacza dyrektor Departamentu Analiz i Strategii w PARP.

Millenialsi rzadziej prowadzą własne firmy niż pokolenie X. Spora różnica dotyczy pracy w oparciu o umowy cywilno-prawne jako głównego źródła utrzymania. Jest to obserwowane częściej u Y-ków niż u X-ów (7 proc. vs 2 proc.). Jednak te różnice nie muszą wcale wynikać z różnic międzypokoleniowych ale ze zmieniających się modeli biznesowych i sposobów wykonywania pracy.

– Rynek pracy staje się też bardziej otwarty na różnorodne formy świadczenia pracy i ludzie korzystają z tych opcji – impulsem jest rozwój technologii ICT ułatwiających komunikację na odległość, ale w efekcie rozwija się praca zdalna, przestrzenie co-workingowe, zatrudnienie pracowników z różnych miejsc na świecie. Może się okazać, że to kolejne pokolenia dostosowują się do tych zmian w sferze pracy, a nie biznes i gospodarka patrzą jak dostosować się do nowych pokoleń – zauważa Paulina Zadura.

Krzywdząca okazuje się również obiegowa opinia o millenialsach, jako pokoleniu nielojalnym i  roszczeniowym. Pokolenie X i Y pracujące na etat jest w takim samym stopniu zadowolone z warunków swojej pracy, przy czym to millenialsi są częściej zadowoleni z zarobków. Nie odnotowano znaczących różnic pod względem opinii dotyczących sposobów motywowania oraz pozostawienia dowolności w realizowaniu zadań – choć młodsze pokolenie bardziej surowo ocenia satysfakcję z wykonywanej pracy. Obydwa porównywane pokolenia szukają nowej pracy tak samo często. Różnic nie ma, ani na poziomie całej populacji, ani gdy analizuje się poszczególne grupy zawodowe.

Zdrowie to nie tylko brak choroby. To obecność witalności, energii, radości, spokoju i balansu we wszystkich twoich działaniach. Permanentny stres, intensywny tryb życia, nadmiar obowiązków nie sprzyjają naszemu organizmowi. Ratunkiem może okazać się osteopatia – system opieki zdrowotnej polegający na manualnych metodach diagnozy i leczenia. Terapia z osteopatą aktywuje wrodzone zdolności samoleczenia organizmu, redukuje stres i przywraca energię.

Czym jest Osteopatia?

Jest to forma medycyny naturalnej, która skupia się na przywracaniu i utrzymywaniu zdrowia fizycznego całego organizmu. Osteopatię wyróżnia bezpośrednie podejście do leczenia przyczyn bólu lub dysfunkcji. Aby organizm był zdrowy, wszystkie jego części muszą pracować ze sobą w odpowiedni sposób, do którego zostały celowo zaprojektowane. Jeśli jeden element twojego organizmu jest w jakiś sposób ograniczony, to reszta stara się kompensować to ograniczenie, co może doprowadzić do zdrętwienia, zapalenia, dyskomfortu, bólu lub infekcji. Nasze organizmy posiadają niesamowite zdolności samoleczenia. Tak jak dobrze wyregulowany silnik, ciało w stanie balansu będzie działało przy minimalnym zużyciu co zostawi więcej energii na inne czynności. Zabiegi osteopatyczne pomagają przywrócić naturalną umiejętność samoleczenia organizmu. Osteopaci postrzegają pacjenta jako zintegrowaną całość, dlatego jeśli wszystkie komponenty organizmu są w stanie balansu, to osoba czuje się kompletnie zdrowa oraz odczuwa stan równowagi energetycznej.

Co i jak leczy osteopata?

Medycyna osteopatyczna, którą w drugiej połowie XIX wieku zapoczątkował doktor Andrew Taylor Still, używa nieinwazyjnego, manualnego podejścia do przywracania funkcji, wrodzonego ruchu i witalności tkanek organizmu, które zostały naruszone przez różne dolegliwości. W szczególności problemy neurologiczne oraz mięśniowo-szkieletowe są często bardzo podatne na leczenie osteopatyczne. Osteopaci przechodzą specjalistyczne szkolenie na temat układu mięśniowo-szkieletowego organizmu, co zapewnia im dogłębną wiedzę o sposobach na które choroby oraz urazy w jednej części ciała mogą oddziaływać na inną jego część. Ta wiedza w połączeniu z wysoce wytrenowanym zmysłem dotyku pozwala im identyfikować zmiany struktury oraz rytmu wewnątrz organizmu. Delikatne metody są używane, aby „nakłonić” napięcia i ograniczenia w organizmie do rozluźnienia. Osteopaci dążą do nastawienia jakichkolwiek przesunięć kości, mięśni, więzadeł oraz tkanek, które mogą negatywnie wpływać na balans w ciele i jego zdolność do samoleczenia.

Kuracja osteopatyczna ma na celu wsparcie układu nerwowego, układu krążenia i układu limfatycznego, aby naprawić braki równowagi, które są odpowiedzialne za zmniejszanie możliwości samoleczenia organizmu, oraz są główną przyczyną dyskomfortu, choroby, lub dolegliwości. Większość z nas była narażona na uraz fizyczny w pewnym momencie naszego życia. Organizm mógł zaabsorbować efekty tego urazu, lecz często zostaje po nim trwałe nadwyrężenie. Choroby i urazy emocjonalne, także często mogą zaowocować trwałym efektem fizycznym. Organizm może stopniowo coraz gorzej radzić sobie z nagromadzonymi nadwyrężeniami, co może prowadzić do pojawiania się symptomów. Osteopaci są szkoleni w wyczuwaniu subtelnych, rytmicznych zmian, które są obecne we wszystkich tkankach organizmu. Wpływ urazów i chorób może spowodować przeróżne problemy, zarówno w głowie jak i innych częściach ciała. Osteopaci mogą wyczuć, czy stan zdrowia danej osoby jest optymalny, oraz czy obecne jest coś, co zapobiega zdrowemu ruchowi tkanki.

Metody Osteopatyczne

Osteopata posiada głęboką wiedzę o anatomii i fizjologii, którą łączy z wnikliwymi umiejętnościami palpacyjnymi, i używa ich do dynamicznego zarządzania natychmiastowymi i długoterminowymi potrzebami pacjenta.  W każdym momencie szeroki zakres technik może zostać użyty i zintegrowany.

• Osteopatia czaszkowa, jest to podejście do osteopatii, które skupia się na synchronizacji rytmu i fluktuacji centralnego układu nerwowego i jego komponentów, aby leczyć cały organizm.
• Równoważenie napięć więzadłowych, jest to nakładanie kierunkowego nacisku na stawy i tkankę łączną.
• Manipulacja krótkodźwigniowa, jest to technika poprawiająca ułożenie oraz niwelująca napięcie, poprzez kontrolowane i zdecydowane pchnięcie konkretnej części ciała.
• Mobilizacja limfatyczna, jest to technika przemieszczania i oczyszczania płynów w układzie limfatycznym, co odgrywa ważną rolę w detoksykacji i odporności.
• Energizacja mięśni, jest to technika polegająca na aktywacji niektórych mięśni poprzez naprężanie ich, gdy inne części ciała są ułożone w bardzo specyficznych pozycjach.
• Kuracja powięzi, jest to technika polegająca na rozciąganiu „powięzi”, która otacza i łączy nasze tkanki.

Zabiegi osteopatyczne

Osteopatia jest bezpiecznym i wyjątkowo efektywnym sposobem na leczenie ludzi w każdym wieku, od noworodków po seniorów, włączając w to kobiety w ciąży i osoby z urazami i po operacji. Ponieważ każdy pacjent jest unikalny, każda sesja osteopatyczna jest także unikalna. Osteopata wybiera odpowiednią technikę i plan leczenia, bazując swoją decyzję na naturalnych mechanizmach leczących twojego organizmu, stanie twojego zdrowia, specyficznych problemach oraz specyficznych dla ciebie fizycznych, środowiskowych, psychologicznych okolicznościach, które na oddziałują na ciebie i twoje zdrowie, zarówno od wewnątrz jak i na zewnątrz. Bierze też pod uwagę to do czego zdrowotnie dążysz. Możesz polegać na tym, że wszechstronna kuracja osteopatyczna zapewni odnalezienie źródła twojego bólu lub dyskomfortu i jego kurację.

Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują możliwość prowadzenia specyficznego postępowania podatkowego przez szefa KAS. Postępowanie to związane jest z zastosowaniem tzw. klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania.

Kiedy organy stosują klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania?

Od 2016 r. organy podatkowe posiadają dodatkową broń w walce z celowym unikaniem opodatkowania. Zgodnie z art. 119a Ordynacji podatkowej czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny. W takiej sytuacji organy skarbowe mają możliwość zastosowania tzw. klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Fiskus w takiej sytuacji ustala skutki podatkowe danej czynności na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej. Odpowiednia jest natomiast czynność, której dokonałby podmiot, gdyby działał rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej, sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania nie byłby sztuczny. Zresztą taka czynność odpowiednia może też polegać na zaniechaniu określonego działania.

Jak ocenia się działanie podatników w kontekście klauzuli?

Organy Krajowej Administracji Skarbowej, kontrolując określonych podatników, biorą pod uwagę szereg różnych czynników i działań, w tym nieuzasadnione dzielenie operacji, angażowanie podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, elementy prowadzące do uzyskania stanu identycznego przed dokonaniem czynności, elementy wzajemnie się znoszące lub kompensujące, ryzyko gospodarcze przewyższające spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, iż działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania, sytuacja, w której osiągnięta korzyść podatkowa nie ma odzwierciedlenia w poniesionym przez podmiot ryzyku gospodarczym lub zysk przed opodatkowaniem, który jest nieznaczny w porównaniu do korzyści podatkowej, która nie wynika bezpośrednio z rzeczywiście poniesionej straty ekonomicznej.

Wszczęcie postępowania podatkowego

Jeżeli organy Krajowej Administracji Skarbowej uznają za zasadne zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, szef KAS wszczyna postępowanie podatkowe lub w drodze postanowienia, w całości lub w części na wniosek organu podatkowego przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową. Dzieje się tak w sprawach określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, określenia wysokości straty podatkowej, stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku, odpowiedzialności płatnika za podatek niepobrany lub pobrany a niewpłacony oraz odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika, a także o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy.

Postępowanie podatkowe na wniosek

Co istotne, w odniesieniu do należności podatkowych, które ustala wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa, szef KAS może na wniosek właściwego organu podatkowego przejąć prowadzone postępowanie podatkowe. Dokonując z kolei przejęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, szef KAS powinien je z urzędu zawiesić i jednocześnie wszcząć postępowanie podatkowe. Oczywiście na takie postanowienie w przedmiocie zawieszenia kontroli, stronie służy zażalenie. Z kolei zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów. W wydanym orzeczeniu szef KAS musi wskazać, w jakim zakresie przejmuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową. Co również istotne, wszelkie czynności dokonane przez organ podatkowy przed przyjęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej pozostają w mocy.

Co powinien zawierać wniosek o wszczęcie postępowania?

Należy również wskazać, że wniosek organu podatkowego o przejęcie prowadzonego postępowania przez szefa KAS powinien zawierać ściśle określony katalog informacji. Przede wszystkim oznaczenie strony lub kontrolowanego, zakres prowadzonego dotychczas postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, opis ustaleń faktycznych, informację o stwierdzonych nieprawidłowościach, a także uzasadnienie w kontekście możliwości zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania. Dodatkowo organ powinien dołączyć wskazanie korzyści podatkowej razem z jej szczegółowym wyliczeniem. Zanim szef KAS zdecyduje się na przejęcie określonego postępowania, może jeszcze zlecić organom podatkowym przeprowadzenie dodatkowych czynności. Wraz ze złożonym wnioskiem organy podatkowe przekazują szefowi KAS akta sprawy. W sytuacji, w której uznałby on, że nie ma podstaw do zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania, szef KAS jest zobowiązany do zwrotu tych dokumentów właściwemu organowi.

Odmowa wszczęcia postępowania lub przejęcia postępowania

W zakresie postępowania podatkowego związanego z klauzulą przeciwko unikaniu opodatkowania istnieje pewien wyłom. Szef KAS może bowiem odmówić wszczęcia postępowania podatkowego lub odmówić przejęcia postępowania podatkowego, kontroli skarbowej lub kontroli celno-skarbowej, a postępowanie wszczęte lub przejęte może umorzyć lub przekazać właściwemu organowi podatkowemu wówczas, gdy przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania jest możliwe przy użyciu innych środków niż klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania.

Wystąpienie do innych organów o zajęcie stanowiska

Istotne jest również to, że szef KAS ma też uprawnienie do wystąpienia do właściwego organu podatkowego o zajęcie stanowiska w sprawie w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia doręczenia wystąpienia. Może też zasięgnąć informacji w Radzie do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania. Rada wyda wtedy pisemną opinię co do zasadności zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania wraz ze szczegółowym uzasadnieniem. Taką opinię wydaje się nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania akt sprawy od szefa KAS.

Klauzula groźna dla podatników

Dzięki istnieniu klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania organy skarbowe zyskały szereg nowych mechanizmów ułatwiających im ściąganie podatku od tych podmiotów, które w sposób sztuczny kreowały swoją strategię działania, w ten sposób, aby uzyskać korzyść podatkową. Warto jednak podkreślić, że obecna, dość rygorystyczna konstrukcja przepisów o klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania powoduje, że kontroli mogą podlegać nawet ci mali podatnicy, których intencją wcale nie było niepłacenie podatku.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Federacja Przedsiębiorców Polskich (FPP) oraz Polska Izba Branży Pogrzebowej (PIBP) przeanalizowały rynek usług pogrzebowych w Polsce i wskazują na szereg spraw, które należy uregulować. Zgodnie z szacunkami FPP i PIBP wartość nieewidencjonowanej sprzedaży w tym sektorze w 2019 r. kształtuje się na poziomie ok. 1,4 mld zł, zaś wartość funduszu wynagrodzeń w szarej strefie – przeszło 2 mld zł. Łącznie sektor finansów publicznych mógłby zyskać do 960 mln zł rocznie na wprowadzeniu nowych rozwiązań prawnych, które redukowałyby szarą strefę na tym rynku. Warto podkreślić, że zmiana przepisów jest niezbędna w części świeckiej – w obszarze, za który odpowiada Kościół regulacje są właściwe.

W 2017 i 2018 r. nastąpił znaczący wzrost liczby zgonów, który okazał się wyraźnie większy niż wskazywały na to prognozy i przekroczył 400 tys. rocznie. Dlatego FPP i PIBP postulują regulację świadczenia usług pogrzebowych – należy wprowadzić wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności obejmującej świadczenie usług pogrzebowych.

Przepisy powinny stanowić, iż czynności związane z realizacją tych usług (przyjęcie i przewóz zwłok, przygotowanie zwłok i szczątek do pochówku, balsamacja, spopielenie, pochowanie zwłok, ich ekshumacja, a także przygotowanie grobu):

• mogą być wykonywane wyłącznie przez pracowników przedsiębiorstwa pogrzebowego, którzy posiadają odpowiednie przygotowanie, potwierdzone zaświadczeniem ukończenia szkolenia wydanym przez wojewódzkiego inspektora sanitarnego
• przedsiębiorstwo pogrzebowe powinno posiadać dom pogrzebowy, co najmniej 2 samochody specjalne przeznaczone do transportu zwłok oraz zatrudniać co najmniej 4 osoby w pełnym wymiarze czasu pracy, na podstawie umowy o pracę
• wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności pogrzebowej powinno następować jedynie po pozytywnym wyniku kontroli inspekcji sanitarnej
• należy ponadto określić katalog miejsc, w których zabronione jest prowadzenie działalności pogrzebowej, obejmujący w szczególności zakłady opieki zdrowotnej

„Przepisy nie regulują działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług pogrzebowych i pokrewnych. Do wykonywania tej działalności nie są wymagane zezwolenia lub koncesja, ani nawet wpis do rejestru działalności regulowanej. W aktualnym stanie prawnym jest to zatem tzw. działalność wolna. Żadne przepisy nie określają kompleksowo wymogów, którym powinny odpowiadać podmioty świadczące usługi pogrzebowe. Jednoczenie, nie ma regulacji, które zapewniłby bliskim zmarłych swobodny i nieskrępowany wybór usługodawców. Brakuje chociażby wyraźnych i jednoznacznych regulacji zapewniających dostęp do informacji o usługodawcach. Także procedury uzyskiwania niezbędnych dokumentów stawiają uprawnionych do pochówku w sytuacji petenta, któremu nie umożliwia się odpowiedniego dostępu do wysokiej jakości usług pogrzebowych” – podkreśla Grzegorz Lang, ekspert Centrum Analiz Legislacyjnych i Polityki Ekonomicznej (CALPE).

Raport FPP i CALPE wskazuje, że na szarą strefę składa się przede wszystkim nieewidencjonowana sprzedaż usług zakładów pogrzebowych oraz zakładów kamieniarskich. Ich wartość szacowana jest na 1,25 mld zł. Ponad 40 mln zł wynosi natomiast wartość nielegalnie wykonywanych usług z zakresu przygotowania zmarłych w szpitalach, ponad 60 mln zł usługi związane z pochówkiem na cmentarzach (tzw. opłaty grabarskie) oraz ponad 20 mln zł z tytułu nielegalnego zakupu drewna do produkcji trumien. Wpływy z tytułu VAT są uszczuplane każdego roku o niemal 120 mln zł rocznie, natomiast wpływy z tytułu podatków dochodowych, tj. PIT i CIT (zarówno od dochodów ze sprzedaży usług, jak i zatrudnienia), o 125 mln zł w skali roku.

Ponadto do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Narodowego Funduszu Zdrowia, Funduszu Pracy i Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nie wpływają należne składki w kwocie 705 mln zł rocznie. W wyniku wprowadzenia wymogu uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności pogrzebowej, finanse publiczne zyskałyby również niespełna 10 mln zł z tytułu wpływów z opłaty skarbowej w pierwszym roku obowiązywania nowych regulacji.

Łączenie pracy i studiów staje się coraz powszechniejsze wśród młodych ludzi. Z jednej strony pozwala na pewną niezależność finansową, z drugiej strony to okazja, aby zdobyć doświadczenie zawodowe. Nawet 83% pytanych studentów deklaruje podjęcie pracy dorywczej w czasie studiów.

Komentarz przygotowany przez Karolinę Serwańską, dyrektor zarządzającą w Agencji Pośrednictwa Pracy Polski HR

Młodzi ludzie są bardzo świadomi tego, że dyplom najlepszej nawet uczelni nie jest gwarantem znalezienia wymarzonej pracy. Obok dyplomu, równie ważną, a może nawet istotniejszą kwestią jest doświadczenie zawodowe. Stąd już na pierwszych latach studiów co ambitniejsi starają się o staże, przydatne kursy czy dorywcze zlecenia. Pracodawcy zawsze zwracają uwagę na to, czy potencjalny młody pracownik ma za sobą jakiekolwiek doświadczenia zawodowe. Muszę podkreślić, że nie zawsze chodzi o doświadczenia związane stricte z branżą, w której stara się o pracę, oczywiście jeżeli tego rodzaju wpis znajduje się w CV, działa to na korzyść aplikującego. Pracodawcom zależy przede wszystkim na zaangażowaniu chęci do pracy, umiejętności podołania wyzwaniom.. Połączenie studiów, zwłaszcza dziennych i wymagających jest dowodem zaradności i umiejętności łączenia wielu zadań. Takich kandydatów poszukują pracodawcy.

Rynek sprzyja

Obecna sytuacja na rynku pracy jest bardzo sprzyjająca młodym ludziom. Po pierwsze brakuje osób do pracy, zwłaszcza jeśli chodzi o proste czynności, niewymagające specjalistycznej wiedzy i umiejętności. Ogłoszenia typu „przyjmę do pracy bez doświadczenia” są dość powszechne. Najwięcej, według badań około 25% ankietowanych podejmuję pracę sprzedawcy, nadal popularne jest dorabianie w restauracjach czy biurach. Trzeba również przyznać, że pracodawcy stali się bardziej elastyczni w kwestii godzin pracy. Sztywne zasady dotyczące wymiaru godzin to przeszłość. Kelnerki czy osoby pracujące w centrach handlowych bez problemu mogą dopasować godziny pracy do planu zajęć. Wielu studentów, zwłaszcza tych, którzy zdecydowali się na bardziej wymagające kierunki studiów decyduje się dorabiać wyłącznie w weekendy. Ustawa ograniczająca handel w niedzielę sprawiła, że wielu z nich straciło sporą część zarobków z uwagi na to, że może dorabiać tylko w dwie niedziele w miesiącu.

Studiujący pracownik- korzyć dla pracodawcy

Rosnąca liczba polskich firm, które zajmują się leasingiem pracowniczy wskazuje, że nadal jest zapotrzebowanie na tego rodzaju usługi i że zarówno dla pracodawców użytkowych jaki pracowników taka forma zatrudnienia jest korzystna. Przede wszystkim osoby do ukończenia 26 roku życia mają możliwość korzystania z ubezpieczenia rodziców lub uczelni, na pracodawcy nie spoczywa więc obowiązek opłacania składki ZUS. Dodatkową motywacją dla młodych ludzi jest wprowadzona zmiana dotycząca tzw. 0 podatku PIT dla osób do 26 roku życia. Spodziewam się więc jeszcze większego zainteresowania ze strony młodych ludzi szybkim wejściem na rynek pracy.

Kompetencje cyfrowe są kluczem do funkcjonowania w nowym, zdigitalizowanym świecie. Bez ludzi, nie ma firm, dlatego zadaniem liderów będzie wzięcie odpowiedzialności za rozwój swoich pracowników.

Czy postępująca automatyzacja i robotyzacja przełożą się na wzrost kreatywności wśród pracowników biznesowych, a może przyczynią się do współtworzenia przez nich innowacji cyfrowych, czy w końcu spowodują cyfrową rebelię i istotne uniezależnienie się biznesu od coraz bardziej niewydajnych działów – m.in. o tym mówili uczestnicy „Śniadania z Inspiracją”, zorganizowanego przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie, we współpracy z Future Collars.

Działy IT to wąskie gardło transformacji

Cyfryzacja umożliwia szerokie otwarcie się na modernizację i optymalizację procesów. Chodzi również o „uwalnianie” czasu, oraz co najważniejsze, zbieranie danych i ich analizę – w celu wykorzystania ich do podejmowania lepszych decyzji biznesowych. Tymczasem często okazuje się, że działy IT, na które przeważnie spada odpowiedzialność za przeprowadzenie procesów digitalizacyjnych, często nie realizuje oczekiwań biznesu, tym samym stając się wąskim gardłem cyfrowej transformacji.

Działy IT posiadają w swoich strukturach wciąż zbyt mało specjalistów, którzy z dnia na dzień stają się coraz drożsi. Z tego względu zlecenia muszą być priorytetyzowane, a część z nich bywa również blokowana ze względu na struktury obecnie wdrożonych systemów, co z kolei uniemożliwia szybką integracje lub są bardzo wysoko wyceniane.

Z drugiej strony biznes wciąż nadsłuchuje, co mówią im ich klienci. Obserwuje również konkurentów, którzy się zmieniają, więc chce to robić szybciej od nich. Przedsiębiorcy coraz częścią marzą o tym, aby mogli ominąć stare, ogromne i nieidealne CRMy (ang. Customer Relationship Management, zarządzanie relacji z klientami) i zamienić je nowoczesnymi aplikacjami i automatyzacją.

„CRMy to kajdanki na innowacje. My chcemy móc wdrożyć pomysł na produkt w kilka tygodni, nie miesięcy. Chcemy eksperymentować i mieć czas na przetestowanie rozwiązania zanim wprowadzimy go na rynek” – podkreślali uczestnicy „Śniadania z Inspiracją”.

Współpraca działów prowadzi do sukcesu

Jak wynika z różnych źródeł, już 90% polskich firm przyjęło strategię digitalizacji. Problemem zdaje się być natomiast ustalenie, kto powinien być odpowiedzialny za przeprowadzenie takiego wdrożenia. Do tej pory część firm próbowała powołać stanowisko Chief Digital Officera, jednak bardzo szybko dochodzono do wniosku, że jedna osoba nie jest w stanie zająć się takim procesem – najwięcej czasu spędzała bowiem na szkoleniach lub konferencjach. Czasami tę odpowiedzialność przerzuca się nawet na działy HR.

 „Bogactwo w nowej epoce płynie wprost z innowacji, a nie optymalizacji. Czyli bogactwa nie zdobywa się dziś przez doskonalenie tego, co jest znane, ale przez niedoskonałe wykorzystanie tego, co nieznane” – słowa Kevina Kelly’ego, pisarza, autora m.in. niedawno wydanej pozycji „Nieuniknione. Jak inteligentne technologie zmienią naszą przyszłość”.

Oczywistym wydaje się zatem, że danie biznesowi zielonego światła może wpłynąć na wzrost kreatywności i przyczynić się do współtworzenia przez nich innowacji cyfrowych. Na rynku są już dostępne narzędzia, które pozwalają przedsiębiorcom na kreowanie bardzo ciekawych rozwiązań, np. w chmurze. Kluczowe staje się zatem wypracowanie zasad współpracy z działami IT.

Pracownicy mogą wziąć stery w swoje ręce

Zrzucanie odpowiedzialności wyłącznie na jeden dział, którym najczęściej jest IT, nie jest dobrą strategią biznesową. Kluczem do sukcesu jest bowiem demokratyzacja innowacji na wszystkich szczeblach organizacji, a także myślenie o tzw. kompetencjach transformacyjnych.

Zmiana powinna płynąć z samej góry, czyli od prezesów, którzy często tłumaczą brak działania brakiem środków czy czasu. Tymczasem to oni są odpowiedzialni za wprowadzenie transformacji, a co najważniejsze – za przeprowadzenie przez nią wszystkich swoich pracowników. To bardzo istotna i często pomijana zależność. Firmy wydają duże pieniądze na procesy i systemy, a nie inwestują w ludzi, którzy nie są ani odpowiednio przygotowani do takiej pracy, ani jakkolwiek zmotywowani.

Jak jednak podkreśliła ekspertka  „Śniadania z Inspiracją”, Karolina Marzantowicz, CTO Blockchain The Heart, każdy w takiej roli w jakiej obecnie jest, może robić coś aby być bardziej innowacyjnym.  Może to być przedefiniowaniu swojej roli, czy wykonywanie obecnych obowiązków w taki sposób, aby osiągać to samo nowymi, kreatywnymi metodami, lub wręcz osiągać więcej dzięki otwarciu się na inne myślenie i sposoby docieraniu do celu. Na każdym szczeblu kariery potrzebujemy umiejętności cyfrowych (nie koniecznie mowa tu o zaawansowanym programowaniu), np. jeśli chodzi chociażby o komunikację z pracownikami, partnerami, klientami. Sięgamy po coraz to nowe kanały i narzędzia komunikacji, i nie możemy już tego zdelegować.  Stworzenie nowocześniejszego raportu, ciekawe graficznie wizualizacja danych, prezentacja z efektami, które dech zapierają,  opracowanie prostej strony www projektu czy produktu- to wszystko da się zrobić bez działu IT.  Umożliwia zarówno szybszy rozwój firmy, jak i osobisty. Chodzi o inwestycje w umiejętności digitalizacyjne szeroko pojęte, brak strachu przed technologią i nowościami, i  i o bycie „digital ready”.

Brzemię odpowiedzialności spada na liderów

Druga ekspertka spotkania, Aleksandra Gren, Członek Zarządu Fiserv Polska, zwróciła uwagę na fakt że w Azji świadomość dostosowywania się do nowego, cyfrowego świata jest bardzo wysoka. Przykładowo już ponad 53% pracowników spędza pomiędzy 1-5 własnego czasu tygodniowo na zdobycie i udoskonalenie nowych umiejętności cyfrowych. W Niemczech jest to ok 30% a w innych krajach Europy jeszcze mniej według raportu Vodafone.

A warto podkreślić, że zmiany technologiczne nie będą następować wolniej. Dlatego Ci, którzy chcą pozostać wciąż atrakcyjnym, na zmieniającym się rynku pracy, nie mają wyjścia – muszą postawić na rozwój.  Dotychczas firmy stawiały na software i hardware teraz czas na mindware – czyli przygotowanie pracowników do transformacji cyfrowej, dlatego tak ważnym jest podjęcia programów upskillingu i reskillingu  – jak podkreśliła Joanna Pruszyńska-Witkowska, Członek Zarządu FutureCollars.  Jednak świadomość pracowników firm w tym zakresie jest wciąż zbyt mała. Jak wskazała Magdalena Legęć, Przewodnicząca Rady Kompetencji Sektora Finansowego, aż 98% pracowników banku zapytanych o to jakie kompetencje chciałoby rozwijać podczas oferowanych im szkoleń, wskazało na „stare” umiejętności, które powoli zaczynają być bezużyteczne. Oznacza to, że większość pracowników nie wie czego oczekują firmy i czego mają się uczyć.

Stąd szczególnie ważna jest rola firm i ich liderów. Mowa o pojęciu Corporate Digital Responsibility (z ang. korporacyjna odpowiedzialność cyfrowa), który określa odpowiedzialność pracodawców w stosunku do swoich pracowników. Jeśli nie zostaną oni zachęceni do zmian, równie dobrze można by było ich skazać na wykluczenie z rynku pracy.

Partnerem spotkania była firma FutureCollars szkoła IT przygotowująca osoby indywidualne oraz pracowników do pracy w środowisku cyfrowym, oferując intensywne bootcampu online ze wsparciem mentorów praktyków.  Kursy jak Virtual Master, Digital Master, FrontEnd Developer, Java Developer, Tester Automatyczny, Data Scientist, UX Designer.

58 proc. menedżerów napotyka problemy podczas migracji danych do chmury, a cały proces okazuje się często bardziej złożony, niż się wydawało. Raport firmy 7N “Cloud Adoption. Executive Brief 2019” pokazuje, że w związku z tym szybko przybywa stanowisk pracy związanych z rozwiązaniami chmurowymi, a wartość rynku cloud rośnie w tempie 16 proc. rocznie.

W ciągu minionych trzech lat w USA aż dwukrotnie przybyło ofert pracy, gdzie od kandydata wymaga się znajomości oprogramowania bazującego na chmurze – podał serwis rekrutacyjny Indeed. Raport “Cloud Adoption. Executive Brief 2019” autorstwa ekspertów 7N – firmy zajmującej się pozyskiwaniem programistów dla dużych międzynarodowych projektów – udowadnia, że to nie chwilowa moda. Globalne wydatki firm i organizacji na rozwiązania chmurowe wzrosły na przestrzeni ostatniej dekady o 366 proc., osiągając w tym roku wartość 214 mld dolarów.

– Powstanie internetu wprowadziło świat na nowy poziom szybkości funkcjonowania. Większa dostępność technologii i jej niższe ceny przewartościowały wiele elementów przewagi konkurencyjnej firm z „posiadam” na „potrafię” czy też „tworzę”. Nasze codzienne życie również nabrało nowej dynamiki. Coraz istotniejsze staje się, co możemy osiągnąć tu i teraz. Model posiadania staje się powoli przestarzały w stosunku do modelu korzystania. Rezygnujemy z gromadzenia płyt i cyfrowych bibliotek muzyki na rzecz usług strumieniowania, a klasyczną telewizję zastępują usługi VoD. Zdjęcia, książki czy filmy przechowujemy na „wirtualnych półkach”. Myślimy już nie tyle o zakupie auta, co o formacie, w którym będziemy je użytkować w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu.

Analogiczne trendy obserwujemy w świecie biznesu. Firmy, reagując na bardzo dynamiczne zmiany zapotrzebowania na IT, rezygnują z klasycznych modeli posiadania na rzecz modeli korzystania. Sprawne IT jest minimalną koniecznością. Sprawne i dynamiczne wykorzystanie możliwości, jakie daje IT, jest przewagą konkurencyjną. Dzięki rozwiązaniom chmurowym, firma może w trybie niemal natychmiastowym skalować dostęp do infrastruktury, zasobów a nawet funkcjonalności wykorzystywanych aplikacji. To przyszłość nowoczesnego IT – zauważa Sebastian Podleśny, dyrektor zarządzający 7N w Polsce.

Wyzwania i korzyści

Co wielka migracja do chmur oznacza dla organizacji? 7N szacuje że już połowa wydatków na infrastrukturę IT związana jest z rozwiązaniami chmurowymi, a aż 58 proc. menedżerów firm napotyka problemy podczas migracji do chmury.

Autorzy raportu zwracają uwagę zwłaszcza na kwestie związane z bezpieczeństwem danych. Aż 43 proc. firm wskazuje ten obszar jako jedno z wyzwań napotkanych przy adaptacji rozwiązań chmurowych.

Autorzy przytaczają również wyniki badania przeprowadzonego przez firmę Flexera, od ponad 30 lat rozwijającą narzędzia optymalizujące korzystanie z oprogramowania przez organizacje. Wśród problemów związanych z migracją firm do chmur wymienione zostało nadzorowanie chmury, zarządzanie wydatkami związanymi z jej obsługą, zgodność z innymi używanymi systemami oraz bezpieczeństwo, czyli de facto braki “chmurowych” zasobów kadrowych.

– Rynek rozwija się tak szybko, że już od dawna nie ma ofert dla zwykłych “fachowców od chmur”. Obszar ten ma więc własnych specjalistów. Cloud Architect, Cloud Software Engineer, Cloud System Administrator, czy Cloud Sales, by wymienić tylko kilka. Do tego istnieją profesje zajmujące się tą technologią niejako “od zaplecza” czyli utrzymaniem infrastruktury chmurowej i bezpieczeństwem danych. Da się zauważyć wykształcają się niszę dla osób, które łączą doświadczenia pracy z głównymi dostawcami chmury, jak: Azure, Amazon, Google i innymi. To swego rodzaju “poligloci chmurowi”. Od 2017 roku obserwujemy też wyraźny wzrost adopcji Kubernetes’a – najpopularniejszego obecnie orkiestratora kontenerów, niezależnie od chmury na jakiej jest wdrażany. To pozwala przewidzieć wzrost zapotrzebowania także na specjalistów z wiedzą o tym ekosystemie. Wartość chmurowego segmentu branży IT rośnie w tempie 16 proc. rocznie, więc spodziewamy się, że specjalizacja zawodów jeszcze się zwiększy – mówi Maciej Misztal, Cloud Expert z 7N.

Październikowe dane GUS, podsumowujące statystyki budownictwa mieszkaniowego w trzech zakończonych kwartałach bieżącego roku, wciąż sygnalizują utrzymywanie się koniunktury inwestycyjnej w pierwotnym segmencie rynku mieszkaniowego na budzącym respekt poziomach. Stan ten powoli zaczyna przypominać nie mającą końca historię.  

Nowe inwestycje wciąż na fali

We wrześniu deweloperzy dość wyraźnie podkręcili wynik nowych budów do poziomu ponad 12,5 tys. mieszkań, co dało rezultat lepszy zarówno r/r jak i m/m odpowiednio o 12 i 14 proc. Wg ekspertów portalu RynekPierwotny.pl tego typu progres uwidacznia dążenie inwestorów do utrzymywania w dłuższym okresie czasu wolumenów nowych inwestycji na względnie stałych, bliskim rekordowych poziomach.

W sumie wynik po trzech kwartałach przekraczający grubo poziom 100 tys. rozpoczętych lokali deweloperskich budzi respekt, zapowiadając rekord na koniec roku w tej kategorii danych.

Jak podkreśla portal RynekPierwotny.pl, jakichkolwiek oznak słabości nie zdradza także koniunktura inwestycyjna w części dotyczącej inwestorów indywidualnych. Ci ostatni rozpoczęli we wrześniu budowę z górą 8,5 tys. domów, a od początku roku już prawie 73 tys. Tym samym ogółem w ramach wszystkich form budownictwa od początku roku ruszyła w kraju budowa blisko 180 tys. lokali, co oznacza rok do roku progres równy 2,6 proc.

Wysyp w nowych pozwoleniach

Tymczasem wolumen nowych pozwoleń na budowę od początku roku pozostaje w średnioterminowym trendzie wzrostowym, który zresztą dominuje również w długoterminowym, a więc kilkuletnim terminie. Tym samym powszechne już obecnie utyskiwania deweloperów na poważne trudności w pozyskiwaniu nowych terenów inwestycyjnych, a także na piętrzące się bariery administracyjne w przygotowywaniu nowych inwestycji jakby nie do końca znajdują potwierdzenie w publikowanych co miesiąc gusowskich danych sygnalnych.

Potwierdza to doskonale tegoroczny wrzesień, w którym deweloperzy pozyskali rekordową w skali miesiąca liczbę nowych pozwoleń na poziomie ponad 16,5 tys. Od początku roku zgromadzili oni już z górą 123 tys. przedmiotowych decyzji administracyjnych, co daje wynik o blisko 5 procent lepszy od uzyskanego w analogicznym okresie ubiegłego roku. Natomiast ogółem wolumen pozwoleń lub zgłoszeń z projektem budowlanym po trzech kwartałach przekroczył już wyraźnie okrągły poziom 200 tys. jednostek, co świadczy o tym, że obok deweloperów także inwestorzy indywidualni nie zamierzają ograniczać nowych inwestycji w przewidywalnej przyszłości.

Statystyki nowych pozwoleń na budowę są jak wiadomo podstawowym parametrem oceny potencjału popytowego rynku przez deweloperów w perspektywie co najmniej kilku kwartałów. Dane GUS wyraźnie sygnalizują zatem, że w dalszym ciągu oceniają oni potencjał koniunktury pierwotnego segmentu mieszkaniówki w dłuższym terminie jednoznacznie optymistycznie. Na razie niewiele wskazuje też na to, że przedsiębiorcy budujący mieszkania na sprzedaż będą zmuszeni do rewizji swojego stanowiska także w kwestii pozyskiwania kolejnych pozwoleń.

Mieszkania oddane bez niespodzianek

Tradycyjnie od dłuższego już czasu bardzo mocnym ogniwem bieżących danych GUS pozostaje sytuacja dotycząca mieszkań oddawanych do użytkowania, co w czasach nieco słabnącej, acz wciąż jeszcze żywej prosperity jest zjawiskiem jak najbardziej naturalnym. Jak tłumaczą eksperci z portalu RynekPierwotny.pl przedmiotowe statystyki nie zależą bowiem od aktualnej sytuacji rynkowej, ale są efektem stanu koniunktury inwestycyjnej sprzed około półtora do dwóch lat, a wiec okresu odpowiadającego cyklowi inwestycyjnemu w budownictwie mieszkaniowym. Stąd też ta właśnie kategoria gusowskich danych mieszkaniowych utrzymuje się na rekordowych poziomach z bardzo dobrą perspektywą jeszcze przez dłuższy okres czasu.

W tym przypadku zdecydowany prym wiodą deweloperzy, którzy oddając od początku roku już prawie 91 tys. lokali notują, bagatela, 17- procentowy progres rok do roku. Z kolei ogółem w okresie styczeń – wrzesień br. oddano już blisko 145,5 tys. mieszkań, czyli o ponad 12 proc. więcej aniżeli w pierwszych dziewięciu miesiącach ubiegłego roku.

Lektura najnowszej informacji GUS, komunikującej statystyki pierwotnego rynku mieszkaniowego w trzech pierwszych kwartałach br., rysuje obraz wciąż mocno rozpędzonej koniunktury inwestycyjnej. I nie ma tu większego znaczenia, że w przypadku najważniejszych dla bieżącego stanu koniunktury statystyk, czyli nowych inwestycji i pozwoleń, liczony rok do roku progres nie przekracza już nawet 5 procent. Bardziej liczy się, że wzrost danych wciąż jest notowany. Mamy więc od dość już dawna coś w rodzaju sprawozdawczej monotonności, polegającej na systematycznym komunikowaniu wysokiej, zdecydowanie ponadprzeciętnej aktywności inwestycyjnej deweloperów mieszkaniowych, której końca historii póki co nie widać.

Autor: Jarosław Jędrzyński, ekspert portalu RynekPierwotny.pl

W 2018 r. znacząco wzrosła wartość napojów winiarskich wywożonych z Polski. Tak wynika z danych Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej dotyczących eksportu wyrobów alkoholowych*. Jak tłumaczą eksperci zrzeszeni w Związku Pracodawców Polska Rada Winiarstwa, to efekt wyższej jakości eksportowanych wyrobów. Ta sytuacja  jest odzwierciedleniem tego, co dzieje się aktualnie w branży winiarskiej – wyroby tanie, niskiej jakości, odchodzą do historii.

Jeszcze w 2000 r. eksport wyrobów winiarskich był  bardzo niewielki, wręcz symboliczny  – poniżej 1 mln litrów. – Sytuacja od tego czasu uległa istotnej zmianie – mówi Magdalena Zielińska, Prezes Związku Pracodawców Polska Rada Winiarstwa. – Z raportu wynika, że w zeszłym roku z Polski wyjechało ponad 27 mln litrów wyrobów winiarskich. Wprawdzie w 2018r. ilościowo zaobserwowaliśmy pewną stagnację, ale za to bardzo duży skok odnotowała wartość – zwiększyła się ona aż o 33% (do 31 mln EUR). Taka sytuacja  jest odzwierciedleniem tego, co aktualnie dzieje się na rynku winiarskim – wyroby tanie, niskiej jakości odchodzą do historii – komentuje  Magdalena Zielińska.  Dane wstępne za pierwsze półrocze 2019 r. mówią natomiast o wzroście ilości o 12,6%  (do 14,3 mln litrów) względem tego samego okresu roku ubiegłego.

Co sprzedajemy za granicą? Głównie wysokojakościowe wyroby z grupy fermentowanych napojów winiarskich – m.in. wina owocowe, cydry czy miody pitne. Słowem – to, co stanowi trzon produkcji winiarskiej w naszym kraju.

Kilkanaście państw Unii Europejskiej, Chile, Australia, Kanada, USA – tam swoje wyroby eksportuje firma Bartex. Jak mówi Grzegorz Bartol, wiceprezes firmy, to głównie wina jabłkowe, musujące oraz produkty BIO. – Rynek produktów  winiarskich BIO w Polsce dopiero się rodzi, ale  będzie się bardzo szybko rozwijał. Świadomość i zamożność naszych konsumentów z roku na rok wzrasta. W tej chwili produkty z certyfikatem BIO sprzedajemy rzeczywiście głównie na rynkach zagranicznych – opowiada Grzegorz Bartol. W tej chwili około 10 procent przychodów firmy Bartex stanowią produkty przeznaczone właśnie na eksport.

–  15 lat temu sprzedawaliśmy głównie wina słodkie w finezyjnych butelkach do sąsiednich państw. Dziś nasi odbiorcy poszukują win lepszej jakości w oryginalnym opakowaniu – tłumaczy Grzegorz Bartol.

Potwierdza to Anna Kalinowska, Dyrektor ds. Produkcji i Inwestycji w firmie Henkell Freixenet Polska Sp. z o. o. i wymienia całą listę krajów, do których jej firma eksportuje wermuty oraz wysokojakościowe wina owocowe: – To kraje Europy Wschodniej, m.in. Rosja, Ukraina, Łotwa, Liwa, Europy Środkowej (np. Czechy) i Zachodniej – Niemcy, Wielka Brytania, Holandia. Eksportujemy także do  krajów Bliskiego Wschodu np. Izraela, a także do USA – z dumą mówi Anna Kalinowska.

Na intensywny rozwój eksportu stawia także firma JNT Group. Swoje wyroby sprzedaje już do ponad 30 krajów na pięciu kontynentach. – Naszym głównym produktem eksportowym jest marka Monte Santi, która dzięki swemu międzynarodowemu charakterowi szybko zdobywa popularność w kolejnych państwach – mówi Jakub Nowak, Prezes Zarządu JNT Group S.A. Sp.K. – Drugim ważnym produktem eksportowym jest  Grzaniec Galicyjski, za którym tęskni Polonia. Polacy mieszkający zagranicą chętnie sięgają po ten trunek.

Od dwóch lat eksport firmy JNT Group rośnie skokowo. – W 2018 roku podwoiliśmy jego wartość i w tym roku również osiągniemy wysoką dynamikę. Obecnie otwieramy bardzo dużo nowych kierunków, należy jednak pamiętać, że procesy eksportowe trwają bardzo długo. Jest to zazwyczaj od 3 do 12 miesięcy od momentu osiągnięcia porozumienia – tłumaczy Jakub Nowak. I przyznaje, że strategia firmy zakłada intensywny rozwój na rynkach zagranicznych, m.in.  otwarcie przedstawicielstw poza Polską.

Warto wspomnieć o zainteresowaniu polskim winem gronowym i rodzimymi winnicami. Firma JF Hillebrand, globalny operator logistyczny, specjalizujący się w transporcie napojów alkoholowych między kontynentami, dostaje od czasu do czasu takie zapytania i prośby o próbki trunków z polskich winnic. – Na indywidualne zamówienie klientów z Wielkiej Brytanii czy Niemiec sprowadzamy czasami butelkę konkretnego wina z konkretnej winnicy. Ale to wciąż znikome ilości – mówi Izabela Dąbrowska z firmy  JF Hillebrand. – Pięknym momentem w historii naszej firmy byłoby móc zatankować wino z polskiej winnicy do dużego zbiornika – ISO tanka czy  Flexi tanka i zawieźć je do innego kraju na świecie – konkluduje Izabela Dąbrowska.

W tej chwili wyjeżdżające z Polski wino gronowe to praktycznie w całości reeksport.

• Wykazany zysk przed opodatkowaniem 1,3 mld USD; skorygowany zysk przed opodatkowaniem 1,5 mld USD
• Wykazany RoCET12 12,1% za 3 kwartał 2019 i 13,8% za wrzesień 2019
• Wskaźnik kapitału CET1 13,1% i wskaźnik dźwigni CET1 3,8%; wskaźnik dźwigni Tier 13 5,6%
• Zainwestowane aktywa o wartości 3,4 mld USD w GWM i AM łącznie; przy NNM w wysokości 49 mld USD
• UBS po raz piąty potwierdził swoją pozycję lidera Dow Jones Sustainability Index

Pomimo zewnętrznych trudności UBS przedstawia solidne wyniki za trzeci kwartał 2019 roku. Wykazany zysk przed opodatkowaniem wyniósł 1345 mln USD, co oznacza spadek o 21% w ujęciu rok do roku (r/r), a skorygowany zysk przed opodatkowaniem spadł o 18% do poziomu 1459 mln USD. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów Grupy wyniósł 79,1%. Zysk netto przypisany akcjonariuszom wyniósł  1 049 mln USD, co oznacza spadek o 16% r/r. Wykazany zwrot z kapitału CET12 (RoCET1) wyniósł 12,1%.

Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Global Wealth Management (GWM) wyniósł 919 mln USD; zainwestowane aktywa osiągnęły nowy najwyższy poziom 2502 mld USD; okresowy przychód z tytułu opłat netto wzrósł w porównaniu do poprzedniego kwartału. Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Personal & Corporate Banking wyniósł 362 mln USD; wzrost wolumenu nowych transakcji netto w bankowości osobistej wyniósł 3,0% (3,1% we frankach szwajcarskich). Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Asset Management (AM) wyniósł 135 mln USD, przy wyższych przychodach operacyjnych r/r; zainwestowane aktywa wzrosły do ​​858 mld USD, głównie dzięki silnym napływom nowych pieniędzy netto (NNM). Investment Bank (IB) wygenerował skorygowany zysk przed opodatkowaniem w wysokości 203 mln USD; skorygowany roczny zwrot ze średniego kapitału RoAE wyniósł 6,6%. Skorygowana strata przed opodatkowaniem Corporate Center wyniosła 160 mln USD.

Pozycja kapitałowa UBS pozostaje silna, przy wskaźniku kapitału CET1 wynoszącym 13,1%, wskaźniku dźwigni CET1 wynoszącym 3,8%, w pełni stosowanym wskaźniku dźwigni Tier13  wynoszącym 5,6% oraz całkowitej zdolności do pokrycia strat na poziomie 88 mld USD. W trzecim kwartale 2019 roku w ramach programu skupu akcji własnych UBS odkupił papiery wartościowe o wartości 306 mln USD; wykup w ujęciu rok do roku wyniósł 604 mln USD. Kapitał własny przypisany akcjonariuszom wzrósł o 3 mld USD, z czego 2 mld USD związane było z innymi całkowitymi dochodami generowanymi z programów określonych świadczeń, odzwierciedlając głównie uznanie nadwyżki szwajcarskiego programu emerytalnego, która nie miała wpływu na kapitał CET1.

„Osiągnęliśmy solidne wyniki i wygenerowaliśmy atrakcyjne zwroty, biorąc pod uwagę warunki rynkowe. W dalszym ciągu podejmujemy działania mające na celu zwiększenie rentowności i dalsze wykorzystywanie mocnych stron naszej zróżnicowanej franczyzy, zapewniając długoterminową wartość dla naszych klientów i akcjonariuszy.” – Sergio P. Ermotti, Dyrektor Generalny Grupy UBS.

Perspektywy

Środki stymulujące i łagodzenie polityki pieniężnej przez banki centralne mogą pomóc zniwelować wpływ spowolnienia globalnego wzrostu gospodarczego w średnim okresie. Napięcia geopolityczne i spory handlowe nadal mają raczej negatywny wpływ na zaufanie inwestorów. Pozytywny impuls do rozwiązania tych problemów prawdopodobnie poprawi zaufanie i perspektywy gospodarcze.

Niskie i utrzymujące się ujemne stopy procentowe oraz oczekiwania na dalsze poluzowanie polityki pieniężnej wpłyną negatywnie na przychody netto z tytułu odsetek w porównaniu z ubiegłym rokiem. Nasza dywersyfikacja regionalna i biznesowa, a także podejmowane przez nas działania pomogą złagodzić trudności. Segment stałych przychodów powinien również skorzystać w wyniku lepiej zainwestowanych aktywów.

W procesie realizacji naszej strategii równoważymy inwestycje pod kątem wzrostu, jednocześnie zarządzając nimi w sposób umożliwiający poprawę efektywności. Pozostajemy zaangażowani w realizację naszych celów w zakresie zwrotu kapitału, jak i tworzenie trwałej, długoterminowej wartości dla naszych akcjonariuszy.

Przegląd wyników za trzeci kwartał 2019 roku

Skorygowany w trzecim kwartale zysk UBS przed opodatkowaniem wyniósł1 1459 mln USD (spadek o 18% r/r), a wykazany zysk przed opodatkowaniem wyniósł 1345 mln USD (spadek o 21%  r/r). Skorygowane dane w tym kwartale nie uwzględniają 69 mln USD kosztów restrukturyzacji, a także 46 mln USD strat netto z przeliczenia walut obcych. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów wyniósł 79,1%. Zysk netto przypisany akcjonariuszom wyniósł 1049 mln USD (spadek o 16% r/r) przy rozwodnionym zysku na akcję wynoszącym 0,28 USD (spadek o 14% r/r). Wykazany zwrot z kapitału CET12 wyniósł 12,1%.

Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Global Wealth Management to 919 mln USD, (2%) r/r

Stałe dochody netto z tytułu opłat wzrosły drugi kwartał z rzędu w przypadku lepiej zainwestowanych aktywów, ale spadły w ujęciu rok do roku. Przychody z transakcji wzrosły o 14%, a przychody netto z tytułu odsetek spadły o 3%. Penetracja związana z upoważnieniami pozostała na stabilnym poziomie i wyniosła 34,4% zainwestowanych aktywów. Pożyczki były stabilne w ujęciu sekwencyjnym, ponieważ dodatnie nowe kredyty netto zostały w dużej mierze zrównoważone wahaniami walutowymi. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów wyniósł 77,7%. Nowe pieniądze netto osiągnęły poziom 15,7 mld USD; a ich stopa wzrostu wyniosła 2,5%. Skorygowana marża netto wyniosła 15 pb.

Skorygowany zysk netto przed opodatkowaniem Personal & Corporate Banking (P&C) to 360 mln CHF, (10%) r/r

Przychody operacyjne spadły pomimo wyższych przychodów z transakcji, głównie ze względu na wzrost kosztów strat kredytowych, co wynikało przede wszystkim z rezerwy na pojedyncze narażenie, a także niższych przychodów netto z tytułu odsetek. Skorygowane koszty operacyjne pozostały niezmienione pomimo dalszych inwestycji w technologię. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów wyniósł 58,7%. Dynamika działalności utrzymała silną pozycję, przy wzroście wolumenu nowych operacji bankowości osobistej o 3,1%; obszar kredytów również rósł w sposób sekwencyjny. Marża odsetkowa netto wyniosła 150 pb.

Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Asset Management (AM) to 135 mln USD, (+6%) r/r

Skorygowany zysk przed opodatkowaniem w ujęciu rocznym urósł czwarty kwartał z rzędu. Opłaty za zarządzanie netto w tym kwartale wzrosły o 12 mln USD, odzwierciedlając lepiej zainwestowane średnie aktywa. Opłaty za wyniki spadły o 3 mln USD. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów wzrósł do poziomu 71,1%. Zainwestowane aktywa wzrosły do ​​858 mld USD, a napływ nowych pieniędzy netto z wyłączeniem rynków pieniężnych osiągnął poziom 24,1 mld USD.

Skorygowany zysk przed opodatkowaniem Investment Bank (IB) to 203 mln USD, (59%) r/r

Niższe przychody były wynikiem działań prowadzonych przez Corporate Client Solutions (spadek o 19%), częściowo ze względu na zmniejszenie globalnych pul opłat, a także spadek wartości instrumentów kapitałowych (spadek o 7%) oraz kursów walut, stóp procentowych i kredytów (spadek o 1%), odzwierciedlając częściowo udany kwartał ubiegłego roku. Koszty operacyjne wzrosły, częściowo dlatego, że trzeci kwartał 2018 roku obejmował zwolnienia netto z tytułu kosztów postępowania sądowego. Skorygowany wskaźnik kosztów do przychodów wyniósł 88,4%. Skorygowany zwrot z przypisanego kapitału własnego wyniósł 6,6%. Koszty restrukturyzacji w czwartym kwartale 2019 roku związane ze zmianami strukturalnymi w Banku Inwestycyjnym, wyniosą około 100 mln USD.

Skorygowana strata przed opodatkowaniem Corporate Center wyniosła 160 mln USD.

Zaangażowanie w zrównoważoną działalność

UBS jest oddany idei tworzenia długoterminowej wartości dla swoich klientów, pracowników, inwestorów i społeczeństwa. Potwierdzeniem zaangażowania UBS jest niezmienne uznanie, jakim darzona jest firma za swoje działania i potencjał związany ze zrównoważonymi inwestycjami, filantropią, polityką środowiskową i zasadami dotyczącymi praw człowieka, które regulują relacje z klientami i dostawcami, jak i pozytywnym wpływem firmy na ekologię i zaangażowaniem społecznym.

Sprawdzony lider na polu zrównoważonego rozwoju

Po raz piąty z rzędu UBS zajął pierwsze miejsce w rankingu Zróżnicowanych Usług Finansowych i Rynków Kapitałowych Dow Jones Sustainability Index (DJSI). UBS jest nie tylko liderem branży w ogólnej ocenie; został również wyróżniony we wszystkich trzech obszarach: ekonomicznym, środowiskowym i społecznym. Indeks, w którym uwzględniono ponad 3500 największych firm na świecie, jest powszechnie uznanym, ogólnoświatowym ratingiem poziomu stabilności korporacyjnej.

UBS ma zaszczyt być jednym z sygnatariuszy Zasad Odpowiedzialnej Bankowości, ogłoszonych we wrześniu br. Zgodnie z tymi zasadami, wiodące banki na całym świecie, które posiadają łączne aktywa o wartości 47 mld USD stanowiące jedną trzecią światowego sektora bankowego, zobowiązały się do strategicznego dostosowania działalności swoich przedsiębiorstw do celów zrównoważonego rozwoju ONZ (ONZ SDG) i porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatycznego, jak również zwiększenia swojego wkładu w działania nakierowane na osiągnięcie założeń przedstawionych w obu dokumentach.

Innowacyjne, zrównoważone rozwiązania inwestycji o dużym oddziaływaniu

We wrześniu UBS ogłosił pozyskanie 225 mln USD od swoich klientów prywatnych na rzecz KKR Global Impact Fund, co stanowi znaczący krok w kierunku wypełnienia zobowiązania, aby przeznaczyć 5 mld USD aktywów pochodzących od klientów na nowe inwestycje o dużym oddziaływaniu, dedykowane realizacji celów zrównoważonego rozwoju ONZ do końca 2021 roku. Suma ta stanowi jedną z największych w historii inwestycji w narzędzie inwestycyjne o dużym oddziaływaniu, pochodzące z rynku private equity.

Zrównoważone rozwiązania inwestycyjne obejmują wielokrotnie nagradzaną strategię UBS Climate Aware, w ramach której niedawno wygenerowano 2 mld USD w zainwestowanych aktywach. Strategię wspiera program aktywnego zaangażowania korporacyjnego, którego celem jest wprowadzenie pozytywnych zmian prowadzących do wdrożenia gospodarki niskoemisyjnej. Ponadto, po pomyślnym zamknięciu UBS Clean Energy Infrastructure Switzerland 2, firma zebrała łącznie 472 miliony CHF w ramach drugiej oferty swojego pionierskiego rozwiązania inwestycyjnego, zapewniając inwestorom instytucjonalnym dostęp do zróżnicowanego portfela inwestycji w obszarach wzrostu zrównoważonej produkcji energii, efektywności energetycznej i infrastruktury dostaw, ze szczególnym uwzględnieniem Szwajcarii.

Informacje zawarte w niniejszym komunikacie prasowym, o ile nie określono inaczej, zostały zaprezentowane w odniesieniu do UBS Group AG w sposób skonsolidowany. Informacje finansowe odnoszące się do UBS AG (skonsolidowane) nie różnią się istotnie od informacji dotyczących UBS Group AG (skonsolidowane), a porównanie UBS Group AG (skonsolidowane) i UBS AG (skonsolidowane) znajduje się na końcu niniejszego komunikatu.

1 Skorygowane wyniki to środki finansowe nieprzewidziane w GAAP określone w regulacjach SEC. Prosimy o zapoznanie się z tabelą „Wyniki naszych oddziałów biznesowych i Centrum Korporacyjnego – wykazane i skorygowane”, będące częścią niniejszej informacji prasowej.

2 Zwrot z kapitału CET1. Zysk netto przypisany akcjonariuszom (odpowiednio w ujęciu rocznym) podzielony przez średni kapitał podstawowy Tier I.

3 Wskaźnik kontynuacji działalności zgodnie ze szwajcarskimi zasadami SRB obowiązującymi od 1 stycznia 2020 r.

Ebury, jedna z największych firm fintechowych w Europie obsługująca już niemal 2 tysiące polskich firm, ogłosiła swoje pierwsze przejęcie. Firma zainwestowała we Frontierpay, dostawcę specjalistycznej usługi płatności wynagrodzeń dla firm, które wypłacają wynagrodzenia swoim pracownikom w wielu krajach. Frontierpay rozszerzy też możliwości Ebury w zakresie technologii automatyzujących międzynarodowe płatności dla małych i średnich firm.

Akwizycja została zrealizowana w ramach programu inwestycji technologicznych Ebury.

Przejęcie Frontierpay stanowi część szerszej strategii Ebury, polegającej na inwestowaniu w technologie, które pomogą przyspieszyć automatyzację międzynarodowych procesów płatniczych. Ta założona w 2009 r. firma zapewnia przede wszystkim specjalistyczne usługi dotyczące płatności wynagrodzeń, oparte o pełną zgodność z lokalnymi regulacjami i procesy operacyjne wdrożone w 180 krajach.

– Zwiększamy paletę produktów w zakresie międzynarodowych rozliczeń dla polskich firm o specjalistyczne usługi wypłacania wynagrodzeń pracownikom praktycznie w każdym zakątku świata. Liczymy, że przejęcie Friontierpay przyspieszy nasz rozwój w Polsce, ponieważ coraz więcej rodzimych przedsiębiorców deleguje swoich pracowników do pracy zagranicą. W ostatnich latach polskie firmy szybko rozbudowują swoje oddziały i przedstawicielstwa, i co ważne już nie tylko w kluczowych krajach takich jak USA, Chiny i Indie, ale w tym na mniejszych, często egzotycznych rynkach, w tym wielu azjatyckich i afrykańskich państwach – komentuje Jakub Makurat, Country Manager Ebury na Polskę, Czechy i Słowację.

Oprócz płatności Ebury inwestuje w technologie usprawniające globalny proces handlu dla MŚP, w tym zabezpieczenia walutowe, międzynarodowe zarządzanie gotówką i finansowanie handlu. W tym celu w tym roku ogłoszono duże partnerstwa bankowe z SACE Simest i Unicaja Banco.

Ebury już obecnie obsługuje około 40 000 małych i średnich firm i instytucji na całym świecie, w tym niemal 2 tysiące w Polsce. Firma liczy, że rozszerzenie zasięgu geograficznego w regionie Azji i Pacyfiku pozwoli na szybkie pozyskiwanie kolejnych klientów. Ebury obecnie posiada 25 biur na całym świecie w 20 krajach, w tym w Warszawie i czeskiej Ostrawie.

– Ebury zatrudnia obecnie około 1000 pracowników w 25 biurach w dwudziestu krajach i obsługuje ponad 40 000 firm na całym świecie. Jesteśmy teraz globalną firmą z biurami w kilku krajach europejskich, na Bliskim Wschodzie, w Hongkongu i Chinach kontynentalnych, Australii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Inwestorami Ebury są 83North (inwestorzy w iZettle, Celonis, JustEat) i Vitruvian Partners (inwestorzy w Farfetch, Skyscanner, Darktrace, Marqeta). To wszystko pokazuje skalę naszego wzrostu w ostatniej dekadzie i jednoznacznie pozytywny odbiór nowoczesnych usług finansowych przez przedsiębiorców – dodaje Jakub Makurat.

Umowa nabycia Frontierpay podlegać będzie zatwierdzeniu przez organ nadzoru w Singapurze.