W czerwcu bieżącego roku rząd wprowadził ustawę zerowego PITu dla młodych. Oznacza to, że po złożeniu oświadczenia, pracownicy poniżej 26 roku życia zwolnieni są z płacenia podatku od swojego dochodu. Mimo negatywnych prognoz przeciwników ustawy, zwolnienie młodych z podatku PIT nie odbije się znacząco na wpływie do budżetu. Przewidywana luka we wpływach z PITu wynosi między 2 a 2,5 miliarda złotych – co przy ponad stu miliardowym wpływie do budżetu państwa i budżetów samorządowych nie jest znaczącą stratą. Zostanie ona dodatkowo zamortyzowana dzięki rosnącym płacom – a także przez to, jak wygląda w Polsce struktura wynagrodzeń. Młodzi pracownicy zarabiają dużo mniej, niż osoby starsze stażem. Taka korelacja wynagrodzeń, a co za tym idzie małe zarobki i brak bezpieczeństwa finansowego, prowadzi do masowych emigracji w tej grupie wiekowej. I to temu problemowi ma zaradzić ustawa o zerowym podatku dochodowym.

– Misja niefiskalna tego projektu jest dla państwa najważniejsza. Polega na zwiększeniu dochodów realnych ludzi młodych i powstrzymaniu ich migracji. Ucieczka ludzi w tym wieku jest najgroźniejsza pod względem demograficznym i finansowym. Ktoś, w kogo zainwestowaliśmy jako w obywatela i pracownika, nie zwraca swoja pracą i płaconymi dochodami wydatków państwa, które zostały na niego poczynione – powiedział serwisowi eNewsroom profesor Witold Modzelewski, prezes Instytutu Studiów Podatkowych. – Jeżeli uda nam się powstrzymać proces ucieczki młodego pokolenia, to warto będzie na to wyłożyć parę miliardów złotych. To stosunkowo mały koszt do osiągnięcia tego efektu. Miejmy nadzieję, że ten sygnał dla młodego pokolenia będzie dobrze odczytany i spełni swoje zadanie. Jednak żeby ocenić skuteczność ustawy musimy zobaczyć, co przyniosą następne lata – wskazuje Modzelewski.

Warto sprawdzić, które dzielnice Warszawy szczególnie upodobali sobie krajowi deweloperzy oraz ich klienci. Lista takich popularnych dzielnic zmieniła się w 2018 r.

Warszawa to miasto, które może się pochwalić zdecydowanie największą w Polsce ofertą rynku pierwotnego. Ta oferta nowych mieszkań jest ponad dwa razy większa niż w przypadku Krakowa i Wrocławia. Stolica zdecydowanie przoduje również pod względem liczby mieszkań oddawanych do użytku przez deweloperów. Na podstawie danych GUS postanowiliśmy sprawdzić, w których dzielnicach takie mieszkania powstają najczęściej. Wzięliśmy pod uwagę dane z 2017 roku oraz 2018 roku. Pokazują one, że w ujęciu rocznym doszło do ciekawych zmian.

W 2018 r. znacznie więcej mieszkań ukończono na Białołęce

Nawet wielu analityków nie wie o tym, że Główny Urząd Statystyczny podaje dokładne informacje o liczbie mieszkań ukończonych w poszczególnych dzielnicach Warszawy. Poniższa tabela prezentuje takie statystyki zaczerpnięte z Banku Danych Lokalnych GUS. Wskazują one, że w ujęciu rocznym (2018 rok/2017 rok) liczba ukończonych mieszkań deweloperskich z poszczególnych dzielnic zmieniła się następująco:

• Bemowo – brak istotnych zmian
• Białołęka – wzrost o 81%
• Bielany – spadek o 9%
• Mokotów – wzrost o 31%
• Ochota – spadek o 25%
• Praga – Południe – wzrost o 34%
• Praga – Północ – wzrost o 171%
• Rembertów – wzrost o 1144%
• Śródmieście – spadek o 75%
• Targówek – wzrost o 161%
• Ursus – wzrost o 64%
• Ursynów – spadek o 49%
• Wawer – spadek o 11%
• Wesoła – wzrost o 148%
• Wilanów – spadek o 47%
• Włochy – wzrost o 67%
• Wola – wzrost o 17%
• Żoliborz – spadek o 45%

W skali całego stołecznego rynku bardzo ważny był duży wzrost liczby mieszkań oddawanych do użytku na terenie Białołęki. „Ta wysunięta na północ dzielnica Warszawy w 2018 r. tylko nieznacznie wyprzedziła Wolę i zdystansowała Pragę – Południe oraz Mokotów (zobacz poniższa tabela). Warto wspomnieć, że rok wcześniej to właśnie Wola była dzielnicą ze zdecydowanie największą liczbą ukończonych mieszkań deweloperskich” – podkreśla Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Wzrost liczby mieszkań oddawanych do użytku m.in. na terenie Białołęki, Woli oraz Mokotowa sprawił, że cały warszawski rynek pierwotny zakończył 2018 r. z wynikiem znacznie wyższym niż poprzednio. Mowa o osiemnastoprocentowym wzroście liczby oddawanych do użytku mieszkań deweloperskich. Leszek Markiewicz z portalu NieruchomosciSzybko.pl informuje, że od stycznia do grudnia 2018 r. inwestorzy działający w Warszawie ukończyli aż 22 552 takie mieszkania.

Dla deweloperów oraz klientów znaczenia nabiera Targówek

Poniższa tabela prezentuje również zmiany udziału poszczególnych dzielnic Warszawy w łącznej liczbie mieszkań deweloperskich oddawanych do użytku w 2017 roku oraz 2018 roku. Można stwierdzić, że w ujęciu rocznym mocno na znaczeniu zyskał między innymi Targówek. Analizowany udział tej dzielnicy wzrósł bowiem z 4% do 8%. Tym samym Targówek wyprzedził między innymi Bemowo, Wilanów, Bielany, Włochy, Ursus i Ursynów.

Wzrost znaczenia Targówka na deweloperskiej mapie Warszawy to ciekawe zjawisko. Można je powiązać między innymi z poszukiwaniem przez deweloperów nowych obszarów do budowy niedrogich mieszkań. „Sporym atutem Targówka w stosunku Białołęki lub Ursusa jest bardzo dobre połączenie z centrum miasta za pośrednictwem nowo wybudowanej linii metra. Mieszkańcy wspomnianej dzielnicy niebawem będą mogli korzystać ze stacji Targówek Mieszkaniowy oraz Trocka” – komentuje Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Analizowane informacje dotyczą projektów sprzed dwóch lat

W ramach podsumowania warto podkreślić, że informacje prezentowane poniżej odzwierciedlają decyzje inwestycyjne deweloperów sprzed około dwóch lat. Tyle bowiem trwa budowa przeciętnego mieszkania przez dewelopera. Trudno przypuszczać, że w przypadku Warszawy taki czas pomiędzy rozpoczęciem i zakończeniem prac budowlanych jest znacząco krótszy lub dłuższy. „Wiele osób mogłoby być zainteresowanych informacjami o liczbie mieszkań, które deweloperzy w 2018 r. lub pierwszej połowie 2019 r. rozpoczęli na terenie poszczególnych dzielnic naszej stolicy. Główny Urząd Statystyczny niestety nie podaje tak dokładnych informacji dotyczących nowych inwestycji mieszkaniowych w Warszawie” – podsumowuje Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Źródło: Leszek Markiewicz, NieruchomosciSzybko.pl (prosimy o podlinkowanie w miarę możliwości)

Źródło: opracowanie własne na podstawie danych GUS

Indeks Conference Board obrazujący nastroje konsumenckie w USA obniżył się w sierpniu do 135,1 pkt. z 135,8 pkt. w lipcu, jednak spadek był mniejszy od oczekiwań analityków. Konsensus rynkowy dotyczący wartości indeksu w sierpniu wynosił 130,0 pkt. Dane te wskazują, że nastroje konsumentów pozostają bardzo dobre pomimo eskalacji wojen handlowych między USA a Chinami, słabej koniunktury w przemyśle i rosnącej niepewności dla globalnego wzrostu.

Drugi tydzień z rzędu GPW w Warszawie notuje wzrosty. Indeks szerokiego rynku WIG wzmocnił się w ciągu tygodnia o 1,23%. Notowania największych spółek tworzących indeks WIG20 wzrosły o 1,50%, natomiast Indeksy małych i średnich spółek odnotowały nieco słabszy wynik: sWIG80 zyskał na wartości 0,27%, z kolei mWIG40 wzmocnił się o 0,39%.

W nadchodzącym tygodniu uwagę inwestorów będą przykuwać dane napływające z USA. We wtorek (03.09.2019) poznamy indeks PMI dla przemysłu. W środę (04.09.2019) będą ujawnione dane dotyczące bilansu handlu zagranicznego Stanów Zjednoczonych. W czwartek (05.09.2019) nadejdzie kolej na dane o zasiłkach dla bezrobotnych, raport ADP, indeks aktywności biznesowej oraz dane o zamówieniach na dobra trwałe. Jednak najbardziej istotne dla inwestorów dane nadejdą w piątek (06.09.2019), wtedy poznamy dane dotyczące płacy godzinowej, zatrudnienia w sektorze pozarolniczym, długości tygodnia pracy oraz stopę bezrobocia.

Departament Zarządzania i Analiz
SUPERFUND TFI S.A.

Na obecnym rynku pracy, na którym to pracownik dyktuje warunki, pracodawcy i zatrudniane przez nich agencje HR stosują najróżniejsze strategie employer brandingowe, by spełnić oczekiwania kandydatów. Wydaje się, że na przestrzeni lat, najbardziej zmieniło się podejście do rekrutacji. Firmy prześcigają się w wynajdywaniu nowych technik rekrutacyjnych, dzięki którym mogą ściągnąć do siebie ekspertów i młode talenty, które coraz częściej okazują się niezbędne w utrzymaniu przewagi rynkowej. Niestety, „rekrutacja 2.0” kończy się na tym, że nowy pracownik  pojawia się pierwszego dnia w biurze, jest oprowadzany po firmie, przełożony przekazuje mu podstawowe informacje o czekających obowiązkach i dalej „nowy” jest pozostawiony sam sobie… Pracodawcy często zapominają o tym, jak ważny jest proces wspierania i aklimatyzacji nowych członków zespołu w „obcym” środowisku pracy, i że pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz. To, jak pracownik odbierze swoje pierwsze dni w nowej pracy, może wpływać na jego motywację i efektywność. W tym przypadku, z pomocą przychodzi onboarding. Aż 91 proc. pracowników przyjętych do firm, w których  zostało wdrożone to rozwiązanie, postanowiło zostać w nich na dłużej[1]. Co to jest onboarding i jak go stosować?

Zrekrutowanie ambitnego, kompetentnego pracownika, który nie odejdzie z firmy po kilku miesiącach albo jeszcze szybciej – to marzenie każdego pracodawcy. Aby pracownik został w firmie na dłużej, musi czuć się w niej komfortowo już od pierwszego dnia. Dlatego ważne jest poznanie wszystkich narzędzi, które dotyczą onboardingu. To nic innego, jak odpowiednie przywitanie pracownika i przygotowanie go do objęcia danego stanowiska. Na ten proces składa się wiele elementów. – Szacuje się, że aby pracownik poczuł się pewnie w nowym środowisku i zintegrował z zespołem, zaczął naprawdę rozumieć markę, w której pracuje i jej misję, potrzeba od 3 do 6 miesięcy. Ten czas zazwyczaj pokrywa się
z okresem próbnym, na który przeważnie na początku przyjmowana jest nowa osoba, mający na celu sprawdzenie, czy poradzi sobie ze wszystkimi obowiązkami. Odpowiednio przeprowadzony okres próbny, podczas którego wykazać się musi nie tylko pracownik, ale i pracodawca w połączeniu z odpowiednimi technikami onboardingowymi sprawia, że można budować trwały i zgrany zespół – uważa Agnieszka Surowiec, Dyrektor HR i Komunikacji w Intrum i dodaje, że profesjonalne podejście do onboardingu wcale nie jest trudne.

Onboarding: dlaczego ma to znaczenie?

Mówi się, że firma jest tak silna i dobra jak ludzie, którzy w niej pracują. Dlatego tym bardziej ważne jest, aby umiejętnie zmotywować zespół do pozostania w niej na dłużej. Potwierdzają to badania, które wykazały, że aż 9 na 10 pracowników przyjętych do firm z systemem onboardingowym pozostało w niej na dłużej. Co więcej, ponad połowa osób poszukujących pracy uważa, że najważniejszym aspektem decydującym o pozostaniu w firmie jest dobra komunikacja oraz jasno określone oczekiwania[2]. – Dzięki działaniom z obszaru onboardingu nowi pracownicy szybciej integrują się z zespołem, wdrażają się w nowe obowiązki. Działania, które podejmiemy w tym obszarze, dają możliwość dokładnego określenia naszych oczekiwań jako pracodawcy i wyjaśnienia pracownikowi jakichkolwiek wątpliwości, jeżeli nie zostały one rozwiane podczas rekrutacji. W ten sposób niwelujemy ryzyko wystąpienia nieporozumień, które mogą się pojawić w przyszłości – zaznacza Agnieszka Surowiec, Intrum.

Należy jednak pamiętać o tym, że rozwiązania z obszaru onboardingu, które chcemy zastosować w firmie, muszą być dopasowane do potrzeb pracujących w niej osób (i różnych stanowisk), i ukierunkowane na cele, które chce się osiągnąć. Nie wystarczy uruchomić jednorazowo zestawu działań pod nazwą „onboarding”, które będą powielane za każdym razem, kiedy zatrudniamy nową osobę. Wyznaczona ścieżka postępowania jest ważna, ale liczy się również indywidualne podejście. To jest ważne, ponieważ okazuje się, że aż 74 proc. pracowników uważa, że praktyki onboardingowe wciąż nie zostały odpowiednio wykorzystane w firmach, w których pracują[3]. Jak zatem stosować onboarding, by był skuteczny?

Cztery bardzo ważne „C”

Wśród porad ekspertów od employer brandingu i w opracowaniach tworzonych przez osoby zajmujące się profesjonalnie obszarem HR znajdziemy wiele definicji mówiących o tym, co to jest onboarding i jeszcze więcej pomysłów na to, jak go wdrożyć
w firmie, jakie konkretne kroki trzeba podjąć. Pracodawca niezaznajomiony z tym tematem może wręcz pogubić się w gąszczu informacji. Jeżeli w danej firmie nigdy wcześniej takie rozwiązania nie funkcjonowały, warto zacząć od podstaw i skupić się na „metodzie” nazwanej 4C. Nazwa podchodzi od najważniejszych obszarów, z którymi spotyka się nowy pracownik, i o które należy zadbać, aby „nowy na pokładzie” szybko stał się efektywnym pracownikiem, na którego będziemy mogli liczyć przez wiele lat[4].

1. Compliance

Chodzi o dopełnienie wszelkich niezbędnych formalności, które wiążą się bezpośrednio z zatrudnieniem nowego pracownika, np. wypełnienie dokumentacji i przygotowanie umowy, stworzenie adresu mailowego czy przekazanie sprzętu potrzebnego do pracy
i niezbędnych dostępów (np. platformy i programy informatyczne wykorzystywane w firmie). – Pracownik musi mieć swoje stanowisko pracy i zapewniony komputer (oczywiście w przypadku pracy biurowej). To wydaje się oczywiste, ale zdarzają się firmy, w których nowy pracownik przez pierwsze dwa tygodnie jest „przestawiany z kąta w kąt” i nie ma stałego miejsca, co jest złe. Nowo zatrudniona osoba już pierwszego dnia powinna otrzymać podpisaną umowę o pracę – to jest ważne dla komfortu psychicznego pracownika. Niestety, nie we wszystkich firmach jest to na porządku dziennym – zaznacza Agnieszka Surowiec.

2. Clarification

Nawet jeżeli jasno wynika to ze szczegółowo skonstruowanej umowy o pracę, bezpośredni przełożony powinien poświęcić czas na rozmowę z nowym pracownikiem i dokładnie wyjaśnić, jakie obowiązki czekają na niego na danym stanowisku, czego się od niego oczekuje, jakie ma cele do zrealizowania. – Właściwe przekazanie nowemu pracownikowi jego zadań i obowiązków jest równie ważne dla niego samego, jak i dla innych członków zespołu, do którego dołączy. Nowa osoba wkracza do zgranego, a przynajmniej znającego się zespołu. Ta sytuacja musi być w pełni komfortowa dla obu stron. Dobrym pomysłem jest także zaplanowanie kilku szkoleń wprowadzających pracownika w nowe zadania czy też serii spotkań z pracownikami starszymi stażem, a wykonującymi podobne zadania. Jest to okazja do tego, by nowy pracownik z pierwszej ręki dowiedział się, na czym będzie polegała jego praca albo jak w praktyce wygląda struktura organizacyjna firmy. Wprowadzenie mentoringu lub kogoś w postaci starszego opiekuna, który będzie „opiekował się” przydzielonym mu nowo zatrudnionym pracownikiem, w ogóle jest świetnym pomysłem na to, aby nowi członkowie zespołu szybko się zaaklimatyzowali – podpowiada Agnieszka Surowiec.

3. Culture

Każda firma ma swoje własne zasady. Niektóre są oficjalne i spisane, a inne funkcjonują na zasadzie umowy koleżeńskiej. Wszyscy pracownicy powinni je znać. Może chodzić o zasady dotyczące np. godzin pracy, dress codu, kontaktów z klientami, organizowania zebrań i spotkań służbowych, celebrowania ważnych wydarzeń związanych z pracownikami (np. urodzin), czy nawet te mówiące o tym, w których pomieszczeniach można spożywać posiłki. Im więcej informacji nowy pracownik otrzyma w ciągu kilku pierwszych dni, tym szybciej poczuje się w firmie „jak w domu” i przede wszystkim będzie rozumiał to, co się dzieje.

4. Connection

Jaki pracownik nie odejdzie z firmy w krótkim czasie po pozytywnym przejściu procesu rekrutacji? Taki, który będzie czuł się
w niej dobrze i będzie się utożsamiał z misją oraz wizją danej marki, będzie przekonany o tym, że praca, którą wykonuje ma sens
i jest potrzebna innym. Trzeba zadbać o relacje, o budowanie więzi między nowym pracownikiem (pracownikami), a resztą zespołu. Dlatego nie tylko bezpośredni przełożony, ale wszyscy pracownicy powinni być zaangażowani we wprowadzanie do firmy tych nowych. Nowo zatrudniane osoby nie powinny być wykluczane z udziału w różnych akcjach i wydarzeniach firmowych. Muszą dostawać taką samą dawkę informacji, jak pozostali, nawet jeżeli pozornie dotyczą one mało istotnych kwestii. – Uczymy się poprzez przykład, patrząc na zachowanie innych osób. Dlatego zespół odgrywa znaczącą rolę w działaniach onboardingowych – dodaje Agnieszka Surowiec.

Onboarding w praktyce

Podręczniki, instruktaże dla nowych pracowników, rozmowy z przełożonymi, pomoc kolegów – to wszystko jest ważne i niezbędne w onboardingu, ale czasami również warto postawić na mniej konwencjonalne metody i rozwiązania. Nowozatrudnionemu pracownikowi można wręczyć „pakiet powitalny” zawierający np. wizytówki kolegów, kubek z jego imieniem, smycz firmową, gotowy identyfikator, kalendarz czy notes. Są to pozornie mało znaczące drobnostki, ale doświadczenie HR-owców pokazuje, że się liczą i są doceniane przez zrekrutowanych pracowników. Każda nowa osoba może otrzymać zadanie do wykonania-quiz – odpowiedzieć na 15-20 „nietypowych” pytań dotyczących własnej osoby, a potem podzielić się wynikami ze swoim zespołem.

– Planując wdrożenie pracownika w nowe obowiązki, warto przekazać mu również najważniejsze wartości, na których opiera się działalność danej firmy. W Intrum służy nam do tego Add Value, czyli karciana gra zespołowa dedykowana pracownikom w całej Grupie. Pozwala graczom lepiej rozumieć zasady funkcjonujące w naszej firmie, dotyczące sposobu postępowania i kontaktu z kolegami z pracy, z klientami i naszymi partnerami biznesowymi oraz pomaga budować świadomość na temat znaczenia czterech wartości, czyli Empathy, Ethics, Dedication oraz Solutions, na których jest oparta nasza misja oraz wizja. Wyrażają one wszystko, w co wierzymy oraz wskazują nam drogę w każdym aspekcie naszych działań i w procesie podejmowania decyzji. Gra ma wartość edukacyjną, ale także zapewnia dobrą zabawę i co w tym kontekście najważniejsze – pozwala poznać kolegów z pracy i zżyć się z zespołem  – wyjaśnia Agnieszka Surowiec, Intrum.

Bez względu na to, jakie narzędzia onboardingowe zdecydujemy się wdrożyć, każde takie działanie powinno być przemyślane i pozytywnie wpływać na budowanie silnego i zgranego zespołu. Onboarding to sprawdzona recepta na zmniejszenie rotacji pracowników, a co za tym idzie, wyeliminuje koszty, które ponosi pracodawca w związku
z prowadzeniem „nieustającej” rekrutacji…

[1] Glassdoor for Employers, 50 HR and Recruiting Stats for 2019.

[2] Tamże.

[3] Tamże.

[4] Talya N. Bauer, Onboarding New Employees: Maximizing Success.

Polpharma Biologics podpisała globalną umowę na komercjalizację leku biopodobnego do natalizumabu ze spółką Sandoz AG. Lek jest obecnie w III fazie badań klinicznych w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Zgodnie z umową, Polpharma Biologics będzie odpowiadać za rozwój i wytwarzanie leku będącego przedmiotem współpracy. 

Polpharma Biologics jest europejską firmą biotechnologiczną, która zajmuje się opracowywaniem i  produkcją leków biopodobnych, a także innowacyjnych leków biologicznych. Wraz z innymi spółkami wchodzącymi w skład Grupy Polpharma Biologics, firma oferuje w pełni zintegrowany łańcuch usług biotechnologicznych, począwszy od rozwoju linii komórkowych, a skończywszy na dostarczaniu produktów gotowych do sprzedaży.

„Umowa dotycząca komercjalizacji stanowi kolejny krok w konsekwentnej realizacji zobowiązania spółki Polpharma Biologics do wytwarzania wysokiej jakości biofarmaceutyków dostępnych w przystępnej cenie dla pacjentów na całym świecie” — powiedział Jerzy Starak, przewodniczący Rady Nadzorczej Polpharma Biologics. „Cieszymy się z możliwości połączenia ekspertyzy z naszym partnerem, spółką Sandoz AG, dzięki czemu możliwe będzie rozszerzenie dostępu do tak ważnej opcji terapeutycznej
w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Natalizumab jest pierwszym z kilku leków w zaawansowanej fazie rozwoju w naszym portfolio, o których już wkrótce będziemy mówić.”

Blisko 85% pacjentów chorujących na stwardnienie rozsiane (SM) cierpi na postać rzutowo-remisyjną (RRMS)¹. Chorzy na SM i ich rodziny na całym świecie zmagają się nie tylko z obciążeniem wynikającym z samej choroby, ale muszą też mierzyć się z poważnymi ograniczeniami w dostępie do leków na SM w przystępnej cenie. Raport Międzynarodowej Federacji Stwardnienia Rozsianego wskazuje, że kwestia ceny stanowi najczęstszy problem związany z dostępnością leczenia SM aż w 46% z 90 badanych krajów¹. Umożliwienie dostępu do leków modyfikujących przebieg schorzenia cierpiącym na SM, stanowi poważne wyzwanie dla systemów ochrony zdrowia².

Natalizumab, lek modyfikujący przebieg choroby, stanowi dla pacjentów niezwykle cenną opcję terapeutyczną w leczeniu RRMS. Sandoz AG, partner spółki Polpharma Biologics, wprowadzi lek do sprzedaży i dystrybucji po zarejestrowaniu go na wszystkich rynkach na podstawie globalnej wyłącznej licencji. Pozostałe warunki zawartej umowy są poufne.

Dzisiejszy poranek upłynął pod dyktando publikacji indeksów PMI. Są to badania ankietowe (pytania dotyczą perspektyw na przyszłość) wśród menedżerów odpowiedzialnych za zamówienia. Jeżeli przeważają dobre odpowiedzi, to wynik przekracza 50 punktów i zapowiada wzrosty, a kiedy w przewadze są negatywne, to indeks spada poniżej wspomnianej granicy i może być zapowiedzią spowolnienia.

Dane z indeksów PMI

W nocy poznaliśmy wynik indeksu PMI dla chińskiego przemysłu. Wynik 50,4 pkt świadczy o tym, że przekroczono symboliczną barierę oddzielającą rozwój od recesji. Analitycy spodziewali się zejścia o 0,2% poniżej granicy 50 pkt. Niestety Unia Europejska nie wypada już tak dobrze. Wyniki ankiet dla państw członkowskich wynoszą zaledwie 47 pkt i są zgodne z pesymistycznymi oczekiwaniami ekspertów. Głównym winowajcą są Niemcy z rezultatem wynoszącym ledwo 43,5 pkt. Kraj ten ostatnio odczuwa negatywne skutki generowania nadwyżki budżetowej w celu redukcji deficytu. W efekcie tych danych od rana dolar umacnia się względem euro.

Polski odczyt lepszy od prognoz

Interesująco wypadły również dane z Polski. Co prawda 48,8 pkt to w dalszym ciągu wynik poniżej granicy oddzielającej rozwój od recesji, ale równocześnie aż 1,2 punktu powyżej oczekiwań. Dzięki temu złoty od rana odzyskał część strat, jakie poniósł w ostatnich miesiącach. Najwyraźniej widać to względem brytyjskiej waluty, ponieważ indeks PMI na Wyspach wyniósł 47,4 punktu i był aż o 1 pkt poniżej przewidywań. Od rana GBP poszedł w dół o całe 3 grosze. Nie bez znaczenia dla kursu funta jest też zamieszanie związane z zawieszeniem prac parlamentu i przygotowaniami do Brexitu bez umowy. Na razie ciężko mówić o tłumach na ulicach, ale protestujący przeciw takim rozwiązaniom są mocno widoczni w mediach.

Kolejny skok na OFE?

Środki dotychczas przechowywane i inwestowane w OFE trafią w 25% do Funduszu Rezerwy Demograficznej, a w 75% na specjalne prywatne konta obywateli. Według rzeczniczki rządu Joanny Kopcińskiej nie mamy do czynienia z sytuacją, w której te środki są odbierane obywatelom, ale zapewne ma na myśli tylko te 75%. Warto natomiast przypomnieć, że jest to ostatni akt likwidacji reformy emerytalnej tworzonej jeszcze w czasach koalicji AWS i UW. Ostateczne decyzje mają zapaść w ciągu pół roku, zatem temat jeszcze wielokrotnie będzie straszył inwestorów. Na razie reagują oni dość ostrożnie, ale warto mieć świadomość, że w OFE zebrana jest imponująca kwota 162 mld zł.

W kalendarzu danych makroekonomicznych brak ważnych danych, powodem jest Święto Pracy zarówno w USA, jak i Kanadzie.

Maciej Przygórzewski – główny analityk w Internetowykantor.pl

Jednym z filarów rozwoju Nationale-Nederlanden jest inwestycja w nowoczesne technologie. Od września 2019 roku odpowiedzialność za obszar IT będzie sprawował Andrzej Miron. Jako członek zarządu Nationale-Nederlanden ds. technologii oraz CIO (Chief Information Officer) będzie koordynował i nadzorował wdrażanie nowych technologii oraz cyfrowych systemów wspierających biznes.

Andrzej Miron to doświadczony menedżer z umiejętnościami w zakresie budowania i realizacji strategii IT oraz digitalizacji. Posiada ponad 20-letnie doświadczenie w branży bankowej oraz doradczej. Pracował m.in. w Raiffeisen Polbank oraz Deloitte. Zarządzał dużymi projektami transformacyjnymi, w tym fuzją technologiczną Banku Raiffeisen z Polbank oraz programem, którego celem było wzmocnienie cyfrowej oferty banku.

– Powołanie stanowiska Chief Information Officer to ważny krok w stronę spójnych i skutecznych działań prowadzących do transformacji cyfrowej firmy. Jestem przekonany, że wiedza i dotychczasowe doświadczenia Andrzeja będą nieocenionym wsparciem w realizacji wyzwań, jakie stawiamy przed naszą firmą w najbliższym czasie – mówi Paweł Kacprzyk, CEO Nationale-Nederlanden.

– Jednym z najważniejszych strategicznych działań Nationale-Nederlanden w najbliższych latach będą inwestycje w digitalizację procesów sprzedażowych i obsługowych. Cyfryzacja firmy wymaga wzmocnienia roli obszaru technologii i bezpieczeństwa, dlatego będziemy pracować nad rozbudową zespołu, rozszerzeniem kompetencji naszych pracowników oraz usprawnieniem procesów wewnętrznych IT. Chcemy nie tylko dostarczać usługi IT, ale stawać się profesjonalnym, niezawodnym partnerem biznesu wspólnie kreując wartość dla klientów Nationale-Nederlanden – mówi Andrzej Miron.

Polski rynek magazynowy utrzymuje trend wzrostowy. Podaż i popyt utrzymują się na stabilnym, wysokim poziomie. W I połowie 2019 r. deweloperzy oddali do użytku blisko 1,1 mln mkw.  nowej powierzchni, dzięki czemu rynek magazynowy w Polsce urósł do rozmiaru ponad 17 milionów mkw.

Deweloperzy nie zwalajniają tempa – w budowie znajduje się ponad 2,2 mln mkw. nowoczesnej powierzchni magazynowej, z czego 26% przypada na region Górnego Śląska. Wolumen transakcji zawartych do końca czerwca 2019 r., ukształtował się na poziomie 1,87 mln mkw. Największy wzrost zasobów ponownie odnotowano w regionie Warszawy oraz Centralnej Polski, gdzie na rynek dostarczono łącznie blisko 395 tys. mkw.

Centralna Polska na czele

W I poł. 2019 r. najwyższy poziom aktywności deweloperów zaobserwowano w Centralnej Polsce (229,4 tys. mkw.), gdzie zlokalizowane jest 35% całkowitej powierzchni magazynowej oddanej na rynek w tym okresie. Wysokim poziomem nowej podaży charakteryzowały się również mniejsze rynki, takie jak Trójmiasto czy Szczecin, gdzie oddano łącznie blisko 212,6 tys. mkw., co stanowiło 19% nowej podaży w pierwszym półroczu 2019 r. Regionami, które wykazały najniższą aktywność deweloperską lub jej brak były Toruń oraz Warszawa (III strefa).

Magazyny miejskie coraz popularniejsze

Przed branżą logistyczno-przemysłową pojawiają się wyzwania związane przede wszystkim z rosnącymi kosztami budowy, deficytem pracowników, ograniczonym dostępem do firm budowlanych oraz rosnącymi cenami energii elektrycznej w Polsce. Ze względu na najniższe od 25 lat bezrobocie i brak rąk do pracy firmy z sektora produkcji oraz e-commerce zaczynają lokować swoje obiekty magazynowe w pobliżu większych aglomeracji.

— W najbliższym czasie będziemy obserwować wzrost zapotrzebowania na magazyny miejskie, które są następstwem rozwijającego się sektora handlu on-line. Współcześni konsumenci oczekują dostaw następnego lub jeszcze tego samego dnia, co wymaga poprawy łańcucha dostaw i efektywności usług — mówi Maciej Chmielewski, senior partner, dyrektor Działu Powierzchni Logistycznych i Przemysłowych w Colliers International.

Największy popyt w Warszawie i we Wrocławiu

W pierwszym półroczu 2019 popyt na rynku magazynowym ukształtował się na poziomie 1,87 mln mkw., co oznacza 16% spadek w stosunku do tego samego okresu  w roku ubiegłym. Najwyższy popyt odnotowano w regionie Warszawy (582,2 tys. mkw.) oraz Wrocławia (324,5 tys. mkw.), co łącznie stanowiło połowę całkowitego popytu w kraju w minionym półroczu. Warszawska III strefa odnotowała jeden z najwyższych, bo aż 75-proc. wzrost popytu w odniesieniu do analogicznego okresu sprzed roku. Rynkami, które charakteryzowały się najniższym poziomem popytu okazały się Toruń i Bydgoszcz (12,1 tys. mkw.) oraz Region Zachodni (10,5 tys. mkw.).

— Największa część udziału w popycie, czyli 25%, należała do najemców z sektora logistycznego. Umowy najmu zawarte w I połowie tego roku potwierdzają również że, w dalszym ciągu sektor sieci handlowych oraz lekkiej produkcji to jedna z większych grup najemców — zaznacza Tomasz Kasperowicz, senior partner, dyrektor Działu Powierzchni Logistycznych i Przemysłowych w Colliers International.

Region Zachodni i Szczecin bez pustostanów

W analizowanym okresie współczynnik pustostanów na rynku powierzchni magazynowych ukształtował się na poziomie 5,1% i był o 0,8  pp. wyższy niż pod koniec I połowy 2018 r.

Najwięcej niewynajętej powierzchni jest dostępne na rynku warszawskim (strefa I), gdzie współczynnik wolnych powierzchni osiągnął 9,8%. Najniższy poziom wskaźnika pustostanów (średnio 2,2%) odnotowano zaś w Trójmieście, Wrocławiu oraz Regionie Wschodnim. Najlepiej wypadł Region Zachodni oraz Szczecin, gdzie z końcem I połowy roku wszystkie istniejące powierzchnie magazynowe były wynajęte.

Hatchbacki cieszą się w Polsce największą popularnością wśród kupujących pojazdy używane. W pierwszej połowie 2019 roku ten rodzaj nadwozia został wybrany przez niemal co drugiego nabywcę. Ze statystyk AAA Auto wynika, że w ciągu dwunastu miesięcy swoje pozycje na rynku nieznacznie umocniły samochody kombi oraz SUV-y. Klienci stawiają przede wszystkim na modele europejskie, a listę sprzedaży otwierają Opel Astra, Ford Focus oraz Skoda Octavia. Z kolei wśród marek prym wiodą Opel, Ford oraz VW. Kierowcy częściej wybierają auta z silnikami benzynowymi niż diesle, ale zmniejsza się różnica między tymi grupami.

W Polsce spośród pojazdów używanych najlepiej sprzedają się hatchbacki. Według danych AAA Auto, w pierwszym półroczu br. sięgnęło po nie 45,5% nabywców. Oznacza to spadek o 1,7% w porównaniu z analogicznym okresem 2018 roku, kiedy wynik wyniósł 47,2%. Wzrost zanotowano w przypadku aut kombi (z 16,4% na 17,2%) i SUV (z 13,1% na 16,4%). Kolejne miejsca w zestawieniu zajmują sedany (z 11,8% na 10,6%) oraz MPV (z 9,2% na 8,2%). Ranking obejmuje pojazdy mające od 5 do 8 lat.

– Dane dotyczące modeli i rodzajów nadwozi pojazdów sprzedawanych przez AAA Auto nie są reprezentatywne dla całego rynku używanych samochodów, ze względu na specyfikę biznesu i grupę docelową. Zakupy pojazdów używanych w Polsce, nie tylko w komisach, ale też sprowadzanych indywidualnie, są uzależnione od tego, co jest oferowane w innych państwach. Jednak jeśli sprzedawcy dostrzegają, że klienci chętniej kupują SUV-y, to będą chcieli sprowadzać do Polski takie pojazdy, a nie np. sedany. Ale mają ograniczone możliwości w tym zakresie, bo zależy to od podaży na Zachodzie – komentuje Jakub Faryś, prezes Polskiego Związku Przemysłu Motoryzacyjnego.

Jak stwierdza Konrad Jaśkiewicz, dyrektor sprzedaży AAA Auto, od wielu lat w całej Europie Środkowej widać zmiany w postrzeganiu wyboru samochodów przez klientów. Coraz częściej ważnym aspektem jest praktyczność pojazdu. Rośnie więc zainteresowanie rodzinnymi autami, które są bardziej kompaktowe niż np. MPV, a jednocześnie można do nich zapakować dużo rzeczy. Z kolei prezes Faryś zaznacza, że część firm rezygnuje z niektórych klasycznych nadwozi właśnie na rzecz hatchbacków czy SUV-ów. One występują bardzo często w kilku  wersjach w danej marce, np. małe, średnie czy duże SUV-y.

– Większa zasobność portfela przeciętnego Polaka to nie tylko możliwość kupna lepszego czy większego auta. To również bardziej urozmaicone i bogatsze życie, które ułatwia właśnie kombi. Ten model pozwala sprawniej podróżować z rodziną, a do tego np. z rowerem czy ze zwierzęciem w transporterze – mówi Łukasz Szarama, ekspert Polskiej Izby Motoryzacji i Ogólnopolskiej Motoryzacyjnej Rady Technicznej.

Statystyki AAA Auto wskazują, że na listach sprzedaży dominują modele i marki europejskie. W pierwszym półroczu br. najczęściej kupowane były Opel Astra, Ford Focus, Skoda Octavia, VW Golf oraz Skoda Fabia. 12 miesięcy wcześniej topową piątkę również otwierał Opel Astra, a za nim znalazły się Skoda Octavia, Ford Focus, Skoda Fabia i VW Golf. Natomiast czołówkę rankingu marek za okres od stycznia do czerwca br. utworzyły Opel, Ford, VW, Skoda oraz Renault. W analogicznym okresie 2018 roku kolejność była inna – Opel, Renault, Skoda, Ford oraz VW.

– Opel Astra od dawna jest jednym z najpopularniejszych modeli samochodów używanych w Polsce. Duża liczba klientów preferuje marki europejskie, ze względu na większą dostępność w serwisach i tańsze części zamienne, jednak rzeczywistość nie zawsze tak wygląda. Patrząc na zestawienie marek, widzimy np. spadek Renault z drugiego na piąte miejsce. Zainteresowanie francuskimi samochodami rośnie, ale wolniej niż choćby VW – dodaje Konrad Jaśkiewicz.

Według danych, w ciągu roku auta z silnikami dieslowskimi zyskały 2,9% rynku (z 28,5% na 31,4%) kosztem benzynowych (z 71,5% na 68,6%). Łukasz Szarama nie jest zaskoczony tym faktem. Ekspert PIM podkreśla, że pierwsze z wymienionych jednostek napędowych stały się tańsze, a w wielu sytuacjach są lepsze od innych rozwiązań. Ekonomia jazdy, jej właściwości czy kultura pracy silnika, szczególnie na długich dystansach, wciąż są atrakcyjne. Z kolei Konrad Jaśkiewicz zaznacza, że  dieselgate miała w Polsce większy wpływ na rynek niż w innych krajach. Klienci rzadziej wybierali takie auta, a w ostatnich miesiącach zaczęli zmieniać swoje podejście i popyt może nieznacznie wzrosnąć kosztem wariantów benzynowych.

– Mniej więcej 8-10, czy nawet 6 lat temu samochody z silnikiem diesla były dużo popularniejsze w Europie niż samochody z silnikiem benzynowym. Tak było nie tylko w Niemczech, ale również w innych krajach, np. we Włoszech czy Francji. Dopiero od kilku lat polityka Komisji Europejskiej i ograniczenia wjazdu do miast europejskich powodują, że zmniejsza się liczba takich pojazdów kupowanych przez klientów szczególnie zachodnioeuropejskich, choć niestety spowodowało to np. w 2018 roku wzrost emisji CO₂ – analizuje prezes Polskiego Związku Przemysłu Motoryzacyjnego.

Uwzględniając moc silnika, w minionym półroczu najczęściej były kupowane pojazdy mające 70-99 kw. Sięgnęło po nie 45% klientów, tj. o 0,1% więcej niż rok wcześniej. Z kolei auta z jednostkami o mocy mniejszej niż 70 kw straciły część rynku (z 31,2% na 29,5%). Zyskały samochody mające 100-129 kw (z 20,0%  na 21,3%) oraz ponad 130 kw (z 3,9% na 4,2%).

– Wpływ na to ma również większe zainteresowanie SUV-ami i kombi. Wiadomo, że te pojazdy są często powiązane z silnikami o lepszych osiągach oraz większej mocy. Ma to także związek z ograniczonym zaufaniem do trzech cylindrów oraz ze zwiększoną liczbą osprzętu i wyposażenia, z jakim wyjeżdża nowe auto z salonu. Nadal żywe jest też przekonanie, że pod nogą musi być moc. Kupujący lubią cieszyć się mocniejszymi silnikami, jeśli mają do tego okazję – podsumowuje Łukasz Szarama.

CUPRA prezentuje nowy samochód koncepcyjny. Będzie nim SUV coupe z dynamicznym nadwoziem, wyrafinowanym wnętrzem i zaawansowanymi technologiami. CUPRA Tavascan napędzany będzie przez dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 306 KM. Pojazd stworzony na platformie MEB Grupy Volkswagen zostanie wyposażony w akumulator o pojemności 77 kWh pozwalający na uzyskanie zasięgu do 450 km.

Samochód koncepcyjny CUPRA Tavascan łączy w sobie sylwetkę czterodrzwiowego crossovera, praktyczność SUV-a i elegancję sportowego coupe. Będzie to pierwszy w pełni elektryczny i bezemisyjny model marki. Samochód został zaprojektowany z myślą o potrzebach rynku w pełni elektrycznych SUV-ów coupe, którego przewidywany  wzrost osiągnie 15% rocznie. CUPRA Tavascan wzięła swoją nazwę od wioski położonej w Pirenejach. Twórcy tego modelu postawili na ekspresyjny design, zainspirowani oszałamiającym krajobrazem, otaczającą przyrodą i wizją motoryzacji przyszłości.

– Oprócz modelu CUPRA Formentor, który zostanie wprowadzony na rynek w 2020 r. wraz z dwoma innymi hybrydowymi modelami plug-in o dużej mocy, już wcześniej udowodniliśmy nasze możliwości technologiczne, opracowując pierwszy na świecie w pełni elektryczny samochód wyścigowy, CUPRA e-Racer. Przedstawiając koncept CUPRA Tavascan, przekładamy tę wizję na ulice i udowadniamy, że osiągi i moc idą w parze z elektryfikacją. – mówi Wayne Griffiths, dyrektor generalny CUPRA.

Sylwetka

Wygląd zewnętrzny pojazdu podkreślać ma jego moc i wydajność. Z przodu modelu Tavascan pojawi się nisko osadzone podświetlone logo CUPRA, które wskazuje na elektryczny rodowód samochodu. Odpowiedni przepływ powietrza to kluczowy element nowego konceptu CUPRA. Każdy otwór wentylacyjny zapewni wysoką wydajność i odpowiednie chłodzenie akumulatorów. W nadkolach mieszczą się aż 22-calowe felgi ze stopów lekkich, minimalizujące opór powietrza dla jak najpłynniejszej jazdy. Dyfuzor zwiększa właściwości aerodynamiczne oraz dodaje charakteru. Wizualne wrażenie potęgują tylne światła, rozciągające się na całą szerokość pojazdu.

Elektryczna CUPRA Tavascan wyróżnia się wyglądem – metaliczny lakier uzupełniony jest dodatkami z włókna węglowego i charakterystycznymi detalami w kolorze miedzi.

Wnętrze

Wnętrze koresponduje z zewnętrzną linią samochodu. Kabina zapewnić ma idealną równowagę pomiędzy orientacją na kierowcę a komfortem pasażerów. Postawiono na oświetlenie LED, skórę, włókno węglowe i Alcantarę®. Elektrycznie sterowane fotele kubełkowe wpłyną na komfort i bezpieczeństwo jazdy. Deska rozdzielcza poprowadzona została lekką linią – dla większego skupienia i wrażenia przestronności. Kierowca korzystać będzie z wirtualnego kokpitu o przekątnej 12,3 cala. Uzupełni go dodatkowy 13-calowy wyświetlacz multimedialny który dopasuje parametry ostrości, gdy akurat korzystać będzie z niego współpasażer.

Wydajność

Nowy koncept CUPRY przedstawia wizję przyszłości marki. Elektryczny Tavascan łączy w sobie wydajność, dynamikę i właściwości jezdne, jakich wymagają klienci. Dwa silniki – jeden zintegrowany na przedniej osi, drugi z tyłu – zapewnią łączną moc 224 kW (306 KM) i napęd na wszystkie cztery koła. CUPRA Tavascan osiągnie 100 km w mniej niż 6,5 sekundy, a zestaw akumulatorów litowo-jonowych o pojemności 77 kWh pozwoli uzyskać zasięg do 450 km (zgodnie z normą WLTP). Nowy koncept oparto na platformie MEB koncernu Volkswagen. Środek ciężkości pojazdu jest nisko osadzony – akumulator umieszczono w podłodze, dzięki czemu Tavascan jeszcze zyskuje na dynamice.

Elektryczna CUPRA Tavascan zadebiutuje na tegorocznych targach motoryzacyjnych IAA we Frankfurcie.

Samo przelanie pieniędzy na konto bankowe określonej osoby w celu ich przechowania i przekazania wskazanej przez wpłacającego innej osobie nie oznacza, że doszło do powstania depozytu nieprawidłowego, podlegającego podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Należy ponadto udowodnić uprawnienie przechowawcy do rozporządzania przedmiotem przechowania – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1575/17 dyrektor izby skarbowej utrzymał w mocy decyzję naczelnika urzędu skarbowego, który określił podatnikowi zobowiązanie z podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 21 522 zł z tytułu zawarcia umów depozytu nieprawidłowego.

Podatnik wskazał, że w latach 2012-2013 nie prowadził działalności gospodarczej, był zatrudniony w spółce (dalej jako spółka A) zajmującej się handlem złomem na stanowisku zastępcy dyrektora ds. handlowych i logistyki. Przełożony podatnika dokonywał przelewów z firmowego konta na prywatne konto podatnika. Wpłaty te kasjerka dokumentowała w formie raportów kasowych, podatnik natomiast nie otrzymywał dowodów KP. Chodziło o to, że za sprzedaż złomu firmom płacono w formie przelewu, a zakup złomu płatny był głównie gotówką – należało więc dokonać jej transferu do kasy przedsiębiorstwa. Na konto podatnika wpłynęły też pieniądze od dwóch innych firm (dalej jako spółka B i C).

Podatnik twierdził, że nie wiedział, że przelewy pochodziły z różnych firm, więc wszystkie wypłacone ze swojego rachunku bankowego pieniądze, wpłacał do kasy spółki A. Spółka A początkowo twierdziła, że podatnik był zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę, potem, że wykonał pracę na podstawie umowy zlecenie. Również spółka B i C poinformowały, że podatnik nie był u nich zatrudniony na podstawie umowy o pracę i wykonywał ją na podstawie umowy między przedsiębiorstwami na stanowisku zastępcy dyrektora ds. handlowych i logistycznych.

Naczelnik urzędu skarbowego wszczął wobec podatnika postępowanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W ocenie organu podatkowego pieniądze stanowią depozyt nieprawidłowy i określił podatnikowi podatek od czynności cywilnoprawnych.

Podatnik odwołał się od decyzji urzędu skarbowego. Zarzucił organom podatkowym błędną interpretację, że nie miał upoważnienia do dysponowania pieniędzmi z rachunku bankowego, które wypłacał w ramach wykonywania polecenia służbowego i uznanie, że doszło do zawarcia umowy depozytu nieprawidłowego.

Dyrektor izby skarbowej utrzymał w mocy decyzję urzędu skarbowego. W uzasadnieniu podkreślił, że umowa depozytu nieprawidłowego podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego, w przypadku podpisania umowy, na podstawie której składający oddaje przechowawcy na przechowanie pieniądze albo z umowy wynika, że przechowawca może rozporządzać przedmiotem przechowania, jest to depozyt nieprawidłowy. W ocenie dyrektora izby skarbowej przekazanie pieniędzy na prywatny rachunek bankowy oznacza, że oddano je na przechowanie.

Podatnik odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd ten uchylił decyzję dyrektora izby skarbowej i podkreślił, że upoważnienie do rozporządzania pieniędzmi oddanymi na przechowanie nie oznacza, że chodzi o depozyt nieprawidłowy. Orzekł tak np. NSA w wyroku z 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK. 1830/11. Zdaniem organu podatkowego, w omawianej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, by uznać, że do zawarcia umowy depozytu nieprawidłowego doszło. Podatnik nie otrzymywał bowiem żadnego dodatkowego wynagrodzenia, nie miał możliwości dowolnego dysponowania powierzonymi pieniędzmi i nie wykorzystywał przechowywanych pieniędzy na własne potrzeby.

Sprawa na skutek skargi dyrektora izby skarbowej trafiła do rozpoznania do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uznał ją za bezzasadną i ją oddalił. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że sam fakt przelania pieniędzy na konto bankowe określonej osoby w celu ich przechowania i przekazania wskazanej przez wpłacającego innej osobie nie oznacza, że doszło do powstania depozytu nieprawidłowego, podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Należy wykazać lub udowodnić uprawnienie przechowawcy do rozporządzania przedmiotem przechowania, które może wynikać z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności. Ponadto uprawnienia tego nie można domniemywać – uznał NSA.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Z najnowszych danych Eurostatu wynika, że w lipcu 2019 roku stopa bezrobocia w Polsce wyniosła zaledwie 3,3%. Mniej osób bez pracy jest tylko w Czechach (2%) oraz w Niemczech (3%). Eksperci Personnel Service wskazują, że utrzymująca się rekordowo niska stopa bezrobocia to rosnące wyzwanie dla pracodawców. Zwłaszcza, że nasi bezpośredni sąsiedzi zmagają się z takim samym problemem kadrowym.

Stopa bezrobocia w lipcu wyniosła zaledwie 3,3%, zatem tyle samo, co w poprzednim miesiącu, ale o 0,5 punktów procentowych mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Niższy wskaźnik bezrobocia odnotowano tylko w dwóch krajach Unii Europejskiej – Czechach (2%) oraz Niemczech (3%). Polska wyprzedziła tym samym takie państwa jak Wielka Brytania (3,8%), Malta (3,4%), Węgry (3,5%) i Holandia (3,4%).

Analitycy Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii zauważają, że niska stopa bezrobocia, z punktu widzenia gospodarki, jest pozytywną informacją. Niskie bezrobocie wskazuje na dobrą sytuację na rynku pracy, co w konsekwencji wpływa na rosnącą konsumpcję gospodarstw domowych. Eksperci Personnel Service podkreślają jednak, że niska stopa bezrobocia to kłopot dla pracodawców.

– Stopa bezrobocia w Polsce utrzymuje się na rekordowo niskim poziomie i tak pozostanie do końca tego roku. Podobną sytuację obserwujemy na innych europejskich krajach, co oczywiście ma swoje konsekwencje w zaostrzonej rywalizacji o pracowników. Już teraz pracodawcy w Polsce obawiają się odpływu kadry ze Wschodu do Niemiec, co ma swoje uzasadnienie. Warto jednak pamiętać, że Polska jako pierwsza otworzyła się na pracowników z Ukrainy, co daje nam pewne przewagi. Na ten moment najważniejszy krok to wprowadzenie ułatwień prawnych dla przyjeżdżających do nas z Ukrainy pracowników – mówi Krzysztof Inglot, prezes zarządu Personnel Service, agencji specjalizującej się w zatrudnianiu pracowników z Ukrainy.

Warto przypomnieć, że Niemcy przyjęli pakiet ustaw ułatwiających osobom spoza Unii Europejskiej podjęcie legalnej pracy w tym kraju. Pracownicy, chcący podjąć zatrudnienie w Niemczech, muszą posiadać certyfikat umiejętności zawodowych, uznawany przez niemieckie urzędy oraz posługiwać się językiem niemieckim. Nowe regulacje wchodzą w życie w styczniu 2020 roku.

Firmowe auto do użytku prywatnego przestało być przywilejem jedynie dyrektorów i kierowników z zagranicznych korporacji. Jak wynika z badania zrealizowanego przez Instytut Keralla na zlecenie Carefleet S.A., już 26,9 proc. mikro, małych i średnich firm w Polsce pozwala pracownikom na wykorzystanie służbowych aut w celach pozazawodowych. Zebrane dane nie pozostawiają jednak złudzeń – w większości przypadków jest to jedynie możliwość dojazdu do pracy i z powrotem.  

Jak wynika z badania, im większa firma w sektorze MŚP, tym częściej pozwala na wykorzystanie samochodu służbowego do celów prywatnych. Tego rodzaju praktyki stosuje 24,2 proc. mikro, 29,9 proc. małych oraz 39 proc. średnich przedsiębiorstw w Polsce. Najczęściej są to firmy specjalizujące się w handlu (36,9 proc.), a najrzadziej przedsiębiorstwa z branży budowlanej (17,6 proc.).

– Dla wielu pracowników możliwość korzystania z samochodu służbowego do użytku prywatnego to wygoda i oszczędność. Coraz częściej dostrzegają to również pracodawcy, którzy tego rodzaju świadczenia traktują jako uzupełniające, niematerialne wynagrodzenie oraz element budujący zaangażowanie i dodatkowe związanie pracownika z organizacją – mówi Klaudia Rodak, marketing manager w Carefleet S.A.

Firmowy samochód do użytku prywatnego jako pozapłacowy benefit

Jak zaznacza Klaudia Rodak, jeśli stanowisko wymaga od pracownika przemieszczania się i mobilności, jak w przypadku chociażby przedstawicieli handlowych, samochód jest wręcz koniecznością i z założenia nie pełni roli motywującej bądź pełni ją w niewielkim stopniu. Satysfakcja pracownika z warunków oferowanych przez firmę w odniesieniu do pojazdu nie polega bowiem jedynie na samym jego otrzymaniu.

– Rozpatrując służbowe auto w kategoriach pozapłacowego benefitu, należy zwrócić uwagę na całokształt usług i możliwości, jakie się z nim wiążą. Mówimy tu między innymi o zakresie wykorzystania auta do celów prywatnych, a także jakości pojazdu czy jego wyposażenia – twierdzi Klaudia Rodak. – Coraz częściej, zwłaszcza w korporacjach, możliwość posiadania firmowego samochodu nie jest związana z koniecznością częstych podróży służbowych, a traktowana jako istotny element motywacyjny, składnik pakietu wynagrodzenia oferowanego przez pracodawcę. Trend ten będzie systematycznie nasilał się również w mniejszych firmach – dodaje.

MŚP pozwala na korzystanie ze służbowych aut, ale z ograniczeniami

Jak wynika z badania zrealizowanego na zlecenie Carefleet S.A., przedsiębiorstwa z sektora MŚP, które udostępniają pracownikom pojazdy służbowe do celów prywatnych, najczęściej umożliwiają im dojazd do pracy i z powrotem (41,2 proc.). Co piąta firma dopuszcza poruszanie się samochodem służbowym na terenie kraju, a 17,6 proc. ustala szczegółowe limity kilometrów do prywatnego wykorzystania. Natomiast 26 proc. firm, które zezwalają na pozazawodowe użytkowanie służbowych samochodów, nie nakłada na pracowników żadnych ograniczeń w tej kwestii. Sporadycznie zdarzają się firmy, które udostępniają pojazdy do prywatnego wykorzystania jedynie w wyjątkowych sytuacjach i warunkują to np. złożeniem odpowiedniego podania (3,1 proc.)

Przyhamował wzrost zaległości Polaków. Przeterminowane zobowiązania kredytowe i pozakredytowe w drugim kwartale 2019 r. zwiększyły się o niecałe 0,64 mld zł, czyli ponad trzykrotnie mniej niż w pierwszych miesiącach tego roku. Nieznacznie zmniejszyła się liczba niesolidnych dłużników – o 2,8 tys. i jest ich blisko 2,8 mln. Czyżby Polacy lepiej zaczęli spłacać swoje zobowiązania? Niekoniecznie. Część firm wpisujących dłużników do BIG InfoMonitor sprzedała przeterminowane zobowiązania i dlatego skreśliła dłużników z rejestru. Dług jednak pozostał. Skąd się bierze? Z przyczyn losowych, przeszacowania swoich możliwości i nadmiernego konsumpcjonizmu. Jak wynika z badania Quality Watch dla BIG InfoMonitor, co czwarty badany jest gotów usprawiedliwić niespłacanie zobowiązania chęcią zapewnia rodzinie odpowiedniego poziomu życia.

Zaległości konsumentów powstają w wyniku opóźniania o min. 30 dni płatności na co najmniej 200 zł, wśród których znajdują się raty kredytów, pożyczek, zaległe czynsze, ubezpieczenia, rachunki telefoniczne, alimenty, koszty sądowe czy też zobowiązania wobec firm windykacyjnych. Dane obejmują zaległości wpisane do Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor oraz opóźnienia kredytów w BIK. Na koniec czerwca było to niemal 76,65 mld zł, a liczba dłużników, po niewielkim spadku, wciąż utrzymuje się w granicach 2,8 mln osób (2 796 054).

– Spadek liczby niesolidnych dłużników niestety nie wynika z widocznej poprawy jakości spłaty rachunków, lecz ze sprzedaży portfeli przeterminowanych płatności firmom windykacyjnym. Dług więc pozostał, ale w rejestrze BIG InfoMonitor pojawi się ponownie, jeśli zgłosi go nowy wierzyciel. Mimo dobrej koniunktury gospodarczej, programów socjalnych i rynku pracownika nie ma na razie mowy o zmianie trendu. Dobra sytuacja gospodarcza buduje przekonanie, że istnieją większe możliwości i część osób, ostrożnych w podejmowaniu decyzji finansowych, działa z większą śmiałością. Z kolei niebojący się ryzyka jeszcze dalej przesuwają granicę. Jedni i drudzy biorą na siebie więcej zobowiązań i nie zawsze są w stanie im sprostać, bo życie niestety nie zawsze przynosi pozytywne scenariusze – mówi Sławomir Grzelczak, prezes BIG InfoMonitor. – Na dodatek z badań wynika, że ogromny wpływ na piętrzenie się zaległości mają również nadmierny konsumpcjonizm i nie zawsze obowiązkowe podejście do płatności. Odpowiedzi respondentów nie pozostawiają co do tego wątpliwości – dodaje.

Według badania Quality Watch, na liście powodów, które usprawiedliwiałyby niepłacenie bieżących zobowiązań obok zdarzeń losowych takich jak choroba (45 proc.) czy utrata pracy (20 proc.), badani wymieniają także zbyt niskie zarobki (35 proc.), za niskie emerytury i renty (22 proc.), a w niemal co czwartym przypadku (23 proc.) zapewnienie odpowiedniego poziomu życia dzieciom i rodzinie. Kolejna grupa badanych usprawiedliwiłaby zaprzestanie spłaty zobowiązań w sytuacji, gdy potrzebna jest pomoc rodzinie. Jesteśmy też w stanie zaakceptować pożyczanie w celu podreperowania zdrowia wiedząc, że nie możemy oddać (22 proc.). Natomiast niewielu, jedynie 5 proc. – jest w stanie wybaczyć w takich okolicznościach brak edukacji finansowej.

Spadek liczby niesolidnych dłużników przełożył się na nieznaczne obniżenie Indeksu Zaległych Płatności Polaków, który z punktu widzenia solidności płatniczej, im jest niższy, tym lepiej. Wskaźnik pokazuje, ile osób z problemami finansowymi przypada na 1000 dorosłych mieszkańców kraju i w II kwartale zmniejszył się z poziomu 88,8 pkt. do 88,7 pkt. Zmiana jest głównie efektem obniżenia się liczby niesolidnych dłużników zgłoszonych do Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor, czyli niepłacących czynszu, rachunków za telefon i internet, telewizję kablową, alimentów, kar za jazdę bez ważnego biletu, opłat sądowych, ubezpieczeń, rat pożyczek czy długów wobec firm windykacyjnych W II kwartale ich liczba obniżyła się o 7 260 osób do 2 203 458. W BIK niesolidnych dłużników przybyło w tym czasie o 3 945 do 1 180 988.

Ważne liczby

Łączna kwota zaległych zobowiązań Polaków, zgromadzonych w Rejestrze Dłużników BIG InfoMonitor i bazie kredytowej BIK, wyniosła na koniec czerwca 2019 – 76 647 874 819 zł. Od końca I kw. br. odnotowano wzrost o 636 094 265 zł (prawie 0,64 mld zł). Wartość długów pozakredytowych, jak i kredytowych zwiększała się w tym czasie porównywalnie, niespłacanych w terminie rachunków o 283 926 695 zł (0,7 proc.) do 41,2 mld zł, zaś zaległych kredytów o 352 167 570 zł (1 proc.) do 35,4 mld zł. Zadłużenie mieszkańców Polski w ciągu II kw. bieżącego roku rosło wolniej niż to miało miejsce w poprzednich dwóch kwartałach (czyli w IV kw. 2018 roku i I kw. 2019 roku). Np. od stycznia do końca marca zaległości pozakredytowe wzrosły o 2,5 proc., a kredytowe o 3 proc.

O niecały 1 proc. wzrosła średnia kwota zaległości przypadająca na osobę i na koniec czerwca wyniosła 27 413 zł. Ze względu na wyższe zwykle wartości kredytów niż innych zobowiązań średnia zaległość jest wyższa w przypadku przeterminowanych płatności kredytowych i wynosi obecnie 29 997 zł na osobę (wzrost od I kw. o 0,7 proc.), podczas gdy pozakredytowa wyniosła na koniec czerwca 18 708 zł (wzrost o 1 proc.).

W porównaniu z I kw. łączna liczba niesolidnych dłużników obniżyła się o 2 808 osób i wyniosła na koniec czerwca 2 796 054. 588 392 z tych osób, czyli 21 proc. ma jednocześnie zaległości kredytowe oraz pozakredytowe. Wśród dłużników dominują mężczyźni, którzy stanowią 61,5 proc. ogółu. Na dodatek mają również wyższe zaległości niż kobiety, bo należy do nich 67 proc. sumy przeterminowanych zobowiązań.

Ujęcie geograficzne

W ujęciu geograficznym średnia wartość zaległego zobowiązania przypadająca na osobę obniżyła się w ciągu kwartału w pięciu województwach: opolskim (o 48 zł), podkarpackim (o 34 zł), dolnośląskim (o 23 zł), kujawsko-pomorskim (o 22 zł) i podlaskim (o 15 zł). Średnia zaległość przypadająca na osobę wciąż jest najwyższa na Mazowszu, gdzie wynosi 36 642 zł (wzrost o 324 zł). Na kolejnych pozycjach, ale już z dużo niższymi kwotami są Małopolska, gdzie po wzroście o 397 zł jest to obecnie 29 102 zł oraz w województwo zachodniopomorskie – 28 685 zł (wzrost o 243 zł).

Liczba osób z przeterminowanymi płatnościami przypadająca na 1000 dorosłych mieszkańców zmieniła się tylko w woj. kujawsko-pomorskim, gdzie obecnie na każde 1000 osób przypada 110 zamiast 111 dłużników. Mimo poprawy nadal jednak region ten pozostaje w niechlubnej czołówce. Najwięcej dłużników na 1000 dorosłych mieszkańców przypada w województwach: lubuskim (116), zachodniopomorskim (115) oraz dolnośląskim (114), z kolei najmniej w: podkarpackim (49), małopolskim (59) i podlaskim (62).

Przeciętna zaległość w różnych grupach wiekowych

Przeciętna zaległość wzrosła we wszystkich przedziałach wiekowych z wyjątkiem grupy osób między 35 a 44 rokiem życia. W porównaniu z I kw. jest to o 0,8 proc. więcej u 18-24 latków (o 128 zł), 25-34 latków (o 136 zł) oraz 45-54 latków (o 303 zł). Wśród starszych niesolidnych dłużników zmiany są bardziej znaczące o 1,3 proc. w przypadku 55-64 latków (o 423 zł) i o 2,4 proc. wśród osób po 65 roku życia (o 565 zł). Zaległości seniorów już kolejny kwartał odnotowały najwyższe wzrosty. Niezmiennie najwięcej niespłaconych zobowiązań ciąży na osobach między 45 a 54 rokiem życia, które mają do oddania 37 560 zł, o 10 147 zł więcej niż wynosi przeciętna dla wszystkich.

Rekordziści Polski

Najwięcej rekordzistów niesolidnych dłużników, bo już pięcioro, pochodzi z Mazowsza, co nie pozostaje bez wpływu na najwyższy poziom zaległości tego regionu na tle pozostałych województw. Do grona najbardziej zadłużonych osób z tego regionu dołączyła druga kobieta z zaległością na kwotę 26 604 925 zł. Kobiety w tym momencie zajmują w niechlubnym rankingu 3. oraz 9. miejsce. Od poprzedniego kwartału wzrosła średnia wieku rekordzistów i wynosi obecnie 54 lata, wobec 51 lat wcześniej. Najstarsza osoba w rankingu ma 69 lat, jest to mężczyzna z Mazowsza i zajmuje 10. pozycję z zaległością w wysokości 26 601 980 zł. Rekord należy do 63-letniego mieszkańca województwa lubelskiego,którego dług wynosi już prawie 71 mln zł.

Rekordziści w województwach

Z kolei w wojewódzkim rankingu rekordzistów, średnia wieku obniżyła się o 2 lata i wynosi obecnie 50 lat. Do grona osób z największymi zaległościami w województwach dołączyła 37-letnia kobieta z Mazowsza, zajmując jednocześnie jedno z czołowych miejsc, jeśli chodzi o wartość zadłużenia – uplasowała się na 3. pozycji z długiem w wysokości 40 892 560 zł. Przed nią jest 36-letni mężczyzna z Pomorza (48 044 254 zł zaległości) oraz wspomniany już w poprzednim zestawieniu (TOP 10 w Polsce), 63-latek z województwa lubelskiego i jego70 916 279 zł przeterminowanych zobowiązań. Łączna kwota zaległości wojewódzkich rekordzistów w porównaniu z I kw. br. nieco spadła z 409 804 949 zł do 384 128 781 zł (o niespełna 26 mln zł).

Kwota zadłużenia i liczba dłużników w województwach

Nadal najwyższe wartości niespłacanych zobowiązań kredytowych i pozakredytowych przypadają na Mazowsze (13,27 mld zł), następnie Śląsk (10,33 mld zł) oraz Dolny Śląsk (7,03 mld zł). Z kolei najmniejszą wartość zaległości mają mieszkańcy woj.: podlaskiego (1,49 mld zł), opolskiego (1,53 mld zł) oraz świętokrzyskiego (1,62 mld zł).

W ciągu II kw. w trzech województwach zmniejszyła się łączna wartość zaległego zadłużenia Polaków w: dolnośląskim (o 0,7 proc.), opolskim (o 0,4 proc.) oraz kujawsko-pomorskim (o 0,2 proc.). W pozostałych województwach zaległości mieszkańców w porównaniu z I kw. br. wzrosły, najbardziej na Śląsku (o 1,7 proc.), w Małopolsce (o 1,6 proc.) oraz na Pomorzu (o 1,5 proc.).

Co do liczby niesolidnych dłużników to najwięcej wywodzi się z województwa śląskiego – 390,5 tys., następnie mazowieckiego – 362 tys. oraz dolnośląskiego – 275 tys. Znacząca liczba dłużników zamieszkuje także Wielkopolskę – 254,2 tys. osób. Tym razem największy spadek, podobnie jak w przypadku kwoty zaległości, miał miejsce na Dolnym Śląsku (o 0,6 proc.). Nieznacznie o 0,3 proc. zmniejszyła się również liczba dłużników na Śląsku, w Łódzkiem i Zachodniopomorskiem, a po 0,2 proc. w Wielkopolsce, Lubuskiem i Opolskiem. W sumie spadki odnotowano w dziewięciu województwach.

Informacje przedstawione w publikacji pochodzą z Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor oraz Biura Informacji Kredytowej. Dotyczą wyłącznie zaległości osób fizycznych na minimum 200 zł, przeterminowanych o co najmniej 30 dni. W aktualnym Newsletterze InfoDług materiał i wyliczenia oparte są o dane z końca czerwca 2019 r.

Specjaliści ds. sprzedaży są jednymi z najbardziej poszukiwanych pracowników na rynku. Dane portalu Pracuj.pl pokazują, że tylko w III kwartale 2018 r. ofert pracy dla tego typu profesjonalistów było o ponad 10 proc. więcej niż w poprzednim roku. Z badania Michael Page „Confidence Index” za II kwartał 2019 r. wynika natomiast, że 80 proc. handlowców jest zadowolonych z ogólnych warunków zatrudnienia, a 67 proc. również z wysokości pensji. Pozyskanie dobrego specjalisty może sprawić pracodawcy spore trudności. Jak zatem przyciągnąć do firmy efektywnego sprzedawcę?

Skuteczny sprzedawca poszukiwany

Sprzedaż to jeden z kluczowych obszarów w firmie, który ma znaczący wpływ na rozwój biznesu. Najlepsi z tego obszaru są rozchwytywani na rynku, dlatego przyciągnięcie do organizacji nowego specjalistę dla wielu pracodawców okazuje się nie lada wyzwaniem. Firma rekrutacyjna Michael Page przeanalizowała nastroje wśród handlowców oraz ich oczekiwania względem miejsca pracy. Okazuje się, że do zmiany miejsca zatrudnienia może skusić ich przede wszystkim możliwość podniesienia kwalifikacji (45 proc.) i szansa na profesjonalny rozwój (42 proc.), a także większa pensja (37 proc.) – pokazuje badanie „Confidence Index” przeprowadzone w II kwartale 2019 r. przez Michael Page.

– Na polskim rynku pracy najbardziej poszukiwani są specjaliści od IT i obsługi klienta oraz ds. sprzedaży i handlu. Potwierdzają to również wyniki naszych badań, wg których niemal połowa handlowców (47 proc.) jest przekonana, że nową pracę znajdzie w mniej niż miesiąc. Profesjonaliści z tego obszaru intensywnie poszukiwani są zwłaszcza na Dolnym Śląsku. Odpowiadając na potrzeby lokalnego rynku pracy, utworzyliśmy we Wrocławiu nową dywizję Michael Page Sales & Marketing, która specjalizuje się w rekrutowaniu kandydatów z doświadczeniem marketingowym i handlowym – mówi Marcin Kunicki, Senior Consultant w Michael Page.

Magnes na handlowców

Znalezienie dobrego specjalisty ds. sprzedaży to połowa sukcesu. Kolejnym wyzwaniem jest przyciągnięcie go do organizacji i zatrzymanie w niej na dłużej. Badanie Michael Page „Confidence Index” za II kwartał 2019 r. pokazuje, że aż 97 proc. handlowców zwraca uwagę na relacje, jakie panują w pracy, a 95 proc. oczekuje od pracodawcy dostępu do szkoleń. Niemal 9 na 10 przyznało także, że ważna jest dla nich możliwość zachowania work-life balance. W związku z tym, 78 proc. chciałoby pracować w elastycznych godzinach, a 7 na 10 doceniłoby możliwość korzystania z pracy zdalnej. Spośród wszystkich badanych grup profesjonalistów, największy odsetek handlowców – 97 proc. przyznało, że chcieliby związać się z firmą odpowiedzialną społecznie. Jednocześnie, niemal co trzeci z nich (28 proc.) oznajmił, że potencjalną przyczyną zmiany miejsca zatrudnienia jest potrzeba pracy w bardziej etycznej firmie.

Tym kupisz handlowca

Benefity pozapłacowe oferowane przez pracodawców mogą zwiększyć atrakcyjność oferty pracy. Spośród szerokiej gamy dodatków do pensji, dla handlowców największe znaczenie ma zapewnienie prywatnej opieki medycznej dla rodziny (97 proc.) oraz dodatkowego ubezpieczenia na życie (83 proc.). 72 proc. ankietowanych oczekuje również, że zostanie wyposażona w sprzęt służbowy – telefon i laptop, a 67 proc. liczy na dostęp do firmowego auta. 6 na 10 respondentów chciałoby także otrzymać od pracodawcy kartę sportową, a więcej niż połowa (55 proc.) doceniłaby możliwość skorzystania z dodatkowego urlopu.

– Na rynku rośnie zapotrzebowanie na specjalistów ds. sprzedaży i handlu, którzy jednocześnie mają wykształcenie techniczne. Takich kandydatów jest niewielu, a rekrutacja na te stanowiska jest skomplikowana i wieloetapowa. Dobrzy specjaliści z dziedziny Sales & Marketing potrafią pracować dla jednego pracodawcy latami, jednak zazwyczaj nie szukają proaktywnie zatrudnienia. To raczej firmy szukają ich. Stale zasypywani są nowymi ofertami, dlatego przekonanie ich do zmiany wymaga specjalistycznego podejścia i dobrze spersonalizowanej oferty, która przyciągnie ich uwagę – podsumowuje Marcin Kunicki, Senior Consultant w Michael Page, który odpowiada za rozwój dywizji Sales & Marketing we Wrocławiu.

Zdaniem Federacji Przedsiębiorców Polskich bardzo ważne jest wprowadzenie do Prawa Pracy porozumień branżowych. Mogłyby one działać na wzór dawnych układów zbiorowych pracy, które nie cieszą się popularnością i dużym zainteresowaniem pracodawców czy związków zawodowych. Powodem są ograniczenia związane z funkcjonowaniem obecnie pewnych przepisów utrudniających zawieranie ich przez obie strony.

– Nowe, przemyślanie regulacje prawne, które odpowiadałyby obecnej sytuacji oraz potrzebom pracodawców i pracowników, byłyby doskonałym rozwiązaniem – aby swobodnie kształtować warunki zatrudnienia – powiedziała serwisowi eNewsroom Grażyna Spytek-Bandurska, ekspert Federacji Przedsiębiorców Polskich (FPP). – Oczekują tego same zainteresowane strony. Nie chcą, żeby pewne rozwiązania były narzucane ustawowo. Obecnie sytuacja na rynku pracy pod względem warunków zatrudnienia jest bardzo zmienna i elastyczna. Nie dziwi więc, że pracodawcy i związki zawodowe powinny mieć instrumenty i środki do tego, aby swobodnie kształtować prawa, obowiązki, zasady pracy i płacy tak, jak wymaga tego obecne otoczenie. Ważne jest dostosowanie ich do sytuacji, a nie sztywne stosowanie przepisów Prawa Pracy – które niekiedy mogą szkodzić dobru pracodawcy, jak i słusznym interesom pracowników – wskazała Spytek-Bandurska.

Na prawie 3,5 tys. stacji paliw przeprowadzono badanie obejmujące blisko 600 tys. młodych konsumentów. Analiza 5 mln. wizyt wykazała, że większość tych osób pojawia się tam średnio 3 lub więcej razy na 3 miesiące. Zdecydowanie najczęściej wybierany jest ORLEN. Kolejne pozycje w zestawieniu mają BP, Shell oraz Circle K. Tego typu placówki są najliczniej odwiedzane od godz. 14.00 do 16.00. Zwiększony ruch zaobserwowano głównie w piątki, czwartki i środy. Odwrotnie jest w niedziele. Najwięcej wizyt odnotowano w woj. mazowieckim i śląskim, a najmniej – w podlaskim. Warto też dodać, że ORLEN cieszy się największą popularnością w mazowieckim, a BP, Shell i Circle K – w śląskim.

Jak często i gdzie bywa klient?

Z najnowszego raportu firmy technologicznej Proxi.cloud wynika, że młodzi Polacy korzystający z aplikacji mobilnych przeważnie odwiedzają stacje benzynowe 3 lub więcej razy na 3 miesiące – 67,5%. Z tego można wnioskować, że pojawiają się tam średnio raz na ok. 30 dni. Krzysztof Romaniuk, Dyrektor ds. Analiz Rynku Paliw z Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego, uważa, że głównym powodem tak częstych wizyt jest tankowanie samochodów i innych pojazdów. Oczywiście konsumenci korzystają też ze sklepów i restauracji znajdujących się w takich punktach.

– Sądzę, że prawie 70% badanych osób w wieku od 18 do 34 lat rzeczywiście posiada samochód osobowy. Pozostałą grupę stanowią młodzi ludzie, którzy robią tam najpotrzebniejsze zakupy w niedziele niehandlowe, a także w godzinach nocnych, gdy okoliczne sklepy są już zamknięte. 19,4% konsumentów pojawia się na stacjach paliw raz na 3 miesiące, a 13,1% – 2 razy – informuje Adam Grochowski, analityk z Proxi.cloud.

Najbardziej oblegany jest ORLEN. W ciągu 3 miesięcy badany konsument odwiedza go średnio 5,03 razy. Potem jest BP – 3,36, Shell – 3,14, a także Circle K – 2,94. Pierwszą piątkę zamyka Lotos – 2,53. Lider rankingu ma znaczącą przewagę nad konkurencją z powodu największej liczby placówek. Dzięki mocno rozbudowanej sieci, łatwiej do niego trafić i może zaproponować swoim klientom bardziej rozwinięte programy lojalnościowe.

– Stacje ORLEN są nowoczesne, atrakcyjne wizualnie i oferują szeroki asortyment towarów. Placówki pozostałych sieci posiadają podobny standard wyposażenia i oferowanych usług, ale pod względem ilości znacznie odbiegają od płockiego potentata. I to jest główny powód zaobserwowanej różnicy – stwierdza ekspert z Polskiej Organizacji Przemysłu i Handlu Naftowego.

Godziny, województwa i dni

Analiza wykazała również, że największy ruch na stacjach panuje od godz. 14.00 do 16.00 – ok. 8% odwiedzin. Dr Jakub Bogucki, Analityk Rynku Paliw z portalu e-petrol.pl, tłumaczy, że o tej porze dnia większość młodych osób wraca z pracy lub z uczelni i w drodze do domu jedzie na stację. Przy okazji tankowania samochodu można zrobić niezbędne zakupy, a także szybko zjeść ciepły posiłek. Dzięki temu niektórzy zyskują poczucie zaoszczędzonego czasu.

– Najwięcej wizyt odnotowano w woj. mazowieckim i śląskim – odpowiednio 15,93% i 15,66%. Na 3. miejscu jest wielkopolskie – 9,7%. W tych częściach Polski mieszka najwięcej osób, co w bezpośredni sposób przekłada się na ruch na stacjach paliw. Ponadto występuje tam najlepiej rozbudowana infrastruktura drogowa, przez co mieszkańcy dość często podróżują samochodami – wyjaśnia Adam Grochowski.

Tabelę zamyka podlaskie – 1,66%. Poprzedza je świętokrzyskie – 2,06%, a przed nim jest opolskie – 2,59%. Dyrektor Romaniuk nie jest tym zaskoczony. W tych województwach mieszka mniej osób niż np. w mazowieckim. Jest też stosunkowo mało placówek największych koncernów. Za to funkcjonuje sporo stacji niezależnych operatorów. Natomiast w badaniu analizowani są liderzy rynku. Zasobność portfeli mieszkańców danego terenu wpływa na miejsce i częstotliwość tankowania pojazdów czy robienia zakupów na stacjach paliw, gdzie towary są zwyczajowo nieco droższe niż w innych punktach sprzedaży.

– Widać, że największy ruch jest w piątki – 15,75%, w czwartki – 15,60, a także w środy – 15,03%. W tych dniach Polacy tankują swoje samochody przed planowanymi wyjazdami weekendowymi, aby nie musieć już tego robić np. na autostradach, gdzie benzyna może być droga. Młodzi ludzie zapewne najczęściej jeżdżą w odwiedziny do rodzinnych miejscowości, oddalonych od miast, w których studiują czy pracują – zauważa ekspert z Proxi.cloud.

Najmniej użytkowników aplikacji pojawia się na stacjach w niedziele – 11,07%. Dr Jakub Bogucki podkreśla, że Polacy tradycyjnie wtedy wypoczywają. Z kolei Krzysztof Romaniuk dodaje, że po zakończonym weekendzie większość podróżujących osób jak najszybciej chce dojechać do domu przed wieczorem. I to obniża ruch na stacjach.

Liderzy rynku

– ORLEN ma największą popularność w woj. mazowieckim, z którego się wywodzi – 16,51%. Płocki koncern odnotował też bardzo dobre wyniki w dolnośląskim – 11,06%, a także w śląskim – 10,62%, gdzie posiada dużą liczbę stacji. Najsłabiej jest w woj. podlaskim – 1,84%, podkarpackim – 2,84%, jak również w świętokrzyskim – 2,88% – wylicza Adam Grochowski.

Prawie połowa młodych klientów płockiego koncernu pojawia się na stacjach 3 lub więcej razy na 3 miesiące – 49,15%. Jedną wizytę odbywa 32,63%, a 2 razy jest 18,22%. Świadczy to o tym, że firma bardzo dobrze wykorzystuje swoją przewagę w liczbie placówek. Ponadto wiele osób tankuje specjalnie na stacjach opatrzonych logiem orła ze względu na atrakcyjne oferty lojalnościowe.

– Z kolei BP cieszy się szczególnym uznaniem w woj. śląskim – 21,18%, mazowieckim – 18,45%, a także w małopolskim – 12,09%. Najsłabsze wyniki ma w woj. podlaskim – 0,66%, opolskim – 1,56%, jak również w warmińsko-mazurskim – 1,69%. Na liczbę odwiedzin może wpływać mniej lub bardziej rozbudowana sieć placówek w określonych województwach. Z badania wynika też, że młodzi klienci BP średnio raz na 3 miesiące pojawiają się na tych stacjach – 45,60% – podaje dr Bogucki.

Shell również ma największą liczbę odwiedzin w woj. śląskim – 21,36%. W mazowieckim zanotował 14,37%, a w dolnośląskim – 10,92%. Najgorzej jest w świętokrzyskim – 0,61%, podlaskim – 0,86%, a także w opolskim – 1,82%. Zdaniem Adama Grochowskiego, lider wyprzedza inne województwa ze względu na szczególny rodzaj aglomeracji, pozbawiony ścisłego centrum. Komunikacja miejska nie jest tam aż tak dobrze rozwinięta, jak np. w Warszawie. Wielu mieszkańców codziennie pokonuje duże odległości, jadąc samochodem do pracy czy na uczelnię. To zwiększa częstotliwość wizyt na stacjach paliw. Ekspert dodaje, że klienci tego brandu pojawiają się tam średnio raz na 3 miesiące – 47,36%.

– Circle K, podobnie jak inne duże sieci, ma największą popularność w woj. śląskim – 16,49%. Zbliżonym uznaniem cieszy się w mazowieckim – 15,20%, a nieco mniejszym – w małopolskim – 8,71%. Mało odwiedzin widać w woj. opolskim – 1,91%, podlaskim – 2,08%, a także w świętokrzyskim – 2,74%. Młodzi klienci tych stacji są na nich średnio raz na 3 miesiące – 50,54%. To głównie efekt rozlokowania stacji – wskazuje Krzysztof Romaniuk.

Stacje Lotos cieszą się największym uznaniem w woj. mazowieckim – 15,34%. Podobne wyniki odnotowało wielkopolskie – 14,16%, a także śląskie – 14,01%. Na 4. miejscu jest woj. pomorskie, gdzie firma ma główną siedzibę. Natomiast najsłabiej jest w woj. świętokrzyskim – 0,77%, lubuskim – 1,30%, jak również w lubelskim – 2,93%. Należy dodać, że młodzi klienci tej sieci zazwyczaj odbywają jedną wizytę na 3 miesiące – 55,18%.

– Jak widać, tylko ORLEN ma dużą liczbę klientów, którzy przynajmniej raz w miesiącu pojawiają się na stacjach. Najbliższa konkurencja jest w tej kwestii daleko w tyle. To pokazuje, jak ogromne znaczenie na rynku dystrybucji paliw ma rozbudowana sieć placówek. Koncern aktywnie sponsoruje też polski sport, przez co buduje w świadomości klientów obraz rodzimej marki. Konsumencki patriotyzm przyczynia się również do sukcesu spółki – podsumowuje Adam Grochowski.

Badaniem objęto prawie 3,5 tys. stacji paliw. Na przestrzeni maja, czerwca i lipca br. odnotowano tam w sumie ponad 5 mln wizyt. Odbyło je blisko 600 tys. użytkowników kilku największych w Polsce aplikacji. Konsumenci byli w wieku od 18. do 34. roku życia. Firma technologiczna Proxi.cloud zebrała dane do analizy za pośrednictwem tzw. geofencingów, czyli wirtualnych punktów na mapie. Po ich zainstalowaniu dokonano rejestru osób wchodzących na dany teren i korzystających z ww. narzędzi mobilnych.

Zapisana w projekcie budżetu państwa na 2020 r. likwidacja limitu podstawy składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe byłaby złym rozwiązaniem. Doprowadziłaby ona bowiem do powstania tzw. kominów emerytalnych oraz związanego z tym daleko idącego pogłębienia rozwarstwienia wysokości wypłacanych świadczeń. Oznaczałoby to, że wszyscy podatnicy – włącznie z osobami uzyskującymi bardzo niskie dochody – zostaliby obarczeni ciężarem finansowania wypłaty emerytur i rent dla najlepiej zarabiających w przeszłości osób, w kwotach sięgających kilkunastu lub kilkudziesięciu tysięcy złotych miesięcznie – wskazują Federacja Przedsiębiorców Polskich (FPP) oraz Centrum Analiz Legislacyjnych i Polityki Ekonomicznej (CALPE).

Jak wskazano w załączniku do Wieloletniego Planu Finansowego, skutek netto zniesienia limitu 30-krotności dla sektora finansów publicznych – po uwzględnieniu związanego z tym zmniejszenia wpływów z tytułu PIT i CIT –wyniósłby 5,2 mld zł w 2020 r. Federacja Przedsiębiorców Polskich proponuje inny sposób na osiągnięcie zakładanego przez rząd efektu fiskalnego. Wprowadzenie w życie opracowanego w szczegółach przez Federację Przedsiębiorców Polskich pakietu przyniosłoby poprawę salda polskiego sektora finansów publicznych o 10,4 mld zł rocznie, a więc dwukrotnie więcej niż zniesienie limitu 30-krotności. Dzięki temu budżet państwa byłby nie tylko zrównoważony, lecz osiągnąłby nadwyżkę.

Propozycja FPP obejmuje uporządkowanie polskiego systemu ubezpieczeń społecznych – czyli modyfikację zasad płacenia składek przez prowadzących działalność gospodarczą oraz powiązanie podstawy ich wymiaru z dochodem, do limitu 30-krotności. FPP zakłada również restytucję, polegającą na zabezpieczeniu okresów składkowych oraz zaewidencjonowaniu składek emerytalno-rentowych dla osób zatrudnianych w przeszłości na podstawie nieoskładkowanych umów zleceń, uwolnieniu przedsiębiorców od ciężaru prowadzenia sporów z ZUS w sprawie interpretacji niejasnych historycznych przepisów art. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a także likwidację zbiegów tytułów do ubezpieczeń przy umowach zlecenia.

Równocześnie rozwiązania te miałyby pozytywny wpływ na warunki prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – osiągnięta zostałaby znacząca poprawa w zakresie pewności prawa. Aktualnie wątpliwości interpretacyjne związane z art. 9 ustawy o systemie o ubezpieczeń społecznych oraz stosowaniem zbiegów tytułów do ubezpieczenia społecznego są poważnym źródłem ryzyka prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej. Dzięki proporcjonalności składek płaconych przez przedsiębiorców rozwiązany zostałby natomiast problem nadmiernych obciążeń z tytułu składek w stosunku do rzeczywistych możliwości finansowych firmy – w warunkach bieżącego roku, niższe składki niż obecnie płaciliby przedsiębiorcy uzyskujący miesięczny dochód netto poniżej 5718 zł miesięcznie. Taki system pełniłby również funkcję automatycznego stabilizatora koniunktury w gospodarce – w przypadku spadku zysków przedsiębiorców, ich składki automatycznie uległyby obniżeniu.

Międzynarodowa firma doradcza Cushman & Wakefield opublikowała pełną wersję raportu „Marketbeat” podsumowującego rynek powierzchni magazynowych w Polsce po I poł. 2019 roku. Rynek magazynowy w Polsce pozostaje w bardzo dobrej kondycji, o czym świadczy rekordowy poziom nowej podaży odnotowany w pierwszej połowie roku, kontynuacja wysokiej aktywności najemców oraz niski poziom wskaźnika powierzchni niewynajętej.

Na koniec czerwca 2019 roku całkowite zasoby nowoczesnej powierzchni magazynowej w Polsce osiągnęły 16,89 mln mkw., co daje wzrost o 18% w ujęciu rocznym oraz o 7% w porównaniu do stanu na koniec 2018 roku. Dobra koniunktura gospodarcza, dalsza poprawa infrastruktury transportowej oraz rozwój branży e-commerce to główne czynniki sprzyjające utrzymaniu dynamicznego tempa rozwoju rynku magazynowego, obserwowanego w Polsce już od ponad pięciu lat. – Rozwój ten dotyczy zarówno największych rynków magazynowych jak Warszawa, Górny Śląsk, Polska Centralna, Poznań i Wrocław, na których skoncentrowane jest 81% całkowitej podaży w Polsce, jak i mniejszych rynków regionalnych, które zyskują potencjał dzięki rozbudowie sieci dróg ekspresowych i autostrad czy też lepszej dostępności siły roboczej. Na mapie logistycznej Polski powstają także całkowicie nowe lokalizacje jak Częstochowa zlokalizowana przy autostradzie A1 czy Kielce położone przy S7 i Legnica przy S3 – to tylko niektóre przykłady miast, w których odnotowuje się wzrost aktywności deweloperskiej. Wśród pozostałych lokalizacji branych pod uwagę przez deweloperów są m.in. Gorzów Wielkopolski i Radom – komentuje, Adrian Semaan, konsultant w dziale powierzchni przemysłowych i logistycznych, Cushman & Wakefield, autor raportu.

PODAŻ

W pierwszej połowie 2019 roku deweloperzy ukończyli 47 projektów o łącznej powierzchni 1,09 mln mkw., co stanowi rekordowy poziom nowej podaży odnotowany w okresie pierwszych sześciu miesięcy roku. Prawie 70% wolumenu zrealizowanych inwestycji zlokalizowano na pięciu rynkach: w regionie Polski Centralnej (23%), w okolicach Warszawy (14%), w Trójmieście (11%), we Wrocławiu (11%) i w rejonie Szczecina (9%). Ponadto w Olsztynku zakończyła się realizacja dużego projektu Hillwood BTS Zalando Lounge (121 000 mkw.). Aktywność deweloperska utrzymuje się na bardzo wysokim poziomie. W II kwartale 2019 roku deweloperzy uruchomili nowe projekty o łącznej powierzchni 680 000 mkw. a całkowity wolumen inwestycji w budowie pod koniec czerwca 2019 roku osiągnął 2,24 mln mkw. w 70 projektach inwestycyjnych. Około 75% realizowanej powierzchni zlokalizowane jest na czterech głównych rynkach: na Górnym Śląsku (26% wolumenu inwestycji w budowie), w regionie Warszawy (18%), rynku wrocławskim (16%), i w Polsce Centralnej (16%). Wśród mniejszych rynków regionalnych na szczególną uwagę zasługuje znaczący wzrost aktywności deweloperskiej w regionie Polski Wschodniej. W pierwszym półroczu 2019 roku ukończono tam ponad 60 tys. mkw., a dodatkowe 120 tys. mkw. znajduje się w trakcie realizacji.

WSKAŹNIK PUSTOSTANÓW

Wskaźnik powierzchni niewynajętej utrzymuje się na zdrowym poziomie i na koniec czerwca 2019 roku wyniósł 5,6%, co stanowi nieznaczny wzrost o 1,6 pp. w porównaniu do analogicznego okresu 2018 roku. Najwyższy poziom wskaźnika odnotowano na rynku Warszawa – miasto (13%), gdzie większość dostępnej powierzchni znajduje się w kilkunastoletnich obiektach magazynowo-biurowych. Na pozostałych rynkach omawiany wskaźnik waha się od 2% we Wrocławiu do 7,5% w regionie Poznania. Brak dostępnej powierzchni dotyczył rynków: szczecińskiego i Polski Zachodniej. Niewielka ilość dostępnej powierzchni i dobra kondycja rynku po stronie popytowej, sprzyjają decyzjom deweloperskim o realizacji obiektów spekulacyjnych. Dotyczy to jednak jedynie pięciu głównych rynków. W pozostałych regionach, nowe powierzchnie powstają po podpisaniu umowy z najemcą (pre-let).

AKTYWNOŚĆ NAJEMCÓW

Całkowita aktywność najemców wyniosła ponad 1,8 mln mkw., co stanowi drugi, najwyższy wynik popytu odnotowany w pierwszych sześciu miesiącach roku, jednakże wyraźnie niższy o 14% w porównaniu do analogicznego okresu z 2018 roku. Spadek ten wynikał głównie z mniejszej liczby dużych transakcji w zakresie od 20 tys. do 60 tys. mkw., czy też braku inwestycji BTS o powierzchniach przekraczających 100 tys. mkw. odnotowanych rok wcześniej. W ujęciu regionalnym, obserwujemy wzrost zainteresowania najemców rynkiem Wrocławia i okolicami Warszawy. Niższą aktywność najemców odnotowano na Górnym Śląsku, a także w Polsce Centralnej, gdzie pojawiło się mniej dużych projektów typu BTS. W strukturze popytu nadal dominuje popyt netto, tj. nowe umowy i rozszerzenia – stanowiące łącznie 66% wolumenu transakcji najmu. Pozostałe 34% przypadło na renegocjacje. W strukturze branżowej popytu, podobnie jak w poprzednim roku, największy udział miały firmy logistyczne z 36-procentowym udziałem w wolumenie transakcji najmu. Aktywne pozostały także firmy z sektora lekkiej produkcji (13%), sieci sklepów (10%), FMCG (6%), motoryzacyjne (6%), e-commerce (6%), spożywczej (4%) i kurierskiej (3%).

CZYNSZE

Czynsze bazowe na większości rynków magazynowych w Polsce kształtują się na poziomie 2,50-3,80 EUR/mkw./miesiąc. Czynsze efektywne, uwzględniające zachęty finansowe dla najemców, takie jak okresy bezczynszowe oraz kontrybucję finansową, wahają się od 2,10 do 3,20 EUR/mkw./miesiąc, przy czym najniższe możliwe do osiągnięcia stawki dotyczą Poznania i Polski Centralnej oraz pojedynczych lokalizacji w okolicach Warszawy. Na większości rynków magazynowych nadal obserwujemy rosnące oczekiwania czynszowe deweloperów, podyktowane wzrostem cen gruntów inwestycyjnych w najlepszych lokalizacjach czy też rosnącymi kosztami generalnego wykonawstwa. Z drugiej strony na rynkach charakteryzujących się relatywnie wysokim odsetkiem powierzchni niewynajętej bądź dużą konkurencją wśród deweloperów, najemcy nadal mają dużą siłę negocjacyjną.

– Całkowita aktywność najemców wyniosła ponad 1,8 mln mkw., co stanowi drugi, historycznie najwyższy wynik popytu, odnotowany w pierwszych sześciu miesiącach roku. Branże związane ze sprzedażą internetową, jak również sektory motoryzacyjny, AGD i spożywczy, generują stabilne zapotrzebowanie na nową powierzchnię magazynowo-przemysłową. Wysoki poziom aktywności wykazują firmy logistyczne i kurierskie, które rozwijają swoją sieć dystrybucji chcąc sprostać rosnącemu wolumenowi przesyłek dla branży e-commerce. To również rekordowy rok pod względem podażowym – deweloperzy ukończyli 47 projektów o łącznej powierzchni 1,09 mln mkw. W ujęciu regionalnym, obserwujemy wzrost zainteresowania najemców rynkiem Wrocławia i okolicami Warszawy. Pod kątem produktowym pogłębia się dywersyfikacja – deweloperzy dostarczają szeroki wachlarz projektów, od dużych powierzchni magazynowych typu BIG-BOX (szczególnie na największych rynkach), po mniejsze projekty typu Small Business Units, zlokalizowane na obszarach miejskich czy też powierzchnie specyficzne jak obiekty produkcyjne czy cross-docki. Biorąc pod uwagę obraz całościowy, spodziewamy się kontynuacji dotychczasowych trendów i kolejnych pracowitych miesięcy dla rynku magazynowego w Polsce – powiedziała Joanna Sinkiewicz, Partner, Dyrektor w Dziale Powierzchni Przemysłowych i Logistycznych, Cushman & Wakefield.

Plast-Box, producent opakowań z tworzyw sztucznych, odnotował znaczny wzrost wyników finansowych w I połowie 2019  roku. Zysk netto Grupy po 6 miesiącach roku sięgnął  4,3 mln zł i był niemal dwukrotnie wyższy od wyniku za analogiczny okres 2018 roku. Skonsolidowane przychody ze sprzedaży wzrosły o ponad 32,2%, do 111,9 mln zł, w porównaniu z tym samym okresem rok wcześniej. Wynik EBITDA wzrósł w tym czasie do 13,1 mln zł i był wyższy o 84,6% r/r.

W ujęciu jednostkowym Plast-Box S.A. – spółka matka w Grupie Kapitałowej Plast-Box i jednocześnie podmiot zarządzający, I półrocze br. zakończyła względem roku ubiegłego wyższym o 79,8% wynikiem EBITDA (stopa EBITDA 9,9%) oraz zyskiem netto 3,8 mln zł, przy przychodach na poziomie 78,8 mln zł.

– Budowana przez ostatni rok struktura Grupy Plast-Box i osiągnięte kompetencje, poprzez zrealizowanie pod koniec ubiegłego roku akwizycji, gwarantują nam realizację strategii wzrostu wartości ekonomicznej, co znalazło odzwierciedlenie w wynikach tego roku –  mówi Grzegorz Pawlak, prezes zarządu Plast-Box S.A. – Pomimo wysokich cen surowców, wzrostu kosztów pracy i energii, osiągnęliśmy bardzo dobre rezultaty na wszystkich poziomach rentowności  – informuje.

Po 6 miesiącach br. Grupa zwiększyła sprzedaż krajową o 51,0% do poziomu 49,9 mln zł, generując w ten sposób 44,6% obrotów Grupy. Poza rozwojem w kraju priorytetowy pozostaje rynek eksportowy, gdzie  w I połowie 2019 roku Plast-Box rok do roku zwiększył sprzedaż o 20,2%.

– Od lat skutecznie realizujemy strategię dotyczącą eksportu, a także dywersyfikacji geograficznej. Dzięki temu możemy budować długofalowy, stabilny wzrost Grupy Plast-Box – podkreśla Grzegorz Pawlak.

Grupa Kapitałowa Plast-Box należy do czołówki producentów opakowań plastikowych w Polsce i w Europie. W skład Grupy wchodzą: Przetwórstwo Tworzyw Sztucznych Plast-Box S.A., Plast-Box Ukraina Sp. z o.o., Plast-Box East Sp. z o.o., Plast-Box Development Sp. z o.o., Plast-Box Apartments Sp. z o.o. oraz Stark Partner Sp. z o.o. i Stark Partner Nieruchomości Sp. z o.o. Do Grupy należą 3 zakłady produkcyjne zlokalizowane w Polsce i na Ukrainie, a jej siedziba główna mieści się w Słupsku. Plast-Box istnieje od 1983 r., od 2004 r. jest notowany na GPW.

Obligatoryjne stosowanie mechanizmu podzielonej płatności w obrocie elektroniką pomoże branży odbudować zaufanie pomiędzy kontrahentami oraz na linii przedsiębiorca – fiskus – ocenia Związek Cyfrowa Polska, reprezentujący największe firmy sektora nowoczesnych technologii.

Obligatoryjny split payment, który wejdzie w życie z początkiem listopada obejmie ponad setki towarów i usług. Prezydent Andrzej Duda w czwartek (29 sierpnia) podpisał projekt ustawy w tej sprawie.

Podzielona płatność ma być przede wszystkim ratunkiem dla gałęzi gospodarki szczególnie narażonych na proceder wyłudzania podatku VAT. Obowiązkowy split payment, który obejmie m.in. towary i wyroby elektroniczne, będzie stanowić kontynuację oczyszczania branży z oszustów. Związek Cyfrowa Polska, reprezentujący polską branżę elektroniczną, pozytywnie ocenia wprowadzone rozwiązanie.

– To nie tylko wpłynie na komfort działania uczciwych przedsiębiorców, ale również w efekcie ukrócenia potężnych wyłudzeń i uszczelnienia systemu, przyniesie znaczne korzyści państwowemu budżetowi – ocenia prezes Cyfrowej Polski Michał Kanownik. – Obowiązkowe stosowanie mechanizmu podzielonej płatności pomoże odbudować zaufanie pomiędzy kontrahentami, które przez ostatnie lata zostało nadszarpnięte poprzez działalność oszustów podatkowych – dodaje.

Część przedsiębiorców obawia się jednak, że obligatoryjny split payment nadwyręży ich płynność finansową – środkami przeznaczonymi na odprowadzenie VAT nie będzie można bowiem obracać w inny sposób. – Ustawodawca przewidział jednak pewne ułatwienia dla przedsiębiorców. Gromadzone na specjalnym subkoncie pieniądze na odprowadzenie VAT można np. będzie wykorzystać do opłacenia składek ZUS, podatku dochodowego, akcyzy czy cła – odpowiada Michał Kanownik.

Zdaniem Cyfrowej Polski spodziewać można, że obligatoryjny split payment wpłynie na to, że przedsiębiorcy będą korzystali z tej metody płatności także w innych transakcjach – nie objętych obligatoryjnym split payment. Jedną z zachęt do stosowania tej metody jest m.in. zwolnienie z solidarnej odpowiedzialności w przypadku nieświadomego udziału w podatkowych przestępstwach karuzelowych.

Liczba zarejestrowanych w Portugali bezrobotnych spadła do najniższego poziomu od 1991 roku. Z kolei w ub.r. zanotowano największy od dwudziestu lat wzrost gospodarczy. Prognozy na bieżący kwartał sprzyjają poszukującym zatrudnienia. Inwestorzy zagraniczni tworzą wiele nowych miejsc pracy i wkrótce uruchomią kolejne projekty. Tymczasem 46% pracodawców ma trudności ze znalezieniem nowych pracowników. Sytuację na rynku mogą poprawić m.in. imigranci. Jednak, według ekspertów, dla Polaków jest to przede wszystkim kierunek turystyczny. I to w najbliższym czasie nie powinno się zmienić.

W Portugalii brakuje pracowników, co ma związek z polepszającą się sytuacją na tamtejszym rynku pracy. Dlatego coraz częściej pojawiają się głosy o potrzebie zatrudniania imigrantów, zwłaszcza wykwalifikowanych. Ponadto, rządzący liczą na powrót obywateli, którzy w ostatnich latach masowo wyjechali z kraju ze względu na recesję.

– Liczba zarejestrowanych bezrobotnych jest najniższa od 1991 roku i wynosi 298,2 tys. osób, w tym 27,7 tys. osób poniżej 25. roku życia. W czerwcu br. stopa bezrobocia była na poziomie 6,7%. Jej postępujący spadek jest wynikiem rozkwitu gospodarczego. W ubiegłym roku Portugalia zanotowała najwyższy wzrost gospodarczy od dwudziestu lat. Niższe bezrobocie jest częściowo pochodną zauważalnej migracji młodych Portugalczyków, udających się za granicę w celu podjęcia dalszej edukacji lub pracy. Od apogeum kryzysu w 2010 roku do dzisiaj kraj opuściło ponad pół miliona mieszkańców – informuje Dariusz Duda, kierownik Zagranicznego Biura Handlowego PAIH w Lizbonie.

Z kolei Patrycja Miązek, koordynator ds. PR w ManpowerGroup Polska, powołuje się na „Barometr ManpowerGroup Perspektyw Zatrudnienia” dla trzeciego kwartału br. Z tego raportu wynika, że różnica pomiędzy liczbą pracodawców deklarujących przyjęcia i zwolnienia pracowników wynosi +12%. W praktyce oznacza to dobre perspektywy dla osób poszukujących pracy. Więcej firm będzie powiększać swoje zespoły niż je redukować. Obecnie najwięcej ofert jest w sektorze związanym z finansami i usługami dla biznesu oraz w hotelarstwie i restauracjach, a najmniej – w przemyśle.

– Portugalia stała się bardzo atrakcyjna dla zagranicznych inwestorów, którzy chętnie tu umiejscawiają swoje projekty inwestycyjne i reinwestycyjne. Dla wielu z nich kraj ten jest bardziej korzystny kosztowo niż np. Polska. W najbliższym czasie nowe projekty uruchomią tu takie firmy jak Google, Amazon, Volkswagen, Mercedes-Benz czy Bosch, tworząc kilka tysięcy nowych miejsc pracy. W latach 2015-2018 liczba nowych inwestycji typu greenfield rosła rocznie o 161%, dając Portugalii w tej kategorii pierwsze miejsce spośród krajów Europy Zachodniej – komentuje Dariusz Duda.

Raport „Niedobór talentów”, przygotowany przez ManpowerGroup, wskazuje również stanowiska najtrudniejsze do obsadzenia. Listę otwierają wykwalifikowani pracownicy fizyczni, czyli elektrycy, spawacze i mechanicy. Na kolejnych miejscach znajdują się technicy (kontrolerzy jakości, personel techniczny) oraz kierowcy (pojazdów ciężarowych, budowlanych, publicznego transportu zbiorowego). Czołową piątkę uzupełniają inżynierowie (elektromechaniki, chemii, cywilni) oraz personel sprzątający.

– Z raportu „Niedobór talentów” wynika, że 46% pracodawców w Portugalii ma trudności w obsadzaniu miejsc pracy nowymi pracownikami. 25% ankietowanych stwierdziło, że kandydaci nie posiadają potrzebnych kompetencji twardych. Z kolei 24% uczestników badania zwróciło uwagę na niedostępność jakichkolwiek kandydatów, a 13% na brak wymaganego doświadczenia zawodowego. Co dziesiąty pracodawca jako przyczynę problemów podał także brak potrzebnych kompetencji miękkich. Tyle samo wskazań otrzymały zbyt wysokie oczekiwania finansowe kandydatów– wylicza Patrycja Miązek.

Natomiast Bogdan Jędrzejowski, oficer prasowy z Ambasady RP w Lizbonie, przytacza dane SEF-u, tj. portugalskiego urzędu imigracyjnego. Wynika z nich, że na koniec 2018 roku liczba imigrantów wyniosła 480 300. Najwięcej z nich, bo 105 423, wywodziło się z Brazylii. Natomiast z całej Europy przybyło 202 514 osób. W tej grupie znalazło się 2320 Polaków. Nasi rodacy upodobali sobie Dystrykt Lizboński, było ich tam 1061.

– Rokrocznie jeździ tam ok. 250 tys. turystów z Polski. Natomiast Portugalia nie stanowi już atrakcyjnej destynacji zarobkowej dla naszych rodaków. W tym roku wyprzedzimy ją w ujęciu PKB per capita, mierzonym według parytetu siły nabywczej, czyniąc nasz kraj de facto bogatszym. Republika Portugalska stanowi jednak doskonałą lokalizację do prowadzenia biznesu – wzajemne obroty handlowe z Polską rosną w rocznym tempie 14,5%, a nasze rodzime firmy mają cenowo i jakościowo konkurencyjną ofertę eksportową – podkreśla kierownik Zagranicznego Biura Handlowego PAIH w Lizbonie.

Do tej pory z Portugalii do Polski docierało mało ofert zatrudnienia. Wśród nich były propozycje pracy związane z obsługą klientów międzynarodowych korporacji. Jedna z firm zapewnia na takim stanowisku 900-1100 euro brutto miesięcznie oraz zakwaterowanie. Doświadczenie nie jest wymagane, ale trzeba znać języki obce, np. niemiecki, niderlandzki, rosyjski czy hebrajski.

– Głównym wyzwaniem dla Polaków podejmujących zatrudnienie w Portugalii są kwestie natury biurokratycznej i duża dowolność w interpretacji przepisów. Tak wynika z naszego doświadczenia i kontaktów z rodakami. Oni często zgłaszają nam sytuacje, w których dwóch urzędników tej samej instytucji wymaga od nich zupełnie innych dokumentów do załatwienia zupełnie tej samej sprawy. Dotyczy to np. rejestracji rezydencji, uzyskania numeru podatnika, rejestracji w państwowym zakładzie ubezpieczeń społecznych czy przerejestrowania samochodu. Dla osób, które dopiero zaczynają swoja przygodę z tym krajem, jest to konfundujące – zaznacza oficer prasowy z Ambasady RP w Lizbonie.

Wśród ekspertów od HR-u mówi się, że Polacy nie zmienią nagle przyzwyczajeń związanych z wyjazdami zarobkowymi. Portugalia nie będzie tak kuszącym kierunkiem, jak inne państwa Europy Zachodniej, również po brexicie. Proponowane wynagrodzenia pozostaną niższe niż w innych zakątkach kontynentu. Ponadto nie należy spodziewać się wysypu ofert kierowanych do kandydatów znad Wisły.

– Rząd Portugalii usilnie zabiega o powrót swoich rodaków do ojczyzny, oferując bezpośrednie transfery finansowe lub ulgi podatkowe. W ramach programu Regressar proponuje wsparcie finansowe, sięgające aż 6,5 tys. euro. Kolejną zachętą jest obniżenie o połowę podatku dochodowego na okres 5 lat dla Portugalczyków, którzy opuścili kraj przed 2015 rokiem. Do tego dochodzi jeszcze 20% stawka podatku dochodowego na okres 10 lat dla pracowników o wysokich kwalifikacjach, czyli Residente Não Habitual – podsumowuje Dariusz Duda.

W dobie zmian klimatycznych i rosnących amplitud temperatur, kluczowe staje się posiadanie wydajnej instalacji oraz urządzeń do klimatyzacji, wentylacji i chłodzenia (HVACR), zapewniających odczucie komfortu cieplnego. W najbliższych latach będziemy obserwować zwiększone zapotrzebowanie na korzystanie z klimatyzacji w biurowcach i budynkach mieszkalnych oraz z systemów chłodniczych w sklepach. Zdaniem ekspertów Europejskiego Instytutu Miedzi, przełoży się to na poszukiwanie rozwiązań ekologicznych i efektywnych energetycznie. A te zapewniają komponenty oparte na miedzi. 

– Dlaczego miedź? Ponieważ jest trwała, niezawodna, odporna na wysokie i niskie temperatury oraz korozję. Miedź jest doskonałym przewodnikiem ciepła. Swoją popularność zawdzięcza własnościom wykorzystywanym w trakcie produkcji i eksploatacji instalacji. Należą do nich m.in.: wysoka plastyczność, duża trwałość czy bakteriostatyczne oddziaływanie. Metal ten jest przyjazny dla środowiska, gdyż w 100% podlega recyklingowi. A przede wszystkim jego zastosowanie pozwala zmaksymalizować wydajność systemu przy jednoczesnej minimalizacji kosztów instalacji i użytkowania. Taki efekt można uzyskać m.in. montując rury miedziane o mniejszej średnicy niż dotychczasowe – mówi Michał Ramczykowski, prezes zarządu Europejskiego Instytutu Miedzi.

Mniejsze, lżejsze i bardziej efektywne

Minimalne średnice  rzędu 4 – 7 mm  są stosowane w specjalnych rurach wewnętrznie gwintowanych lub rowkowanych. Gwintowanie/rowkowanie zwiększa powierzchnię wewnętrzną rury przy zmniejszeniu jej średnicy, co powoduje: bardziej efektywny transfer ciepła i pozwala zastosować  mniejsze, lżejsze  wymienniki lub większy transfer ciepła i większą wydajność przy tej samej wielkości  wymiennika. Kolejną zaletą takich ekologicznych rur miedzianych jest również znaczne zmniejszenie objętości drogiego czynnika chłodzącego, co oznacza niższe koszy eksploatacji. Rurki o małej średnicy to także mniejsze zużycie materiałów oraz redukcja masy i wielkości  instalacji oraz urządzeń HVACR.

– Przykładowo dla funkcjonalnie równoważnych wymienników ciepła o mocy 5 kW, ciężar rur zmniejszono o 31 procent i 46 procent, gdy średnice rur miedzianych zamieniono odpowiednio z 3/8 cala na 7 mm i z 3/8 cala na 5 mm. Instalacje te mogą także pracować przy wyższych ciśnieniach, wymaganych do kondensacji nowych ekologicznych czynników chłodniczych, takich jak R410a lub R744[1]  – mówi Kazimierz Zakrzewski, ekspert Europejskiego Instytutu Miedzi.

Łatwa wymiana i recykling

W branży chłodniczej i klimatyzacyjnej trudno będzie zastąpić unikalne właściwości miedzi, w zakresie odporności na korozję, niezawodności i długiej żywotności. Jednak  jeśli wymiana instalacji okaże się konieczna, nie sprawi to żadnych problemów. Wytwarzanie, montaż, serwis i naprawa nie ulegają zasadniczym zmianom, dlatego przejście z tradycyjnych rur miedzianych na  grawerowane/profilowane rury o małych średnicach jest stosunkowo proste. Natomiast zużyte komponenty miedziane poddaje się recyklingowi.

Do wykonywania instalacji klimatyzacyjnych oraz chłodniczych zazwyczaj wykorzystuje się rury miedziane, wykonane zgodnie z normą PN-EN 12735-1. Jednakże nie spełniają one kryteriów wysokich ciśnień, wymaganych przy stosowaniu przyjaznego dla środowiska czynnika chłodzącego, jakim jest CO2. Wówczas coraz częściej używa się stopu miedzi z małą domieszką (ok. 2,5 %) żelaza, co pozwala na wykonanie ekonomicznej instalacji systemów chłodniczych o ciśnieniu roboczym do 120 barów.

Różne systemy łączeń

Instalacje chłodnicze łączone są lutem twardym z minimalną 2% zawartością srebra. Drugim, stale zyskującym na popularności, sposobem łączenia jest zaprasowywanie przy użyciu łączników zgodnych z Europejską Dyrektywą Ciśnieniową 97/23/WE (określana jako dyrektywa PED). W porównaniu do lutowania, ten typ połączenia jest znacznie bardziej estetyczny i szybszy w montażu. Może być także wykonany przez instalatora o niższych kwalifikacjach.

[1] https://www.copper.org/applications/plumbing/comml_tube/hvac_faqs.html

Nie powinniśmy godzić się na kserowanie dokumentów tożsamości przez wypożyczalnie rowerów czy kajaków. Pomimo zmian ustawowych mogą to nadal robić banki.

Przepisy o dokumentach publicznych pojawiły się w polskim systemie prawnym z inicjatywy także banków, a chodziło przede wszystkim o to, aby z obrotu wyeliminować tzw. dokumenty kolekcjonerskie takie jak dowód osobisty czy prawo jazdy, bo nieuczciwi klienci na takie dokumenty próbowali założyć konto bankowe.

Wprowadzono zakaz sprzedaży takich dokumentów kolekcjonerskich. Zakaz obowiązuje po wejściu w życie ustawy o dokumentach publicznych, czyli od 22 listopada 2018 r. Jednak przy tej okazji pojawiły się wątpliwości czy banki mogą kopiować dowody osobiste bądź paszporty.

– Ponieważ jest wiele różnych interpretacji, to chciałbym zapewnić, że banki mogą kopiować dokumenty tożsamości, a wynika to z innych ustaw. Z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu i ustawy prawo bankowe – mówi w rozmowie z MarketNews24 dr Przemysław Barbrich ze Związku Banków Polskich. – Pozyskiwanie danych osobowych poprzez kserowanie dowodu osobistego ma na celu bezpieczeństwo środków ulokowanych w banku, a kopie takich dokumentów nigdy z banków nie wyciekają.

ZBP przestrzega, że podczas wakacji zbyt łatwo godzimy się na pozostawienie dowodu osobistego w wypożyczalni kajaków czy rowerów. Nie powinniśmy się też godzić na kserowanie dokumentów tożsamości. Lepiej zostawić kaucję, oczywiście za pokwitowaniem.