• Aż 80 proc. polskich pracowników optymistycznie myśli o swojej karierze w aktualnym miejscu pracy w perspektywie kolejnych 5 lat.
• 86 proc. zatrudnionych jest przekonanych, że posiada odpowiednie umiejętności do osiągnięcia sukcesu zawodowego.

Stereotyp Polaka jako wiecznie narzekającego na swoją pracę odchodzi w zapomnienie. Jak wskazują wyniki corocznego raportu ADP „Workforce View in Europe” aż 80 proc. badanych Polaków optymistycznie myśli o następnych 5 latach w swoim aktualnym miejscu pracy. Polscy pracownicy są też bardziej pewni własnych umiejętności zawodowych. W porównaniu z zeszłorocznym raportem odsetek pracowników przekonanych, że posiada kwalifikacje, które gwarantują im sukces zawodowy, wzrósł o 6 p.p.

Optymizm wśród pracowników młodych i w średnim wieku

Do swojej przyszłości zawodowej bardzo optymistycznie podchodzą młodzi ludzie, którzy dopiero wchodzą na rynek pracy. Według badania ADP myśli tak aż 79 proc. z nich. Pozytywnie swoją ścieżkę kariery oceniają także osoby niewiele starsze – aż 81 proc. pracowników od 25 do 34 roku życia. 86 proc. z nich jest również przekonana, że posiadane kwalifikacje przyczynią się do sukcesu w pracy. W swoje umiejętności najbardziej wierzą jednak respondenci w wieku 35-44, którzy mają już dłuższy staż pracy i większe doświadczenie. 89 proc. z nich odpowiedziało, że posiada kwalifikacje, które przyczynią się do sukcesu zawodowego.

– Pracownik, który dobrze czuje się w miejscu pracy – jest doceniany przez pracodawcę, awansuje oraz spełnia się w projektach – z reguły optymistycznie myśli o swojej przyszłości w pracy. Pozytywnie swoje umiejętności postrzegać będą również osoby, które mają okazję np. brać udział w bezpłatnych szkoleniach czy kursach oraz posiadają gruntowne wykształcenie. Osoba pewna siebie i swoich kwalifikacji na pewno przyczyni się też do rozwoju firmy – mówi Anna Barbachowska, Country HR Business Partner ADP Polska.

Kultura i sztuka – najbardziej pesymistyczna branża?

Branże, w których pracownicy są najbardziej optymistycznie nastawieni względem swojej kariery zawodowej, to sprzedaż, media i marketing – 89 proc., architektura i branża budowlana – 87 proc. oraz podróże i transport – 86 proc. Na przeciwnym biegunie jest kultura i sztuka. Wyniki raportu „Workforce View in Europe 2019” wskazują, że aż 33 proc. respondentów pracujących w tym obszarze pesymistycznie ocenia swoją przyszłość w miejscu pracy. Dodatkowo, aż co 5. osoba pracująca w instytucjach związanych z kulturą i sztuką nie jest pewna, czy posiada odpowiednie umiejętności, żeby osiągnąć sukces zawodowy.

Optymizm w całej Europie

Krajem, w którym pracownicy najbardziej pozytywnie myślą o swojej przyszłości w pracy, jest Holandia. Optymistycznie na swoją karierę zawodową w ciągu kolejnych 5 lat patrzy aż 86 proc. jej mieszkańców. Natomiast to najbardziej pesymistycznie postrzegają swoją przyszłość zawodową Francuzi – tylko 73 proc. z nich odpowiedziało, że optymistycznie ocenia swoją karierę w perspektywie następnych 5 lat. W porównaniu do innych krajów europejskich Polska plasuje się dokładnie na środku stawki.

– Średnia dla całej Europy i Polski jest podobna. Pokazuje to, że standardy w Unii Europejskiej się ujednolicają – rynek pracy staje się tożsamy, a więc pracownik zatrudniony w Polsce bez żadnych problemów odnajdzie się np. w tej samej firmie w Wielkiej Brytanii. Szeroki wachlarz możliwości, dzięki którym pracownik ma większe szanse na znalezienie odpowiadającej mu pracy, dopasowanej do jego kwalifikacji i zainteresowań znacząco przyczynia się do optymistycznego postrzegania przez Europejczyków swojej przyszłości zawodowej – podsumowuje Anna Barbachowska, Country HR Business Partner ADP Polska.

Raport „The Workforce View in Europe 2019” jest dostępny pod adresem: http://bit.ly/raport_ADP_2019

O badaniu

„The Workforce View in Europe 2019” przedstawia opinie pracowników na temat aktualnego środowiska pracy oraz ich oczekiwania związane z przyszłością. Badanie zostało przeprowadzone przez niezależną agencję badań rynku Opinion Matters na zlecenie ADP w październiku 2018 r. Wśród z 10 585 dorosłych pracujących osób z ośmiu krajów Europy: Francji, Niemiec, Włoch, Holandii, Polski, Hiszpanii, Szwajcarii oraz Wielkiej Brytanii.

Premier Mateusz Morawiecki oraz Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Mike Pence podpisali wspólną deklarację dotyczącą budowy sieci 5G. Porozumienie może oznaczać wykluczenie niektórych dostawców z procesu budowy sieci piątej generacji w naszym kraju. „Polska zgodnie z zasadą strategii win-win, dąży do budowy sieci 5G w bezpieczny sposób, a jednocześnie do stworzenia korzystnego ekosystemu dla rozwoju tej technologii w kraju” – komentuje Izabela Albrycht, Prezes Instytutu Kościuszki.

Budowa sieci 5G w Europie wciąż wywołuje emocje. Od kilku miesięcy Stany Zjednoczone próbują zablokować udział chińskich producentów w procesie tworzenia sieci piątej generacji nie tylko w USA, ale i na Starym Kontynencie. Podczas niedawnej wizyty Donalda Trumpa w Bukareszcie, prezydenci USA i Rumunii podpisali deklarację mogącą wykluczyć z procesu budowy sieci 5G podmioty niespełniające kryteriów bezpieczeństwa. Wczoraj podobne porozumienie Wiceprezydent Mike Pence podpisał z premierem Mateuszem Morawieckim.

Porozumienie dla bezpieczeństwa

„Ochrona tych sieci łączności następnej generacji przed zakłóceniami czy manipulacją oraz zapewnienie prywatności i indywidualnych swobód obywatelom Polski, Stanów Zjednoczonych i innych krajów ma zasadnicze znaczenie” – czytamy we Wspólnej Deklaracji Polski i USA na temat 5G. O konieczności zadbania o bezpieczeństwo w cyberprzestrzeni, a także potrzebie wykorzystania technologii pochodzącej tylko od zaufanych dostawców, wiele razy mówili eksperci Instytutu Kościuszki – organizatorzy Europejskiego Forum Cyberbezpieczeństwa – CYBERSEC. Według Izabeli Albrycht i dr Joanny Świątkowskiej – autorek raportu „Przyszłość 5G czyli Quo Vadis, Europo?”, podejmowane przez europejskich decydentów państwowych inicjatywy i deklaracje w sprawie budowy sieci piątej generacji będą miały ogromne znaczenie w kontekście wypracowania przyszłej pozycji gospodarczej Unii Europejskiej na świecie. Dlatego zalecają one aktywny udział europejskich podmiotów w telekomunikacyjnym wyścigu o 5G, również biorąc pod uwagę wykorzystanie własnego potencjału technologicznego. Pierwsze kroki w tym kierunku podjął już premier Mateusz Morawiecki, poruszając temat inwestycji w rozwój sieci 5G i cyberbezpieczeństwo podczas spotkania z prezesem firmy Ericsson.

Zdolność weryfikacji partnerów kluczem porozumienia

Jak alarmowała dr Joanna Świątkowska, dyrektor programowa CYBERSEC, ważne jest aby w Europie współpracować z państwami zaliczanymi do grupy „podobnie myślących”, takimi jak kraje sojuszu północnoatlantyckiego, Japonia czy Korea Południowa. Korzystając z rozwiązań dostarczanych przez dostawców zewnętrznych, państwa powinny mieć możliwość weryfikowania i kontrolowania ich produktów i usług. Do tego też zmierza podpisana ze Stanami Zjednoczonymi deklaracja dotycząca budowy sieci 5G w Polsce. Zakłada ona konieczność uważnej i kompetentnej oceny producentów oprogramowania stosowanego do stworzenia sieci piątej generacji.

„Wierzymy, że wszystkie kraje muszą dopilnować tego, żeby w naszych sieciach uczestniczyli jedynie zaufani i niezawodni dostawcy, co uchroni je przed nieuprawnionym dostępem lub zakłócaniem” – czytamy w deklaracji. Wg. dokumentu analiza dostawców powinna pozwolić ocenić, czy jest on kontrolowany przez obcy rząd. Pod uwagę brana jest m.in. analiza struktury własności. Weryfikacji podlega także to, czy dostawca kieruje się etyką biznesową oraz czy podlega porządkowi prawnemu, który zapewnia przejrzystość działalności firm.

W podpisanym dokumencie Stany Zjednoczone i Polska opowiedziały się za Propozycjami Praskimi, które kładą nacisk na tworzenie sieci 5G na bazie wolnej i uczciwej konkurencji, a także przejrzystości i rządów prawa. „Propozycje Praskie postulują rygorystyczną ocenę dostawców technologii 5G. Dziś pytanie brzmi: ile z pozostałych państw członkowskich UE pójdzie w ślady Polski?” – komentuje Izabela Albrycht, Prezes Instytutu Kościuszki. Dodaje także, że za dwa miesiące w Katowicach w czasie CYBERSEC w dyskusji o bezpieczeństwie sieci 5G w Unii Europejskiej udział weźmie m.in. Sir Julian King – unijny komisarz ds. Unii Bezpieczeństwa, Ciaran Martin – szef National Cyber Security Center z Wielkiej Brytanii, Arne Schönbohm – szef niemieckiego Office for Information Security, Karol Okoński – pełnomocnik polskiego rządu ds. cyberbezpieczeństwa, a także Rob Strayer – zastępca sekretarza Departamentu Stanu ds. Cyber and International Communications and Information Policy z USA. W tym czasie poznamy także wyniki ogólnounijnej oceny ryzyk związanych z budową sieci 5G, którą w Katowicach przedstawi osobiście Komisarz King.

Czy Polska jest zagrożona?

Podczas konferencji prasowej, która odbyła się po spotkaniu wiceprezydenta USA z Andrzejem Dudą, polski prezydent przyznał, że służby kontrwywiadowcze wykryły w ostatnim czasie działania, które mogą być zakwalifikowane jako szpiegostwo. Obecnie w tej sprawie toczy się postępowanie polskiej prokuratury, które może zakończyć się wniesieniem aktu oskarżenia. Jednakże zagrożenia wynikające z użycia sieci 5G nie odnoszą się jedynie do działań szpiegowskich. Izabela Albrycht podkreśla fakt, że 5G, będzie kolejnym narzędziem projekcji soft i hard power. Jest to szczególnie istotne z tego względu, iż w przyszłości sieć 5G będzie miała kluczowe zastosowanie militarne. W tym kontekście, odpowiedni dobór partnerów technologicznych oraz szczegółowa ich ocena wydaje się być tym bardziej uzasadniona.

Następne kroki

Po podpisaniu deklaracji, rzecznik rządu Piotr Müller zapowiedział, że kolejnym krokiem powinno być podjęcie się działań badawczo-rozwojowych w zakresie 5G, tworzenie ram bezpieczeństwa dla nowej sieci telefonii komórkowej, a docelowo trzeba będzie również wybrać dostawcę technologii, co już dziś budzi kontrowersje.

W warunkach słabnącego globalnego wzrostu gospodarczego i utrzymujących się napięć handlowych pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chinami, Nick Getaz i Matt Quinlan z zespołu Franklin Equity Group dostrzegają sygnały świadczące o tym, że niektórzy inwestorzy mogą tracić zainteresowanie akcjami charakteryzującymi się wysokim wzrostem, które były popularne podczas ostatniej hossy na amerykańskim rynku. Autorzy tłumaczą, dlaczego inwestorzy mogą w tej sytuacji zainteresować się „spółkami wypłacającymi coraz wyższą dywidendę” lub stabilnymi spółkami o potwierdzonej historii wzrostu dywidendy w różnych warunkach rynkowych.

W ciągu trzech ostatnich lat akcje spółek wyróżniających się wysokim wzrostem, w tym papiery niektórych przedsiębiorstw z sektora technologicznego, wywindowały hossę na amerykańskim rynku akcji na rekordowo wysokie poziomy. Te akcje osiągały lepsze wyniki na tle szerokiego rynku akcji, nawet w okresach geopolitycznej niepewności.

Niemniej jednak podczas ostatnich wzmożonych wahań rynkowych zauważyliśmy sygnały świadczące o tym, że wielu inwestorów skoncentrowanych na wzroście prawdopodobnie zaczyna nieco inaczej postrzegać sytuację. W warunkach utrzymujących się tarć w stosunkach handlowych pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chinami oraz oznak spadku dynamiki wzrostu gospodarczego na świecie rynek najwyraźniej jest w większym stopniu zainteresowany stabilnymi spółkami o potwierdzonej historii zrównoważonego wzrostu dywidendy.

Dywidenda, często stanowiąca część zysków, to jeden ze sposobów, w jaki spółki mogą wynagradzać inwestorów. Dywidenda wypłacana jest zwykle w postaci regularnych, na przykład kwartalnych lub rocznych, wypłat środków pieniężnych.

Nie wszystkie spółki wypłacające dywidendę można jednak traktować jednakowo, a zarządzając naszą strategią, nie koncentrujemy się na wysokim dochodzie z dywidendy. Jako długoterminowi inwestorzy interesujemy się przede wszystkim spółkami o rosnącej dywidendzie lub spółkami, które w przeszłości notowały znaczący lub zrównoważony wzrost dywidendy, z kilku powodów omówionych poniżej.[1]

1. Spółki wypłacające rosnącą dywidendę notują dobre wyniki w dłuższej perspektywie

Uważamy, że generujące wysoki dochód akcje spółek wysokiej jakości mogą stanowić atrakcyjną alternatywę dla inwestycji na rynku obligacji, ale często nie zapewniają stabilnego potencjału wzrostowego, który mogą oferować spółki wypłacające coraz wyższą dywidendę.

Według naszych analiz spółki podwyższające dywidendę zwykle notują większe wzrosty kursów akcji w dłuższej perspektywie w porównaniu ze spółkami, które utrzymują dywidendę na stałym poziomie lub jej nie wypłacają. Takie przedsiębiorstwa zwykle wyróżniają się także mniejszą zmiennością na tle pozostałych spółek.

Uważamy, że ta przewaga jest efektem solidnych modeli biznesowych i zaangażowania zarządów w wypłatę coraz wyższej dywidendy w warunkach wzrostów i spadków rynkowych.

2. Spółki podwyższające dywidendę zwykle należą do rynkowych liderów

Uważamy, że spółki, które spełniają nasze wymagania dotyczące wzrostu dywidendy, już na starcie mają sporą przewagę. Koncentrujemy się jednak na identyfikowaniu atutów, które zapewniają spółkom największe szanse na utrzymanie i umocnienie tej konkurencyjnej przewagi także w przyszłości.

Poszukujemy spółek wypłacających coraz większą dywidendę, które:

• są liderami w swoich branżach lub niszach rynkowych;
• mają ekspozycję na atrakcyjne możliwości sekularnego wzrostu, pozwalające liczyć na większą rentowność oraz
• są zarządzane przez zespoły, które udowodniły, że potrafią podejmować trafne decyzje dotyczące alokacji kapitału, włącznie z inwestowaniem w przyszły wzrost i zwiększaniem dywidendy wypłacanej inwestorom.

Zauważyliśmy, że okres 10 lat rosnącej dywidendy to dobry wskaźnik solidnej kondycji spółki. Sądzimy, że na przestrzeni dekady większość spółek najprawdopodobniej doświadcza słabszego okresu ekonomicznego. Nasze doświadczenie podpowiada nam, że niektóre przedsiębiorstwa wykazują się jednak względnie większą odpornością.

Uważamy, że spółki, które potrafiły podwyższać dywidendę przez osiem z dziesięciu minionych lat (bez żadnych obniżek), potwierdziły tym samym swoją solidną kondycję finansową. Szukamy także przedsiębiorstw, które w takim horyzoncie czasowym przynajmniej podwoiły dywidendę wypłacaną inwestorom.

3. Spółki wypłacające coraz wyższą dywidendę pojawiają się w coraz większej liczbie sektorów

Od czasu kryzysu finansowego w latach 2008-2009 grono spółek podnoszących dywidendę staje się coraz większe i bardziej zróżnicowane. Przed kryzysem ta kategoria była w większym stopniu zdominowana przez spółki finansowe, jednak w okresie kryzysu wiele banków obniżyło lub przestało wypłacać dywidendę.

Wiele spółek z sektora finansowego od tamtej pory zanotowało poprawę kondycji i konsekwentnie podwyższa dywidendę, powoli dołączając do grona przedsiębiorstw spełniających nasze kryteria. Jednocześnie spółki z innych sektorów, takich jak technologie, w pierwszych latach nowego stulecia inicjowały programy dywidendowe.

Obecnie znajdujemy coraz więcej spółek technologicznych spełniających nasze kryteria zwyżkującej dywidendy oraz dostrzegamy wypłacające coraz wyższe dywidendy przedsiębiorstwa przemysłowe.

Połączenie wszystkich elementów

W ramach naszej strategii korzystamy z czterech ilościowych filtrów pozwalających nam określić ramy spektrum inwestycyjnego obejmującego spółki wypłacające dywidendę oraz z filtra opartego na wartości, dzięki któremu upewniamy się, że nasz proces inwestycyjny przestrzega odpowiedniej dyscypliny w tym zakresie.

Nie wszystkie wysokiej jakości spółki spełniają kryteria naszej selekcji, ale ten proces pozwala nam wybrać przedsiębiorstwa z potwierdzoną historią zrównoważonych i przewidywalnych wyników. To dla nas punkt wyjścia, w którym możemy skoncentrować się na wyszukiwaniu spółek mających, według nas, największe szanse na utrzymanie tej dobrej passy także w przyszłości.

Choć staramy się identyfikować spółki, które mają szansę utrzymać strumienie przychodów także w trudnych warunkach rynkowych, nie uważamy się za defensywnych inwestorów. Szukamy przedsiębiorstw o solidnym potencjale wzrostowym w sprzyjających warunkach rynkowych oraz zdolności do wykazania się większą odpornością, gdy sytuacja na rynkach staje się trudniejsza.

Uważamy, że kombinacja wzrostu dywidendy i solidnego modelu biznesowego, w połączeniu z rozsądną alokacją kapitału, powinna przekładać się na większe zyski i wzrost przepływów wolnej gotówki, co z kolei często stymuluje przyszłe inwestycje w dalszy wzrost, napędzając cykl wzrostowy i generując stabilny oraz rosnący strumień dochodów z dywidendy.

[1] Dywidendy nie są gwarantowane i mogą wzrosnąć, spaść lub zostać całkowicie wyeliminowane bez uprzedniego powiadomienia.

Nowoczesne aplikacje chmurowe znajdują coraz więcej zastosowań – wiele organizacji decyduje się na takie rozwiązania, prostsze w obsłudze i utrzymaniu niż aplikacje lokalne. Jednak, aby przeniesienie do chmury zakończyło się sukcesem, nie można zapominać, że taka transformacja to przede wszystkim rewolucja kulturowa w organizacji.

Cytując za Beth Boettcher, wiceprezes Oracle ds. konsultingu w zakresie aplikacji: „przedsiębiorstwa, w których procesy decyzyjne mają charakter ściśle hierarchiczny — lub wręcz przeciwnie, są w zbyt dużym stopniu uzależnione od wypracowania konsensusu — będą miały trudności z dostosowaniem się do chmury. Jeśli kultura organizacji jest mało dynamiczna, proces migracji będzie znacznie wydłużony lub w pewnym momencie nawet zupełnie zatrzymany. Decydując się na implementację rozwiązania chmurowego, menedżerowie powinni zatem zmianę kultury potraktować jako nieodzowny element wdrożenia, na każdym jego etapie. I taka zmiana musi zaczynać się od samej góry”.

Po co nam chmura i kto tak naprawdę ją wdroży?

Pytani przez Boettcher szefowie firm rozważających migrację do chmury o ich cele, najczęściej odpowiadają, że chcą zmniejszyć złożoność, obniżyć koszty utrzymania, aby uwolnić zasoby na potrzeby bardziej innowacyjnych zadań, i poprawić doświadczenia użytkownika.

Jednak każdy z tych celów musi być częścią większej zmiany strategicznej i kulturowej.

Aplikacje chmurowe zapewniają pracownikom dostęp do znacznie większej ilości danych, a co za tym idzie – do zdecydowanie szerszego zakresu informacji. Co ważne, pracownicy muszą umieć działać na ich podstawie. Oddanie takiego stopnia sprawczości i decyzyjności to dla wielu organizacji ogromna zmiana – zmiana, która musi się rozpocząć na wczesnym etapie wdrażania chmury. Tylko przy takim założeniu realizacja projektu może zostać utrzymana na odpowiednim kursie.

„Jeśli jakaś decyzja podejmowana w trakcie implementacji chmury nie ma nic wspólnego z budżetem, zakresem lub harmonogramem i nie wpływa na nadrzędną strategię biznesową — co dotyczy ok. 80% decyzji podejmowanych podczas wdrażania chmury — nie ma potrzeby, aby zespół wdrożeniowy konsultował się z kadrą kierowniczą” — mówi Beth Boettcher. „Zespół musi mieć możliwość podejmowania takich decyzji oraz być obdarzony zaufaniem. Dla wielu menedżerów takie oddanie kontroli bywa naprawdę trudne”.

Decyzje, oczekiwania… czyli jak tworzyć wizję kultury opartej na chmurze

W procesie wdrażania chmury istotne jest, aby projekty zarządzane były wspólnie przez osoby odpowiedzialne – zwykle jest to dyrektor ds. IT współpracujący z szefem odpowiedniego obszaru biznesowego, np. dyrektorem działu kadr i/lub dyrektorem finansowym (w zależności od zakresu projektu). Te osoby muszą wypracować razem cele projektu, ale również, a może przede wszystkim, zastanowić się, czym ma się cechować przyszła kultura firmy oparta na chmurze oraz jak ją kształtować od samego początku projektu wdrożeniowego.

Dyrektor HR może na przykład założyć, że w ciągu 18 miesięcy w każdym kraju proces onboardingu nowego pracownika będzie się odbywał przy użyciu jednego systemu i składał z konkretnych, z góry ustalonych kroków. Wyjątki są przy tym niedopuszczalne (poza tymi wymaganymi lokalnym prawem pracy).

Jak mówi Boettcher, ten poziom konkretności zarysowuje bardzo wyraźny obraz oczekiwań i wyznacza parametry dla wszystkich osób podejmujących decyzje w trakcie wdrożenia. Stworzenie takiego konkretnego obrazu może pomóc w adaptacji do nowej kultury opartej na chmurze, gdzie procesy obsługiwane są według globalnych standardów. Przestarzała kultura oparta na systemach lokalnych często mogła skłaniać pracowników do ręcznych obejść procesu – mniej rozwinięta technologia nie zawsze zapewniała rozwiązania na miarę właściwych potrzeb biznesu. Następnie dyrektor HR powinien wyznaczyć właściciela każdego procesu biznesowego w obrębie określonego zakresu prac. Osoby te muszą mieć odpowiednią moc decyzyjną oraz wsparcie ekspertów z zespołu wdrożeniowego.

Grono decyzyjne powinna stanowić niewielka grupa ludzi – a uczestnicy projektu powinni być zorganizowani wokół osób odpowiedzialnych za poszczególne procesy. Dzięki temu właściciele danych obszarów będą w pełni rozumieć nowe możliwości aplikacji chmurowej i objęte projektem nowe procesy biznesowe. Będą też odpowiadać za aplikację i odczuwać dumę z jej udanego wdrożenia zarówno po uruchomieniu, jak i podczas stabilnego wprowadzania nowych funkcji.

Dodatkowe drogi do sukcesu w chmurze

Decydując się na transformację organizacji i implementację rozwiązań chmurowych, liderzy, chcąc kształtować nową kulturę, powinni zwrócić uwagę na kilka dodatkowych aspektów. Cytując Boettcher, można wyróżnić następujące, warte rozważenia, zagadnienia:

– Nowe spojrzenie na organizację – jeśli zespół wdrożeniowy złożony będzie z osób, które w firmie przepracowały wiele lat, jest bardzo prawdopodobne, że będzie im trudno zaakceptować bez zastrzeżeń nowe procesy, sposób pracy etc., w myśl zasady „od lat wykonywaliśmy to zadanie w taki sposób, więc nie ma powodu, by to zmieniać”. Takie osoby będą się domagać dostosowania systemu zamiast wykorzystać dobre praktyki i standardy wbudowane w rozwiązania chmurowe. Dodatkowo, wszelkie personalizacje tak naprawdę przynoszą zbędne komplikacje. Zatem, o ile nie jest to absolutna konieczność, lepiej powstrzymać się od przystosowywania systemu chmurowych do indywidualnych wymogów organizacji.

– Nowe formy współpracy pomiędzy IT i biznesem – wdrożenie rozwiązania chmurowego to nowy podział obowiązków – osoby odpowiedzialne za poszczególne obszary biznesowe nie wręczają już listy wymagań funkcjonalnych systemu działowi IT, aby wrócić do swoich obowiązków i czekać na gotowe rezultaty. Przy implementacji chmury biznes musi ręka w rękę współpracować z działem IT, aby mieć pewność, że procesy działają zgodnie z założeniem. Co więcej, z każdą aktualizacją systemu ta współpraca musi się odnawiać – osoby z biznesu muszą na bieżąco sprawdzać, jak nowe cechy systemu wpłyną na wykonywanie procesów oraz wyniki.

– Liderzy jako „agenci zmiany” – osoby zarządzające organizacjami muszą stale śledzić, jakie nowe możliwości oferuje rozwój nowoczesnej technologii. Sztuczna inteligencja, machine learning, internet rzeczy, blockchain stwarzają nowe opcje dla biznesu. Liderzy powinni analizować te możliwości, sprawdzać, jakie benefity mogą one przynieść oraz propagować je w swoich organizacjach.

– Nowe sposoby myślenia – nowoczesne organizacje, których kultura oparta jest na chmurze, potrzebują osób, które będą tę kulturę rozwijały poprzez nowe podejście do rozwiązywania problemów i myślenie projektowe. Firmy o takiej kulturze powinny skupić się na klientach wewnętrznych i zewnętrznych oraz kształtowaniu procesów w taki sposób, aby były one mniej oparte na hierarchii i biurokracji, a bardziej skłaniały pracowników do analizy informacji i działania. Przy pozyskiwaniu nowych talentów ważne jest, aby stawiać na osoby demonstrujące inteligentną niezależność.

Opracowanie artykułu: Antonina Hołówko, Principal Sales Consultant w Oracle

Jak wynika z informacji podanej przez bank Nomura, na początku września mogą nastąpić podobne spadki na amerykańskiej giełdzie, jak w 2008 roku. W opublikowanej prognozie analitycy zwracają uwagę m.in. na fundusze hedgingowe, które wycofują się z rynku. Do tych przewidywań odnosi się ekonomista – prof. Krzysztof Piech. Zdaniem eksperta, żaden analityk nie jest w stanie podać dokładnego terminu kryzysu. Obecnie nie widać też takiego zagrożenia na rynku. Wojna handlowa czy konflikt między USA i Chinami nie spowodują nagłego krachu giełdowego. A jeśli on nastąpi, to z pewnością odczuje go też GPW. Można zabezpieczyć się na trudniejsze czasy, np. zwiększając zapasy złota. I tak zrobił nasz bank centralny. Dobra koniunktura przecież kiedyś się skończy.

Analitycy znanego japońskiego banku Nomura prognozują rychły krach na Wall Street. Ich zdaniem, najpóźniej na początku września może dojść do podobnych spadków, jak w 2008 roku. Czy to realny scenariusz?

Prof. Piech: Generalnie krach jest możliwy i pewnie jeszcze będzie ich wiele na Wall Street. Natomiast nikt nie wie, kiedy do tego dojdzie. Każdy, kto mówi, że jest w stanie to przewidzieć, zwłaszcza wskazując określone dni, mija się z prawdą, bo tego nie da się zrobić. Terminy kryzysów są najtrudniejszą rzeczą do przewidzenia, jaka może się zdarzyć w naukach ekonomicznych. Nie ma takiego noblisty czy analityka, który byłby w stanie to dokładnie przepowiedzieć. Zresztą najpóźniej za kilkanaście dni się przekonamy, czy ww. bank miał rację.

Pan Profesor podchodzi z dystansem do tej prognozy?

Prof. Piech: Ta notatka dla inwestorów nie zawierała pogłębionej analizy sytuacji, np. modelu makroekonomicznego czy rynku finansowego. Nie było w niej niczego, co mogłoby pokazać konsekwencje pewnych reakcji. Każdy z nas może coś podobnego napisać. To jest kwestia odpowiednich zasięgów i to będzie czytane. Warto też zastanowić się nad tym, jaki interes miał bank w publikowaniu tego typu informacji. Na pewno wzrośnie przez to jego rozpoznawalność. Poprzedni kryzys z 2008 roku przewidziało raptem kilkanaście osób na świecie, w naszej części Europy – tylko ja. Powiedzieć, że coś się zdarzy, to jest jedna rzecz. Ale ważniejsze jest wskazanie przyczyn. A to nie jest już takie proste.

Według Nomury, z rynku wycofują się fundusze hedgingowe. To zwiększa ryzyko krachu?

Prof. Piech: Analitycy Nomury wskazali, że handel algorytmiczny zyskuje na znaczeniu, a to jest truizmem od wielu lat. Wiemy, że kryzys może być w jakiś sposób spowodowany przez ciąg zleceń wykonywanych przez boty i algorytmy. Takie rzeczy się zdarzają, ale jednak bardzo szybko się to koryguje, gdy okazuje się, że jest np. zlecenie, które uruchomiło wiele innych. To jeszcze nie jest coś, co może wywołać krach, najwyżej drobne tąpnięcie. Handel algorytmiczny to jest końcówka spirali, taki zapalnik. Co jest amunicją tej broni, tego za bardzo nie widać. Jest szereg czynników, ale na chwilę obecną żaden z nich nie jest na tyle alarmujący, żeby był w stanie uruchomić kryzys Wall Street.

Co mogłoby być takim czynnikiem?

Prof. Piech: Ostatni kryzys był na rynku nieruchomości, co dostrzegliśmy niespełna 2 lata przed upadkiem Lehman Brothers. Widać było spadki cen, tylko nie zauważyliśmy, jak poważnie w tę sytuację były zaangażowane banki amerykańskie. To dopiero wyszło na jaw w 2008 roku. Dziś nie widać takiego zagrożenia, w które rynek byłby zaangażowany. Można więc mówić o bańce spekulacyjnej, przynajmniej w niektórych miastach i krajach. Jednak to, co bardzo często się wiąże z kryzysem, w porównaniu ze zwykłą recesją, to element zaskoczenia. Naprawdę nie widać czegoś takiego, co realnie mogłoby rozpalić rynek.

Są jednak sytuacje, które budzą niepokój wśród inwestorów.

Prof. Piech: Tak. Jednak najważniejsze z nich, czyli wojna handlowa i konsekwencje sporu między Chinami a Stanami Zjednoczonymi, nie mogą spowodować nagłego krachu giełdowego. Bo impulsy kryzysowe, które przez ten kanał się rozchodzą, są bardzo, bardzo powolne. To jest coś, co może wywołać w długim czasie większe spowolnienie, ale nie krach jako taki. Analitycy Nomury wskazują na fundusze hedgingowe, ale one też reagują na jakieś bodźce, bardziej z pogranicza rynków finansowych i realnych, a tego przecież nie ma.

W jaki sposób ewentualny krach na Wall Street wpłynąłby na GPW?

Prof. Piech: Na naszą gospodarkę na pewno nie zadziałałby w jakiś znaczący sposób, ale na giełdę – może bardziej. Nie wykluczam również wpływu na polskiego złotego. Jednak ciekawsze jest to, co stanie się później, tzn. jak głęboki będzie to kryzys, ile czasu potrwa itd. Jeśli pojawi się duża niepewność, to wtedy uruchomią się nastroje pesymistyczne. Niepewność jest jak zła informacja, a może nawet jeszcze gorsza dla rynku, bo nie wiadomo, co trzeba dalej robić.

W jaki sposób przygotować się do takiej sytuacji?

Prof. Piech: Ponad rok temu mówiłem, że trzeba się zabezpieczyć przed kryzysem. Wtedy zasugerowałem zwiększenie zapasów złota i NBP posłuchał. Wynik banku centralnego na koniec roku będzie zapewne bardzo pozytywny i bardzo ucieszy ministra finansów, ktokolwiek nim będzie. I oczywiście to będzie się dobrze przekładało na budżet czy dodatkowe możliwości. Wiadomo, że dobra koniunktura kiedyś się skończy. Jednak trudno powiedzieć, czy będzie to za kilka miesięcy, czy może za 2-3 lata.

Co wtedy?

Prof. Piech: Mam pewne obawy. O ile poprzednio udało się wyjść obronną ręką, tak teraz gospodarka jest strasznie rozgrzana, ale mocą konsumpcji, której nie towarzyszy niestety wzrost oszczędności. W naszym kraju nie ma wystarczających zapasów, żeby przetrzymać dłużej recesję. Pesymizm może dość mocno uderzyć w PKB. I wtedy od mistrzostwa PR-owego rządu będzie zależało, czy społeczeństwo rzeczywiście ograniczy wydatki, czy może uda się je w jakiś sposób podtrzymać. W takiej sytuacji wyjdzie na jaw, czy mamy kompetentny rząd.

Z roku na rok wartość rynku mody i dóbr luksusowych nieustannie rośnie, co sprawia, że o aktywa w tym sektorze starają się zarówno inwestorzy branżowi, jak i fundusze private equity. Na światowym rynku Fashion & Luxury Goods w 2018 roku przeprowadzonych zostało 265 fuzji i przejęć (M&A) o średniej wartości 233 mln dolarów. Według autorów raportu firmy doradczej Deloitte „Fashion & Luxury Private Equity and Investors Survey 2019”, wśród sektorów cieszących się największym zainteresowaniem znalazła się branża hotelowa oraz producenci luksusowej odzieży i akcesoriów. Optymistyczne prognozy dotyczą także kosmetyków, perfum oraz mebli – inwestorzy przewidują stały wzrost tych sektorów o ponad 10 proc. rocznie.

Autorzy czwartej edycji raportu Deloitte uwzględnili ponad dziesięć kategorii składających się na rynek Fashion & Luxury (F&L). Celem przeprowadzonego badania było wskazanie trendów rynkowych w poszczególnych segmentach oraz oczekiwań dotyczących aktywności M&A.

Liczba fuzji i przejęć rośnie

Kolejny rok z rzędu rynek mody i dóbr luksusowych okazał się być dobrym miejscem dla działalności inwestorów, którzy oczekują ponadprzeciętnej stopy zwrotu z inwestycji. W 2018 roku odnotowano 265 transakcji, czyli o 47 więcej niż w poprzednim roku, co zaowocowało wzrostem o 22 proc. Średnia wartość umów M&A wyniosła natomiast 233 mln dolarów (o 3 mln więcej r. do r.). Sektor osobistych dóbr luksusowych zanotował przyrost liczby fuzji i przejęć o 11, na co największy wpływ miała aktywność w obszarze kosmetyków i perfum – wzrost o 16 transakcji w porównaniu do 2017 roku. Branża ta stanowiła 17 proc. liczby wszystkich fuzji i przejęć na rynku Fashion & Luxury w 2018 roku. Z kolei spadek odnotowały branże zegarków i biżuterii (11 proc.), odzieży oraz akcesoriów (28 proc.) – odpowiednio o 1 oraz 4 transakcje.

W porównaniu do poprzednich lat, kiedy poza sektorem osobistych dóbr luksusowych liczba transakcji M&A nie zmieniała się radykalnie, rok 2018 był okresem najdynamiczniejszego rozwoju dla branży hotelarskiej. W tym sektorze odnotowano 28 proc. ogółu transakcji na rynku mody i dóbr luksusowych. Niedoceniony dotąd sektor hotelarski, w 2018 r. stał się bardziej atrakcyjny dla inwestorów branżowych, jak również dla funduszy private equity, będąc tym samym najliczniejszy pod względem ilości fuzji i przejęć – mówi Kamil Kucharczyk, Wicedyrektor w dziale doradztwa finansowego Deloitte.

Wzrost inwestycji był widoczny zwłaszcza w Europie, Ameryce Północnej, a także w regionie Azji i Pacyfiku. Analizy ekspertów Deloitte pokazują, że segment ten będzie rósł średnio 5-10 proc. rocznie.

Europa znów najaktywniejsza

Wraz ze wzrostem liczby fuzji i przejęć w sektorze mody i dóbr luksusowych średnia ich wartość zwiększyła się o 3 mln dolarów w porównaniu z rokiem ubiegłym. Największy wzrost rok do roku, o 561 proc., a także największą przeciętną wartość (945 mln dolarów), osiągnęły transakcje w sektorze samochodów luksusowych (w tym samochodów elektrycznych), jachtów oraz hoteli (odpowiednio o 407 proc. i 174 proc.). Spadki średniej wartości transakcji w minionym roku zaliczyły natomiast kategorie odzieży i akcesoriów, zegarków i biżuterii oraz kosmetyków i perfum, odpowiednio o 46, 15 oraz 84 proc.

Najpopularniejszym kierunkiem inwestorów w 2018 r. okazała się Europa. Do 150 transakcji M&A, czyli o 41 więcej niż rok wcześniej, doszło właśnie tutaj. Ponad połowa z nich dotyczyła segmentu hoteli oraz odzieży i akcesoriów. Niewielkie wzrosty zanotowano także w regionie Azji i Pacyfiku oraz Japonii, głównie dzięki branży zegarków i akcesoriów. Najsłabiej na tle innych wypadła Ameryka Północna oraz Bliski Wschód, które zanotowały, co prawda niewielki, ale jednak spadek liczby przeprowadzonych transakcji fuzji i przejęć – mówi Kamil Kucharczyk.

Największe fuzje i przejęcia

Największą transakcją (3,6 mld dolarów) w segmencie motoryzacji było przejęcie Beijing Electric Vehicle (firmy zajmującej się głównie produkcją i sprzedażą nowych pojazdów elektrycznych) przez BAIC BluePark. Z kolei na rynku hoteli jako największą transakcję można uznać umowę między siecią luksusowych hoteli marki Belmond a francuskim koncernem LVMH – wartość przejęcia osiągnęła 3,3 mld dolarów. Belmond to brytyjski koncern, który jest właścicielem nie tylko sieci 36 luksusowych hoteli, m.in. we Włoszech, Hiszpanii, Rosji, Wielkiej Brytanii czy USA, ale także firm oferujących luksusowe podróże koleją czy rejsy rzeczne. Nabycie udziałów włoskiego domu mody Versace przez amerykański koncern Michael Kors Holdings zostało uznane za największą akwizycję w segmencie odzieży i akcesoriów. Wartość tej transakcji wyniosła około 2,1 mld dolarów.

Dalsze wzrosty

Autorzy raportu Deloitte swoją uwagę skupili na tym jak inwestorzy postrzegają potencjalne wzrosty w branży mody i dóbr luksusowych w nadchodzących latach. Zdaniem respondentów, którzy uczestniczyli w badaniu, wskaźnik sprzedaży kluczowych graczy na rynku osobistych dóbr luksusowych do 2021 roku osiągnie 1,1-krotność jego obecnej wartości (ok. 4 proc. CAGR w okresie 2018-2021 r.). W przypadku innych rynków wynik ten wzrośnie 1,2-krotnie, co stanowi około 6 proc. CAGR (skumulowany roczny wskaźnik wzrostu).

Według analityków Deloitte, kolejne trzy lata powinny być udane dla całego rynku dóbr luksusowych, który będzie rósł średnio o 5-10 proc. w skali roku. Dużą aktywność funduszy private equity zanotuje przede wszystkim sektor kosmetyków i perfum oraz mebli ze wzrostem ponad 10 proc. rocznie. Przyrost od 5 do 10 proc. w ciągu roku odnotuje także segment odzieży i akcesoriów, hoteli oraz restauracji. Stabilna sytuacja utrzyma się natomiast w branży zegarków i biżuterii oraz selektywnej sprzedaży detalicznej.

Kierunki działań strategicznych

Według szacunków ekspertów Deloitte, w celu wzmocnienia lub dezinwestycji swoich portfeli w branży F&L, do wyprzedaży aktywów w 2019 r. może przystąpić około 43 proc. funduszy, doprowadzając do wzrostu rok do roku o 8,2 proc.

Dla wielu z nich powodem jest nie tylko możliwość dalszego inwestowania środków i osiągnięcie większej stopy zwrotu, ale także obawa związana z niedopasowaniem się do trendów rynkowych oraz utratą szans na efektywne zakończenie przeprowadzonych inwestycji – mówi Kamil Kucharczyk.

Możliwość inwestycji w branżę mody i dóbr luksusowych rozważa w tym roku 70 proc. wszystkich funduszy. Największy odsetek zainteresowany jest ulokowaniem swojego kapitału w sektorze odzieży i akcesoriów oraz kosmetyków i perfum (po 79 proc.). Z kolei 57, 36 i 29 proc. respondentów zainwestuje kolejno w rynek mebli, zegarków i biżuterii oraz w selektywną sprzedaż detaliczną.

Internacjonalizacja i poprawa efektywności są obecnie głównymi kierunkami strategicznymi przyjętymi przez inwestorów branży mody i dóbr luksusowych w celu zwiększenia wartości ich aktywów – dodaje ekspert.

Zgodnie z raportem firmy Forrester „How To Build A Healthcare IoT Platform”, dyrektorzy ds. informatyki w placówkach medycznych powinni stworzyć strategie wdrażania IoT lub ryzykować utratę rynku na rzecz bardziej zaangażowanych cyfrowo konkurentów. IoMT (Internet przedmiotów medycznych) dramatycznie zmienia krajobraz branży, a Deloitte Center for Healthcare Solutions twierdzi, że całkowity rynek IoMT ma wzrosnąć z 41 miliardów dolarów w 2017 roku do 158 miliardów dolarów w 2022 roku.

Rynek już teraz obfituje w inteligentne urządzenia zdrowotne i fitness – od zegarków po wagi – zdolne do przechwytywania danych takich jak masa ciała, dzienne zestawy ćwiczeń, tętno, poziom ciśnienia krwi i glukozy. A ponieważ innowatorzy tacy jak Apple, Fitbit i inni znajdują sposoby wykorzystania swoich urządzeń do diagnozowania migotania przedsionków, monitorowania depresji i zapewnienia poprawności przyjmowanych przez pacjenta leków, dostawcy usług medycznych będą mieli coraz większy dostęp do solidnej puli danych pacjentów, które mogą wykorzystać do lepszego diagnozowania, monitorowania, leczenia i zapobiegania chorobom oraz schorzeniom.

– Potencjał zwiększenia poziomu opieki nad pacjentem przy jednoczesnym obniżeniu jej kosztów jest ogromny. Jednak wszystkie nowe dane, generowane przez podłączone do sieci urządzenia, stawiają przed menedżerami IT w placówkach ochrony zdrowia kilka poważnych wyzwań, poczynając od faktu, że istniejąca infrastruktura nie jest po prostu przygotowana, aby poradzić sobie z napływem tak dużej ilości nowych danych – mówi Gerard Dermont, Head of Territory Sales Management w firmie Vertiv Poland. – Następnie, oczywiście, należy wziąć pod uwagę kwestie związane z bezpieczeństwem i regulacjami prawnymi.

Ponieważ działy IT wciąż poszukują sposobów na dalsze wspieranie rozwoju IoMT, oto kilka aspektów, na które eksperci Vertiv zwracają szczególną uwagę.

Fog computing zwiększy przepustowość

Warto wykorzystać potencjał przetwarzania w modelu fog computing w zarządzaniu zwiększoną ilością danych. Jest to działanie podobne do koncepcji mikrocentrów danych wdrażanych na brzegu sieci. Zasadniczo może pomóc w kontrolowaniu tego, co dostaje się do systemu, więc tylko najbardziej wartościowe i możliwe do wykorzystania dane są do niego wprowadzane.

Należy pamiętać o interoperacyjności

IoMT to nie jedyne urządzenia, które zwiększają ilość wyzwań związanych z interoperacyjnością w placówkach opieki zdrowotnej. W miarę jak branża zmierza w kierunku sprawnego przepływu danych pacjentów pomiędzy dostawcami, płatnikami i nimi samymi, głównym celem jest tworzenie standardów interoperacyjności. W przypadku IoMT wyzwania mogą być jeszcze bardziej złożone z powodu samej liczby urządzeń i ich producentów na rynku, także faktu, że urządzenia te mają różne sposoby komunikacji z siecią. IoMT opiera się również na technologiach łączności i interoperacyjności pomiędzy standardami bezprzewodowymi.

Ustanowienie strategii zarządzania cyberbezpieczeństwem specyficznej dla ochrony zdrowia

IoMT wprowadza zupełnie nowy katalog zagrożeń dla cyberbezpieczeństwa w placówkach medycznych. Każde z tysięcy urządzeń wykorzystywanych mogłoby stanowić punkt wejścia do sieci dla cyberprzestępców. Zespoły IT potrzebują więc sposobów na śledzenie wszystkich urządzeń, identyfikowanie ich i ustalanie priorytetów dla tych, które stanowią największe zagrożenie dla bezpieczeństwa. Konieczne jest także prowadzenie regularnych kontroli, które przede wszystkim powinny obejmować ocenę stanu bezpieczeństwa.

Być na bieżąco z regulacjami

Zwiększone wykorzystanie urządzeń IoMT niewątpliwie skomplikuje wymóg zapewnienia prywatności pacjentów. Rzeczywiście, obecne przepisy dotyczące ochrony prywatności okazują się w pewnym stopniu przeszkodą w osiągnięciu celów interoperacyjności. W miarę jak IoMT będzie się rozszerzać, regulacje będą również musiały ewoluować. Instytucje będą musiały dołożyć starań, aby być na bieżąco z wymogami prawnymi.

Nadążać za zmianami

Biorąc pod uwagę szybkie zmiany w ilości i rodzajach przetwarzanych danych, elastyczność i skalowalność stają się bardzo istotne dla sieci. Działy IT potrzebują technologii i wstępnie skonfigurowanych rozwiązań infrastrukturalnych, które ułatwiają łączenie sprzętu w sieci i szybkie skalowanie w miarę potrzeb. Potrzebują one również pełnej widoczności i większej kontroli nad wszystkimi operacjami zależnymi od IT w sieci opieki zdrowotnej. Inwestowanie w inteligentne rozwiązania infrastrukturalne i usługi wspierające mogą pomóc w łatwiejszym zarządzaniu rosnącą złożonością IT w placówkach ochrony zdrowia oraz w przygotowaniu się na przyszłe zmiany.

W I półroczu 2019 roku zarobki pracowników z Ukrainy zwiększyły się o 10% r/r. Na koniec tego roku wzrost może wynieść nawet 20% – wynika z danych Personnel Service. Eksperci firmy, która zajmuje się zatrudnianiem Ukraińców na potrzeby pracodawców w Polsce, zwracają uwagę, że w ciągu 5 lat zarobki pracowników z Ukrainy zwiększyły się o ponad 70%. Prym wiedzie branża budowlana, w której płace wzrosły niemal dwukrotnie. Można się jednak spodziewać, że zwiększające się zapotrzebowanie na kadrę zza granicy oraz zagrożenie odpływem Ukraińców do Niemiec jeszcze bardziej przyspieszy proces przyznawania podwyżek.

– Pracownicy z Ukrainy upatrują dużej szansy dla siebie w otwierającym się niemieckim rynku pracy. Już teraz część kadry ze Wschodu, ze względu na atrakcyjne zarobki, decyduje się pracować tam nielegalnie. Dla nas oznacza to oczywiście zaostrzoną konkurencję o Ukraińców, na co wskazują rosnące płace. Tylko w  pierwszym półroczu 2019 roku musieliśmy zwiększyć stawki godzinowe dla pracowników z Ukrainy o 10%. Spodziewamy się, że w całym 2019 roku podwyżki sięgną nawet 20% rok do roku. Sam wzrost płac to jednak za mało. Potrzebujemy dodatkowych zachęt, które zatrzymają Ukraińców w Polsce – mówi Krzysztof Inglot, Prezes Personnel Service.

Jeszcze w 2014 roku średnie zarobki pracowników z Ukrainy utrzymywały się w okolicach 7,3 zł netto za godzinę, czyli były zbliżone do oferowanej wtedy stawki minimalnej. W ciągu pięciu lat wynagrodzenia Ukraińców zwiększyły się o ponad 70%, do poziomu oscylującego w okolicach 12 zł netto na godzinę (różnice w zależności od branży).

Budowlanka płaci najwięcej, nawet 18 zł netto na godzinę

Duży wpływ na oferowaną stawkę godzinową ma branża, w której kadra ze Wschodu znajduje pracę. Prym wiodła wtedy i wiedzie nadal budowlanka. W 2019 roku Ukrainiec pracujący na budowie może spodziewać się nawet 18 zł netto na godzinę netto. W przetwórstwie zarobki są nieco niższe i oscylują na poziomie 12,5 zł netto na godzinę. Podobny poziom wynagrodzeń oferuje branża produkcyjna – 12 zł netto na godzinę. Natomiast w usługach, czyli m.in. gastronomii, hotelarstwie czy fryzjerstwie, pracownik ze Wschodu zarobi 11,75 zł netto na godzinę. Rolnictwo nadal pozostaje w ogonie ze średnią stawką godzinową na poziomie stawki minimalnej, czyli 11,5 zł netto na godzinę.

– Branża budowlana zdecydowanie się wyróżnia. Tak było od początku masowego zatrudniania pracowników z Ukrainy na polskim rynku pracy. W perspektywie pięcioletniej stawka godzinowa zwiększyła się nawet dwukrotnie, co pokazuje rosnące potrzeby kadrowe tego sektora. Branża budowlana mocno się rozwija, na co wskazują nastroje przedsiębiorców. Jak wynika z danych GUS, jeszcze w kwietniu tego roku wskaźnik koniunktury w budownictwie wyniósł wysokie +8,9, ale od tego momentu systematycznie spada. Można się domyślać, że firmy budowlane raczej nie martwią się o przyszłe zamówienia, a warunki realizacji obecnych inwestycji w obliczu wyzwań kadrowych – mówi Krzysztof Inglot, Prezes Personnel Service.

Ukraińcy zarabiają, ale też wydają więcej

Rosnące zarobki Ukraińców wpływają bezpośrednio na ich wydatki w Polsce. Z najnowszych danych Głównego Urzędu Statystycznego za I kwartał 2019 roku wynika, że osoby z Ukrainy wydały w Polsce 1,59 mld zł, co w porównaniu do analogicznego okresu 5 lat temu oznacza wzrost o aż 45%.

Czy podwyżki wystarczą, żeby zatrzymać Ukraińców?

Decyzja niemieckiego rządu o obniżeniu barier dla wykwalifikowanych pracowników spoza Unii Europejskiej to potencjalne zagrożenie dla polskiego rynku pracy. Zmiany dotyczące imigrantów posługujących się językiem niemieckim mają wejść w życie już w 2020 roku. Personnel Service szacuje, że w efekcie z Polski może odpłynąć nawet 250 tys. Ukraińców i to nie tylko specjalistów, ale też słabiej wykwalifikowanych pracowników, którzy zasilą szarą strefę.

– Polska na razie nie może walczyć z niemieckimi stawkami, dlatego swoich przewag musimy szukać gdzie indziej. Pamiętajmy, że dotychczasowy charakter imigracji z Ukrainy w jakiejś części miał charakter osiedleńczy. Ci pracownicy z nami zostaną i o takich powinniśmy walczyć. Powinniśmy stworzyć dla Ukraińców warunki nie tylko do pracy, ale do życia. Dostęp do edukacji dla ich dzieci, pakiet ubezpieczeń społecznych, dostęp do służby zdrowia – podsumowuje Krzysztof Inglot.

Funt jest najsłabszy do dolara od października 2016 r., gdyż spośród możliwych scenariuszy dotyczących brexitu większość nie rokuje pozytywnie dla Wielkiej Brytanii i jej waluty. Po wakacyjnej przerwie Westminster wraca do obrad i posłowie przeciwni polityce Borisa Johnson chcą zablokować jego dążenia do bezumownego brexitu. Ale Johnson nie zamierza poddać się bez walki, nawet jeśli oznaczałoby to przyspieszone wybory jeszcze przed datą brexitu 31 października.

Dziś po południu brytyjscy parlamentarzyści wracają do obrad i już pierwszego dnia czeka ich wiele pracy. Anty-Johnsonowy front w postaci partii opozycyjnych oraz buntowników z Partii Konserwatywnej szykuje legislację, która ma zablokować dążenia rządu do opuszczenia UE 31 października z porozumieniem lub bez, co faktycznie oznacza bezumowny brexit. Ale Boris Johnson nie zamierza bezczynnie czekać na wyrok i najpierw wystąpił z groźbami wobec pro-europejskich członków Partii Konserwatywnej – jeśli poprą ustawę wymuszającą na rządzie przedłużenie negocjacji (do 31 stycznia) w przypadku braku porozumienia, mogą pożegnać się z miejscem na w następnych wyborach. Jednak rebelianci powołali się na wyższość dobra kraju niż lojalność partyjną i Boris musiał zmienić strategię. Jeśli ustawa zostanie przegłosowana, Johnson zgłosi wniosek o wotum zaufania dla rządu i po przegranej ogłosi nowe wybory 14 października. By do wyborów doszło, Johnson potrzebuje 2/3 głosów w Izbie Gmin za wnioskiem, co oznacza, że potrzebuje głosów opozycji. Biorąc pod uwagę nawoływania lidera Partii pracy Jeremy’ego Corbyna do odwołania rządu, Johnson powinien te głosy dostać. Wówczas czekamy na wynik nowych wyborów, po których zostanie bardzo mało czasu do szczytu UE (18-19 października), gdzie podjęte będą ostateczne decyzje odnośnie porozumienia lub odroczenia brexitu. Pierwsze w przypadku przegranej Johnsona w wyborach, drugie – gdy odzyska większość parlamentarną.

Co wydaje się wąskim drzewkiem scenariuszy, szybko się jednak rozrasta. Nieporozumienia wśród brytyjskich posłów nie będą czymś niezwykłym i albo ustawa blokująca rząd nie znajdzie wystarczającego poparcia, albo poparcie dla partii przeciwnych Johnsonowi będzie na tyle rozdrobnione, że nie uda się skonstruować trwałego rządu. Hipotetycznie opozycja może nie poprzeć wniosku o przyspieszone wybory, by uwiązać premiera w zobowiązanie odroczenia brexitu. Ale wtedy rząd może starać nie respektować nowej ustawy i szukać furtki, by dalej dążyć do bezumownego wyjścia z UE 31 października – takie rozwiązania nie wykluczył minister ds. brexitu Michael Gove. Wreszcie nie można wykluczyć, że w ostatniej chwili złagodnieje pozycja UE i przy wizji bezumownego brexitu dojdzie do podpisania pobocznych porozumień ułatwiających „rozwód” z Wielką Brytanią. Scenariusze można mnożyć, a historia uczy nas, że w brytyjskiej polityce wszystko jest możliwe, nawet odkopywanie zapisów nieaktywnych od XVII w. Pozytywne dla funta rozstrzygnięcia są w zdecydowanej mniejszości, co potęguje niepewności i skłonność inwestorów do zabezpieczania się przez ryzykiem najgorszego. Dyskutowałbym, że na samej niepewności (i przy małych, ale zawsze, nadziejach na szczęśliwe zakończenie) pole do dalszego osłabienia funta nie zostało duże (ok. 1-2 proc.). Jednocześnie jednak nie można niczego wykluczyć, jeśli chodzi o wpływ brytyjskiej polityki na GBP. Niczego.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.

Dobrze zdefiniowane i odpowiednio zarządzane procesy biznesowe w dynamicznie zmieniającym się otoczeniu mogą stanowić istotną przewagę konkurencyjną firmy. Na co należy zwrócić uwagę podczas pracy nad strategią optymalizacji procesów, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia błędów?

Brak priorytetyzacji procesów

Aby dobrze przygotować organizację do wdrożenia zmian należy przeprowadzić wielowymiarową analizę, obejmującą określenie stadium dojrzałości procesowej. Wiele firm prace nad zwiększaniem swojej efektywności zaczyna bez określenia wagi poszczególnych procesów i odniesienia ich do podstawowej działalności przedsiębiorstwa. Wskazanie w jaki sposób dany proces wspiera wizję, misję i strategię organizacji pomoże w kolejnym kroku określić hierarchię procesów i wytypować  proces główny, który określa kluczowy cel działalności organizacji. Będzie to miało duże znaczenie przy alokowaniu zasobów do realizacji procesu. W ten sposób będą wykorzystane w najbardziej efektywny sposób.

Nie zdefiniowanie celu procesu

Drugim często popełnianym błędem jest brak określenia dokładnego celu procesu.

W wielu firmach dany proces jest wykonywany „od zawsze” i nikt nie zastawia się nad tym, czemu tak naprawdę służy.  Tymczasem może okazać się, że produkt końcowy procesu nie jest nikomu potrzebny. Tak dzieje się np. w przypadkach kiedy zostało zlikwidowane stanowisko, które było beneficjentem procesu, a pracownicy realizujący proces nie zostali o tym powiadomieni – mówi Jacek Włodarczyk, Consulting Senior Manager Crowe.

Jeśli proces nie ma celu lub go utracił wykonywanie go niepotrzebnie absorbuje zasoby i generuje koszt, kluczowa jest więc jak najszybsza reakcja na taką zmianę.

Niewłaściwa komunikacja

Bardzo powszechnym problemem w zarządzaniu procesowym – i nie tylko – jest brak komunikacji.

Kadra kierownicza bardzo często może mieć zupełnie inne wyobrażenie przebiegu procesu niż pracownicy, którzy go realizują. Pojawia się wówczas efekt „ukrytej fabryki” – proces jest realizowany, ale tak jak chcą lub mogą go wykonać pracownicy bezpośrednio w ten proces zaangażowani – mówi Jacek Włodarczyk.

Przyczyny tego stanu rzeczy mogą być różne. W wariancie pozytywnym pracownicy sami wypracowują model, który działa dużo sprawniej niż zaproponowana odgórnie wersja. Może też zdarzyć się sytuacja, w której proces jest realizowany w inny sposób dlatego, że tak jest pracownikom wygodniej.  Często w takich sytuacjach pojawia się stwierdzenie „że inaczej się nie da”, dlatego kluczowe jest wyjaśnienie zespołowi przyczyn, z powodu których proces powinien być realizowany w inny sposób.

Opór przed zmianą

Większość zmian budzi w pracownikach poczucie niepewności, czasem lęku.

Optymalizacja procesów jest postrzegana jako konieczność nauczenia się nowych rzeczy czy zmiany dotychczasowych przyzwyczajeń, co często skutkuje próbą zachowania „status quo” – dodaje Jacek Włodarczyk.

Bardzo ważne w tym przypadku jest informowanie o proponowanych zmianach i skutkach jakie mogą one przynieść. Kluczowe jest podkreślenie korzyści dla organizacji i tego, jak przełożą się na pozytywne rezultaty dla poszczególnych członków zespołu.

Brak graficznego odwzorowania procesów

W trakcie przygotowania strategii optymalizacji procesów istotne jest również podejście do ich modelowania i opisywania. Obecnie trudno jest mówić o procesach nie uwzględniając w ich opisie systemów informatycznych. Dlatego bardzo ważne jest aby sposób, w który będą modelowane i optymalizowane, mógł w przejrzysty sposób być pokazany w formie diagramu lub innej grafiki. Pozwoli to zobrazować wsparcie danego procesu czy pojedynczego zadania przez system lub systemy i pokazać, np. jakie dokumenty i w którym systemie mają zostać wytworzone.

Ostatnie tygodnie nie były dobre dla złotego. Widać to szczególnie w kursie wobec franka szwajcarskiego i dolara.

Frankowicze mają powody do zmartwień. Frank kosztuje już regularnie powyżej 4 zł. Kurs dolara zbliża się do tej bariery. I nie bardzo widać powody do zmian.

– Za słabością złotego stoi przede wszystkim kiepska europejska koniunktura gospodarcza – mówi w rozmowie z MarketNews24 dr Przemysław Kwiecień, główny ekonomista XTB. – EBC już utrzymuje ujemne stopy procentowe, a oczekiwania są takie, że będzie je jeszcze obniżał i dlatego europejskie waluty naszego regionu są pod presją.

Z powodu obaw o światowe spowolnienie gospodarcze nie radzą sobie również inne waluty krajów wschodzących spoza Europy. Pesymizm narasta z powodu wojen handlowych.

Gdy osłabia się chiński juan, który jest najtańszy od lat, inwestorzy oceniają, że w relacji do juana nie mogą się wzmacniać inne waluty krajów wschodzących, bo każdy nich jest w jakimś stopniu handlowo powiązany z chińską gospodarką.

– Fundamenty złotego nie wyglądają źle, ale złoty traci z powodu zawirowań na światowych rynkach – komentuje ekspert XTB.

• Spadek wartości obrotu akcjami w ramach arkusza zleceń[1] na Głównym Rynku o 4,0% rdr do 16,2 mld zł w sierpniu 2019 r.
• Wzrost średniej dziennej wartości obrotu akcjami w ramach arkusza zleceń na Głównym Rynku o 0,6% rdr do 771,8 mln zł w sierpniu 2019 r.
• Wzrost łącznego wolumenu obrotu instrumentami pochodnymi o 20,9% rdr do poziomu 643,9 tys. szt. w sierpniu 2019 r.
• Wzrost łącznego wolumenu obrotu energią elektryczną o 18,4% do poziomu 21,2 TWh w sierpniu 2019 r.
• Wzrost łącznego wolumenu obrotu gazem ziemnym o 6,6% rdr do 14,9 TWh w sierpniu 2019 r.
• Wzrost wolumenu obrotu prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia związanych z efektywnością energetyczną („białe certyfikaty”) na rynku spot o 283,1% rdr do 70,8 ktoe w sierpniu 2019 r.

Łączna wartość obrotu akcjami na Głównym Rynku GPW wyniosła 16,4 mld zł w sierpniu 2019 r., czyli o 4,6% mniej niż w analogicznym okresie rok wcześniej. Wartość obrotu akcjami w ramach arkusza zleceń spadła w sierpniu 2019 r. o 4,0% rdr do poziomu 16,2 mld zł. Średnia dzienna wartość obrotu akcjami w ramach arkusza zleceń wyniosła w sierpniu 2019 r. 771,8 mln zł, o 0,6% więcej niż rok wcześniej. Wartość indeksu WIG na koniec sierpnia 2019 r. wyniosła 56 739,53 pkt i była o 5,7% niższa niż przed rokiem.

Na rynku NewConnect w sierpniu 2019 r. odnotowano spadek łącznej wartości obrotu akcjami o 23,9% rdr do poziomu 137,9 mln zł. Wartość obrotów akcjami w ramach arkusza zleceń na rynku NewConnect w sierpniu spadła o 23,2% rdr i wyniosła 129,2 mln zł.

W sierpniu 2019 r. łączny wolumen obrotu instrumentami pochodnymi wyniósł 643,9 tys. szt., czyli o 20,9% więcej niż rok wcześniej. Wolumen obrotu kontraktami na indeksy wzrósł o 35,6% rdr do poziomu 378,5 tys. szt., a wolumen obrotu kontraktami na akcje wzrósł o 42,5% rdr do 135,7 tys. szt. Kontrakty na waluty odnotowały spadek o 26,5% rdr do poziomu 96,6 tys. szt.

W sierpniu 2019 r. zanotowano wzrost wartości obrotu produktami strukturyzowanymi o 110,1% rdr do poziomu 135,4 mln zł oraz wzrost obrotów ETF-ami o 170,7% rdr do 14,1 mln zł.

Wartość notowanych na rynku Catalyst emisji obligacji nieskarbowych wyniosła 91,7 mld zł na koniec sierpnia 2019 r. wobec 80,5 mld zł w analogicznym okresie ubiegłego roku. Wartość obrotu obligacjami nieskarbowymi na rynku Catalyst w ramach arkusza zleceń wzrosła w sierpniu 2019 r. o 117,0% rdr do poziomu 241,3 mln zł.

Łączna wartość obrotu obligacjami na TBSP sięgnęła w sierpniu 2019 r. 18,5 mld zł i była o 29,7% niższa niż rok wcześniej.

Łączny wolumen obrotu energią elektryczną na rynkach spot i terminowym w sierpniu 2019 r. wyniósł 21,2 TWh, co oznacza wzrost o 18,4% rdr. Wolumen obrotu energią elektryczną na rynku spot wzrósł o 23,4% rdr do poziomu 2,5 TWh. Na rynku forward wolumen wzrósł o 17,7% rdr do poziomu 18,7 TWh.

Łączny wolumen obrotu gazem ziemnym wzrósł w sierpniu o 6,6% rdr do 14,9 TWh. Na rynku spot wolumen obrotu wzrósł o 94,2% do poziomu 1,3 TWh. Na rynku terminowym odnotowano wzrost o 2,3% rdr do poziomu 13,6 TWh.

Wolumen obrotu prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia, z wyłączeniem praw ze świadectw związanych z efektywnością energetyczną („białe certyfikaty”)^[2], na rynku spot wyniósł w sierpniu 2019 r. 1,6 TWh, co oznacza spadek o 64,4% rdr. Sierpniowe dane w tej linii biznesowej są jednak nieporównywalne rdr z uwagi na zakończenie notowań certyfikatów kogeneracyjnych, które nastąpiło w czerwcu 2019 r.

Wolumen obrotu prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia związanych z efektywnością energetyczną („białe certyfikaty”) wzrósł o 283,1% rdr osiągając w sierpniu 2019 r. poziom 70,8 ktoe^[3].

Kapitalizacja 410 spółek krajowych notowanych na Głównym Rynku na koniec sierpnia 2019 r. wyniosła 546,12 mld zł (124,56 mld EUR).

Łączna kapitalizacja 460 spółek krajowych i zagranicznych notowanych na Głównym Rynku sięgnęła na koniec sierpnia 2019 r. 1 086,2 mld zł (247,7 mld EUR).

Na rynku Catalyst w sierpniu 2019 r. zadebiutowały obligacje Polskiego Holdingu Nieruchomości (wartość oferty wyniosła 160 mln zł).

W sierpniu 2019 r. na GPW odbyły się 21 sesje giełdowe, w porównaniu do 22 sesji rok wcześniej.

[1] transakcje sesyjne, bez transakcji pakietowych

[2] świadectwa pochodzenia związane z efektywnością energetyczną (tzw. białe certyfikaty) są wystawiane, notowane i rozliczane w innych jednostkach metrycznych niż pozostałe świadectwa na TGE (toe – tona oleju ekwiwalentnego; energetyczny równoważnik jednej metrycznej tony ropy naftowej o wartości opałowej równej 10.000 kcal/kg)

[3] ktoe = 1000 toe, Mtoe = 1000 000 toe

W czerwcu bieżącego roku rząd wprowadził ustawę zerowego PITu dla młodych. Oznacza to, że po złożeniu oświadczenia, pracownicy poniżej 26 roku życia zwolnieni są z płacenia podatku od swojego dochodu. Mimo negatywnych prognoz przeciwników ustawy, zwolnienie młodych z podatku PIT nie odbije się znacząco na wpływie do budżetu. Przewidywana luka we wpływach z PITu wynosi między 2 a 2,5 miliarda złotych – co przy ponad stu miliardowym wpływie do budżetu państwa i budżetów samorządowych nie jest znaczącą stratą. Zostanie ona dodatkowo zamortyzowana dzięki rosnącym płacom – a także przez to, jak wygląda w Polsce struktura wynagrodzeń. Młodzi pracownicy zarabiają dużo mniej, niż osoby starsze stażem. Taka korelacja wynagrodzeń, a co za tym idzie małe zarobki i brak bezpieczeństwa finansowego, prowadzi do masowych emigracji w tej grupie wiekowej. I to temu problemowi ma zaradzić ustawa o zerowym podatku dochodowym.

– Misja niefiskalna tego projektu jest dla państwa najważniejsza. Polega na zwiększeniu dochodów realnych ludzi młodych i powstrzymaniu ich migracji. Ucieczka ludzi w tym wieku jest najgroźniejsza pod względem demograficznym i finansowym. Ktoś, w kogo zainwestowaliśmy jako w obywatela i pracownika, nie zwraca swoja pracą i płaconymi dochodami wydatków państwa, które zostały na niego poczynione – powiedział serwisowi eNewsroom profesor Witold Modzelewski, prezes Instytutu Studiów Podatkowych. – Jeżeli uda nam się powstrzymać proces ucieczki młodego pokolenia, to warto będzie na to wyłożyć parę miliardów złotych. To stosunkowo mały koszt do osiągnięcia tego efektu. Miejmy nadzieję, że ten sygnał dla młodego pokolenia będzie dobrze odczytany i spełni swoje zadanie. Jednak żeby ocenić skuteczność ustawy musimy zobaczyć, co przyniosą następne lata – wskazuje Modzelewski.

Warto sprawdzić, które dzielnice Warszawy szczególnie upodobali sobie krajowi deweloperzy oraz ich klienci. Lista takich popularnych dzielnic zmieniła się w 2018 r.

Warszawa to miasto, które może się pochwalić zdecydowanie największą w Polsce ofertą rynku pierwotnego. Ta oferta nowych mieszkań jest ponad dwa razy większa niż w przypadku Krakowa i Wrocławia. Stolica zdecydowanie przoduje również pod względem liczby mieszkań oddawanych do użytku przez deweloperów. Na podstawie danych GUS postanowiliśmy sprawdzić, w których dzielnicach takie mieszkania powstają najczęściej. Wzięliśmy pod uwagę dane z 2017 roku oraz 2018 roku. Pokazują one, że w ujęciu rocznym doszło do ciekawych zmian.

W 2018 r. znacznie więcej mieszkań ukończono na Białołęce

Nawet wielu analityków nie wie o tym, że Główny Urząd Statystyczny podaje dokładne informacje o liczbie mieszkań ukończonych w poszczególnych dzielnicach Warszawy. Poniższa tabela prezentuje takie statystyki zaczerpnięte z Banku Danych Lokalnych GUS. Wskazują one, że w ujęciu rocznym (2018 rok/2017 rok) liczba ukończonych mieszkań deweloperskich z poszczególnych dzielnic zmieniła się następująco:

• Bemowo – brak istotnych zmian
• Białołęka – wzrost o 81%
• Bielany – spadek o 9%
• Mokotów – wzrost o 31%
• Ochota – spadek o 25%
• Praga – Południe – wzrost o 34%
• Praga – Północ – wzrost o 171%
• Rembertów – wzrost o 1144%
• Śródmieście – spadek o 75%
• Targówek – wzrost o 161%
• Ursus – wzrost o 64%
• Ursynów – spadek o 49%
• Wawer – spadek o 11%
• Wesoła – wzrost o 148%
• Wilanów – spadek o 47%
• Włochy – wzrost o 67%
• Wola – wzrost o 17%
• Żoliborz – spadek o 45%

W skali całego stołecznego rynku bardzo ważny był duży wzrost liczby mieszkań oddawanych do użytku na terenie Białołęki. „Ta wysunięta na północ dzielnica Warszawy w 2018 r. tylko nieznacznie wyprzedziła Wolę i zdystansowała Pragę – Południe oraz Mokotów (zobacz poniższa tabela). Warto wspomnieć, że rok wcześniej to właśnie Wola była dzielnicą ze zdecydowanie największą liczbą ukończonych mieszkań deweloperskich” – podkreśla Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Wzrost liczby mieszkań oddawanych do użytku m.in. na terenie Białołęki, Woli oraz Mokotowa sprawił, że cały warszawski rynek pierwotny zakończył 2018 r. z wynikiem znacznie wyższym niż poprzednio. Mowa o osiemnastoprocentowym wzroście liczby oddawanych do użytku mieszkań deweloperskich. Leszek Markiewicz z portalu NieruchomosciSzybko.pl informuje, że od stycznia do grudnia 2018 r. inwestorzy działający w Warszawie ukończyli aż 22 552 takie mieszkania.

Dla deweloperów oraz klientów znaczenia nabiera Targówek

Poniższa tabela prezentuje również zmiany udziału poszczególnych dzielnic Warszawy w łącznej liczbie mieszkań deweloperskich oddawanych do użytku w 2017 roku oraz 2018 roku. Można stwierdzić, że w ujęciu rocznym mocno na znaczeniu zyskał między innymi Targówek. Analizowany udział tej dzielnicy wzrósł bowiem z 4% do 8%. Tym samym Targówek wyprzedził między innymi Bemowo, Wilanów, Bielany, Włochy, Ursus i Ursynów.

Wzrost znaczenia Targówka na deweloperskiej mapie Warszawy to ciekawe zjawisko. Można je powiązać między innymi z poszukiwaniem przez deweloperów nowych obszarów do budowy niedrogich mieszkań. „Sporym atutem Targówka w stosunku Białołęki lub Ursusa jest bardzo dobre połączenie z centrum miasta za pośrednictwem nowo wybudowanej linii metra. Mieszkańcy wspomnianej dzielnicy niebawem będą mogli korzystać ze stacji Targówek Mieszkaniowy oraz Trocka” – komentuje Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Analizowane informacje dotyczą projektów sprzed dwóch lat

W ramach podsumowania warto podkreślić, że informacje prezentowane poniżej odzwierciedlają decyzje inwestycyjne deweloperów sprzed około dwóch lat. Tyle bowiem trwa budowa przeciętnego mieszkania przez dewelopera. Trudno przypuszczać, że w przypadku Warszawy taki czas pomiędzy rozpoczęciem i zakończeniem prac budowlanych jest znacząco krótszy lub dłuższy. „Wiele osób mogłoby być zainteresowanych informacjami o liczbie mieszkań, które deweloperzy w 2018 r. lub pierwszej połowie 2019 r. rozpoczęli na terenie poszczególnych dzielnic naszej stolicy. Główny Urząd Statystyczny niestety nie podaje tak dokładnych informacji dotyczących nowych inwestycji mieszkaniowych w Warszawie” – podsumowuje Leszek Markiewicz, ekspert portalu NieruchomosciSzybko.pl.

Źródło: Leszek Markiewicz, NieruchomosciSzybko.pl (prosimy o podlinkowanie w miarę możliwości)

Źródło: opracowanie własne na podstawie danych GUS

Indeks Conference Board obrazujący nastroje konsumenckie w USA obniżył się w sierpniu do 135,1 pkt. z 135,8 pkt. w lipcu, jednak spadek był mniejszy od oczekiwań analityków. Konsensus rynkowy dotyczący wartości indeksu w sierpniu wynosił 130,0 pkt. Dane te wskazują, że nastroje konsumentów pozostają bardzo dobre pomimo eskalacji wojen handlowych między USA a Chinami, słabej koniunktury w przemyśle i rosnącej niepewności dla globalnego wzrostu.

Drugi tydzień z rzędu GPW w Warszawie notuje wzrosty. Indeks szerokiego rynku WIG wzmocnił się w ciągu tygodnia o 1,23%. Notowania największych spółek tworzących indeks WIG20 wzrosły o 1,50%, natomiast Indeksy małych i średnich spółek odnotowały nieco słabszy wynik: sWIG80 zyskał na wartości 0,27%, z kolei mWIG40 wzmocnił się o 0,39%.

W nadchodzącym tygodniu uwagę inwestorów będą przykuwać dane napływające z USA. We wtorek (03.09.2019) poznamy indeks PMI dla przemysłu. W środę (04.09.2019) będą ujawnione dane dotyczące bilansu handlu zagranicznego Stanów Zjednoczonych. W czwartek (05.09.2019) nadejdzie kolej na dane o zasiłkach dla bezrobotnych, raport ADP, indeks aktywności biznesowej oraz dane o zamówieniach na dobra trwałe. Jednak najbardziej istotne dla inwestorów dane nadejdą w piątek (06.09.2019), wtedy poznamy dane dotyczące płacy godzinowej, zatrudnienia w sektorze pozarolniczym, długości tygodnia pracy oraz stopę bezrobocia.

Departament Zarządzania i Analiz
SUPERFUND TFI S.A.

Na obecnym rynku pracy, na którym to pracownik dyktuje warunki, pracodawcy i zatrudniane przez nich agencje HR stosują najróżniejsze strategie employer brandingowe, by spełnić oczekiwania kandydatów. Wydaje się, że na przestrzeni lat, najbardziej zmieniło się podejście do rekrutacji. Firmy prześcigają się w wynajdywaniu nowych technik rekrutacyjnych, dzięki którym mogą ściągnąć do siebie ekspertów i młode talenty, które coraz częściej okazują się niezbędne w utrzymaniu przewagi rynkowej. Niestety, „rekrutacja 2.0” kończy się na tym, że nowy pracownik  pojawia się pierwszego dnia w biurze, jest oprowadzany po firmie, przełożony przekazuje mu podstawowe informacje o czekających obowiązkach i dalej „nowy” jest pozostawiony sam sobie… Pracodawcy często zapominają o tym, jak ważny jest proces wspierania i aklimatyzacji nowych członków zespołu w „obcym” środowisku pracy, i że pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz. To, jak pracownik odbierze swoje pierwsze dni w nowej pracy, może wpływać na jego motywację i efektywność. W tym przypadku, z pomocą przychodzi onboarding. Aż 91 proc. pracowników przyjętych do firm, w których  zostało wdrożone to rozwiązanie, postanowiło zostać w nich na dłużej[1]. Co to jest onboarding i jak go stosować?

Zrekrutowanie ambitnego, kompetentnego pracownika, który nie odejdzie z firmy po kilku miesiącach albo jeszcze szybciej – to marzenie każdego pracodawcy. Aby pracownik został w firmie na dłużej, musi czuć się w niej komfortowo już od pierwszego dnia. Dlatego ważne jest poznanie wszystkich narzędzi, które dotyczą onboardingu. To nic innego, jak odpowiednie przywitanie pracownika i przygotowanie go do objęcia danego stanowiska. Na ten proces składa się wiele elementów. – Szacuje się, że aby pracownik poczuł się pewnie w nowym środowisku i zintegrował z zespołem, zaczął naprawdę rozumieć markę, w której pracuje i jej misję, potrzeba od 3 do 6 miesięcy. Ten czas zazwyczaj pokrywa się
z okresem próbnym, na który przeważnie na początku przyjmowana jest nowa osoba, mający na celu sprawdzenie, czy poradzi sobie ze wszystkimi obowiązkami. Odpowiednio przeprowadzony okres próbny, podczas którego wykazać się musi nie tylko pracownik, ale i pracodawca w połączeniu z odpowiednimi technikami onboardingowymi sprawia, że można budować trwały i zgrany zespół – uważa Agnieszka Surowiec, Dyrektor HR i Komunikacji w Intrum i dodaje, że profesjonalne podejście do onboardingu wcale nie jest trudne.

Onboarding: dlaczego ma to znaczenie?

Mówi się, że firma jest tak silna i dobra jak ludzie, którzy w niej pracują. Dlatego tym bardziej ważne jest, aby umiejętnie zmotywować zespół do pozostania w niej na dłużej. Potwierdzają to badania, które wykazały, że aż 9 na 10 pracowników przyjętych do firm z systemem onboardingowym pozostało w niej na dłużej. Co więcej, ponad połowa osób poszukujących pracy uważa, że najważniejszym aspektem decydującym o pozostaniu w firmie jest dobra komunikacja oraz jasno określone oczekiwania[2]. – Dzięki działaniom z obszaru onboardingu nowi pracownicy szybciej integrują się z zespołem, wdrażają się w nowe obowiązki. Działania, które podejmiemy w tym obszarze, dają możliwość dokładnego określenia naszych oczekiwań jako pracodawcy i wyjaśnienia pracownikowi jakichkolwiek wątpliwości, jeżeli nie zostały one rozwiane podczas rekrutacji. W ten sposób niwelujemy ryzyko wystąpienia nieporozumień, które mogą się pojawić w przyszłości – zaznacza Agnieszka Surowiec, Intrum.

Należy jednak pamiętać o tym, że rozwiązania z obszaru onboardingu, które chcemy zastosować w firmie, muszą być dopasowane do potrzeb pracujących w niej osób (i różnych stanowisk), i ukierunkowane na cele, które chce się osiągnąć. Nie wystarczy uruchomić jednorazowo zestawu działań pod nazwą „onboarding”, które będą powielane za każdym razem, kiedy zatrudniamy nową osobę. Wyznaczona ścieżka postępowania jest ważna, ale liczy się również indywidualne podejście. To jest ważne, ponieważ okazuje się, że aż 74 proc. pracowników uważa, że praktyki onboardingowe wciąż nie zostały odpowiednio wykorzystane w firmach, w których pracują[3]. Jak zatem stosować onboarding, by był skuteczny?

Cztery bardzo ważne „C”

Wśród porad ekspertów od employer brandingu i w opracowaniach tworzonych przez osoby zajmujące się profesjonalnie obszarem HR znajdziemy wiele definicji mówiących o tym, co to jest onboarding i jeszcze więcej pomysłów na to, jak go wdrożyć
w firmie, jakie konkretne kroki trzeba podjąć. Pracodawca niezaznajomiony z tym tematem może wręcz pogubić się w gąszczu informacji. Jeżeli w danej firmie nigdy wcześniej takie rozwiązania nie funkcjonowały, warto zacząć od podstaw i skupić się na „metodzie” nazwanej 4C. Nazwa podchodzi od najważniejszych obszarów, z którymi spotyka się nowy pracownik, i o które należy zadbać, aby „nowy na pokładzie” szybko stał się efektywnym pracownikiem, na którego będziemy mogli liczyć przez wiele lat[4].

1. Compliance

Chodzi o dopełnienie wszelkich niezbędnych formalności, które wiążą się bezpośrednio z zatrudnieniem nowego pracownika, np. wypełnienie dokumentacji i przygotowanie umowy, stworzenie adresu mailowego czy przekazanie sprzętu potrzebnego do pracy
i niezbędnych dostępów (np. platformy i programy informatyczne wykorzystywane w firmie). – Pracownik musi mieć swoje stanowisko pracy i zapewniony komputer (oczywiście w przypadku pracy biurowej). To wydaje się oczywiste, ale zdarzają się firmy, w których nowy pracownik przez pierwsze dwa tygodnie jest „przestawiany z kąta w kąt” i nie ma stałego miejsca, co jest złe. Nowo zatrudniona osoba już pierwszego dnia powinna otrzymać podpisaną umowę o pracę – to jest ważne dla komfortu psychicznego pracownika. Niestety, nie we wszystkich firmach jest to na porządku dziennym – zaznacza Agnieszka Surowiec.

2. Clarification

Nawet jeżeli jasno wynika to ze szczegółowo skonstruowanej umowy o pracę, bezpośredni przełożony powinien poświęcić czas na rozmowę z nowym pracownikiem i dokładnie wyjaśnić, jakie obowiązki czekają na niego na danym stanowisku, czego się od niego oczekuje, jakie ma cele do zrealizowania. – Właściwe przekazanie nowemu pracownikowi jego zadań i obowiązków jest równie ważne dla niego samego, jak i dla innych członków zespołu, do którego dołączy. Nowa osoba wkracza do zgranego, a przynajmniej znającego się zespołu. Ta sytuacja musi być w pełni komfortowa dla obu stron. Dobrym pomysłem jest także zaplanowanie kilku szkoleń wprowadzających pracownika w nowe zadania czy też serii spotkań z pracownikami starszymi stażem, a wykonującymi podobne zadania. Jest to okazja do tego, by nowy pracownik z pierwszej ręki dowiedział się, na czym będzie polegała jego praca albo jak w praktyce wygląda struktura organizacyjna firmy. Wprowadzenie mentoringu lub kogoś w postaci starszego opiekuna, który będzie „opiekował się” przydzielonym mu nowo zatrudnionym pracownikiem, w ogóle jest świetnym pomysłem na to, aby nowi członkowie zespołu szybko się zaaklimatyzowali – podpowiada Agnieszka Surowiec.

3. Culture

Każda firma ma swoje własne zasady. Niektóre są oficjalne i spisane, a inne funkcjonują na zasadzie umowy koleżeńskiej. Wszyscy pracownicy powinni je znać. Może chodzić o zasady dotyczące np. godzin pracy, dress codu, kontaktów z klientami, organizowania zebrań i spotkań służbowych, celebrowania ważnych wydarzeń związanych z pracownikami (np. urodzin), czy nawet te mówiące o tym, w których pomieszczeniach można spożywać posiłki. Im więcej informacji nowy pracownik otrzyma w ciągu kilku pierwszych dni, tym szybciej poczuje się w firmie „jak w domu” i przede wszystkim będzie rozumiał to, co się dzieje.

4. Connection

Jaki pracownik nie odejdzie z firmy w krótkim czasie po pozytywnym przejściu procesu rekrutacji? Taki, który będzie czuł się
w niej dobrze i będzie się utożsamiał z misją oraz wizją danej marki, będzie przekonany o tym, że praca, którą wykonuje ma sens
i jest potrzebna innym. Trzeba zadbać o relacje, o budowanie więzi między nowym pracownikiem (pracownikami), a resztą zespołu. Dlatego nie tylko bezpośredni przełożony, ale wszyscy pracownicy powinni być zaangażowani we wprowadzanie do firmy tych nowych. Nowo zatrudniane osoby nie powinny być wykluczane z udziału w różnych akcjach i wydarzeniach firmowych. Muszą dostawać taką samą dawkę informacji, jak pozostali, nawet jeżeli pozornie dotyczą one mało istotnych kwestii. – Uczymy się poprzez przykład, patrząc na zachowanie innych osób. Dlatego zespół odgrywa znaczącą rolę w działaniach onboardingowych – dodaje Agnieszka Surowiec.

Onboarding w praktyce

Podręczniki, instruktaże dla nowych pracowników, rozmowy z przełożonymi, pomoc kolegów – to wszystko jest ważne i niezbędne w onboardingu, ale czasami również warto postawić na mniej konwencjonalne metody i rozwiązania. Nowozatrudnionemu pracownikowi można wręczyć „pakiet powitalny” zawierający np. wizytówki kolegów, kubek z jego imieniem, smycz firmową, gotowy identyfikator, kalendarz czy notes. Są to pozornie mało znaczące drobnostki, ale doświadczenie HR-owców pokazuje, że się liczą i są doceniane przez zrekrutowanych pracowników. Każda nowa osoba może otrzymać zadanie do wykonania-quiz – odpowiedzieć na 15-20 „nietypowych” pytań dotyczących własnej osoby, a potem podzielić się wynikami ze swoim zespołem.

– Planując wdrożenie pracownika w nowe obowiązki, warto przekazać mu również najważniejsze wartości, na których opiera się działalność danej firmy. W Intrum służy nam do tego Add Value, czyli karciana gra zespołowa dedykowana pracownikom w całej Grupie. Pozwala graczom lepiej rozumieć zasady funkcjonujące w naszej firmie, dotyczące sposobu postępowania i kontaktu z kolegami z pracy, z klientami i naszymi partnerami biznesowymi oraz pomaga budować świadomość na temat znaczenia czterech wartości, czyli Empathy, Ethics, Dedication oraz Solutions, na których jest oparta nasza misja oraz wizja. Wyrażają one wszystko, w co wierzymy oraz wskazują nam drogę w każdym aspekcie naszych działań i w procesie podejmowania decyzji. Gra ma wartość edukacyjną, ale także zapewnia dobrą zabawę i co w tym kontekście najważniejsze – pozwala poznać kolegów z pracy i zżyć się z zespołem  – wyjaśnia Agnieszka Surowiec, Intrum.

Bez względu na to, jakie narzędzia onboardingowe zdecydujemy się wdrożyć, każde takie działanie powinno być przemyślane i pozytywnie wpływać na budowanie silnego i zgranego zespołu. Onboarding to sprawdzona recepta na zmniejszenie rotacji pracowników, a co za tym idzie, wyeliminuje koszty, które ponosi pracodawca w związku
z prowadzeniem „nieustającej” rekrutacji…

[1] Glassdoor for Employers, 50 HR and Recruiting Stats for 2019.

[2] Tamże.

[3] Tamże.

[4] Talya N. Bauer, Onboarding New Employees: Maximizing Success.

Polpharma Biologics podpisała globalną umowę na komercjalizację leku biopodobnego do natalizumabu ze spółką Sandoz AG. Lek jest obecnie w III fazie badań klinicznych w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Zgodnie z umową, Polpharma Biologics będzie odpowiadać za rozwój i wytwarzanie leku będącego przedmiotem współpracy. 

Polpharma Biologics jest europejską firmą biotechnologiczną, która zajmuje się opracowywaniem i  produkcją leków biopodobnych, a także innowacyjnych leków biologicznych. Wraz z innymi spółkami wchodzącymi w skład Grupy Polpharma Biologics, firma oferuje w pełni zintegrowany łańcuch usług biotechnologicznych, począwszy od rozwoju linii komórkowych, a skończywszy na dostarczaniu produktów gotowych do sprzedaży.

„Umowa dotycząca komercjalizacji stanowi kolejny krok w konsekwentnej realizacji zobowiązania spółki Polpharma Biologics do wytwarzania wysokiej jakości biofarmaceutyków dostępnych w przystępnej cenie dla pacjentów na całym świecie” — powiedział Jerzy Starak, przewodniczący Rady Nadzorczej Polpharma Biologics. „Cieszymy się z możliwości połączenia ekspertyzy z naszym partnerem, spółką Sandoz AG, dzięki czemu możliwe będzie rozszerzenie dostępu do tak ważnej opcji terapeutycznej
w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Natalizumab jest pierwszym z kilku leków w zaawansowanej fazie rozwoju w naszym portfolio, o których już wkrótce będziemy mówić.”

Blisko 85% pacjentów chorujących na stwardnienie rozsiane (SM) cierpi na postać rzutowo-remisyjną (RRMS)¹. Chorzy na SM i ich rodziny na całym świecie zmagają się nie tylko z obciążeniem wynikającym z samej choroby, ale muszą też mierzyć się z poważnymi ograniczeniami w dostępie do leków na SM w przystępnej cenie. Raport Międzynarodowej Federacji Stwardnienia Rozsianego wskazuje, że kwestia ceny stanowi najczęstszy problem związany z dostępnością leczenia SM aż w 46% z 90 badanych krajów¹. Umożliwienie dostępu do leków modyfikujących przebieg schorzenia cierpiącym na SM, stanowi poważne wyzwanie dla systemów ochrony zdrowia².

Natalizumab, lek modyfikujący przebieg choroby, stanowi dla pacjentów niezwykle cenną opcję terapeutyczną w leczeniu RRMS. Sandoz AG, partner spółki Polpharma Biologics, wprowadzi lek do sprzedaży i dystrybucji po zarejestrowaniu go na wszystkich rynkach na podstawie globalnej wyłącznej licencji. Pozostałe warunki zawartej umowy są poufne.

Dzisiejszy poranek upłynął pod dyktando publikacji indeksów PMI. Są to badania ankietowe (pytania dotyczą perspektyw na przyszłość) wśród menedżerów odpowiedzialnych za zamówienia. Jeżeli przeważają dobre odpowiedzi, to wynik przekracza 50 punktów i zapowiada wzrosty, a kiedy w przewadze są negatywne, to indeks spada poniżej wspomnianej granicy i może być zapowiedzią spowolnienia.

Dane z indeksów PMI

W nocy poznaliśmy wynik indeksu PMI dla chińskiego przemysłu. Wynik 50,4 pkt świadczy o tym, że przekroczono symboliczną barierę oddzielającą rozwój od recesji. Analitycy spodziewali się zejścia o 0,2% poniżej granicy 50 pkt. Niestety Unia Europejska nie wypada już tak dobrze. Wyniki ankiet dla państw członkowskich wynoszą zaledwie 47 pkt i są zgodne z pesymistycznymi oczekiwaniami ekspertów. Głównym winowajcą są Niemcy z rezultatem wynoszącym ledwo 43,5 pkt. Kraj ten ostatnio odczuwa negatywne skutki generowania nadwyżki budżetowej w celu redukcji deficytu. W efekcie tych danych od rana dolar umacnia się względem euro.

Polski odczyt lepszy od prognoz

Interesująco wypadły również dane z Polski. Co prawda 48,8 pkt to w dalszym ciągu wynik poniżej granicy oddzielającej rozwój od recesji, ale równocześnie aż 1,2 punktu powyżej oczekiwań. Dzięki temu złoty od rana odzyskał część strat, jakie poniósł w ostatnich miesiącach. Najwyraźniej widać to względem brytyjskiej waluty, ponieważ indeks PMI na Wyspach wyniósł 47,4 punktu i był aż o 1 pkt poniżej przewidywań. Od rana GBP poszedł w dół o całe 3 grosze. Nie bez znaczenia dla kursu funta jest też zamieszanie związane z zawieszeniem prac parlamentu i przygotowaniami do Brexitu bez umowy. Na razie ciężko mówić o tłumach na ulicach, ale protestujący przeciw takim rozwiązaniom są mocno widoczni w mediach.

Kolejny skok na OFE?

Środki dotychczas przechowywane i inwestowane w OFE trafią w 25% do Funduszu Rezerwy Demograficznej, a w 75% na specjalne prywatne konta obywateli. Według rzeczniczki rządu Joanny Kopcińskiej nie mamy do czynienia z sytuacją, w której te środki są odbierane obywatelom, ale zapewne ma na myśli tylko te 75%. Warto natomiast przypomnieć, że jest to ostatni akt likwidacji reformy emerytalnej tworzonej jeszcze w czasach koalicji AWS i UW. Ostateczne decyzje mają zapaść w ciągu pół roku, zatem temat jeszcze wielokrotnie będzie straszył inwestorów. Na razie reagują oni dość ostrożnie, ale warto mieć świadomość, że w OFE zebrana jest imponująca kwota 162 mld zł.

W kalendarzu danych makroekonomicznych brak ważnych danych, powodem jest Święto Pracy zarówno w USA, jak i Kanadzie.

Maciej Przygórzewski – główny analityk w Internetowykantor.pl

Jednym z filarów rozwoju Nationale-Nederlanden jest inwestycja w nowoczesne technologie. Od września 2019 roku odpowiedzialność za obszar IT będzie sprawował Andrzej Miron. Jako członek zarządu Nationale-Nederlanden ds. technologii oraz CIO (Chief Information Officer) będzie koordynował i nadzorował wdrażanie nowych technologii oraz cyfrowych systemów wspierających biznes.

Andrzej Miron to doświadczony menedżer z umiejętnościami w zakresie budowania i realizacji strategii IT oraz digitalizacji. Posiada ponad 20-letnie doświadczenie w branży bankowej oraz doradczej. Pracował m.in. w Raiffeisen Polbank oraz Deloitte. Zarządzał dużymi projektami transformacyjnymi, w tym fuzją technologiczną Banku Raiffeisen z Polbank oraz programem, którego celem było wzmocnienie cyfrowej oferty banku.

– Powołanie stanowiska Chief Information Officer to ważny krok w stronę spójnych i skutecznych działań prowadzących do transformacji cyfrowej firmy. Jestem przekonany, że wiedza i dotychczasowe doświadczenia Andrzeja będą nieocenionym wsparciem w realizacji wyzwań, jakie stawiamy przed naszą firmą w najbliższym czasie – mówi Paweł Kacprzyk, CEO Nationale-Nederlanden.

– Jednym z najważniejszych strategicznych działań Nationale-Nederlanden w najbliższych latach będą inwestycje w digitalizację procesów sprzedażowych i obsługowych. Cyfryzacja firmy wymaga wzmocnienia roli obszaru technologii i bezpieczeństwa, dlatego będziemy pracować nad rozbudową zespołu, rozszerzeniem kompetencji naszych pracowników oraz usprawnieniem procesów wewnętrznych IT. Chcemy nie tylko dostarczać usługi IT, ale stawać się profesjonalnym, niezawodnym partnerem biznesu wspólnie kreując wartość dla klientów Nationale-Nederlanden – mówi Andrzej Miron.

Polski rynek magazynowy utrzymuje trend wzrostowy. Podaż i popyt utrzymują się na stabilnym, wysokim poziomie. W I połowie 2019 r. deweloperzy oddali do użytku blisko 1,1 mln mkw.  nowej powierzchni, dzięki czemu rynek magazynowy w Polsce urósł do rozmiaru ponad 17 milionów mkw.

Deweloperzy nie zwalajniają tempa – w budowie znajduje się ponad 2,2 mln mkw. nowoczesnej powierzchni magazynowej, z czego 26% przypada na region Górnego Śląska. Wolumen transakcji zawartych do końca czerwca 2019 r., ukształtował się na poziomie 1,87 mln mkw. Największy wzrost zasobów ponownie odnotowano w regionie Warszawy oraz Centralnej Polski, gdzie na rynek dostarczono łącznie blisko 395 tys. mkw.

Centralna Polska na czele

W I poł. 2019 r. najwyższy poziom aktywności deweloperów zaobserwowano w Centralnej Polsce (229,4 tys. mkw.), gdzie zlokalizowane jest 35% całkowitej powierzchni magazynowej oddanej na rynek w tym okresie. Wysokim poziomem nowej podaży charakteryzowały się również mniejsze rynki, takie jak Trójmiasto czy Szczecin, gdzie oddano łącznie blisko 212,6 tys. mkw., co stanowiło 19% nowej podaży w pierwszym półroczu 2019 r. Regionami, które wykazały najniższą aktywność deweloperską lub jej brak były Toruń oraz Warszawa (III strefa).

Magazyny miejskie coraz popularniejsze

Przed branżą logistyczno-przemysłową pojawiają się wyzwania związane przede wszystkim z rosnącymi kosztami budowy, deficytem pracowników, ograniczonym dostępem do firm budowlanych oraz rosnącymi cenami energii elektrycznej w Polsce. Ze względu na najniższe od 25 lat bezrobocie i brak rąk do pracy firmy z sektora produkcji oraz e-commerce zaczynają lokować swoje obiekty magazynowe w pobliżu większych aglomeracji.

— W najbliższym czasie będziemy obserwować wzrost zapotrzebowania na magazyny miejskie, które są następstwem rozwijającego się sektora handlu on-line. Współcześni konsumenci oczekują dostaw następnego lub jeszcze tego samego dnia, co wymaga poprawy łańcucha dostaw i efektywności usług — mówi Maciej Chmielewski, senior partner, dyrektor Działu Powierzchni Logistycznych i Przemysłowych w Colliers International.

Największy popyt w Warszawie i we Wrocławiu

W pierwszym półroczu 2019 popyt na rynku magazynowym ukształtował się na poziomie 1,87 mln mkw., co oznacza 16% spadek w stosunku do tego samego okresu  w roku ubiegłym. Najwyższy popyt odnotowano w regionie Warszawy (582,2 tys. mkw.) oraz Wrocławia (324,5 tys. mkw.), co łącznie stanowiło połowę całkowitego popytu w kraju w minionym półroczu. Warszawska III strefa odnotowała jeden z najwyższych, bo aż 75-proc. wzrost popytu w odniesieniu do analogicznego okresu sprzed roku. Rynkami, które charakteryzowały się najniższym poziomem popytu okazały się Toruń i Bydgoszcz (12,1 tys. mkw.) oraz Region Zachodni (10,5 tys. mkw.).

— Największa część udziału w popycie, czyli 25%, należała do najemców z sektora logistycznego. Umowy najmu zawarte w I połowie tego roku potwierdzają również że, w dalszym ciągu sektor sieci handlowych oraz lekkiej produkcji to jedna z większych grup najemców — zaznacza Tomasz Kasperowicz, senior partner, dyrektor Działu Powierzchni Logistycznych i Przemysłowych w Colliers International.

Region Zachodni i Szczecin bez pustostanów

W analizowanym okresie współczynnik pustostanów na rynku powierzchni magazynowych ukształtował się na poziomie 5,1% i był o 0,8  pp. wyższy niż pod koniec I połowy 2018 r.

Najwięcej niewynajętej powierzchni jest dostępne na rynku warszawskim (strefa I), gdzie współczynnik wolnych powierzchni osiągnął 9,8%. Najniższy poziom wskaźnika pustostanów (średnio 2,2%) odnotowano zaś w Trójmieście, Wrocławiu oraz Regionie Wschodnim. Najlepiej wypadł Region Zachodni oraz Szczecin, gdzie z końcem I połowy roku wszystkie istniejące powierzchnie magazynowe były wynajęte.

Hatchbacki cieszą się w Polsce największą popularnością wśród kupujących pojazdy używane. W pierwszej połowie 2019 roku ten rodzaj nadwozia został wybrany przez niemal co drugiego nabywcę. Ze statystyk AAA Auto wynika, że w ciągu dwunastu miesięcy swoje pozycje na rynku nieznacznie umocniły samochody kombi oraz SUV-y. Klienci stawiają przede wszystkim na modele europejskie, a listę sprzedaży otwierają Opel Astra, Ford Focus oraz Skoda Octavia. Z kolei wśród marek prym wiodą Opel, Ford oraz VW. Kierowcy częściej wybierają auta z silnikami benzynowymi niż diesle, ale zmniejsza się różnica między tymi grupami.

W Polsce spośród pojazdów używanych najlepiej sprzedają się hatchbacki. Według danych AAA Auto, w pierwszym półroczu br. sięgnęło po nie 45,5% nabywców. Oznacza to spadek o 1,7% w porównaniu z analogicznym okresem 2018 roku, kiedy wynik wyniósł 47,2%. Wzrost zanotowano w przypadku aut kombi (z 16,4% na 17,2%) i SUV (z 13,1% na 16,4%). Kolejne miejsca w zestawieniu zajmują sedany (z 11,8% na 10,6%) oraz MPV (z 9,2% na 8,2%). Ranking obejmuje pojazdy mające od 5 do 8 lat.

– Dane dotyczące modeli i rodzajów nadwozi pojazdów sprzedawanych przez AAA Auto nie są reprezentatywne dla całego rynku używanych samochodów, ze względu na specyfikę biznesu i grupę docelową. Zakupy pojazdów używanych w Polsce, nie tylko w komisach, ale też sprowadzanych indywidualnie, są uzależnione od tego, co jest oferowane w innych państwach. Jednak jeśli sprzedawcy dostrzegają, że klienci chętniej kupują SUV-y, to będą chcieli sprowadzać do Polski takie pojazdy, a nie np. sedany. Ale mają ograniczone możliwości w tym zakresie, bo zależy to od podaży na Zachodzie – komentuje Jakub Faryś, prezes Polskiego Związku Przemysłu Motoryzacyjnego.

Jak stwierdza Konrad Jaśkiewicz, dyrektor sprzedaży AAA Auto, od wielu lat w całej Europie Środkowej widać zmiany w postrzeganiu wyboru samochodów przez klientów. Coraz częściej ważnym aspektem jest praktyczność pojazdu. Rośnie więc zainteresowanie rodzinnymi autami, które są bardziej kompaktowe niż np. MPV, a jednocześnie można do nich zapakować dużo rzeczy. Z kolei prezes Faryś zaznacza, że część firm rezygnuje z niektórych klasycznych nadwozi właśnie na rzecz hatchbacków czy SUV-ów. One występują bardzo często w kilku  wersjach w danej marce, np. małe, średnie czy duże SUV-y.

– Większa zasobność portfela przeciętnego Polaka to nie tylko możliwość kupna lepszego czy większego auta. To również bardziej urozmaicone i bogatsze życie, które ułatwia właśnie kombi. Ten model pozwala sprawniej podróżować z rodziną, a do tego np. z rowerem czy ze zwierzęciem w transporterze – mówi Łukasz Szarama, ekspert Polskiej Izby Motoryzacji i Ogólnopolskiej Motoryzacyjnej Rady Technicznej.

Statystyki AAA Auto wskazują, że na listach sprzedaży dominują modele i marki europejskie. W pierwszym półroczu br. najczęściej kupowane były Opel Astra, Ford Focus, Skoda Octavia, VW Golf oraz Skoda Fabia. 12 miesięcy wcześniej topową piątkę również otwierał Opel Astra, a za nim znalazły się Skoda Octavia, Ford Focus, Skoda Fabia i VW Golf. Natomiast czołówkę rankingu marek za okres od stycznia do czerwca br. utworzyły Opel, Ford, VW, Skoda oraz Renault. W analogicznym okresie 2018 roku kolejność była inna – Opel, Renault, Skoda, Ford oraz VW.

– Opel Astra od dawna jest jednym z najpopularniejszych modeli samochodów używanych w Polsce. Duża liczba klientów preferuje marki europejskie, ze względu na większą dostępność w serwisach i tańsze części zamienne, jednak rzeczywistość nie zawsze tak wygląda. Patrząc na zestawienie marek, widzimy np. spadek Renault z drugiego na piąte miejsce. Zainteresowanie francuskimi samochodami rośnie, ale wolniej niż choćby VW – dodaje Konrad Jaśkiewicz.

Według danych, w ciągu roku auta z silnikami dieslowskimi zyskały 2,9% rynku (z 28,5% na 31,4%) kosztem benzynowych (z 71,5% na 68,6%). Łukasz Szarama nie jest zaskoczony tym faktem. Ekspert PIM podkreśla, że pierwsze z wymienionych jednostek napędowych stały się tańsze, a w wielu sytuacjach są lepsze od innych rozwiązań. Ekonomia jazdy, jej właściwości czy kultura pracy silnika, szczególnie na długich dystansach, wciąż są atrakcyjne. Z kolei Konrad Jaśkiewicz zaznacza, że  dieselgate miała w Polsce większy wpływ na rynek niż w innych krajach. Klienci rzadziej wybierali takie auta, a w ostatnich miesiącach zaczęli zmieniać swoje podejście i popyt może nieznacznie wzrosnąć kosztem wariantów benzynowych.

– Mniej więcej 8-10, czy nawet 6 lat temu samochody z silnikiem diesla były dużo popularniejsze w Europie niż samochody z silnikiem benzynowym. Tak było nie tylko w Niemczech, ale również w innych krajach, np. we Włoszech czy Francji. Dopiero od kilku lat polityka Komisji Europejskiej i ograniczenia wjazdu do miast europejskich powodują, że zmniejsza się liczba takich pojazdów kupowanych przez klientów szczególnie zachodnioeuropejskich, choć niestety spowodowało to np. w 2018 roku wzrost emisji CO₂ – analizuje prezes Polskiego Związku Przemysłu Motoryzacyjnego.

Uwzględniając moc silnika, w minionym półroczu najczęściej były kupowane pojazdy mające 70-99 kw. Sięgnęło po nie 45% klientów, tj. o 0,1% więcej niż rok wcześniej. Z kolei auta z jednostkami o mocy mniejszej niż 70 kw straciły część rynku (z 31,2% na 29,5%). Zyskały samochody mające 100-129 kw (z 20,0%  na 21,3%) oraz ponad 130 kw (z 3,9% na 4,2%).

– Wpływ na to ma również większe zainteresowanie SUV-ami i kombi. Wiadomo, że te pojazdy są często powiązane z silnikami o lepszych osiągach oraz większej mocy. Ma to także związek z ograniczonym zaufaniem do trzech cylindrów oraz ze zwiększoną liczbą osprzętu i wyposażenia, z jakim wyjeżdża nowe auto z salonu. Nadal żywe jest też przekonanie, że pod nogą musi być moc. Kupujący lubią cieszyć się mocniejszymi silnikami, jeśli mają do tego okazję – podsumowuje Łukasz Szarama.

CUPRA prezentuje nowy samochód koncepcyjny. Będzie nim SUV coupe z dynamicznym nadwoziem, wyrafinowanym wnętrzem i zaawansowanymi technologiami. CUPRA Tavascan napędzany będzie przez dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 306 KM. Pojazd stworzony na platformie MEB Grupy Volkswagen zostanie wyposażony w akumulator o pojemności 77 kWh pozwalający na uzyskanie zasięgu do 450 km.

Samochód koncepcyjny CUPRA Tavascan łączy w sobie sylwetkę czterodrzwiowego crossovera, praktyczność SUV-a i elegancję sportowego coupe. Będzie to pierwszy w pełni elektryczny i bezemisyjny model marki. Samochód został zaprojektowany z myślą o potrzebach rynku w pełni elektrycznych SUV-ów coupe, którego przewidywany  wzrost osiągnie 15% rocznie. CUPRA Tavascan wzięła swoją nazwę od wioski położonej w Pirenejach. Twórcy tego modelu postawili na ekspresyjny design, zainspirowani oszałamiającym krajobrazem, otaczającą przyrodą i wizją motoryzacji przyszłości.

– Oprócz modelu CUPRA Formentor, który zostanie wprowadzony na rynek w 2020 r. wraz z dwoma innymi hybrydowymi modelami plug-in o dużej mocy, już wcześniej udowodniliśmy nasze możliwości technologiczne, opracowując pierwszy na świecie w pełni elektryczny samochód wyścigowy, CUPRA e-Racer. Przedstawiając koncept CUPRA Tavascan, przekładamy tę wizję na ulice i udowadniamy, że osiągi i moc idą w parze z elektryfikacją. – mówi Wayne Griffiths, dyrektor generalny CUPRA.

Sylwetka

Wygląd zewnętrzny pojazdu podkreślać ma jego moc i wydajność. Z przodu modelu Tavascan pojawi się nisko osadzone podświetlone logo CUPRA, które wskazuje na elektryczny rodowód samochodu. Odpowiedni przepływ powietrza to kluczowy element nowego konceptu CUPRA. Każdy otwór wentylacyjny zapewni wysoką wydajność i odpowiednie chłodzenie akumulatorów. W nadkolach mieszczą się aż 22-calowe felgi ze stopów lekkich, minimalizujące opór powietrza dla jak najpłynniejszej jazdy. Dyfuzor zwiększa właściwości aerodynamiczne oraz dodaje charakteru. Wizualne wrażenie potęgują tylne światła, rozciągające się na całą szerokość pojazdu.

Elektryczna CUPRA Tavascan wyróżnia się wyglądem – metaliczny lakier uzupełniony jest dodatkami z włókna węglowego i charakterystycznymi detalami w kolorze miedzi.

Wnętrze

Wnętrze koresponduje z zewnętrzną linią samochodu. Kabina zapewnić ma idealną równowagę pomiędzy orientacją na kierowcę a komfortem pasażerów. Postawiono na oświetlenie LED, skórę, włókno węglowe i Alcantarę®. Elektrycznie sterowane fotele kubełkowe wpłyną na komfort i bezpieczeństwo jazdy. Deska rozdzielcza poprowadzona została lekką linią – dla większego skupienia i wrażenia przestronności. Kierowca korzystać będzie z wirtualnego kokpitu o przekątnej 12,3 cala. Uzupełni go dodatkowy 13-calowy wyświetlacz multimedialny który dopasuje parametry ostrości, gdy akurat korzystać będzie z niego współpasażer.

Wydajność

Nowy koncept CUPRY przedstawia wizję przyszłości marki. Elektryczny Tavascan łączy w sobie wydajność, dynamikę i właściwości jezdne, jakich wymagają klienci. Dwa silniki – jeden zintegrowany na przedniej osi, drugi z tyłu – zapewnią łączną moc 224 kW (306 KM) i napęd na wszystkie cztery koła. CUPRA Tavascan osiągnie 100 km w mniej niż 6,5 sekundy, a zestaw akumulatorów litowo-jonowych o pojemności 77 kWh pozwoli uzyskać zasięg do 450 km (zgodnie z normą WLTP). Nowy koncept oparto na platformie MEB koncernu Volkswagen. Środek ciężkości pojazdu jest nisko osadzony – akumulator umieszczono w podłodze, dzięki czemu Tavascan jeszcze zyskuje na dynamice.

Elektryczna CUPRA Tavascan zadebiutuje na tegorocznych targach motoryzacyjnych IAA we Frankfurcie.

Samo przelanie pieniędzy na konto bankowe określonej osoby w celu ich przechowania i przekazania wskazanej przez wpłacającego innej osobie nie oznacza, że doszło do powstania depozytu nieprawidłowego, podlegającego podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Należy ponadto udowodnić uprawnienie przechowawcy do rozporządzania przedmiotem przechowania – orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1575/17 dyrektor izby skarbowej utrzymał w mocy decyzję naczelnika urzędu skarbowego, który określił podatnikowi zobowiązanie z podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 21 522 zł z tytułu zawarcia umów depozytu nieprawidłowego.

Podatnik wskazał, że w latach 2012-2013 nie prowadził działalności gospodarczej, był zatrudniony w spółce (dalej jako spółka A) zajmującej się handlem złomem na stanowisku zastępcy dyrektora ds. handlowych i logistyki. Przełożony podatnika dokonywał przelewów z firmowego konta na prywatne konto podatnika. Wpłaty te kasjerka dokumentowała w formie raportów kasowych, podatnik natomiast nie otrzymywał dowodów KP. Chodziło o to, że za sprzedaż złomu firmom płacono w formie przelewu, a zakup złomu płatny był głównie gotówką – należało więc dokonać jej transferu do kasy przedsiębiorstwa. Na konto podatnika wpłynęły też pieniądze od dwóch innych firm (dalej jako spółka B i C).

Podatnik twierdził, że nie wiedział, że przelewy pochodziły z różnych firm, więc wszystkie wypłacone ze swojego rachunku bankowego pieniądze, wpłacał do kasy spółki A. Spółka A początkowo twierdziła, że podatnik był zatrudniony w spółce na podstawie umowy o pracę, potem, że wykonał pracę na podstawie umowy zlecenie. Również spółka B i C poinformowały, że podatnik nie był u nich zatrudniony na podstawie umowy o pracę i wykonywał ją na podstawie umowy między przedsiębiorstwami na stanowisku zastępcy dyrektora ds. handlowych i logistycznych.

Naczelnik urzędu skarbowego wszczął wobec podatnika postępowanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W ocenie organu podatkowego pieniądze stanowią depozyt nieprawidłowy i określił podatnikowi podatek od czynności cywilnoprawnych.

Podatnik odwołał się od decyzji urzędu skarbowego. Zarzucił organom podatkowym błędną interpretację, że nie miał upoważnienia do dysponowania pieniędzmi z rachunku bankowego, które wypłacał w ramach wykonywania polecenia służbowego i uznanie, że doszło do zawarcia umowy depozytu nieprawidłowego.

Dyrektor izby skarbowej utrzymał w mocy decyzję urzędu skarbowego. W uzasadnieniu podkreślił, że umowa depozytu nieprawidłowego podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego, w przypadku podpisania umowy, na podstawie której składający oddaje przechowawcy na przechowanie pieniądze albo z umowy wynika, że przechowawca może rozporządzać przedmiotem przechowania, jest to depozyt nieprawidłowy. W ocenie dyrektora izby skarbowej przekazanie pieniędzy na prywatny rachunek bankowy oznacza, że oddano je na przechowanie.

Podatnik odwołał się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd ten uchylił decyzję dyrektora izby skarbowej i podkreślił, że upoważnienie do rozporządzania pieniędzmi oddanymi na przechowanie nie oznacza, że chodzi o depozyt nieprawidłowy. Orzekł tak np. NSA w wyroku z 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK. 1830/11. Zdaniem organu podatkowego, w omawianej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, by uznać, że do zawarcia umowy depozytu nieprawidłowego doszło. Podatnik nie otrzymywał bowiem żadnego dodatkowego wynagrodzenia, nie miał możliwości dowolnego dysponowania powierzonymi pieniędzmi i nie wykorzystywał przechowywanych pieniędzy na własne potrzeby.

Sprawa na skutek skargi dyrektora izby skarbowej trafiła do rozpoznania do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uznał ją za bezzasadną i ją oddalił. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że sam fakt przelania pieniędzy na konto bankowe określonej osoby w celu ich przechowania i przekazania wskazanej przez wpłacającego innej osobie nie oznacza, że doszło do powstania depozytu nieprawidłowego, podlegającego opodatkowaniu na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych. Należy wykazać lub udowodnić uprawnienie przechowawcy do rozporządzania przedmiotem przechowania, które może wynikać z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności. Ponadto uprawnienia tego nie można domniemywać – uznał NSA.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Z najnowszych danych Eurostatu wynika, że w lipcu 2019 roku stopa bezrobocia w Polsce wyniosła zaledwie 3,3%. Mniej osób bez pracy jest tylko w Czechach (2%) oraz w Niemczech (3%). Eksperci Personnel Service wskazują, że utrzymująca się rekordowo niska stopa bezrobocia to rosnące wyzwanie dla pracodawców. Zwłaszcza, że nasi bezpośredni sąsiedzi zmagają się z takim samym problemem kadrowym.

Stopa bezrobocia w lipcu wyniosła zaledwie 3,3%, zatem tyle samo, co w poprzednim miesiącu, ale o 0,5 punktów procentowych mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Niższy wskaźnik bezrobocia odnotowano tylko w dwóch krajach Unii Europejskiej – Czechach (2%) oraz Niemczech (3%). Polska wyprzedziła tym samym takie państwa jak Wielka Brytania (3,8%), Malta (3,4%), Węgry (3,5%) i Holandia (3,4%).

Analitycy Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii zauważają, że niska stopa bezrobocia, z punktu widzenia gospodarki, jest pozytywną informacją. Niskie bezrobocie wskazuje na dobrą sytuację na rynku pracy, co w konsekwencji wpływa na rosnącą konsumpcję gospodarstw domowych. Eksperci Personnel Service podkreślają jednak, że niska stopa bezrobocia to kłopot dla pracodawców.

– Stopa bezrobocia w Polsce utrzymuje się na rekordowo niskim poziomie i tak pozostanie do końca tego roku. Podobną sytuację obserwujemy na innych europejskich krajach, co oczywiście ma swoje konsekwencje w zaostrzonej rywalizacji o pracowników. Już teraz pracodawcy w Polsce obawiają się odpływu kadry ze Wschodu do Niemiec, co ma swoje uzasadnienie. Warto jednak pamiętać, że Polska jako pierwsza otworzyła się na pracowników z Ukrainy, co daje nam pewne przewagi. Na ten moment najważniejszy krok to wprowadzenie ułatwień prawnych dla przyjeżdżających do nas z Ukrainy pracowników – mówi Krzysztof Inglot, prezes zarządu Personnel Service, agencji specjalizującej się w zatrudnianiu pracowników z Ukrainy.

Warto przypomnieć, że Niemcy przyjęli pakiet ustaw ułatwiających osobom spoza Unii Europejskiej podjęcie legalnej pracy w tym kraju. Pracownicy, chcący podjąć zatrudnienie w Niemczech, muszą posiadać certyfikat umiejętności zawodowych, uznawany przez niemieckie urzędy oraz posługiwać się językiem niemieckim. Nowe regulacje wchodzą w życie w styczniu 2020 roku.

Firmowe auto do użytku prywatnego przestało być przywilejem jedynie dyrektorów i kierowników z zagranicznych korporacji. Jak wynika z badania zrealizowanego przez Instytut Keralla na zlecenie Carefleet S.A., już 26,9 proc. mikro, małych i średnich firm w Polsce pozwala pracownikom na wykorzystanie służbowych aut w celach pozazawodowych. Zebrane dane nie pozostawiają jednak złudzeń – w większości przypadków jest to jedynie możliwość dojazdu do pracy i z powrotem.  

Jak wynika z badania, im większa firma w sektorze MŚP, tym częściej pozwala na wykorzystanie samochodu służbowego do celów prywatnych. Tego rodzaju praktyki stosuje 24,2 proc. mikro, 29,9 proc. małych oraz 39 proc. średnich przedsiębiorstw w Polsce. Najczęściej są to firmy specjalizujące się w handlu (36,9 proc.), a najrzadziej przedsiębiorstwa z branży budowlanej (17,6 proc.).

– Dla wielu pracowników możliwość korzystania z samochodu służbowego do użytku prywatnego to wygoda i oszczędność. Coraz częściej dostrzegają to również pracodawcy, którzy tego rodzaju świadczenia traktują jako uzupełniające, niematerialne wynagrodzenie oraz element budujący zaangażowanie i dodatkowe związanie pracownika z organizacją – mówi Klaudia Rodak, marketing manager w Carefleet S.A.

Firmowy samochód do użytku prywatnego jako pozapłacowy benefit

Jak zaznacza Klaudia Rodak, jeśli stanowisko wymaga od pracownika przemieszczania się i mobilności, jak w przypadku chociażby przedstawicieli handlowych, samochód jest wręcz koniecznością i z założenia nie pełni roli motywującej bądź pełni ją w niewielkim stopniu. Satysfakcja pracownika z warunków oferowanych przez firmę w odniesieniu do pojazdu nie polega bowiem jedynie na samym jego otrzymaniu.

– Rozpatrując służbowe auto w kategoriach pozapłacowego benefitu, należy zwrócić uwagę na całokształt usług i możliwości, jakie się z nim wiążą. Mówimy tu między innymi o zakresie wykorzystania auta do celów prywatnych, a także jakości pojazdu czy jego wyposażenia – twierdzi Klaudia Rodak. – Coraz częściej, zwłaszcza w korporacjach, możliwość posiadania firmowego samochodu nie jest związana z koniecznością częstych podróży służbowych, a traktowana jako istotny element motywacyjny, składnik pakietu wynagrodzenia oferowanego przez pracodawcę. Trend ten będzie systematycznie nasilał się również w mniejszych firmach – dodaje.

MŚP pozwala na korzystanie ze służbowych aut, ale z ograniczeniami

Jak wynika z badania zrealizowanego na zlecenie Carefleet S.A., przedsiębiorstwa z sektora MŚP, które udostępniają pracownikom pojazdy służbowe do celów prywatnych, najczęściej umożliwiają im dojazd do pracy i z powrotem (41,2 proc.). Co piąta firma dopuszcza poruszanie się samochodem służbowym na terenie kraju, a 17,6 proc. ustala szczegółowe limity kilometrów do prywatnego wykorzystania. Natomiast 26 proc. firm, które zezwalają na pozazawodowe użytkowanie służbowych samochodów, nie nakłada na pracowników żadnych ograniczeń w tej kwestii. Sporadycznie zdarzają się firmy, które udostępniają pojazdy do prywatnego wykorzystania jedynie w wyjątkowych sytuacjach i warunkują to np. złożeniem odpowiedniego podania (3,1 proc.)

Przyhamował wzrost zaległości Polaków. Przeterminowane zobowiązania kredytowe i pozakredytowe w drugim kwartale 2019 r. zwiększyły się o niecałe 0,64 mld zł, czyli ponad trzykrotnie mniej niż w pierwszych miesiącach tego roku. Nieznacznie zmniejszyła się liczba niesolidnych dłużników – o 2,8 tys. i jest ich blisko 2,8 mln. Czyżby Polacy lepiej zaczęli spłacać swoje zobowiązania? Niekoniecznie. Część firm wpisujących dłużników do BIG InfoMonitor sprzedała przeterminowane zobowiązania i dlatego skreśliła dłużników z rejestru. Dług jednak pozostał. Skąd się bierze? Z przyczyn losowych, przeszacowania swoich możliwości i nadmiernego konsumpcjonizmu. Jak wynika z badania Quality Watch dla BIG InfoMonitor, co czwarty badany jest gotów usprawiedliwić niespłacanie zobowiązania chęcią zapewnia rodzinie odpowiedniego poziomu życia.

Zaległości konsumentów powstają w wyniku opóźniania o min. 30 dni płatności na co najmniej 200 zł, wśród których znajdują się raty kredytów, pożyczek, zaległe czynsze, ubezpieczenia, rachunki telefoniczne, alimenty, koszty sądowe czy też zobowiązania wobec firm windykacyjnych. Dane obejmują zaległości wpisane do Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor oraz opóźnienia kredytów w BIK. Na koniec czerwca było to niemal 76,65 mld zł, a liczba dłużników, po niewielkim spadku, wciąż utrzymuje się w granicach 2,8 mln osób (2 796 054).

– Spadek liczby niesolidnych dłużników niestety nie wynika z widocznej poprawy jakości spłaty rachunków, lecz ze sprzedaży portfeli przeterminowanych płatności firmom windykacyjnym. Dług więc pozostał, ale w rejestrze BIG InfoMonitor pojawi się ponownie, jeśli zgłosi go nowy wierzyciel. Mimo dobrej koniunktury gospodarczej, programów socjalnych i rynku pracownika nie ma na razie mowy o zmianie trendu. Dobra sytuacja gospodarcza buduje przekonanie, że istnieją większe możliwości i część osób, ostrożnych w podejmowaniu decyzji finansowych, działa z większą śmiałością. Z kolei niebojący się ryzyka jeszcze dalej przesuwają granicę. Jedni i drudzy biorą na siebie więcej zobowiązań i nie zawsze są w stanie im sprostać, bo życie niestety nie zawsze przynosi pozytywne scenariusze – mówi Sławomir Grzelczak, prezes BIG InfoMonitor. – Na dodatek z badań wynika, że ogromny wpływ na piętrzenie się zaległości mają również nadmierny konsumpcjonizm i nie zawsze obowiązkowe podejście do płatności. Odpowiedzi respondentów nie pozostawiają co do tego wątpliwości – dodaje.

Według badania Quality Watch, na liście powodów, które usprawiedliwiałyby niepłacenie bieżących zobowiązań obok zdarzeń losowych takich jak choroba (45 proc.) czy utrata pracy (20 proc.), badani wymieniają także zbyt niskie zarobki (35 proc.), za niskie emerytury i renty (22 proc.), a w niemal co czwartym przypadku (23 proc.) zapewnienie odpowiedniego poziomu życia dzieciom i rodzinie. Kolejna grupa badanych usprawiedliwiłaby zaprzestanie spłaty zobowiązań w sytuacji, gdy potrzebna jest pomoc rodzinie. Jesteśmy też w stanie zaakceptować pożyczanie w celu podreperowania zdrowia wiedząc, że nie możemy oddać (22 proc.). Natomiast niewielu, jedynie 5 proc. – jest w stanie wybaczyć w takich okolicznościach brak edukacji finansowej.

Spadek liczby niesolidnych dłużników przełożył się na nieznaczne obniżenie Indeksu Zaległych Płatności Polaków, który z punktu widzenia solidności płatniczej, im jest niższy, tym lepiej. Wskaźnik pokazuje, ile osób z problemami finansowymi przypada na 1000 dorosłych mieszkańców kraju i w II kwartale zmniejszył się z poziomu 88,8 pkt. do 88,7 pkt. Zmiana jest głównie efektem obniżenia się liczby niesolidnych dłużników zgłoszonych do Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor, czyli niepłacących czynszu, rachunków za telefon i internet, telewizję kablową, alimentów, kar za jazdę bez ważnego biletu, opłat sądowych, ubezpieczeń, rat pożyczek czy długów wobec firm windykacyjnych W II kwartale ich liczba obniżyła się o 7 260 osób do 2 203 458. W BIK niesolidnych dłużników przybyło w tym czasie o 3 945 do 1 180 988.

Ważne liczby

Łączna kwota zaległych zobowiązań Polaków, zgromadzonych w Rejestrze Dłużników BIG InfoMonitor i bazie kredytowej BIK, wyniosła na koniec czerwca 2019 – 76 647 874 819 zł. Od końca I kw. br. odnotowano wzrost o 636 094 265 zł (prawie 0,64 mld zł). Wartość długów pozakredytowych, jak i kredytowych zwiększała się w tym czasie porównywalnie, niespłacanych w terminie rachunków o 283 926 695 zł (0,7 proc.) do 41,2 mld zł, zaś zaległych kredytów o 352 167 570 zł (1 proc.) do 35,4 mld zł. Zadłużenie mieszkańców Polski w ciągu II kw. bieżącego roku rosło wolniej niż to miało miejsce w poprzednich dwóch kwartałach (czyli w IV kw. 2018 roku i I kw. 2019 roku). Np. od stycznia do końca marca zaległości pozakredytowe wzrosły o 2,5 proc., a kredytowe o 3 proc.

O niecały 1 proc. wzrosła średnia kwota zaległości przypadająca na osobę i na koniec czerwca wyniosła 27 413 zł. Ze względu na wyższe zwykle wartości kredytów niż innych zobowiązań średnia zaległość jest wyższa w przypadku przeterminowanych płatności kredytowych i wynosi obecnie 29 997 zł na osobę (wzrost od I kw. o 0,7 proc.), podczas gdy pozakredytowa wyniosła na koniec czerwca 18 708 zł (wzrost o 1 proc.).

W porównaniu z I kw. łączna liczba niesolidnych dłużników obniżyła się o 2 808 osób i wyniosła na koniec czerwca 2 796 054. 588 392 z tych osób, czyli 21 proc. ma jednocześnie zaległości kredytowe oraz pozakredytowe. Wśród dłużników dominują mężczyźni, którzy stanowią 61,5 proc. ogółu. Na dodatek mają również wyższe zaległości niż kobiety, bo należy do nich 67 proc. sumy przeterminowanych zobowiązań.

Ujęcie geograficzne

W ujęciu geograficznym średnia wartość zaległego zobowiązania przypadająca na osobę obniżyła się w ciągu kwartału w pięciu województwach: opolskim (o 48 zł), podkarpackim (o 34 zł), dolnośląskim (o 23 zł), kujawsko-pomorskim (o 22 zł) i podlaskim (o 15 zł). Średnia zaległość przypadająca na osobę wciąż jest najwyższa na Mazowszu, gdzie wynosi 36 642 zł (wzrost o 324 zł). Na kolejnych pozycjach, ale już z dużo niższymi kwotami są Małopolska, gdzie po wzroście o 397 zł jest to obecnie 29 102 zł oraz w województwo zachodniopomorskie – 28 685 zł (wzrost o 243 zł).

Liczba osób z przeterminowanymi płatnościami przypadająca na 1000 dorosłych mieszkańców zmieniła się tylko w woj. kujawsko-pomorskim, gdzie obecnie na każde 1000 osób przypada 110 zamiast 111 dłużników. Mimo poprawy nadal jednak region ten pozostaje w niechlubnej czołówce. Najwięcej dłużników na 1000 dorosłych mieszkańców przypada w województwach: lubuskim (116), zachodniopomorskim (115) oraz dolnośląskim (114), z kolei najmniej w: podkarpackim (49), małopolskim (59) i podlaskim (62).

Przeciętna zaległość w różnych grupach wiekowych

Przeciętna zaległość wzrosła we wszystkich przedziałach wiekowych z wyjątkiem grupy osób między 35 a 44 rokiem życia. W porównaniu z I kw. jest to o 0,8 proc. więcej u 18-24 latków (o 128 zł), 25-34 latków (o 136 zł) oraz 45-54 latków (o 303 zł). Wśród starszych niesolidnych dłużników zmiany są bardziej znaczące o 1,3 proc. w przypadku 55-64 latków (o 423 zł) i o 2,4 proc. wśród osób po 65 roku życia (o 565 zł). Zaległości seniorów już kolejny kwartał odnotowały najwyższe wzrosty. Niezmiennie najwięcej niespłaconych zobowiązań ciąży na osobach między 45 a 54 rokiem życia, które mają do oddania 37 560 zł, o 10 147 zł więcej niż wynosi przeciętna dla wszystkich.

Rekordziści Polski

Najwięcej rekordzistów niesolidnych dłużników, bo już pięcioro, pochodzi z Mazowsza, co nie pozostaje bez wpływu na najwyższy poziom zaległości tego regionu na tle pozostałych województw. Do grona najbardziej zadłużonych osób z tego regionu dołączyła druga kobieta z zaległością na kwotę 26 604 925 zł. Kobiety w tym momencie zajmują w niechlubnym rankingu 3. oraz 9. miejsce. Od poprzedniego kwartału wzrosła średnia wieku rekordzistów i wynosi obecnie 54 lata, wobec 51 lat wcześniej. Najstarsza osoba w rankingu ma 69 lat, jest to mężczyzna z Mazowsza i zajmuje 10. pozycję z zaległością w wysokości 26 601 980 zł. Rekord należy do 63-letniego mieszkańca województwa lubelskiego,którego dług wynosi już prawie 71 mln zł.

Rekordziści w województwach

Z kolei w wojewódzkim rankingu rekordzistów, średnia wieku obniżyła się o 2 lata i wynosi obecnie 50 lat. Do grona osób z największymi zaległościami w województwach dołączyła 37-letnia kobieta z Mazowsza, zajmując jednocześnie jedno z czołowych miejsc, jeśli chodzi o wartość zadłużenia – uplasowała się na 3. pozycji z długiem w wysokości 40 892 560 zł. Przed nią jest 36-letni mężczyzna z Pomorza (48 044 254 zł zaległości) oraz wspomniany już w poprzednim zestawieniu (TOP 10 w Polsce), 63-latek z województwa lubelskiego i jego70 916 279 zł przeterminowanych zobowiązań. Łączna kwota zaległości wojewódzkich rekordzistów w porównaniu z I kw. br. nieco spadła z 409 804 949 zł do 384 128 781 zł (o niespełna 26 mln zł).

Kwota zadłużenia i liczba dłużników w województwach

Nadal najwyższe wartości niespłacanych zobowiązań kredytowych i pozakredytowych przypadają na Mazowsze (13,27 mld zł), następnie Śląsk (10,33 mld zł) oraz Dolny Śląsk (7,03 mld zł). Z kolei najmniejszą wartość zaległości mają mieszkańcy woj.: podlaskiego (1,49 mld zł), opolskiego (1,53 mld zł) oraz świętokrzyskiego (1,62 mld zł).

W ciągu II kw. w trzech województwach zmniejszyła się łączna wartość zaległego zadłużenia Polaków w: dolnośląskim (o 0,7 proc.), opolskim (o 0,4 proc.) oraz kujawsko-pomorskim (o 0,2 proc.). W pozostałych województwach zaległości mieszkańców w porównaniu z I kw. br. wzrosły, najbardziej na Śląsku (o 1,7 proc.), w Małopolsce (o 1,6 proc.) oraz na Pomorzu (o 1,5 proc.).

Co do liczby niesolidnych dłużników to najwięcej wywodzi się z województwa śląskiego – 390,5 tys., następnie mazowieckiego – 362 tys. oraz dolnośląskiego – 275 tys. Znacząca liczba dłużników zamieszkuje także Wielkopolskę – 254,2 tys. osób. Tym razem największy spadek, podobnie jak w przypadku kwoty zaległości, miał miejsce na Dolnym Śląsku (o 0,6 proc.). Nieznacznie o 0,3 proc. zmniejszyła się również liczba dłużników na Śląsku, w Łódzkiem i Zachodniopomorskiem, a po 0,2 proc. w Wielkopolsce, Lubuskiem i Opolskiem. W sumie spadki odnotowano w dziewięciu województwach.

Informacje przedstawione w publikacji pochodzą z Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor oraz Biura Informacji Kredytowej. Dotyczą wyłącznie zaległości osób fizycznych na minimum 200 zł, przeterminowanych o co najmniej 30 dni. W aktualnym Newsletterze InfoDług materiał i wyliczenia oparte są o dane z końca czerwca 2019 r.

Specjaliści ds. sprzedaży są jednymi z najbardziej poszukiwanych pracowników na rynku. Dane portalu Pracuj.pl pokazują, że tylko w III kwartale 2018 r. ofert pracy dla tego typu profesjonalistów było o ponad 10 proc. więcej niż w poprzednim roku. Z badania Michael Page „Confidence Index” za II kwartał 2019 r. wynika natomiast, że 80 proc. handlowców jest zadowolonych z ogólnych warunków zatrudnienia, a 67 proc. również z wysokości pensji. Pozyskanie dobrego specjalisty może sprawić pracodawcy spore trudności. Jak zatem przyciągnąć do firmy efektywnego sprzedawcę?

Skuteczny sprzedawca poszukiwany

Sprzedaż to jeden z kluczowych obszarów w firmie, który ma znaczący wpływ na rozwój biznesu. Najlepsi z tego obszaru są rozchwytywani na rynku, dlatego przyciągnięcie do organizacji nowego specjalistę dla wielu pracodawców okazuje się nie lada wyzwaniem. Firma rekrutacyjna Michael Page przeanalizowała nastroje wśród handlowców oraz ich oczekiwania względem miejsca pracy. Okazuje się, że do zmiany miejsca zatrudnienia może skusić ich przede wszystkim możliwość podniesienia kwalifikacji (45 proc.) i szansa na profesjonalny rozwój (42 proc.), a także większa pensja (37 proc.) – pokazuje badanie „Confidence Index” przeprowadzone w II kwartale 2019 r. przez Michael Page.

– Na polskim rynku pracy najbardziej poszukiwani są specjaliści od IT i obsługi klienta oraz ds. sprzedaży i handlu. Potwierdzają to również wyniki naszych badań, wg których niemal połowa handlowców (47 proc.) jest przekonana, że nową pracę znajdzie w mniej niż miesiąc. Profesjonaliści z tego obszaru intensywnie poszukiwani są zwłaszcza na Dolnym Śląsku. Odpowiadając na potrzeby lokalnego rynku pracy, utworzyliśmy we Wrocławiu nową dywizję Michael Page Sales & Marketing, która specjalizuje się w rekrutowaniu kandydatów z doświadczeniem marketingowym i handlowym – mówi Marcin Kunicki, Senior Consultant w Michael Page.

Magnes na handlowców

Znalezienie dobrego specjalisty ds. sprzedaży to połowa sukcesu. Kolejnym wyzwaniem jest przyciągnięcie go do organizacji i zatrzymanie w niej na dłużej. Badanie Michael Page „Confidence Index” za II kwartał 2019 r. pokazuje, że aż 97 proc. handlowców zwraca uwagę na relacje, jakie panują w pracy, a 95 proc. oczekuje od pracodawcy dostępu do szkoleń. Niemal 9 na 10 przyznało także, że ważna jest dla nich możliwość zachowania work-life balance. W związku z tym, 78 proc. chciałoby pracować w elastycznych godzinach, a 7 na 10 doceniłoby możliwość korzystania z pracy zdalnej. Spośród wszystkich badanych grup profesjonalistów, największy odsetek handlowców – 97 proc. przyznało, że chcieliby związać się z firmą odpowiedzialną społecznie. Jednocześnie, niemal co trzeci z nich (28 proc.) oznajmił, że potencjalną przyczyną zmiany miejsca zatrudnienia jest potrzeba pracy w bardziej etycznej firmie.

Tym kupisz handlowca

Benefity pozapłacowe oferowane przez pracodawców mogą zwiększyć atrakcyjność oferty pracy. Spośród szerokiej gamy dodatków do pensji, dla handlowców największe znaczenie ma zapewnienie prywatnej opieki medycznej dla rodziny (97 proc.) oraz dodatkowego ubezpieczenia na życie (83 proc.). 72 proc. ankietowanych oczekuje również, że zostanie wyposażona w sprzęt służbowy – telefon i laptop, a 67 proc. liczy na dostęp do firmowego auta. 6 na 10 respondentów chciałoby także otrzymać od pracodawcy kartę sportową, a więcej niż połowa (55 proc.) doceniłaby możliwość skorzystania z dodatkowego urlopu.

– Na rynku rośnie zapotrzebowanie na specjalistów ds. sprzedaży i handlu, którzy jednocześnie mają wykształcenie techniczne. Takich kandydatów jest niewielu, a rekrutacja na te stanowiska jest skomplikowana i wieloetapowa. Dobrzy specjaliści z dziedziny Sales & Marketing potrafią pracować dla jednego pracodawcy latami, jednak zazwyczaj nie szukają proaktywnie zatrudnienia. To raczej firmy szukają ich. Stale zasypywani są nowymi ofertami, dlatego przekonanie ich do zmiany wymaga specjalistycznego podejścia i dobrze spersonalizowanej oferty, która przyciągnie ich uwagę – podsumowuje Marcin Kunicki, Senior Consultant w Michael Page, który odpowiada za rozwój dywizji Sales & Marketing we Wrocławiu.

Zdaniem Federacji Przedsiębiorców Polskich bardzo ważne jest wprowadzenie do Prawa Pracy porozumień branżowych. Mogłyby one działać na wzór dawnych układów zbiorowych pracy, które nie cieszą się popularnością i dużym zainteresowaniem pracodawców czy związków zawodowych. Powodem są ograniczenia związane z funkcjonowaniem obecnie pewnych przepisów utrudniających zawieranie ich przez obie strony.

– Nowe, przemyślanie regulacje prawne, które odpowiadałyby obecnej sytuacji oraz potrzebom pracodawców i pracowników, byłyby doskonałym rozwiązaniem – aby swobodnie kształtować warunki zatrudnienia – powiedziała serwisowi eNewsroom Grażyna Spytek-Bandurska, ekspert Federacji Przedsiębiorców Polskich (FPP). – Oczekują tego same zainteresowane strony. Nie chcą, żeby pewne rozwiązania były narzucane ustawowo. Obecnie sytuacja na rynku pracy pod względem warunków zatrudnienia jest bardzo zmienna i elastyczna. Nie dziwi więc, że pracodawcy i związki zawodowe powinny mieć instrumenty i środki do tego, aby swobodnie kształtować prawa, obowiązki, zasady pracy i płacy tak, jak wymaga tego obecne otoczenie. Ważne jest dostosowanie ich do sytuacji, a nie sztywne stosowanie przepisów Prawa Pracy – które niekiedy mogą szkodzić dobru pracodawcy, jak i słusznym interesom pracowników – wskazała Spytek-Bandurska.