• Opublikowane już oficjalne wartości indeksów PMI za styczeń nie odzwierciedlają jeszcze skali obaw gospodarczych związanych z trwającą w Chinach epidemią koronawirusa 2019-nCoV. Uważamy jednak, że jej wpływ na chińską gospodarkę i resztę świata będzie dość znaczący.
• Osłabienie wzrostu chińskiego PKB może wynieść około 1 punktu procentowego r/r i wystąpić głównie w 1. kwartale 2020 roku. W okresie późniejszym możliwa będzie poprawa sytuacji, wynikająca z obecnego spowolnienia produkcji i wsparcia w postaci polityk wdrażanych przez władze.
• Przedłużająca się przerwa w aktywności Chin może skutkować zakłóceniami w zakresie niektórych łańcuchów dostaw, takich jak łańcuchy w branżach wyrobów chemicznych, sprzętu transportowego, tekstyliów i elektroniki.
• Pięć największych gospodarek, które potencjalnie mogą ucierpieć z powodu takich zakłóceń, to Tajwan, Korea Południowa, Holandia, Węgry i Indonezja.

Opublikowane wartości indeksów PMI za styczeń nie odzwierciedlają jeszcze skali obaw gospodarczych związanych z trwającą w Chinach epidemią. Indeks PMI dla przemysłu obniżył się do poziomu 50 (z 50,2 odnotowanego w grudniu), natomiast nieprodukcyjny wskaźnik PMI wzrósł do 54,1 (z 53,5). Tak niewielka zmiana wynika z faktu, że badanie zakończono 20 stycznia, czyli wtedy, gdy epidemia dopiero zaczęła przyciągać uwagę opinii publicznej. Oczekujemy, że badania przeprowadzone w lutym lepiej uchwycą gospodarcze skutki epidemii. Otwarcie chińskiego rynku kontynentalnego w poniedziałek 3 lutego będzie źródłem informacji na temat lokalnych nastrojów. Uważamy, że wpływ epidemii na gospodarkę Chin i reszty świata będzie dość istotny.

Według WHO, epidemia koronawirusa 2019-nCoV jest zagrożeniem dla zdrowia publicznego o zasięgu międzynarodowym. Pierwsze doniesienia dotyczące wybuchu epidemii pojawiły się w Chinach w grudniu 2019 r., a od połowy stycznia 2020 r. wirus jest przedmiotem wzmożonej uwagi opinii publicznej. Ostatnie (na koniec stycznia) doniesienia mówią o wystąpieniu około 9 800 potwierdzonych przypadków i 210 zgonów. Wprowadzone dotąd przez władze Chin istotne środki mające zapobiegać rozprzestrzenianiu się epidemii pozwoliły ograniczyć jej zasięg głównie do poziomu krajowego (około 98,5% potwierdzonych przypadków występuje w Chinach kontynentalnych). W dniu 30 stycznia, po szeregu debat, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) ogłosiła, że epidemia stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego o znaczeniu międzynarodowym.

Rynki wyraźnie zareagowały na epidemię. W odróżnieniu od sytuacji związanych z ryzykiem politycznym, spokojna postawa banków centralnych nie okazała się wystarczająca dla uspokojenia reakcji rynku. Na rynkach akcji widoczna była korekta w stosunku do wcześniejszych, wyśrubowanych poziomów, zaś indeksy MSCI World, APAC [regionu Azji i Pacyfiku] oraz China spadły odpowiednio o 1,8%, 4,7% i 8,5% w porównaniu z wartościami odnotowanymi 20 stycznia. W największym stopniu ciężar spadków ponoszą branże, które najprawdopodobniej bezpośrednio odczują wpływ epidemii – branżowe składniki indeksu MSCI World dla linii lotniczych, branży odzieżowej i dóbr luksusowych oraz hoteli, restauracji i rekreacji spadły od 20 stycznia odpowiednio o 6,9%, 6,4% i 4,7%. Tymczasem bezpieczne aktywa osiągnęły w tym okresie dobre wyniki: JPY umocnił się o 1,1% w stosunku do USD, a stopa zwrotu z 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych zmniejszyła się o 25 punktów bazowych. Waluta CNH zdewaluowała się o 1,7% w stosunku do USD, co sugeruje, że na rynki zaczynają przewidywać niższy wzrost w Chinach. Tak zachowawcze nastawienie zniknie być może dopiero po zakończeniu tendencji wzrostowej w zakresie rozprzestrzeniania się epidemii.

Rys. 1 – Indeksy MSCI World dla wybranych sektorów (01/01/2020 = 100)

Indeks MSCI World – (ang. Morgan Stanley Capital International Index) indeks giełdowy ważony kapitalizacją rynkową akcji 1 655 spółek notowanych w 23 wiodących krajach rozwiniętych

Źródło: Bloomberg, Euler Hermes, Allianz Research

Osłabienie wzrostu chińskiego PKB może wynieść około 1 punktu procentowego r/r i wystąpić głównie w 1. kwartale 2020 roku. W okresie późniejszym możliwa będzie poprawa sytuacji, wynikająca z obecnego spowolnienia produkcji i wsparcia w postaci polityk wdrażanych przez władze. Ostateczny wpływ na gospodarkę będzie zależał od stopnia nasilenia i czasu trwania epidemii, co na obecnym etapie jest trudne do przewidzenia. Oprócz bezpośredniego wpływu samej epidemii, fakt podjęcia przez władze chińskie bezprecedensowych środków mających zahamować rozwój epidemii oznacza, że jej wpływ na działalność gospodarczą może być większy niż początkowo zakładaliśmy. Zarówno strona popytowa, jak i podażowa znalazły się pod presją: epidemia i związany z nią „czynnik strachu” wpłyną na wydatki konsumpcyjne, a wydłużone chińskie święta noworoczne opóźnią produkcję. W 2. kwartale 2003 roku, epidemia SARS spowodowała spadek chińskiego PKB o 2 punkty procentowe (do +9,1% r/r z +11,1% w 1. kwartale). Przy założeniu identycznych pozostałych uwarunkowań, wpływ trwającej epidemii może okazać się jeszcze większy, ponieważ gospodarka chińska jest obecnie bardziej zależna od konsumpcji prywatnej (50% wzrostu PKB w 2019 r. wobec 28% w 2003 r.). Mimo to trzeba podkreślić, że reakcja władz była natychmiastowa. Wnioskując na podstawie epidemii SARS, nadal uważamy, że spowolnienie wzrostu gospodarczego można będzie nadrobić w ciągu jednego do dwóch kwartałów.

Rozszerzenie zakresu wsparcia poprzez wdrażanie odpowiednich polityk. Wdrożono już szereg środków: Ludowy Bank Chin (LBCh) zwiększa zastrzyki środków finansowych, duże banki państwowe oferują firmom dotkniętym skutkami epidemii korzystniejsze warunki kredytowe, itp. W przyszłości prawdopodobne jest dalsze łagodzenie polityki pieniężnej. Nasze dotychczasowe prognozy dotyczące obniżek wskaźników rezerw obowiązkowych o 150 punktów bazowych oraz podstawowych stóp oprocentowania kredytów o 30 punktów bazowych 2020 r., które wcześniej wydawały się ambitne, mogą teraz okazać się bardzo prawdopodobne. W zakresie podatków, władze mogą zwiększyć wydatki publiczne ponad 2,7 % PKB, które obecnie prognozujemy na rok 2020. Taka polityka może przyczynić się do złagodzenia skutków gospodarczych epidemii (w szczególności do zapobiegania przypadkom upadłości przedsiębiorstw), ale jest mało prawdopodobne, by całkowicie je wyeliminowała.

Przedłużająca się przerwa w aktywności Chin może skutkować zakłóceniami w zakresie niektórych łańcuchów dostaw, takich jak łańcuchy w branżach wyrobów chemicznych, sprzętu transportowego, tekstyliów i elektroniki. W prowincji Hubei najważniejszymi gałęziami przemysłu są chemiczne i niemetaliczne wyroby mineralne (22% produkcji przemysłowej brutto w prowincji) oraz sprzęt transportowy (18%). Warto zauważyć, że prowincja Hubei odpowiada za 9% całkowitej produkcji pojazdów silnikowych w Chinach. Biorąc pod uwagę bardzo wysoki stopień wzajemnych powiązań między przemysłem samochodowym a resztą gospodarki, epidemia będzie prawdopodobnie miała znaczący wpływ na większość rodzajów działalności przemysłowej.

Wysoki stopień integracji chińskiej gospodarki z globalnymi łańcuchami dostaw oznacza, że epidemia ta prawdopodobnie będzie miała szersze skutki poza granicami kraju. Sektory włókienniczy, komputerowy i elektroniczny są szczególnie narażone na zakłócenia występujące w Chinach, ponieważ wartość dodana w tych sektorach chińskiej gospodarki stanowi odpowiednio 19% i 17% produkcji światowej. Biorąc pod uwagę stosunkowo niski poziom stanów magazynowych w sektorze elektronicznym, możliwe jest wystąpienie niedoborów. Pierwszą piątkę gospodarek najbardziej uzależnionych od Chin stanowią Tajwan (5% lokalnej produkcji wykorzystuje chińskie środki produkcji), Korea Południowa (4%), Holandia (3%), Węgry (3%) i Indonezja (3%).

Rys. 2 – Udział chińskiej wartości dodanej w światowym popycie ostatecznym w rozbiciu na sektory (%) a stany magazynowe w porównaniu do średniej długoterminowej w rozbiciu na sektory (wg liczby dni)

Źródło: OECD, Bloomberg, Euler Hermes, Allianz Research

Rys. 3 – Kontekst ekonomiczny i wpływ epidemii SARS oraz 2019-nCoV

Źródło: “The Impacts on Health, Society, and Economy of SARS and H7N9 Outbreaks in China: A Case Comparison Study” [Wpływ wybuchu epidemii SARS i H7N9 w Chinach na zdrowie, społeczeństwo i gospodarkę: porównanie przypadków] (Qiu, Chu, Mao, Wu, 2018), Komunikaty oficjalne, WHO, Euler Hermes, Allianz Research.

AUTORZY ANALIZY

FRANÇOISE HUANG                                             LUDOVIC SUBRAN

Starsza Ekonomistka Euler Hermes                        Główny Ekonomista Allianz i Euler

Faktoring to jeden ze sposobów finansowania działalności oparty na cesji wierzytelności wynikających z faktur. Dostępnych jest kilka wariantów i modeli rozliczeń, dzięki czemu przedsiębiorca może wybrać najodpowiedniejszy dla siebie. Usługa skierowana jest zarówno do małych, jak i dużych firm, z uwzględnieniem freelancerów i dużych korporacji. Czym różnią się poszczególne rodzaje?

1. Faktoring pełny czy niepełny?

2. Faktoring pojedynczy czy globalny?

3. Faktoring z cesją cichą czy jawną?

Podstawowe rozróżnienie dzieli faktoring na wierzytelnościowy (właściwy), o którym więcej poniżej, oraz faktoring odwrócony, nazywany także dłużnym.

Faktoring pełny czy niepełny?

Jak czytamy na faktoria.pl, faktoring pozwala na sfinansowanie sprzedaży lub zakupów. Dostępne są tutaj dwie opcje: pełna lub niepełna. W pierwszym przypadku faktorant przyjmuje na siebie ryzyko niewypłacalności, jeśli więc klient nie ureguluje należności, będzie on samodzielnie odzyskiwał dług. W tym przypadku koszt faktoringu jest dość wysoki, dlatego decydują się na niego raczej średnie i duże przedsiębiorstwa. W przypadku faktoringu niepełnego, gdy klient nie zapłaci w określonym terminie, istnieje konieczność zwrotu zaliczki.

Faktoring pojedynczy czy globalny?

W tym przypadku rozróżnienie dokonywane jest ze względu na liczbę faktur przekazanych do sfinansowania. W przypadku faktoringu pojedynczego są to dokumenty wybrane, z czego korzystają zwłaszcza przedsiębiorcy potrzebujący szybkiej gotówki lub mający zbyt wiele środków zamrożonych w fakturach. O faktoringu globalnym mówi się wówczas, kiedy firma przekazuje wszystkie faktury wystawione klientom, o których wspomina umowa faktoringu. Z tej opcji korzystają najczęściej poszukujący płynności finansowej poprzez finansowanie faktur lub wystawiający wiele faktur z długimi terminami płatności. To także metoda umożliwiająca egzekwowanie należności, jeśli klient ma problem z dyscypliną.

Faktoring z cesją cichą czy jawną?

W tym przypadku decyzję należy podjąć uwzględniając możliwe reakcje klienta. Jeśli przedsiębiorcy zależy na tym, aby kontrahent nie miał świadomości, że reguluje należności przelewem na konto faktora, powinien wybrać wariant cesji cichej. Pozwala ona zachować dobre relacje biznesowe, a jednocześnie usprawnić proces otrzymywania pieniędzy za wykonywane usługi. W przypadku cesji jawnej klient informowany jest o fakcie cesji wierzytelności i zmianie podmiotu oczekującego na uregulowanie należności. Ta metoda wpływa na lepszą dyscyplinę kontrahenta, jednak może negatywnie odbić się na wzajemnych kontaktach.

Rzecznik MŚP proponuje korzystne dla przedsiębiorców z sektora MŚP zmiany w przepisach dotyczących ochrony środowiska. Zgodnie z wnioskiem legislacyjnym skierowanym do Ministra Klimatu, przedsiębiorcy ci powinni zostać zwolnieni z obowiązku sprawozdawczego dotyczącego korzystania ze środowiska.

Zgodnie z art. 286 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, ze zm.; dalej: „POŚ”) na podmiotach korzystających ze środowiska ciąży, pod rygorem kary grzywny, obowiązek sprawozdawczy związany z systemem wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Jednakże zgodnie z art. 289 ust. 1 POŚ, w przypadku kiedy wyliczona roczna wysokość opłaty mieści się w przedziale między 100 zł a 800 zł, to na podmiotach korzystających ze środowiska pomimo braku obowiązku uiszczenia tej opłaty ciąży ww. obowiązek sprawozdawczy. Jedynie w przypadku, gdy roczna wysokość opłaty nie przekracza 100 zł, nie ma również związanego z tym obowiązku sprawozdawczego. W ocenie Rzecznika MŚP w każdym przypadku, gdy nie ma obowiązku wnoszenia tej opłaty, nie powinno być również obowiązku sprawozdawczego.

Rzecznik MŚP zwrócił uwagę na powyższą nadmierną, nieproporcjonalną regulację w ramach procesu opiniowania projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (tzw. „ustawa deregulacyjna”). Wówczas jednak nie udało się jej zmienić.

W związku z powyższym, pismem z dnia 31 stycznia 2020 r. Rzecznik MŚP skierował do Ministra Klimatu wniosek legislacyjny o wyłączenie z obowiązku sprawozdawczego wynikającego z art. 286 ust. 1 POŚ przedsiębiorców z sektora MŚP w sytuacji, gdy przedmiotowy obowiązek sprawozdawczy nie wiąże się z koniecznością wnoszenia opłat  z tytułu korzystania ze środowiska. Ponadto, Rzecznik MŚP zwrócił się o rozważenie dalej idącego ułatwienia polegającego na całkowitym wyłączeniu firm z sektora MŚP z powyższego obowiązku sprawozdawczego, wskazując, że dane przekazywane w ramach tego obowiązku są już objęte obowiązkiem informacyjnym na podstawie odrębnych przepisów.

• Łączne finansowanie udzielone przez polską branżę leasingową w 2019 r. wyniosło 77,8 mld zł.
• Leasing pozostaje najbardziej istotnym instrumentem finansującym inwestycje firm z sektora MŚP.
• Polscy leasingodawcy w 2019r. zarejestrowali połowę wszystkich nowych aut elektrycznych, nabytych przez firmy w naszym kraju.

Związek Polskiego Leasingu, reprezentujący polski sektor leasingowy podał, że w 2019r. firmy leasingowe udzieliły łącznego finansowania na poziomie 77,8 mld zł. W większości były to środki wydane na inwestycje firm. Przedsiębiorstwa stanowią bowiem 99,4% proc. wszystkich klientów polskiej branży leasingowej. Najwięcej jest wśród nich firm mikro i małych (71,5%), a przedsiębiorstwa o obrotach powyżej 20 mln zł mają 27,9 proc. udział wśród klientów branży leasingowej – dowodzą najnowsze dane Związku Polskiego Leasingu.

W ostatnim roku dynamicznie rozwijał się portfel aktywnych umów sektora leasingowego. Wartość aktualnie trwających kontraktów branży wynosi 160,4 mld zł, czyli jest o +9,4 proc. wyższa niż przed rokiem (r/r). Dynamika nowych kontraktów podpisanych przez firmy leasingowe w ostatnim roku była jednak ujemna (-5,8 proc. r/r).

„W 2019 roku Polska odnotowała łagodne hamowanie tempa rozwoju gospodarki, co w naturalny sposób odczuła także branża leasingowa. Po  6 latach intensywnych wzrostów, w 2019 roku rynek leasingu wyhamował i odnotował kilkuprocentowy spadek w zakresie wartości nowych kontraktów. Dobra wiadomość jest taka, że w 2020r. powrócimy na ścieżkę wzrostów, co należy wiązać z wysokim popytem krajowym, wciąż wysokimi wydatkami konsumpcyjnymi i dużym zaufaniem, jakim leasing cieszy się wśród klientów. Badania Komisji Europejskiej pokazują, że leasing pozostaje najbardziej istotnym źródłem finansowania dla 63% małych i średnich firm działających w Polsce. I co równie ważne w ciągu ostatnich sześciu lat odsetek tak deklarujących firm zwiększył się o 9 punktów procentowych. Dla porównania w ocenie małych i średnich firm, w tym samym czasie, istotność kredytu bankowego zmalała o 14 pp.” – powiedział Andrzej Krzemiński, Przewodniczący Komitetu Wykonawczego Związku Polskiego Leasingu.  

Struktura rynku finansowania przedmiotów w 2019 r.

Firmy leasingowe udzielają finansowania w postaci leasingu i pożyczki inwestycyjnej, jednak to leasing stanowi główny instrument finansowy oferowany przez branżę. Klienci firm leasingowych, w ostatnim roku, najczęściej finansowali pojazdy osobowe i dostawcze do 3,5 tony (45,3 proc. udział w strukturze rynku). Na drugim miejscu znalazły się maszyny i inne urządzenia w tym IT (29 proc. udział), a na trzecim – środki transportu ciężkiego (23,9 proc. udział). Pozostałe transakcje dotyczyły nieruchomości (1,1%) i finasowania innych aktywów (0,7%).

Pojazdy osobowe na minusie, dostawcze na plusie

Końcówka 2019r. upłynęła pod znakiem spadków w zakresie finansowania pojazdów lekkich. Branża leasingowa w 2019r. sfinansowała w tym segmencie pojazdy o łącznej wartości 35,3 mld zł, co stanowiło wynik niższy niż przed rokiem (-11,7 proc. r/r). Za ujemną dynamikę segmentu pojazdów lekkich odpowiada niższe niż rok temu finansowanie samochodów osobowych, co należy łączyć z bardzo wysoką bazą z 2018r. Zmiany fiskalne w rozliczaniu umów leasingu na samochody osobowe, które obowiązują od 1 stycznia 2019 roku, przesunęły zakupy przedsiębiorców z 2019 roku na ostatni kwartał 2018 roku. Inaczej było w przypadku finansowania pojazdów dostawczych (do 3,5 t.) w 2019r. – poprawiły one swój wynik z 2018r.  osiągając +5,1 proc. dynamikę r/r.

Elektryki jeżdżą w leasingu

Głównym odbiorcą nowych samochodów na polskim rynku są przedsiębiorcy – także tych z napędem elektrycznym. W 2019 roku zarejestrowali oni 6 930 elektrycznych samochodów osobowych, z czego 50% pojazdów zarejestrowały firmy leasingowe, 17% firmy CFM, 10% dealerzy, 4% importerzy/producenci, 1% firmy rent a car, 18% pozostali. Jak interpretować te dane w kontekście zapowiadanego wyłączenia leasingu z programu umożliwiającego przedsiębiorcom ubieganie się o wsparcie z Funduszu Niskoemisyjnego Transportu na zakup aut z napędem elektrycznym?

„Z dopłat została wyłączona najpopularniejsza aktualnie forma finansowania zakupów pojazdów elektrycznych czyli leasing. Nie znamy oficjalnego uzasadnienia takiej decyzji, ale z dyskusji jaka odbyła się z przedstawicielami administracji publicznej, wynika że objęcie leasingodawców dopłatami tworzyłoby konflikt prawny z ustawami podatkowymi w części dotyczącej definicji umowy leasingu. Wychodząc naprzeciw tym zastrzeżeniom Związek Polskiego Leasingu wspólnie z PSPA wystąpił z postulatem, aby w przypadku transakcji leasingowych dopłatami objąć nie firmy leasingowe, ale ich klientów. Mamy nadzieję, że temat dopłat dla klientów zainteresowanych leasingiem samochodów elektrycznych będzie w najbliższych miesiącach przedmiotem konsultacji publicznych” – stwierdził Andrzej Sugajski, Dyrektor Generalny Związku Polskiego Leasingu.

Finansowanie pojazdów ciężarowych pod presją zmian prawnych

Sektor finansowania pojazdów ciężarowych wciąż pozostaje pod presją zmian prawnych wdrażanych przez Unię Europejską (przepisy o Pakiecie Mobilności oraz o pracownikach delegowanych). Niekorzystne dla polskich firm transportowych zmiany przełożyły się na istotne obniżenie nastrojów firm transportowych i ograniczenie ich inwestycji w III i IV kw. 2019. Skutkiem czego 2019 rok zakończył się ujemną dynamiką (- 4,6 proc. r/r) w zakresie finansowania środków transportu ciężkiego. Klienci firm leasingowych przy pomocy leasingu i pożyczki inwestycyjnej sfinansowali takie aktywa jak ciągniki siodłowe, pojazdy ciężarowe powyżej 3,5 tony, naczepy/przyczepy, autobusy, samoloty, statki i środki transportu kolejowego o łącznej wartości 18,6 mld zł.

Finansowanie maszyn rozwija się

W 2019r. na plusie pozostawał natomiast sektor finansowania maszyn i IT. W ubiegłym roku przedsiębiorcy przy pomocy leasingodawców sfinansowali swoje inwestycje w maszyny i urządzenia oraz IT o łącznej wartości 22,6 mld zł, co skutkowało +4 proc. wzrostem r/r. Dane polskiej branży leasingowej odzwierciedlają bardzo dobre wyniki produkcji przemysłowej, solidny wzrost gospodarczy oparty o popyt krajowy oraz wysokie wykorzystanie zdolności produkcyjnych w polskich firmach.

„W 2019r. minęliśmy „górkę” w finansowaniu inwestycji środkami unijnymi. W 2019 roku wykorzystanie funduszy unijnych wyniosło 52,4 mld PLN vs 48,6 mld PLN za 2018. Jednak wolniej niż w poprzedniej perspektywie finansowej przygotowujemy projekty unijne. Na koniec 2019 roku mieliśmy zaakceptowane projekty stanowiące 78,5% łącznej puli spójności. Na tym etapie (6. rok trwania perspektywy) jesteśmy poniżej tempa z perspektywy finansowej z lat 2007-2013. Do końca 2019 wypłacono środki stanowiące 42,5% całości perspektywy finansowej 2014-2020. Mamy więc przed sobą jeszcze trzy lata z wysokimi poziomami wypłat unijnych” – zauważył podczas konferencji prasowej ZPL Marcin Nieplowicz, Dyrektor ds. Statystyki i Monitorowania Rynku Związku Polskiego Leasingu.

Finansowanie istotne dla MŚP

Dostęp do zewnętrznego finansowania nie jest głównym zmartwieniem ani polskich ani europejskich przedsiębiorców z sektora MŚP. Według najnowszych wyników badania[1], zrealizowanego pod koniec ubiegłego roku przez Komisję Europejską (KE) we wszystkich krajach Unii Europejskiej (SAFE 2019) leasing pozostaje najbardziej istotnym źródłem finansowania dla 63% małych i średnich firm działających w Polsce. W ciągu ostatnich sześciu lat leasing znacząco poprawiły swoje wyniki. Jeszcze w 2014 r. był istotny dla 54% polskich MŚP, a w 2019r. odsetek ten wzrósł o 9 punktów procentowych. Komisja Europejska podaje w swoim raporcie, że znaczenie linii kredytowej lub kredytu w rachunku bieżącym, kredytu kupieckiego i kredytu bankowego zmalało od 2015 r. Dla przykładu ostatni wymieniony instrument, w latach 2014-2019, zanotował 14 proc. spadek istotności.

Wyniki badania koniunktury branży leasingowej

Według kwartalnego odczytu badania koniunktury branży leasingowej, realizowanego wśród osób odpowiedzialnych za sprzedaż w firmach leasingowych zrzeszonych w ZPL, w I kwartale 2020r. ankietowani oczekują stabilizacji zatrudnienia. Widzą również nieznaczne pogorszenie jakości portfela. Jednocześnie z początkiem 2020 roku eksperci spodziewają się istotnego przyspieszenia aktywności sprzedażowej.

Leasingodawcy spodziewają wyższego poziomu finansowania dla większości badanych grup środków trwałych. Wyraźne wzrosty finansowania oczekiwane są dla pojazdów lekkich oraz dla sektora nieruchomości. Trochę słabsze, ale wciąż wyraźnie pozytywne perspektywy rysują się dla finansowania maszyn i IT. Natomiast negatywne perspektywy dla dalszego rozwoju są prognozowane w przypadku finansowania transportu ciężkiego.

Prognoza na 2020 r.

Prognoza wyników branży leasingowej pokazuje umiarkowane odbicie na rynku leasingu w 2020r. Dynamika branży leasingowej w 2020 r. na poziomie 6,3% będzie zgodna z prognozowanym wzrostem inwestycji prywatnych i scenariuszem rozwoju gospodarczego w Polsce. W bieżącym roku branża leasingowa możne udzielić łącznego finansowania o wartości przekraczającej 82,7 mld zł. Tym samym może nieznacznie przekroczyć rekordową wartość rynku leasingu z 2018 roku.

Dalszy rozwój gospodarczy będzie wspierał zakupy aut osobowych przez osoby fizyczne i firmy, jednak sektor motoryzacyjny rozpoczyna proces głębokiej transformacji, co raczej ograniczy popyt na nowe auta osobowe w Polsce w 2020 roku. Wynik sektora TRK w 2020 roku pozostanie pod presją niekorzystnych zmian prawnych wdrażanych przez EU oraz wciąż niskiego wzrostu gospodarczego w strefie euro. W 2020 roku oczekujemy stabilizacji finansowania pojazdów ciężkich.

Oczekiwany scenariusz gospodarczy (z silnym popytem krajowym) będzie wspierał dalszy wzrost produkcji przemysłowej oraz wzrost  finansowania maszyn.

Problemy demograficzne (i przez to stopniowy spadek liczby pracujących w gospodarce) przełożą się na nasilenie procesów automatyzacji i robotyzacji. Finansowanie maszyn budowlanych pozostanie pod presją niższych inwestycji publicznych. Jednak mamy przed sobą jeszcze 3 lata z relatywnie wysokim poziomem wykorzystania środków unijnych.

[1] Źródło: Komisja Europejska, Survey on the access to finance of enterprises (SAFE). 2019

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicje ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Prawidłowe określenie obowiązku podatkowego ma duże znaczenie, zwłaszcza w czasach swobodnego przepływu osób pomiędzy krajami. Jest ono szczególnie ważne dla cudzoziemców przebywających w Polsce, jak i Polaków wyjeżdżających za granicę w celach zarobkowych.

Definicja nieograniczonego i ograniczonego obowiązku

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Takie osoby nazywa się też rezydentami podatkowymi.

W myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy, jeżeli osoby fizyczne nie mają miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to podlegają opodatkowaniu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium RP (ograniczony obowiązek podatkowy).

Z powyższych definicji wynika, że bardzo istotnym elementem określenia, w którym państwie powinny zostać opodatkowane dochody (przychody) podatnika i w jaki sposób, jest określenie miejsca jego zamieszkania.

Miejsce zamieszkania

W art. 3 ust. 1a ustawy o PIT znalazły się kryteria, jakie powinny być spełnione w celu uznania, że osoba fizyczna posiada na terytorium Polski miejsce zamieszkania. Podobne kryteria występują także w uregulowaniach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w innych krajach oraz w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Celem ustalenia tych kryteriów było ułatwienie podatnikom określenia miejsca zamieszkania na potrzebę rozliczeń podatku dochodowego.

Z uwagi na wykorzystanie przez ustawodawcę spójnika „lub” pomiędzy warunkami, należy je analizować rozłącznie. Potwierdza to m.in. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 grudnia 2012 r. (sygn. IPTPB2/415-650/11-4/MP).

Jako pierwszy warunek została wskazana przesłanka posiadania centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Jak zostało już wspomniane, istotne jest w tym przypadku zwrócenie uwagi na spójnik „lub”, który wskazuje, że obie przesłanki należy analizować rozłącznie, choć można spotkać się z odmiennym podejściem – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 marca 2012 r. (sygn. I SA/OI 47/12), gdzie WSA wskazał: „Oceniając, w którym z państw znajduje się centrum życiowych i zawodowych interesów osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których w pierwszej kolejności wymienić należy więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza ona swoim mieniem”. W tym aspekcie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 20 grudnia 2018 r. (sygn. II FSK 3626/16) potwierdził stanowisko WSA, a także zdefiniował, w jaki sposób należy rozumieć posiadanie stałego ogniska domowego: „oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła do swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, przez co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały”.

Drugi warunek wydaje się prostszy do zweryfikowania i dotyczy okresu przebywania w danym roku podatkowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dłużej niż 183 dni). Jednak interpretacja 183 dni nie jest do końca jasna, dlatego wykładni często dokonują sądy administracyjne. Przykładowo WSA w Lublinie w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r. (sygn. I SA/Lu 1035/17) wskazał, że „Zgodnie z Komentarzem warunek przebywania na terytorium danego kraju dłużej niż 183 dni należy interpretować w ten sposób, że przy obliczaniu tego okresu stosuje się metodę określającą „dni fizycznej obecności”. W ramach tej metody każda część dnia, nawet bardzo krótka, spędzona przez podatnika w danym państwie, liczy się jako dzień obecności w tym państwie przy obliczaniu okresu 183 dni”. Zatem do kalkulacji 183 dni powinny zostać uwzględnione także dzień przyjazdu i wyjazdu, a także dni czasowej obecności w kraju.

Zasady działania instytucji

Nieograniczony obowiązek podatkowy łączy się z koniecznością opodatkowania swoich dochodów (przychodów) na terytorium kraju, bez względu na miejsce położenia źródła przychodów. W uproszczeniu można więc przyjąć, że jeżeli osoba fizyczna podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, to wszystkie „światowe” dochody (przychody) powinny być opodatkowane w Polsce.

W przypadku ograniczonego obowiązku podatkowego osoby fizyczne podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiągniętych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czyli nie ma tu miejsca opodatkowanie wszystkich „światowych” dochodów podatnika. Przykładowy katalog dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium kraju został określony w art. 3 ust. 2b ustawy o PIT. Są to w szczególności dochody z pracy, z działalności wykonywanej osobiście, z działalności gospodarczej, z nieruchomości, z papierów wartościowych, z niezrealizowanych zysków.

Warto dodać, że powyższe zasady nie dotyczą członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych, a także innych osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych na podstawie umów lub zwyczajów międzynarodowych, jak również członków ich rodzin, o ile nie są oni obywatelami Polski.

Podsumowanie

Rezydencja podatkowa ma bardzo duże znaczenie w polskich i międzynarodowych przepisach podatkowych. Prawidłowe określenie tego, czy podatnik będzie podlegał nieograniczonemu czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, wyznacza granice jurysdykcji podatkowej. Jeżeli więc osoba fizyczna jest niepewna co do prawidłowości kwalifikacji podatkowej w tym zakresie, powinna wystąpić o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej albo przynajmniej kompleksowej opinii prawnej doradców podatkowych. Takie działania ograniczą negatywne skutki realizacji ryzyka podatkowego w tym zakresie.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

W 2019 roku powierzchnia najmu na rynku nowoczesnego handlu w Polsce przyrosła o 410 tys. m kw. przekraczając na koniec grudnia pułap 15 mln m kw. Wielkość nowej podaży z roku na rok jest coraz bardziej ograniczona, a rozwój sektora jest stymulowany przez zmiany zachodzące w istniejących obiektach, zwłaszcza tych starszej generacji. Przebudowy i rozbudowy, wprowadzanie nowych najemców, poszerzanie oferty o elementy gastronomiczne i rozrywkowe to trendy, które będą dominowały w segmencie handlu stacjonarnego w ciągu najbliższych lat – podkreślają eksperci z BNP Paribas Real Estate Poland.

Najmniejszy od ponad dwóch dekad wolumen nowej podaży oddany do użytkowania w 2019 r. po raz kolejny potwierdza wejście polskiego rynku w fazę dojrzałości. Deweloperom coraz trudniej jest znaleźć „białe plamy” na handlowej mapie kraju. Możliwości rozwoju, choć również coraz bardziej ograniczone, można jeszcze zidentyfikować w największych aglomeracjach, gdzie siła nabywcza społeczeństwa przyrasta najbardziej dynamicznie, a powstające nowe skupiska mieszkalne kreują lokalizacje dla handlu i usług. Również małe miasta, w których dotychczasowa nowoczesna oferta handlowa była bardzo ograniczona, postrzegane są przez inwestorów jako szansa na rozwój. Stąd też duża popularność projektów deweloperskich w segmencie małych centrów i parków handlowych o charakterze „convenience”, których w ub. roku otwarto 13. Dodatkowo, coraz częściej właściciele małych, lokalnych obiektów o wielkości nieprzekraczającej 5 tys. m kw., widząc potencjał rozwoju, decydują się na ich rozbudowę. Temu trendowi sprzyja szybki rozwój sieci dyskontowych nie tylko spożywczych, ale także tych z asortymentem wielobranżowym i modowym.

Sklepy dyskontowe wygrywają nie tylko ceną oferowanych produktów, ale również przekrojową ofertą skierowaną dla całej rodziny. Ich niesłabnąca popularność jasno wskazuje, że klienci oczekują coraz łatwiejszej dostępności towarów dyskontowych, nie tylko w obrębie parków handlowych czy ulic miast, ale również w centrach handlowych. Wychodząc naprzeciw tym oczekiwaniom, sieci dyskontowe dostosowują się do wymagań galerii, co z kolei często wpływa na podnoszenie standardu samych sklepów – Anna Pływacz, Associate Director, Retail Leasing, BNP Paribas Real Estate Poland

W ubiegłym roku segment centrów handlowych powiększył się o ok. 170 tys. m kw., z czego niemal połowę stanowiła Galeria Młociny (76 tys. m kw. GLA) w Warszawie. Warto podkreślić, że to ostatni tak duży obiekt otwarty w perspektywie kilku najbliższych lat. Drugie pod względem wielkości centrum handlowe otwarte w ubiegłym roku w Polsce to obiekt Stara Ujeżdżalnia (28,5 tys. m kw. GLA ) zlokalizowany tuż przy rynku w Jarosławiu. Jeszcze na przełomie zimy i wiosny 2019 r. rynek konurbacji katowickiej, drugi pod względem wielkości po Warszawie, wzbogacił się o drugie centrum wyprzedażowe – Silesia Outlet, które zostało otwarte w Gliwicach w sąsiedztwie istniejącego od lat kompleksu handlowego Auchan. Obiekt usytuowany jest w dogodnej komunikacyjnie lokalizacji przy jednym z ważnych węzłów drogowych autostrady A4.

Wraz ze wzrostem zasobności polskich konsumentów prężnie rozwija się segment wolnostojących magazynów handlowych z branży wyposażenia domu i ogrodu. W 2019 r. stanowiły one prawie 35% nowej podaży. Otwarto 12 nowych lokalizacji tego typu i dwie rozbudowy wcześniej istniejących sklepów, a deweloperzy doceniają potencjał coraz mniejszych rynków, jak np. Pabianice, Nowy Targ czy Ciechanów.

Na koniec grudnia 2019 r. w budowie było ok. 430 000 m kw. powierzchni najmu we wszystkich nowoczesnych formatach handlowych. Wg ekspertów BNP Paribas Real Estate Poland, powierzchnia przewidywana do otwarcia w 2020 r. może nieznacznie przekroczyć pułap 300 000 m kw. Wielkość największych z obecnie powstających projektów nie przekracza 30 tys. m kw. powierzchni najmu, a zdecydowana większość to centra i parki handlowe o wielkości oscylującej pomiędzy 5 a 10 tys. m kw., powstające w miastach o liczbie mieszkańców poniżej 100 tys., jak np. Premium Park w Strzelcach Opolskich, Pasaż Warmiński w Lidzbarku Warmińskim, Vendo Park w Jaworze czy Galeria Odyseja w Brzesku. Natomiast największym z obecnie budowanych projektów jest centrum handlowo – rozrywkowe Color Park w Nowym Targu.

Ponad 60% obecnie budowanej powierzchni zostanie dostarczone w miastach o liczbie mieszkańców nieprzekraczającej 100 tys. Wysokie wskaźniki nasycenia nowoczesną powierzchnią handlową w większych miastach motywują deweloperów do poszukiwania nowych możliwości rozwoju i realizacji swoich projektów w małych miastach. Sprzyja temu popyt najemców, którzy widzą rosnącą siłę nabywczą polskich konsumentów i decydują się zaistnieć na coraz mniejszych rynkach. Trend ten wyznaczy kierunki rozwoju handlu w Polsce przez co najmniej kilka kolejnych lat – Patrycja Dzikowska, Dyrektor Działu Analiz i Badań Rynkowych, BNP Paribas Real Estate Poland

W ciągu 2019 r. w Polsce zadebiutowało ponad 20 nowych marek i konceptów handlowychi rozrywkowych, jak np. Fabiana Filippi, WeekDay, Monki, Carrefour w koncepcie Bio, Corneliani, Gagliardi, La’Mona, Mayoral, Teilor, Columbia Sportswear, My Shoes, Sloggi, TEPFactor, Under Armour, LG Brand Store, Lloyd i oczywiście Hermes, który na swój pierwszy butik w Polsce wybrał prestiżową przestrzeń w Hotelu Europejskim na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Najważniejszym debiutem 2020 roku będzie długo oczekiwane otwarcie Primark w Galerii Młociny w Warszawie. Natomiast kolejne luksusowe marki mają dołączyć do Hermesa.

Pomimo zakazu handlu w niedziele, dobra kondycja sektora nowoczesnego handlu w Polsce i pozytywne perspektywy dla krajowego rynku sprzyjają rozwojowi wielu sieci handlowych, zwłaszcza tych, które nauczyły się wykorzystywać możliwości wsparcia biznesu przez nowoczesne technologie i różnorodne kanały sprzedaży. Przepisy ograniczające handel
w niedziele wraz z rosnącą popularnością e-commerce wyraźnie wpłynęły jednak na pogłębienie różnic w kondycji obiektów handlowych. O ile centra handlowe najbardziej nowoczesne, wiodące na swoich rynkach zyskują coraz więcej odwiedzających i odnotowują wzrost obrotów, o tyle obiekty niższej klasy, często działające w regionach o bardzo silnej konkurencji, borykają się ze słabnącym zainteresowaniem zarówno odwiedzających, jak i najemców. Stąd też stawki czynszu w wiodących centrach handlowych są stabilne bądź nawet nieznacznie rosną, natomiast w lokalizacjach niższej klasy podlegają wyraźnej presji ze strony najemców. Obecnie stawki typu „prime” w Warszawie osiągają poziom 120-140 € / m kw. / m-c, a w pozostałych głównych aglomeracjach wahają się pomiędzy 40€ a 60€ m kw. / m-c w.

Jak wynika z ankiety przeprowadzonej przez EY wśród uczestniczących w konferencji Sibos liderów instytucji finansowych, regulatorów i dostawców technologii z całego świata, za dziesięć lat urządzenia mobilne zdominują rynek płatności. Wśród najbardziej popularnych form płatności w 2030 roku nie wskazano gotówki, a karty płatnicze znalazły się na ostatnim miejscu.

59% ankietowanych przez EY podczas Sibos (coroczna międzynarodowa konferencja poświęcona tematyce usług płatniczych) przewiduje, że urządzenia mobilne oraz ubieralne (zegarki, bransoletki czy okulary) w ciągu najbliższych 10 lat zdominują rynek płatności. Niespełna jedna trzecia badanych oczekuje, że w 2030 roku płatności będą wykonywane przy wykorzystaniu narzędzi biometrycznych, a tylko 4% ankietowanych wskazuje, że w użyciu wciąż będą karty płatnicze. Ankietowani zapytani o najbardziej popularne metody płatności, nie wymienili natomiast gotówki.

– Postępujący w szybkim tempie rozwój technologiczny zmienia handel i usługi. To z kolei w naturalny sposób wymusza zmiany na rynku płatności. Czy można jednak mówić o końcu gotówki? To bardzo złożone zagadnienie, bo rezygnacja z obrotu gotówkowego niesie za sobą korzyści, ale i ryzyka. Trzeba bowiem pamiętać, że mimo szybkiego postępu technologicznego, część konsumentów jest przywiązana do gotówki ze względów kulturowych. Przykładem mogą być Stany Zjednoczone, które – choć są rynkiem, z którego wywodzą się jedne z najbardziej innowacyjnych technologii – to jedna na trzy płatności dokonywana jest tu gotówką, a czeków używa się niemal tak często, jak płatności cyfrowych. Nawet w Szwecji – uznawanej za najbardziej bezgotówkowy kraj, wycofywanie banknotów i monet z obiegu wzbudziło dyskusję o wykluczeniu społecznym osób starszych, czy z niepełnosprawnościami – mówi Paweł Preuss, Partner EY, Financial Services Industry Leader.

Wśród oczywistych korzyści płynących z rozwoju transakcji bezgotówkowych, ankietowani przez EY wskazali wygodę (40%), zredukowanie liczby przestępstw finansowych i działalności w szarej strefie, co rocznie kosztuje światową gospodarkę nawet 3,5 biliona dolarów (34%). Wśród ryzyk, 36% badanych wymieniono natomiast wykluczenie społeczne. Szczególnie niepokoi ono ankietowanych z Azji, Bliskiego Wschodu, Afryki, Ameryki Łacińskiej i Australazji. Niepokój ten podziela również 38% Europejczyków i 33% przedstawicieli branży z Ameryki Północnej.

Dla nieco ponad jednej piątej ankietowanych ryzykiem jest również odpowiednia ochrona danych. Taki sam odsetek badanych (21%) wskazał na ryzyka związane z wrażliwością scentralizowanej cyfrowej gospodarki. Niespełna jedna szósta ankietowanych przez EY dostrzega ryzyko w zwiększonej kontroli rządów nad indywidualnymi decyzjami, a 8% wskazuje na dodatkowe koszty, które płatności bezgotówkowe generują dla biznesu.

Jak pokazują wyniki przeprowadzonej podczas Sibos ankiety EY, głównym czynnikiem napędzającym rozwój płatności bezgotówkowych będą zmieniające się potrzeby klientów. Na ten aspekt wskazało 36% badanych. Istotne będą również zachęty płynące z branży i od rządów (na ten element wskazuje 25% badanych), a także rozwój rozwiązań przygotowywanych przez FinTechy (24%) oraz odpowiednie regulacje (16%).

– Obowiązująca od września ubiegłego roku dyrektywa PSD2 oprócz usprawnienia płatności i ich lepszego zabezpieczenia wprowadza również możliwość, by były one realizowane przez dostawców zewnętrznych – tzw. Third Party Provider. Mogą być nimi między innymi właśnie FinTechy specjalizujące się w nowoczesnych rozwiązaniach dla rynku płatności. Wciąż jednak zaufanie jest jednym z głównych warunków umożliwiających rozwój niebankowych usług finansowych. Jak pokazało inne badanie EY przeprowadzone w ubiegłym roku (FinTech Adoption Index 2019), powodem niekorzystania z rozwiązań FinTechów jest brak wiedzy o nich, bądź brak zaufania do świadczonych przez nie usług. Wciąż więc przed nami pozostaje w tej kwestii jeszcze wiele do zrobienia – dodaje Paweł Preuss.

Ankieta EY została przeprowadzona wśród uczestników ubiegłorocznej konferencji usług płatniczych Sibos w Londynie. W badaniu wzięło udział 129 osób reprezentujących instytucje finansowe, regulatorów, dostawców technologii i ekspertów z całego świata.

Pomimo tego, że rządowi nie udało się uchwalić projektu nowej Ordynacji podatkowej przed wyborami, Rada Ministrów wprowadziła całkiem nową formę współpracy z fiskusem przeznaczoną dla wybranej grupy podatników. Już od 1 lipca 2020 r. około 2700 największych firm działających w kraju będzie mogło zawierać z Szefem KAS tzw. umowę o współdziałanie. Co kryje się pod tą nazwą?

Umowa o współdziałanie receptą na przestrzeganie przepisów podatkowych?

Istota umowy o współdziałanie polega na zawieraniu pomiędzy podatnikiem a Szefem KAS porozumienia w celu zapewnienia przestrzegania przez podatnika przepisów prawa podatkowego w warunkach przejrzystości podejmowanych działań oraz wzajemnego zaufania pomiędzy stronami umowy – organem podatkowym i podatnikiem.

W praktyce oznacza to dla podatnika możliwość uzgadniania z Szefem KAS różnych kwestii związanych z jego rozliczeniami podatkowymi, w tym uzgadnianie:

• interpretacji przepisów podatkowych – podatnik będzie mógł zawierać porozumienia w sprawach stosowania niejasnych przepisów podatkowych, zamiast występować o ich interpretacje;
• zasad ustalania cen transferowych;
• braku zasadności stosowania ogólnej klauzuli obejścia prawa podatkowego lub wysokości zaliczek na podatek dochodowy.

Podatnik, który zdecyduje się podpisać umowę o współdziałanie, może liczyć na obniżenie (nawet o połowę) opłat za wniosek o zawarcie uprzedniego porozumienia cenowego oraz za wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej. W niektórych przypadkach ciążące na nim odsetki od należności podatkowych mogą zostać zmniejszone lub anulowane.

Co z kontrolami podatkowymi?

Umowa o współdziałanie ma na celu skierowanie wzajemnych stosunków podatnika i fiskusa na bardziej partnerskie tory. Podatnik zobowiązuje się przestrzegać przepisów podatkowych, wdrażać w firmie wewnętrzne procedury zapewniające prawidłowość rozliczeń oraz zgłaszać sporne zagadnienia ze swojej praktyki biznesowej i informować o potencjalnych korzyściach podatkowych.

W zamian za to fiskus zobowiązuje się do ograniczenia kontroli podatkowych, które będzie przeprowadzał Szef KAS. Do tej pory ten obowiązek spoczywał na naczelniku urzędu skarbowego. Od 1 lipca będzie on mógł przeprowadzić w przedsiębiorstwie podatnika kontrole krzyżowe lub czynności sprawdzające jedynie za zgodą Szefa KAS.

Umowa o współdziałanie nie dla wszystkich podatników

Pomimo tego, że wprowadzona forma współpracy pomiędzy fiskusem a podatnikami wydaje się zupełnie nowym otwarciem na linii ich wzajemnych stosunków, skarbówka wyciąga rękę tylko do ograniczonej grupy podatników.

Partnerstwo na podstawie umowy o współpracy jest dostępne jedynie dla największych firm, które generują roczny dochód na poziomie 50 mln euro (214 mln zł) lub więcej. Zgodnie ze statystyką przedstawioną przez Ministerstwo Finansów w skali kraju funkcjonuje około 2700 takich podmiotów gospodarczych.

Kryterium dochodowe nie jest jedynym warunkiem przystąpienia do umowy o współpracy. Oprócz tego podatnik będzie musiał pozytywnie przejść przez dwa audyty weryfikujące jego uczciwość podatkową oraz potwierdzające wprowadzenie w firmie wewnętrznych ram nadzoru podatkowego.

W pierwszej fazie projektu Ministerstwo Finansów planuje podpisać tylko 20 umów w ramach programu pilotażowego.

Z roli fiskalnej do usługodawczej – nowe oblicze administracji skarbowej?

Zastępca Szefa KAS oraz wiceszef resortu finansów Paweł Cybulski przekonuje, że umowa o współdziałaniu jest jedynie częścią większego projektu skierowanego na zmianę roli fiskusa w stosunkach z podatnikiem.

Administracja skarbowa, do tej pory występująca w restrykcyjnej i fiskalnej roli, ma stać się instytucją usługodawczą dla obywateli, a ograniczenie kontroli ma być sztandarowym punktem tej zmiany. Cybulski podkreśla jednak, że oferowane ustępstwo przysługuje jedynie rzetelnym i uczciwym podatnikom. Ci, którzy pozostaną oporni wobec podatkowych obowiązków, wciąż będą szczegółowo kontrolowani przez fiskusa.

Zmniejszenie represyjnego działania administracji skarbowej względem podatnika jest szansą dla Krajowej Administracji Skarbowej na poprawę negatywnego wizerunku. Same deklaracje jednak nie wystarczą.

Projekt umowy o współdziałaniu prezentuje się optymistycznie na papierze. Z jego oceną należy jednak poczekać do czasu pojawienia się rezultatów programu pilotażowego. Przeszkodą w efektywnym wdrażaniu przychylnych podatnikom zmian może okazać się sam personel pracowniczy administracji skarbowej, przyzwyczajony do starego, restrykcyjnego charakteru postępowania wobec podatników.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Na początku 2020 r. rząd Holandii wdrożył nową ustawę o zrównoważonym rynku pracy tzw. WAB (Wet Arbeidsmarkt in Balans), która gwarantuje lepsze warunki dla 150 tys. polskich pracowników tymczasowych. Nowe prawo zapewnia pracownikom tymczasowym większe bezpieczeństwo pracy i wynagrodzenia niż dotychczas. Oprócz wymogów prawnych, największy pracodawca Polaków, OTTO Work Force, idzie jeszcze dalej zapewniając gwarantowany dochód w okresie obowiązywania umowy, krótszą drogę do umowy na czas nieokreślony oraz zakwaterowanie i szkolenia dla swoich pracowników.

Zmiany w prawie korzystne dla polskich pracowników

Głównym celem nowych regulacji w prawie pracy jest zmniejszenie różnic między umowami tymczasowymi a umowami stałymi. Nowe rozporządzenie poprawia sytuację pracowników posiadających elastyczne umowy, w tym około 150 tys. Polaków. Dla nich zmiana oznacza większe bezpieczeństwo pracy i pewność wysokości wynagrodzenia.

Dla polskich migrantów zarobkowych szczególnie ważne są dwie zmiany. Po pierwsze pracownicy po 12 miesiącach pracy otrzymają od pracodawcy umowę z gwarantowaną liczbą godzin. Do tej pory pracodawcy mogli przedłużyć elastyczne zatrudnienie bez ograniczeń. Po drugie pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy dyżurnej będą musieli zostać poinformowani o grafiku pracy na minimum 4 dni przed wyznaczonym terminem. Kolejną istotną zmianą jest zapewnienie pracownikom wynagrodzenia zgodnie z zaplanowanym grafikiem dziennym, jeśli ich dyżur zostanie odwołany w ostatniej chwili.
250 tys. Polaków Holenderski rynek pracy wyróżniał się bardzo dużą elastycznością, która niosła wiele korzyści dla pracodawców, a niewiele gwarancji dla pracowników. Do tej pory pracownicy tymczasowi w Holandii nie mieli określonej stałej liczby godzin pracy, a pracodawca mógł w każdej chwili zrezygnować ze współpracy. Mimo tego, Holandia od lat jest jednym z najczęściej wybieranych kierunków wyjazdu ze względu na atrakcyjne warunki zarobkowe. Obecnie mieszka tam ponad ćwierć miliona Polaków. Około 150 tys. z nich pracuje za pośrednictwem agencji pośrednictwa pracy, a dzięki nowej ustawie zdecydowanie poprawia się bezpieczeństwo pracy i dochodów.

Według badania zleconego przez OTTO Work Force pod koniec 2019 r. Warunki ekonomiczne są główną motywacją dla Polaków planujących pracę w Holandii. Prawie 60% respondentów odpowiedziało, że motywują je znacznie wyższe zarobki w Holandii niż w ich ojczyźnie.

Popularne ciasteczka, które umożliwiają śledzenie i profilowanie użytkowników w internecie, odchodzą do przeszłości. Staje się tak za sprawą największych przeglądarek internetowych, które zaczęły blokować funkcję śledzenia użytkowników za pomocą zewnętrznych plików cookies – ustawiając ją jako domyślną. Najpierw, jeszcze w 2017 roku, na taki krok zdecydowała się przeglądarka Safari. W połowie 2019 roku podobną funkcje wprowadził Firefox, a klika dni temu również nowy Edge. Jedynym wyjątkiem jest na razie lider rynku – Chrome, który jest używany przez ok. 64 proc. internautów. Jednak i ta przeglądarka zapowiedziała pozbycie się zewnętrznych cookies w ciągu 2 lat.

W walce o zapewnienie prywatności swoim użytkownikom przodują Safari i Mozilla, co jest dość zrozumiałe. Obie te przeglądarki – prowadzone przez odpowiednio Apple i Fundację Mozilla – nie mają żadnego interesu w tym, żeby działać na rzecz zachowania śledzących nas ciasteczek i chętnie dostosowały swoje oprogramowanie do ducha przepisów, których celem jest ochrona prywatności użytkowników w Internecie. Co innego Google oraz Microsoft, które czerpią pokaźne zyski z reklamy w internecie. Jednak i one zmieniają swoją politykę odnośnie plików cookies.

„Klika dni temu została udostępniona nowa wersja przeglądarki Edge od Microsoft, która wprowadziła funkcję domyślnego blokowania zewnętrznych plików cookies. Według zapowiedzi, podobny ruch na początku lutego br. miał także wykonać Google, którego nowa wersja przeglądarki Chrome 80 również miała zawierać domyślnie włączoną funkcję blokowania plików cookies. Google zapowiedział jednak, że zdecydował się odwlec te zmiany o 2 lata, tak aby branża reklamy internetowej oraz wydawcy stron www mieli więcej czasu na przygotowanie się do nich” – mówi Elżbieta Kornaś, Brand Manager w serwisie Domeny.pl.

Do serwisów będziesz musiał się logować

Jak wyjaśnia przedstawicielka Domeny.pl, po wprowadzonych zmianach znaczenie będą miały jedynie wewnętrzne pliki cookies. To za ich sprawą jest możliwe rozpoznawanie użytkowników na witrynie, dzięki czemu nie muszą oni wpisywać tych samych informacji przy jej ponownych odwiedzinach lub gdy przejdą z jednej strony na inną w obrębie serwisu.

„Jednak rola wewnętrznych plików cookies także będzie ulegać stopniowemu ograniczeniu, co zapowiada niedawny ruch przeglądarki Safari, która ograniczyła przechowywanie takich plików na urządzeniach użytkowników tylko do jednego dnia. Również inne przeglądarki będą zmierzać w tym kierunku, choć zapewne nie od razu w aż tak drastyczny sposób jak Safari” – przewiduje Elżbieta Kornaś.

Według przedstawicielki Domeny.pl, sposobem dla właścicieli stron www na ograniczenie negatywnych skutków nowej polityki przeglądarek jest implementacja na szerszą skalę funkcji logowania się do serwisu. Dzięki temu mogą oni zyskać pełny dostęp do danych na temat zachowania użytkownika, bez konieczności korzystania z plików cookies.

Dobre czasy dla rozwiązań „shared ID” i reklamy kontekstowej

Do ułatwienia logowania użytkowników na stronę można także wykorzystać rozwiązania typu „shared ID”. Idea jednego wspólnego loginu do wszystkich serwisów internetowych jest obecna w przestrzeni publicznej od lat, ale do tej pory żaden z twórców takiego rozwiązania nie był w stanie przekonać do siebie większego grona wydawców stron. Teraz to się może zmienić, bo jest to potencjalny substytut dla zewnętrznych plików cookies.

„Tego typu pomysł na zastąpienie plików cookies mają np. DigiTrust – należący do IAB Tech Lab, czy Advertising ID Consortium. Ich celem jest wypromowanie akceptowanego przez użytkowników i wydawców tokena, który będzie wykorzystywany do logowania się do serwisów oraz zapewnienia personalizacji doświadczeń, w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawnymi” – mówi Artur Pajkert, ekspert z serwisu Linuxpl.com.

Zdaniem przedstawiciela Linuxpl, potencjalnie najwięcej na wprowadzanych zmianach mogą skorzystać te serwisy, które już teraz są w stanie śledzić użytkowników bazując na tym, że są oni zalogowani do ich usług. Chodzi oczywiście o takich gigantów, jak Google czy Facebook. Wynika to z faktu, że kiedy śledzenie użytkownika przez zewnętrzne pliki cookies przestanie być możliwe, wzrośnie rola reklam kierowanych na człowieka, a nie na „ciastko”.  A kierowanie reklam do odbiorcy – bez względu na urządzenie, z którego korzysta, i bez względu na odwiedzane przez niego serwisy – może mieć „w ofercie” np. portal społecznościowy, jak Facebook, lub Google, do którego dana osoba jest nieustannie zalogowana na różnych urządzeniach.

Swój drugi złoty okres powinny także mieć sieci reklamowe oferujące reklamę kontekstową, a także specjalistyczne serwisy internetowe, które ów kontekst do wyświetlanie reklam będą dostarczać. Content marketing stanie się więc bardziej istotny nie tylko jako element działań „typowego” SEO, rozumianego wąsko, jako pozycjonowanie w wynikach organicznych, ale także – stanie się ważny jako miejsce umieszczania przekazów reklamowych.

Ludzie chcą personalizacji, ale też zależy im na tym, żeby mieć wybór

Eksperci z Domeny.pl i Linuxpl.com zgadzają się, że ograniczenie cookies nie oznacza końca śledzenia naszego zachowania w internecie.

„Cookies to technologia, która ma już ok. 20 lat. Pora na to, żeby zastąpiło ją coś innego, co zagwarantuje większą równowagę między zapewnieniem użytkownikom prawa do prywatności, a spersonalizowanym doświadczeniem w korzystaniu z usług i treści w internecie” – uważa Elżbieta Kornaś.

„Drastycznych zmian nie chcą nawet sami użytkownicy. Według niedawnych badań firmy Harris Poll, 63 proc. internautów oczekuje personalizacji usług w internecie. Jednocześnie jednak chcą oni mieć prawo decydowania o tym, czy chcą być śledzeni w sieci, czy też nie. Producenci przeglądarek ten fakt zrozumieli, a wprowadzane zmiany to odzwierciedlają. Teraz pora na dostosowanie się do tego przez resztę świata internetu” – podsumowuje Artur Pajkert.

Rzecznik MŚP proponuje korzystne dla drobnych przedsiębiorców zmiany w przepisach dotyczących podatku VAT. Zgodnie z wnioskiem legislacyjnym do Ministra Finansów, zastosowanie preferencyjnej stawki Tax Free powinno być możliwe niezależnie od wielkości obrotów przedsiębiorcy.

Obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106; dalej: „ustawa VAT”) przewidują  możliwość zastosowania przez przedsiębiorców preferencyjnej stawki VAT do eksportu towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych (tzw. Tax Free). Jednakże, zgodnie z art. 127 ust. 6 ustawy VAT, ustawodawca uzależnił możliwość jej zastosowania od osiągnięcia przez podatnika obrotów za poprzedni rok podatkowy w wysokości powyżej 400 000 zł.

Do Rzecznika MŚP dotarły sygnały o istotnych utrudnieniach w prowadzeniu działalności gospodarczej dla przedsiębiorców ze wschodniej Polski, którzy podnieśli, że są pozbawiani prawa do zwracania podróżnym zapłaconego podatku VAT przy zakupie towarów, które w bagażu osobistym są wywożone za granicę. W konsekwencji, wśród podróżnych malało zainteresowanie zakupami dokonywanymi w małych sklepach po polskiej stronie granicy. Co istotne powyższy limit obrotów rocznych powyżej 400 000 zł został zakwestionowany przez Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., w sprawie C-307/16, a w ślad za nim przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 1398/14, który wskazał, że „warunek ten, co wynika z ww. orzeczenia TSUE jest niezgodny z prawem unijnym, a w konsekwencji organy podatkowe zobowiązane są do pominięcia (odmowy zastosowania) sprzecznej z prawem unijnym normy prawa krajowego”.

W związku z powyższym, pismem z dnia 15 listopada 2019 r. Rzecznik MŚP zawnioskował do Ministra Finansów o podjęcie działań legislacyjnych mających na celu wykreślenie z ustawy o VAT progu 400.000 zł obrotu za rok ubiegły jako warunku uprawniającego sprzedawcę do zwrotu podróżnym naliczonego podatku od towarów i usług. W odpowiedzi z dnia 13 stycznia 2020 r. Minister Finansów przychylił się do argumentów Rzecznika MŚP i zadeklarował uwzględnienie wnioskowanej zmiany w ramach procedowanego aktualnie projektu ustawy  o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku od towarów  i usług oraz niektórych innych ustaw (numer z wykazu UC 11).

Tym niemniej, Rzecznik MŚP pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. wystąpił do Ministra Finansów z dodatkowym wnioskiem o potwierdzenie, że również w obecnym stanie prawnym interpretowanym zgodnie z ww. wyrokami TSUE i NSA, osiągnięcie przez przedsiębiorcę obrotu powyżej kwoty 400.000 zł w roku ubiegłym nie jest konieczne, by móc dokonać zwrotu podatku VAT na rzecz podróżnego za dokonane u niego zakupy.

W ubiegłym roku wartość transakcji M&A na rynku budowlanym w Europie wyniosła ponad 53 mld dolarów. Według autorów pierwszej edycji raportu firmy doradczej Deloitte „Global construction M&A monitor 2018-2019” w 2018 r. więcej transakcji dotyczyło rynków lokalnych niż przejęć na poziomie międzynarodowym. Jednym z kluczowych trendów pozostaje także dywersyfikacja działalności budowlanej. Prawie jedna trzecia transakcji dotyczyła przejęcia przez firmę budowlaną podmiotu z innej branży.

W latach 2013-2016 liczba transakcji M&A na europejskim rynku budowlanym była stabilna i oscylowała w granicach 140 transakcji rocznie. Znaczny wzrost nastąpił dopiero w 2017 r., gdy w Europie w sektorze budowlanym dokonano 203 transakcji akwizycji innych firm. Rok później rynek utrzymał się na zbliżonym poziomie 197 transakcji o łącznej wartości 53,8 mld dolarów. Odpowiadał tym samym za 40 proc. światowej aktywności M&A w sektorze. W 2018 r. globalny rynek osiągnął wartość 98 mld dolarów, realizując 484 transakcje.

W Europie, podobnie jak na świecie, trendem M&A w sektorze budowlanym jest stabilizacja nastrojów po okresie wzrostów i skupienie się na transakcjach na rynkach lokalnych. W minionych latach transgraniczne przejęcia odpowiadały średnio za 40 proc. wartości rynku fuzji i przejęć, podczas gdy w 2018 r. było to już tylko 30 proc. Warto podkreślić, że w ostatnim roku tylko 11 proc. akwizycji dokonywanych przez firmy europejskie miało miejsce w krajach spoza naszego kontynentu – mówi Maciej Krasoń, Partner, Lider sektora nieruchomości i budownictwa Deloitte w Polsce i Europie Środkowej.

Średnia wartość jednej transakcji w 2018 r. w Europie wyniosła 271,8 mln dolarów przy 203 mln dolarów na świecie. Wartość europejska została jednak jednorazowo zawyżona, ze względu na przejęcie za 19 mld dolarów hiszpańskiej firmy Abertis przez Grupę Atlantia oraz Grupę ACS. Dla porównania w 2017 r. wartość pojedynczej transakcji opiewała średnio na 55,7 mln dolarów.

Fundusze private equity szukają okazji

Po latach stabilnej aktywności, w 2018 r. nastąpił widoczny wzrost zaangażowania funduszy private equity w fuzje i przejęcia europejskich firm budowlanych.

Do 2017 r. fundusze PE odpowiadały średnio za 22 proc. transakcji na rynku europejskim. W 2018 r. było to już 29 proc. udziału przy 58 zrealizowanych transakcjach. Na taki stan rzeczy wpłynęły przede wszystkim lepsze wyniki finansowe spółek budowlanych i chęć inwestorów do zwiększenia ekspozycji na aktywa generujące wyższe stopy zwrotu
– mówi Mark Jung, Partner w dziale Doradztwa Finansowego Deloitte i Lider zespołu Private Equity w Europie Środkowej.

Przed europejską branżą budowlaną wyzwania

Eksperci Deloitte szacują, że w najbliższym czasie największym wyzwaniem dla europejskiego rynku budowlanego będzie dalsza presja na spadek marż. Dzieje się tak przede wszystkim na skutek rosnących kosztów materiałów budowlanych i wzrostu wynagrodzeń. Kolejnym czynnikiem jest niedobór wykwalifikowanej kadry pracowniczej, a swoje piętno odciska także rosnąca konkurencja wśród europejskich firm, które walcząc o klienta, oferują niskie ceny.

Z tego powodu wzrasta odwaga, by dywersyfikować biznes i chęć, by poszerzać portfolio usług. Firmy budowlane przejmują coraz więcej podmiotów z innych branż. W ostatnich latach liczba transakcji dywersyfikujących kształtowała się na poziomie 25 proc. rynku, ale już w 2017 i 2018 r. tendencja była wzrostowa i ten udział osiągnął 29 proc. Wynik światowy to obecnie 35 proc. Biorąc pod uwagę rosnącą presję kosztową, trend ten będzie się rozwijał – mówi Łukasz Michorowski – Partner Associate w dziale Audytu Deloitte, ekspert usług doradczych dla sektora nieruchomości i budownictwa.

W Europie liczba transakcji strategicznych (przejmowanie firm z tej samej branży) spadła w 2018 r. do 83, ze 110 w 2017 r. Wzrosła natomiast liczba transakcji dywersyfikujących. W 2018 r. miało miejsce 57 takich transakcji, podczas gdy w 2014 r. zaledwie 30.

Wzrostowy rynek budowlany w Polsce

Autorzy raportu Deloitte – analizując sytuację w poszczególnych krajach – zauważają, że po słabym okresie 2015-2016 rynek budowlany w Polsce odnotował odbicie w latach 2017-2018. Z powodu znacznego wzrostu cen materiałów i kosztów pracy w 2018 r., wiele firm zanotowało gorsze wyniki finansowe na poziomie zysku netto i EBITDA (zysk operacyjny przed amortyzacją).

Są dwie przyczyny obecnego ożywienia. Pierwsza to realizacja dużej liczby publicznych inwestycji unijnych. Druga to korzystna sytuacja ekonomiczna w kraju, stymulująca segment inwestycji komercyjnych i mieszkaniowych. Wartość naszego rynku budowlanego w ubiegłym roku wzrosła r/r o 13,3 proc. Patrząc m. in. na znaczną liczbę aktualnych inwestycji infrastrukturalnych czy planowaną budowę Centralnego Portu Komunikacyjnego, oczekujemy utrzymania tendencji wzrostowej w branży – mówi Paweł Sadowski, Partner Associate w dziale Doradztwa Finansowego Deloitte

Łazarz to jedna z części Poznania, w pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że pokrywa się ona z granicami osiedla Św. Łazarz. Z reguły jest pomijana podczas wypadów do Poznania o charakterze turystycznym, ale zupełnie niesłusznie. Sam Łazarz jest bowiem bardzo ciekawym fragmentem tej dużej miejskiej aglomeracji, o wielu ciekawych obiektach i rozwiązaniach godnych bliższego poznania.

I właśnie w tym artykule zaprezentujemy Wam subiektywną listę najciekawszych miejsc na poznańskim Łazarzu! Zapraszamy zatem do poświęcenia kilku minut na lekturę.

Rynek Łazarski

Nie należy mylić tego miejsca ze Starym Rynkiem w Poznaniu. To zupełnie inne lokalizacje. Stary Rynek mieści się na Starym Mieście, natomiast Rynek Łazarski znajduje się najprościej rzecz mówiąc między ulicą Głogowską, a ulicą Antoniego Małeckiego. Jest to duży plac targowy o powierzchni około 5 800 metrów kwadratowych, otoczonych bardzo ładnymi, odremontowanymi kamienicami.

Obecnie pełni funkcję typowo targową, stoi na nim mnóstwo, bo około 300 stoisk handlowych. Warto wybrać się na niego na przykład w sobotni poranek, zamiast marnować czas na gry typu Mega Joker, bo wtedy najlepiej można zasmakować w dawnej atmosferze niewielkiego miasta targowego, którą na Rynku Łazarskim można naprawdę poczuć w pełnej krasie.

Budynki Międzynarodowych Targów Poznańskich

Znane na całym świecie Międzynarodowe Targi Poznańskie miały swoją lokalizację właśnie na Łazarzu. Co więcej, na przestrzeni lat liczba budynków wchodzących w skład architektury targowej znacząco rosła. Warto więc poświęcić trochę czasu i rozpocząć zwiedzanie od placu Świętego Marka. To właśnie w tym rejonie powstały pierwsze budynki oraz wieża wodna stanowiąca symbol targów, która po II wojnie światowej została zastąpiona sławną Iglicą.

Ogólnie rzecz biorąc najciekawsze obiekty Międzynarodowych Targów Poznańskich mieszczą się na obszarze ograniczonym ulicami Bukowską, Głogowską, Roosevelta i Śniadeckich. Warto szczególnie zwrócić uwagę na budynki takie jak Collegium Cjemicum, Collegium Anatomicum, Hala Reprezentacyjna, Czteropak, a przede wszystkim na Centrum Targowe ze słynną, wspomnianą powyżej Iglicą.

Hala Widowiskowo-sportowa Arena

Hala Arena to zapewne obok katowickiego Spodka jeden z najładniejszych i najciekawszych pod względem architektonicznym zadaszonych obiektów tego typu w naszym kraju. Budowę ukończono w 1974 i od tego momentu poznańska Arena stała się miejscem organizacji wielu mniej lub bardziej prestiżowych imprez.

W czasach współczesnych za najbardziej godne uwagi wydarzenia goszczące w Arenie należy uznać rozgrywki Ligi Światowej w siatkówce, mecze koszykówki w cyklu mistrzostw Europy, a także liczne koncerty. Łączna pojemność hali to około 7 000 – 7 500 miejsc, na które składa się 4 200 miejsc siedzących oraz około 3 000 – 3 300 miejsc stojących lub dostawnych w rejonie parkietu.

Park Wilsona

Park Wilsona jest jednym z najładniejszych i najciekawszych parków miejskich w Poznaniu. Jego powierzchnia wynosi ponad 7 hektarów, powstał w roku 1834. Oprócz niewątpliwych walorów botanicznych i spacerowych na uwagę zasługuje także Palmiarnia Poznańska znajdująca się na terenie samego Parku, a także ciekawe z punktu widzenia architektonicznego i historycznego budynki zlokalizowane na skraju parku, takie tak willa Paula Ueckera, kamienica Johow-Gelände, Hala Betonowa, czy też kamienica Magnolia.

Na terenie samego parku znaleźć można także sporo ciekawych pomników i rzeźb autorstwa czołowych polskich artystów, a także dwa pomniki przyrody – ogromny platan i jeszcze bardziej rozłożysta wierzba. Ponadto nie można przeoczyć bardzo klimatycznej muszli koncertowej oraz fontanny.

Od konfliktu na Bliskim Wschodzie po epidemię wirusa. Taki był pierwszy miesiąc 2020 r i strach pomyśleć, co przyniesie kolejne jedenaście. Światowa Organizacja Zdrowia podniosła zagrożenie koronawirusa do rangi globalnej, ale informacja nie zainicjowała świeżej eskalacji awersji do ryzyka. Na koniec tygodnia funt brytyjski jest najsilniejszą walutą G10, odzwierciedlając zadowolenie z opuszczania UE przez Wielką Brytanię.

To ostatnie stwierdzenie mogłoby być żartem w ustach konserwatywnych brexitowców, gdyż pochwały za mocny finisz GBP należą się Bankowi Anglii. Wczorajszy komunikat BoE i późniejsza konferencja prasowa prezesa Marka Carneya miały dość jastrzębi wydźwięk. W uzasadnieniu decyzji o utrzymaniu głównej stopy procentowej na 0,75 proc. bank podkreślił uzależnienie polityki od napływających danych przy oczekiwaniach stopniowej poprawy związanej z pozytywnym odbiorem przez konsumentów i firmy postępów w procesie brexitu. Biorąc pod uwagę, że efekt w twardych danych będzie od ocenienia dopiero po kilku miesiącach, przynajmniej przez taki okres BoE powinien utrzymać pasywne nastawienie. Za odłożeniem dyskusji o obniżkach na dłużej przemawia też zmiana na stanowisku prezesa banku. Od marca za Carneya przychodzi Adrew Bailey. Jeśli jego pierwszą decyzją miałoby być cięcie, byłoby to wyraźne zakwestionowanie wczorajszej decyzji. Zważając na to, że podział głosów za obniżką nie uległ zmianie od poprzedniego posiedzenia (2-7), poparcie dla utrzymania stopy procentowej bez zmian jest szersze i raczej nie ulegnie zmianie, o ile sytuacja ekonomiczna nie pogorszy się drastycznie.

Rynek stopy procentowej już nie wycenia pełnej obniżki w 2020 r., a z funta zdejmuje to premię za ryzyko, która blokowała go w ostatnich tygodniach. Pozostało jeszcze sporo do usunięcia z wyceny GBP z tytułu zeszłorocznej kulminacji strachu o bezumowny brexit i powrót siły funta powinien być długotrwały. Nie będzie to jednak prosta droga. Dane z gospodarki zyskają jeszcze bardziej na znaczeniu i każda słabość będzie potęgować oczekiwania na gołębi zwrot BoE.

Dziś jest ostatni dzień członkostwa Wielkiej Brytanii w UE, a od jutra startuje okres przejściowy przeznaczony na negocjacje warunków handlowych między stronami. Na razie wszystko pozostanie po staremu, ale brak porozumienia przed końcem roku oznacza techniczny bezumowny brexit od 1 stycznia 2021 r. Dogadanie wszystkich warunków handlowych w 11 miesięcy wydaje się zadaniem niemożliwym i przedłużenie okresu przejściowego wydaje się nieuniknione. Z politycznych powodów premier Boris Johnson będzie zwlekał z tą decyzją do ostatniego momentu (termin mija na początku lipca), co dostarczy funtowi dodatkowych wahań. Biorąc jednak pod uwagę, że gospodarka brytyjska nie wykaże zmartwienia ryzykiem braku umowy handlowej przed końcem II kw., do tego czasu powinny przeważać pozytywne czynniki dla funta.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.