Zmieniają się upodobania i zwyczaje Polaków, także w kwestii płatności. Coraz chętniej korzystają z bezgotówkowych metod i doceniają nowoczesne rozwiązania oferowane przez banki. Z danych udostępnionych przez Narodowy Bank Polski wynika, że w III kwartale 2019 roku liczba transakcji przeprowadzonych kartami płatniczymi wyniosła 1,7 mld zł. To imponujący wynik, biorąc pod uwagę, że w analogicznym okresie zeszłego roku było to 1,4 mld zł. Między innymi z tego powodu niektóre banki stawiają na rozwój oddziałów bezgotówkowych.

Rosnąca popularność płatności bezgotówkowych

Są kraje, w których ta zmiana powoli już zachodzi. W Kanadzie, Irlandii, Danii czy Szwecji zamyka się coraz więcej oddziałów i wprowadzany jest model placówek bezgotówkowych. Szczególnie państwa nordyckie odważnie zmierzają w stronę społeczeństwa bezgotówkowego. Według raportu Deloitte, liderem tych zmian jest Norwegia z największą liczbą transakcji bezgotówkowych na mieszkańca i najmniejszą liczbą wypłat z bankomatu. Z danych tamtejszego banku centralnego wynika, że gotówka stanowi jedynie 11 proc. płatności w sklepach. Rynek przewiduje, że co najmniej jeden z krajów skandynawskich może niemal w całości ograniczyć obrót gotówki do 2025 roku.

Mimo że do państw, gdzie obrót gotówkowy stanowi niewielki procent wszystkich transakcji, jeszcze nam daleko, to płacąc za produkty i usługi coraz chętniej wykorzystujemy innowacyjne technologie. Także rynek finansowy cały czas dostosowuje się do oczekiwań Polaków – widać to chociażby w rozwijającej się liczbie punktów akceptujących płatności bezgotówkowe. Według danych Fundacji Polska Bezgotówkowa obecnie na 1000 mieszkańców Polski przypadają 23 terminale, a jeszcze niedawno było to zaledwie 16.

Płacimy już nie tylko kartami, ale również smartfonami i zegarkami. Szybkość, łatwość użycia, a przede wszystkim dostępność w dowolnym miejscu i czasie to główne zalety tych rozwiązań. W związku z tym, że większość spraw można załatwiać za pośrednictwem kanałów cyfrowych, klienci coraz rzadziej odwiedzają oddziały.  Rodzi się więc pytanie o to, jaka jest przyszłość tradycyjnej bankowości?

Być bliżej klienta i jego potrzeb

Nie ma wątpliwości, że transformacja cyfrowa musi następować dynamicznie i zgodnie z preferencjami klientów. Większość nieskomplikowanych usług bankowych ma dziś charakter samoobsługowy i realizowana jest bez bezpośredniego kontaktu z pracownikami banku. Zauważalnie rośnie też liczba placówek bez obsługi gotówkowej. Z danych rynkowych wynika, że po III kwartale 2019 r. na polskim rynku istniało już 273 takich oddziałów.

Pomysł placówki, której wśród głównych założeń jest wzmocnienie roli bankiera jako doradcy klienta oraz rezygnacja z obrotu gotówką, sięga początku tej dekady. Oddziały banków bezgotówkowych od 2011 r. wdrożył National Irish Bank, z kolei w 2012 r. First National Bank (FNB) otworzył pierwsze takie placówki w Johannesburgu. W Polsce tego typu miejsca pojawiły się dopiero po kilku latach. Przykładowo, Alior Bank swój pierwszy punkt bez stanowisk kasjerskich udostępnił w 2015 roku. Rok później już 15 proc. jego placówek nie prowadziło obsługi gotówkowej. Co ciekawe, w tych miejscach bank zauważył wzrost poziomu zadowolenia klientów w badaniach NPS i większą efektywność pracy bankierów.

Doświadczenie pokazuje, że przekształcenie oddziałów  gotówkowych na bezgotówkowe poprawia nie tylko jakość obsługi, lecz także jej szybkość. Dotychczasowe zadania bankierów związane z realizacją operacji gotówkowych przejmują przeznaczone to tego urządzenia – bankomaty i wpłatomaty. Zaoszczędzony w ten sposób czas, pracownicy instytucji finansowych mogą w pełni poświęcić na bardziej złożone zagadnienia klientów odwiedzających placówkę. Chodzi o to, aby być bliżej klienta i jego potrzeb, a procesy niewymagające ludzkiej interwencji pozostawić maszynom.

Nowy format oddziałów

Jednak celem wycofania obsługi gotówkowej jest przede wszystkim bezpieczne przeniesienie transakcji z kanałów tradycyjnych do cyfrowej bankowości. To może się odbyć wyłącznie przy aktywnym wsparciu bankierów, którzy pracują w nowoczesnych oddziałach, w lokalizacjach najbardziej oczekiwanych przez klientów.

Nie ma obaw, że placówki bankowe znikną z przestrzeni publicznej. Pomimo że mamy do czynienia z systematycznie zmniejszającą się liczbą transakcji gotówkowych realizowanych przez klientów w placówkach bankowych, wciąż istnieje grupa, która woli załatwiać swoje sprawy w oddziale oraz szuka interakcji z pracownikiem banku. Pewne jest więc, że w oddziałach nowego formatu nie zabraknie przestrzeni, w której klienci uzyskają wsparcie konsultantów. Ich pomoc będzie cenna szczególnie dla tych, którzy dopiero wkraczają w świat nowoczesnych rozwiązań i oczekują od banku wskazówek, jak z nich bezpiecznie korzystać.

Autorzy:

Konrad Białek, Dyrektor Departamentu Wsparcia Sprzedaży w Alior Banku

Krzysztof Styś, Menadżer ds. Wsparcia Sprzedaży w Alior Banku

W 2019 roku na giełdzie w Warszawie odnotowano 16 IPO, wobec 20 w 2018 roku. Łączna wartość przeprowadzonych ofert na GPW w minionym roku (łącznie na rynku regulowanym oraz NewConnect) wyniosła 65,9 mln zł (15,4 mln euro), co oznacza spadek o ok. 80% w porównaniu do 2018 roku, który był jak dotąd najsłabszym rokiem pod względem łącznej wartości ofert od 2003 roku. Jedynym debiutantem na rynku głównym warszawskiego parkietu był BoomBit S.A. – spółka zadebiutowała w II kwartale 2019 roku i pozyskała w ramach przeprowadzonej oferty 35,2 mln zł (8,2 mln euro).

Spośród IPO przeprowadzonych na alternatywnym rynku NewConnect największą wartość ofert odnotowały spółki QuarticOn (7,6 mln zł / 1,8 mln euro), Klabater (4,0 mln zł / 0,9 mln euro) oraz DB Energy (3,3 mln zł / 0,8 mln euro). Najbardziej aktywne pozostają firmy z sektora technologicznego i mediów (łączna wartość tych ofert stanowiła ponad 87% wartości IPO na GPW w 2019 roku) – ze szczególnym uwzględnieniem branży gier (komputerowych, konsolowych i mobilnych), którą reprezentuje połowa debiutantów na warszawskim parkiecie w ubiegłym roku.

Przy pozytywnych sygnałach z NewConnect, który okrzepł wśród spółek gamingowych i przyciąga kolejnych debiutantów, zaledwie jedno IPO na rynku regulowanym to już zapaść. Pozostaje mieć nadzieję, że zapowiadane przez potencjalnych emitentów debiuty przełamią coraz gorsze statystyki rynku. Na pewno nie pomogą w tym zaostrzające się regulacje (w tym m.in. konieczność szybszego niż dotychczas dostosowania ładu korporacyjnego przez kandydatów) oraz zyskujące coraz większą popularność alternatywne formy pozyskiwania (crowfunding, czy choćby NewConnect). Bariery regulacyjne i rosnące wymogi coraz silniej polaryzują rynek – debiut na rynku regulowanym staje się w zasadzie realną opcją dla spółek raczej dużych niż średnich, idealnym kandydatem wydają się np. spółki zarządzane przez fundusze equity. – Bartosz Margol, dyrektor w zespole ds. rynków kapitałowych PwC

Podsumowanie europejskiego rynku ofert pierwotnych w 2019 roku

Zgodnie z danymi uzyskanymi przez PwC, łączna wartość IPO w Europie w minionym roku wyniosła 22,1 mld euro i znacząco spadła w porównaniu do analogicznego okresu poprzedniego roku (o 14,6 mld euro). Na europejskich parkietach zadebiutowało jedynie 106 spółek (wobec 200 w 2018 roku), a 5 największych ofert odpowiadało za blisko 40% wartości przeprowadzonych IPO w Europie.

Najwięcej środków w ramach debiutu w 2019 roku pozyskała spółka Nexi SpA – debiutująca na włoskiej Borsa Italiana spółka odnotowała IPO o wartości 2,1 mld euro. Na kolejnych miejscach uplasowały się TeamViewer AG (oferta o wartości 2,0 mld euro przeprowadzona na Deutche Börse) oraz Francaise Des Jeux SA-FDJ (debiut na francuskim parkiecie – Euronext Paris z ofertą na poziomie 1,8 mld euro).

Największą aktywność na europejskim rynku ofert pierwotnych w minionym roku wykazała giełda w Londynie (27 debiutów przy łącznej wartości 6,7 mld euro) wyprzedzając Nasdaq Stockholm, która pomimo słabnącej aktywności w Europe odnotowała wzrost wartości przeprowadzonych IPO (z 2,7 mld euro w 2018 roku do 3,7 mld euro w 2019 roku). Na trzecim miejscu w Europie pod względem wartości pozyskanego kapitału w ramach IPO uplasowała się Deutche Börse (3,6 mld euro pozyskane w ramach zaledwie 4 ofert).

Rynek ofert pierwotnych jest bardzo podatny na utrzymujący się stan niepewności, co można było zaobserwować w minionym roku na kluczowych giełdach w Europie. Za niską aktywność w 2019 roku odpowiadał przede wszystkim negocjowany brexit, a także sytuacja na rynkach światowych, która była pod znaczącym wpływem relacji na linii USA – Chiny. O ile oba te czynniki powinny odegrać dużo mniejszą rolę w 2020 roku, nastroje na rynku będą w dalszym ciągu wynikały w znacznym stopniu z sytuacji geopolitycznej, napędzanej ostatnio napięciami pomiędzy USA i Iranem. – Tomasz Konieczny, partner w PwC, lider zespołu ds. rynków kapitałowych

Setanta S.A., Spółka notowana na Głównym Rynku GPW w Warszawie, połączy się z wydawnictwem gier komputerowych ALL IN! GAMES Sp. z o.o. Decyzję o połączeniu podjęli akcjonariusze Emitenta podczas NWZ w dniu 24.01.2020 r. oraz udziałowcy ALL IN! GAMES Sp. z o.o. w trakcie Zgromadzenia Wspólników.

Setanta S.A. poinformowała, że podczas odbytego w dniu 24.01.2020 r. NWZ akcjonariusze zadecydowali o połączeniu ze spółką ALL IN! GAMES Sp. z o.o. Zgodnie z podjętą Uchwałą połączenie obu podmiotów nastąpi poprzez przeniesienie całego majątku ALL IN! GAMES Sp. z o.o. jako spółki przejmowanej na Setanta S.A. jako spółki przejmującej w zamian za akcje, które spółka przejmująca wydaje wspólnikom spółki przejmowanej. Wartość wydawnictwa ALL IN! GAMES Sp. z o.o. została ustalona przez niezależnego biegłego rewidenta i zgodnie z otrzymanymi wycenami została oszacowana na kwotę 331.527.109,54 zł. W wyniku połączenia spółek Setanta S.A. dokona podwyższenia kapitału zakładowego o kwotę 3.016.000,00 zł w drodze emisji 30.160.000 akcji serii G po cenie emisyjnej wynoszącej 10,00 zł za 1 akcję i zmieni nazwę na ALL IN! GAMES S.A. Zarząd Setanta S.A. ocenia, że połączenie z wydawnictwem ALL IN! GAMES otwiera nowy etap w historii Spółki i umożliwi połączonym podmiotom osiągnięcie silnej pozycji na rynku giełdowym oraz w branży gier komputerowych.

„Podjęta przez akcjonariuszy Setanta S.A. Uchwała na NWZ o wyrażeniu zgody na połączenie z ALL IN! GAMES Sp. z o.o. istotnie przybliżyła nas do zakończenia całej transakcji. Ostatnim elementem będzie zarejestrowanie przez sąd połączenia i wpisanie zmiany nazwy Spółki. Perspektywy rozwoju połączonych spółek są ogromne, bowiem z jednej strony mamy podmiot posiadający status spółki publicznej na rynku głównym GPW w Warszawie, a z drugiej strony mamy podmiot działający w dynamicznie rosnącej branży gier komputerowych, który posiada w swoim portfelu wydawniczym bardzo wiele interesujących produkcji. Jestem zadowolony, że udało nam się doprowadzić cała fuzję do finalnego etapu i liczę, że pozytywnie zaskoczymy cały rynek kapitałowy naszym potencjałem rozwoju.” – podkreśla January Ciszewski, Prezes Zarządu Setanta S.A.

Setanta S.A. otrzymała również informację od spółki ALL IN! GAMES Sp. z o.o. o podjęciu w dniu 24 stycznia 2020 r. przez Zgromadzenie Wspólników tego podmiotu uchwały w sprawie połączenia z Setanta S.A. W ten sposób wraz z podjęciem przez Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Spółki w dniu 24 stycznia 2020 r. uchwały w sprawie połączenia z ALL IN! GAMES Sp. z o.o., a przez to wyrażenia przez akcjonariuszy Setanta S.A. i udziałowców ALL IN! GAMES Sp. z o.o. woli połączenia, Zarządy obu spółek podejmą wspólnie kolejne kroki mające na celu połączenie obu podmiotów.

Jedna z największych Polskich inwestycji transportowych, którą jest Centralny Port Lotniczy, zaczyna nabierać fizycznych kształtów. Trwa przetarg na doradcę strategicznego, który pomoże zaprojektować i wdrożyć w życie najlepsze rozwiązania dla nowo powstającego lotniska. Równolegle z przetargami rozpoczyna się zbiór przyrodniczy, który pozwoli na uzyskanie zgód środowiskowych – niezbędnych do rozpoczęcia budowy. Inwestorzy chwalą się również, że już w bieżącym roku zaczną wykupywać grunty i nieruchomości, na których terenie powstanie lotnisko. Jednak najważniejsze wydarzenie ostatnich dni, które przybliża nas do usprawnienia polskiego transportu, nie jest całkowicie związane z CPK. Podpisaliśmy z Komisją Europejską umowę na dofinansowanie doradztwa przy projektowaniu sieci kolei dużych prędkości. Sieć ma zapewnić Centralnemu Portowi Komunikacyjnemu połączenie z resztą kraju. Eksperci twierdzą jednak, że w nowoczesną sieć kolejową Polska powinna inwestować nawet wtedy, gdy plany budowy CPK zostaną odwołane lub znacznie odsuną się w czasie.

– Abstrahując od Centralnego Portu Komunikacyjnego powinniśmy powoli kończyć modernizację istniejących sieci kolejowych i wykonać krok do przodu – inwestując w nową sieć kolei dużych prędkości. Tylko takie rozwiązanie pozwoli skutecznie walczyć z transportem drogowym – powiedział serwisowi eNewsroom Adrian Furgalski, wiceprezes Zespołu Doradców Gospodarczych TOR. – Nie da się tego robić przy torach przystosowanych maksymalnie do prędkości 160km/h. Dzięki pieniądzom z Unii Europejskiej uzyskamy cenne doradztwo od kolei francuskich, których system chcemy naśladować. Nie warto bowiem budować osobnej sieci kolei, odgrodzonej od pociągów konwencjonalnych. We Francji te sieci się łączą. Pociąg, który jedzie 250-300km/h, może wjechać na linię do 160km/h, i odwrotnie. Jest to więc bardzo cenna współpraca, która zreformuje polski transport. Nawet jeśli Centralny Port Lotniczy nie powstanie, lub powstanie z opóźnieniem, Polska i tak powinna inwestować w budowę kolei dużych prędkości – zaleca Furgalski.

Eksperci uważają, że złożone przez sąd w Gdańsku pytania prejudycjalne do TSUE nie powinny wydłużyć tysięcy rozpoczętych spraw w całym kraju. Jak podkreślają, rozstrzygnięcie ich nie zależy od stanowiska Trybunału wobec ww. wystąpienia. Niedozwolony charakter klauzul przeliczeniowych jest już utrwalony w orzecznictwie. Niemniej można zaobserwować, że prawnicy bankowi posługują się wskazanymi pytaniami, żeby wydłużać rozpoczęte procesy. Znawcy tematu uspokajają jednak, że postępowanie może zostać zawieszone tylko na zgodny wniosek stron. Ich zdaniem, frankowicze raczej prędzej przestaną spłacać swoje zobowiązania, niż się na to zgodzą. A to może postawić banki w dość trudnej sytuacji.

Sprawy się wydłużą?

W ostatnim czasie wielu ekspertów specjalizujących się w sprawach frankowych twierdziło w mediach, że złożone przez Sąd Okręgowy w Gdańsku pytania prejudycjalne do TSUE brzmią jak tezy forsowane w procesach przez banki. Z kolei Związek Banków Polskich podkreślał, że decyzję o zadaniu ich podjął sąd.

– Pytania sugerują, że nieuczciwość umów dawnego GE Money Banku dot. tylko wysokości marży, uzyskiwanej na kursach stosowanych do przeliczeń zobowiązań z umowy kredytu, a nie całego mechanizmu indeksacji. Ponadto sąd pyta, czy aneks, który kilka lat później sprecyzował zasady ustalania tych kursów, uzdrawia poprzednie nieprawidłowości, a więc umowa nie może być już kwestionowana. To wszystko są tezy banków – mówi adwokat dr Jacek Czabański.

Jak stwierdza radca prawny Barbara Garlacz, pytania są zbieżne z twierdzeniami banków. Dotykają bowiem generalnych kwestii a nie konkretnych okoliczności. Zaskakujące jest też m.in. opieranie się wprost na art. 358 k.c. i art 156 (1) k.p.c. Na to dokładnie powoływał się mBank w swoich propozycjach pytań do TSUE w innej sprawie, toczącej się przed Sądem Okręgowym w Warszawie. W jej opinii, Prezes Sądu Okręgowego w Gdańsku powinien podjąć się wyjaśnienia kwestii powstania ww. pytań.

– Obecnie prawnicy bankowi posługują się pytaniami Sądu Okręgowego w Gdańsku, żeby wnioskować o zawieszanie innych procesów, w tym przeciwko pozostałym bankom. Istnieje więc zagrożenie, że część sądów będzie odraczać postępowania do czasu udzielenia odpowiedzi przez TSUE – ostrzega dr Czabański.

Z kolei adwokat Jakub Bartosiak z Kancelarii MBM Legal zapewnia, że sprawy nie ulegają zawieszeniu automatycznie. Każdy sędzia samodzielnie decyduje o tym, czy jego rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed TSUE. W opinii mec. Bartosiaka, dotychczasowe orzecznictwo jest raczej jednoznaczne. Niedozwolony charakter klauzul przeliczeniowych jest już przesądzony. Nie trzeba więc czekać na kolejne wyroki, potwierdzające to, co już przecież wiadomo.

– Z pewnością zadane przez sąd pytania będą stanowiły dla banków kolejny pretekst do tego, aby przedłużać, utrudniać czy wręcz próbować zniweczyć dochodzenie przez klientów ich słusznych praw. Wydźwięk ww. wystąpienia jest jednoznacznie probankowy. Jednak należy pamiętać, że sądy orzekające w sprawach CHF nie są w żaden sposób zobligowane do zawieszania postępowania z uwagi na zadane przez SO w Gdańsku pytania prejudycjalne. Trzeba mieć również na uwadze art. 178 k.p.c. Stanowi on, że sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Takiego zaś wniosku kredytobiorcy na pewno nie będą składać ani popierać – uspokaja adwokat Jacek Sosnowski.

Banki bez zysku

Dr Czabański wyjaśnia, że w interesie banków jest przedłużanie postępowań sądowych, bo w ich trakcie kredytobiorcy ciągle płacą znacznie zawyżone kwoty rat spłaty kredytu. Dlatego pełnomocnicy kredytodawców już składają wnioski do sądów, aby specjalnie wydłużać trwające sprawy. Według prawników z Kancelarii MBM Legal, niewykluczone jest, że wskutek tego większa liczba klientów zaprzestanie spłacania swoich zobowiązań. W przypadku masowych działań to może postawić banki w trudnej sytuacji. Zatem w ostatecznym rozrachunku przeciąganie procesów im się zwyczajnie nie opłaca.

– Dążenie banków do tego, aby przedłużać sprawy w efekcie odwróci się przeciwko nim. Klienci przestaną spłacać raty. Takie decyzje są już podejmowane. W mojej opinii, będzie ich coraz więcej. Komisja Europejska w jednym ze swoich stanowisk wskazała, że z uwagi na długotrwałe procesy sądowe, konsumenci powinni mieć możliwość uchylenia się w spełnieniu świadczeń opartych na nieuczciwych warunkach jeszcze przed wydaniem wyroku – podkreśla radca prawny Garlacz.

Z kolei adwokat Jacek Mikołajonek z Kancelarii MBM Legal przypomina sytuację, która kilka lat temu dotyczyła tzw. „polisolokat”. Wówczas pytania prawne były kierowane do Sądu Najwyższego i wiele spraw zostało zawieszonych. Jednak po kolejnych rozstrzygnięciach, korzystnych dla konsumentów, postępowania znacznie przyspieszyły. Obecnie tego typu sprawy są rozstrzygane już na pierwszej rozprawie. I tak też może być w przypadku kredytów frankowych.

– Gdyby pełnomocnik banku podniósł argument, że Sąd Okręgowy w Gdańsku zadał pytania prejudycjalne, kredytobiorca powinien zaznaczyć, że dotyczą one wyłącznie specyficznej konstrukcji umowy dawnego GE Money Banku. Ponadto poruszone w nich kwestie były już przedmiotem wykładni TSUE w szeregu innych orzeczeń – radzi dr Czabański.

Zdaniem Jakuba Bartosiaka, prawna ocena zobowiązań kredytowych nie wymaga oczekiwania na rozstrzygnięcie kolejnych postępowań przed TSUE. W przypadku ustalenia przez sąd nieważności umowy, jest ona za taką uznawana od momentu jej zawarcia. Zatem zagadnienia, jakie zostały przedstawione w pytaniach prawnych, nie będą miały znaczenia. Jeśli zaś sąd stwierdza nieważność, na podstawie przepisów wprost przewidujących takie rozwiązanie, umowa przestaje być ważna w momencie uprawomocnienia się wyroku.

– Zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed TSUE, de facto dotyczy tylko sądu, który zadał przedmiotowe pytania. Rozstrzygnięcie tysięcy spraw zawisłych w całym kraju nie zależy od stanowiska Trybunału w odniesieniu do wystąpienia SO w Gdańsku. Miejmy więc nadzieję, odwołując się też do zdrowego rozsądku, że w większości sądy nie skorzystają z tej alternatywy. Niemniej kredytobiorcy powinni pamiętać o tym, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji. Nie jest więc ono ostateczne – zaznacza mec. Sosnowski.

W  ocenie Barbary Garlacz, procedowanie w powyższym zakresie może potrwać w TSUE od 1,5 roku do nawet 2 lat. Wcześniej należy spodziewać się opinii Rzecznika Generalnego. Klienci banków powinni zatem składać pozwy, bo do tego czasu sprawy sądowe nabiorą tempa. Ukształtowanie się linii orzeczniczej zajmie ok. 2-3 lata. W tym czasie banki mogą zacząć poważnie rozważać ugody z tymi, którzy pójdą do sądów.

W tym tygodniu, spośród danych makroekonomicznych, zainteresowanie wzbudziły przede wszystkim wyniki przemysłu oraz dane dotyczące rynku pracy. Produkcja przemysłowa rozczarowała, w rocznym porównaniu wzrosła jedynie o 3,8%, a biorąc pod uwagę korekcję sezonową o 2,1%. W porównaniu miesięcznym nastąpił jednak znaczny spadek, o 9,4%. Słabe wyniki zanotowała również produkcja linii montażowych, tutaj w grudniu nastąpił spadek o 3,1%. Problemy przemysłu niemieckiego coraz bardziej znajdują odzwierciedlenie w Polsce. Z drugiej strony, sprzedaż detaliczna ma się dobrze, w grudniu wykazała wzrost w rocznym porównaniu o 7,5%. Na większą konsumpcję gospodarstw domowych wpływa głównie sytuacja na rynku pracy. Pomimo spowolnienia wzrostu polskiej gospodarki, płace pracowników nadal rosną w szybkim tempie. W grudniu wynagrodzenia wykazały międzyroczny wzrost o 6,2%. Zatrudnienie było wyższe o 2,6%. Aktualnie wygląda na to, że na wzrost polskiego PKB będzie miała wpływ przede wszystkim konsumpcja. Przemysł powinien również rosnąć, chociaż wpływ problemów Niemiec będzie prawdopodobnie tutaj bardziej widoczny niż w handlu detalicznym.

Podobnie jak w ubiegłym tygodniu złoty lekko się osłabił i jego kurs w piątek rano wynosił 4,26 EUR/PLN. Kurs eurodolara spadł do poziomu 1,105 EUR/USD. Nie doszło do zasadniczych zmian fundamentalnych. W tym tygodniu Europejski Bank Centralny ogłosił, że do końca roku planuje przedstawić nową strategię dla wspólnej waluty. Może to zmienić sytuację euro, a tym samym i wszystkich walut europejskich.+

Tygodniowy komentarz walutowo-makroekonomiczny Malwiny Krakus, analityczki AKCENTY

Najbardziej spektakularne projekty, które będą miały największy wpływ na nowy obraz miasta, realizowane są w okolicy skrzyżowania Prostej z Towarową na warszawskiej Woli i w Śródmieściu

W Warszawie, jak podaje Walter Herz, jest dziś w budowie prawie 850 tys. mkw. powierzchni biurowych. Przeważająca większość prowadzonych inwestycji zlokalizowana jest w centralnej części miasta. Warszawski rynek, który dysponuje już zasobami biurowymi przekraczającymi 5,6 mln mkw. powierzchni, rośnie w szybkim tempie. Zapotrzebowanie na biura od wielu miesięcy utrzymuje się na rekordowo wysokim poziomie.

– Zainteresowanie powierzchnią biurową w Warszawie jest ogromne. Szczególnie dużym powodzeniem cieszą się  nowoczesne obiekty, powstające w centralnych rejonach miasta. Proces ich komercjalizacji przebiega bardzo sprawnie. Nowe biurowce jeszcze przed wejściem na rynek wynajęte są często w całości. Zdecydowana większość biur będących w budowie jest już zabezpieczonych umowami najmu lub rezerwacjami. Wiele wskazuje na to, że wolumen ubiegłorocznych transakcji najmu będzie największy w dziejach warszawskiego rynku biurowego. W tym roku w Warszawie może zostać oddanych nawet 500 tys. mkw. powierzchni. Około 80 proc. tych biur ma już swoich najemców – informuje Bartłomiej Zagrodnik, Managing Partner/CEO w Walter Herz.

Wieża z widokiem na Europę

Największym projektem realizowanym w Warszawie jest wielofunkcyjny kompleks Varso, który dostarczy łącznie 144 tys. mkw. powierzchni. W inwestycji prowadzonej w pobliżu Dworca Centralnego w pierwszej połowie tego roku mają zostać oddane dwa niższe budynki, w których znajdzie się nowoczesna przestrzeń biurowa, coworkingowa, powierzchnie handlowo-usługowe oraz pierwszy w Polsce czterogwiazdkowy hotel NYX. W niemal całkowicie wynajętych Varso 1 i Varso 2 o wysokości ponad 80 i 90 metrów o łącznej powierzchni 75 tys. mkw. trwają ostatnie prace fasadowe oraz prace wykończeniowe i aranżacyjne wnętrz. Na parterach powstanie ogólnodostępny pasaż z ofertą gastronomiczną, sklepami i usługami. Konstrukcja najwyższej wieży biurowej – Varso Tower – przekroczyła już wysokość 29. piętra, a na budynku zamontowane zostały pierwsze elementy szklanej fasady. W przyszłym roku, po wejściu na rynek 310 metrowy niebotyk z tarasem widokowym zdeklasuje wciąż jeszcze najwyższy w Warszawie Pałac Kultury i Nauki, mierzący 237 metrów.

W kilkunastu dużych projektach, które prowadzone są aktualnie w mieście powstanie też kilka kolejnych, widowiskowych wież. Przy skrzyżowaniu Prostej i Żelaznej oddana zostanie niebawem 140 metrowa Mennica Lagacy Tower, która wraz z ukończonym już 43 metrowym Budynkiem Zachodnim tworzy kompleks, dzięki któremu zasoby stołecznego rynku biurowego wzrosną o 65 tys. mkw. powierzchni. Na rynek wejdzie też niebawem położony w pobliżu biurowiec Chmielna 89, który dostarczy blisko 25 tys. mkw. powierzchni.

W pierwszej połowie bieżącego roku planowane jest również oddanie do użytku kompleksu The Warsaw Hub, który będzie miał bezpośrednie połączenie ze stacją metra Rondo Daszyńskiego. Usytuowana przy Towarowej inwestycja firmy Ghelamco przyniesie 113 tys. mkw. wielofunkcyjnej powierzchni. W skład projektu wchodzi 86 metrowy budynek, w którym znajdzie się hotel sieci Holiday Inn Express i pierwszy w Polsce Crowne Plaza oraz dwa 130 metrowe wieże. Poza najwyższej klasy przestrzenią  biurową i hotelową The Warsaw Hub zaoferuje centrum konferencyjne, przestrzeń coworkingową, lokale handlowo-usługowe oraz klub fitness.

Wysokościowce przy rondzie Daszyńskiego

Na terenie kształtującego się właśnie, nowego centrum biznesowego Warszawy w okolicy ronda  Daszyńskiego Ghelamco realizuje jednocześnie także inwestycję Warsaw Unit. Dzięki oddaniu powstającego w niej wysokościowca mierzącego 202 metry, w pierwszej połowie przyszłego roku zaplecze biurowe Warszawy wzbogaci się o 57 tys. mkw. nowoczesnej powierzchni. Budynek wyróżniał się będzie niespotykaną dotąd w Polsce elewacją kinetyczną typu Dragon Skin, dzięki której stanie się ozdobą skrzyżowania Prostej i Towarowej.

Firma Karimpol w tym roku planuje natomiast ukończyć budowę Skylinera. 195 metrowy wieżowiec, który także rośnie przy rondzie Daszyńskiego dostarczy prawie 44 tys. mkw. powierzchni najmu. Na 30 piętrach zaoferuje nowoczesne biura, a powierzchnia czterech kondygnacji przeznaczona będzie na cele handlowo-usługowe. Na wysokości 165 metrów w wieży znajdzie się dwupoziomowy Skybar, a w kilkunastometrowym hallu  zaprojektowane zostały ,,schody hiszpańskie”.

W obrębie nowego zagłębia biurowego na warszawskiej Woli trwa też budowa kompleksu Generation Park. W inwestycji położonej pomiędzy ulicą Towarową, Prostą, Wronią i Łucką oddane zostały już dwa biurowce, a ostatni z zaprojektowanych budynków pnie się w górę. Trzy budynki, które wchodzą w skład kompleksu zapewnią łącznie 84 tys. mkw. powierzchni najmu. Rosnąca obecnie wieża, która wraz z iglicą mierzyć będzie 180 metrów ma zostać oddana do użytku w przyszłym roku.

Niedaleko ronda Daszyńskiego, przy alei Solidarności, na tzw. Serku Wolskim trwają również prace przy budowie projektu Spark. W inwestycji zostały ukończone już dwa niższe budynki, a teraz realizowana jest 130 metrowa wieża. W przyszłym roku po zakończeniu budowy całego projektu warszawski rynek biurowy wzrośnie dzięki temu projektowi o 70 tys. mkw. powierzchni.

Nowe wieżowce śródmiejskie

W tym roku planowane jest natomiast oddanie dwóch 95 metrowych, bliźniaczych wież Widok Towers, powstających za nową Rotundą w pobliżu ronda Dmowskiego. Oba biurowce przyniosą  miastu około 29 tys. mkw. powierzchni.

U zbiegu ulic Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej powstaje także Central Point. 22 kondygnacyjny budynek firmy Immobel, który będzie miał połączenie ze stacją metra Świętokrzyska, zaoferuje ponad 19 tys. mkw. powierzchni. 93 metrowy biurowiec ma być gotowy w drugim kwartale 2021 roku.

Przy ulicy Świętokrzyskiej w pobliżu ronda ONZ wyrośnie również 155 metrowy wieżowiec SKYSAWA. Flagowy projekt PHN będzie miał charakter biurowo-handlowy. W dwóch budynkach zaprojektowanych w tej inwestycji powstanie 39 tys. mkw. powierzchni. W pierwszym etapie realizacji kompleksu, w 2021 roku oddany zostanie niższy budynek A o powierzchni 11,5 tys. mkw. Wysokościowiec ma być gotowy w trzecim kwartale 2022 roku.

W sąsiedztwie ronda Zgrupowania AK Radosław, w pobliżu centrum handlowego Arkadia w połowie zeszłego roku ruszyła zaś budowa kompleksu Forest. Na 2 hektarowym terenie przy Burakowskiej, na pograniczu warszawskiej Woli i Śródmieścia stanie 120 metrowy wieżowiec i dwa niższe budynki o wysokości od 6 do 8 kondygnacji. Niższa zabudowa ma być gotowa do końca tego roku, a budowa wieżowca potrwa do jesieni 2021 roku. Realizacja kompleksu przyniesie Warszawie 78 tys. mkw. powierzchni do wynajęcia. Na parterach budynków powstaną restauracje i kawiarnie, a pomiędzy nimi przechodni plac i tereny zielone. Zrewitalizowana zostanie również ulica Burakowska.

Projekty miastotwórcze

W Warszawie prowadzonych jest też obecnie kilka dużych projektów miastotwórczych o profilu mixed-use. Ich realizacja, poza nowoczesnymi biurami, przyniesie nowe hotele, powierzchnie konferencyjne, pasaże handlowo-usługowe, strefy gastronomiczne, a także atrakcyjne place i skwery miejskie, miejsca do relaksu i wypoczynku oraz ciekawe udogodnienia dla mieszkańców miasta.

– Projekty wielofunkcyjne to jeden z najważniejszych kierunków rozwoju segmentu komercyjnego. Ich budowa wiąże się często z rewitalizacją terenów pofabrycznych, które przywracane są do życia niosąc atrakcyjną, ogólnodostępną przestrzeń miejską. Powierzchnia biurowa, która powstaje w takich lokalizacjach cieszy się ogromnym powodzeniem wśród najemców. Mieszane funkcje kompleksów zapewniają bowiem najemcom znacznie wyższą użyteczność na co dzień niż tradycyjne biurowce. Dlatego kreowanie atrakcyjnych miejsc do pracy i życia, zamiast dostarczania na rynek kolejnych budynków oferujących nowoczesne powierzchnie komercyjne do wynajęcia staje się dla inwestorów standardem – zauważa Bartłomiej Zagrodnik.

Jednym z warszawskich projektów, bazujących na rewitalizacji historycznych zabudowań fabrycznych jest Elektrownia Powiśle. W odnowionych budynkach dawnej Elektrowni Warszawskiej, które mają zostać oddane do użytkowania w tym roku, znajdzie się strefa gastronomiczna, przestrzeń Beauty Hall oraz sklepy.  Inwestycja przyniesie około 15,5 tys. mkw. powierzchni handlowo-usługowej i 23 tys. mkw. nowoczesnej przestrzeni biurowej, a także butikowy hotel ze 150 pokojami i 71 luksusowych apartamentów na wynajem. Na terenie kompleksu powstaną również place miejskie usytuowane pomiędzy odrestaurowanymi i nowymi budynkami.

Podobny charakter mają też dwie inwestycje realizowane na warszawskiej Woli – Browary Warszawskie i Fabryka Norblina. W kwartale ulic Grzybowska, Wronia, Krochmalna i Chłodna w miejscu dawnego Browaru Haberbusch i Schiele, a później Browarów Warszawskich dobiega końca realizacja kompleksu mieszkaniowo-biurowo-usługowego. W skład inwestycji, poza budynkami mieszkalnymi, wchodzą dwa biurowce – Biura przy Willi i Biura przy Warzelni z łączną ofertą 46 tys. mkw. powierzchni. Na terenie Browarów Warszawskich mieści się również XIX-wieczna willa, w której mieszkali niegdyś współwłaściciele firmy, Feliks i Kazimierz Schiele oraz budynek dawnej warzelni i 170 letnie, zabytkowe piwnice, które po rewitalizacji przyjmą charakter gastronomiczny. W historycznej Leżakowni, poza restauracją otwarty zostanie także browar Kumpel Atelier.  Na terenie obiektu powstanie również nowa ulica oraz pięć placów miejskich.

Drugim multifunkcyjnym kompleksem mieszczącym się na terenie wolskiego centrum biznesowego jest Fabryka Norblina. Obiekt sytuowany u zbiegu Żelaznej, Prostej i Łuckiej ma być gotowy w drugim kwartale 2021 roku. Fabryka Norblina stanowić będzie integralną część miasta. Na pofabrycznych terenach powstaje ponad 66 tys. mkw. powierzchni użytkowej, z czego 40 tys. mkw. zajmą biura. Ponad 26 tys. mkw. powierzchni będzie miało natomiast funkcję handlową, gastronomiczną, usługową, rozrywkową, kulturalną i wellness. Na terenie, który mieścił niegdyś Towarzystwo Akcyjne Fabryk Metalowych Norblin, Braci Buch i T. Wernera znajdzie się m.in. butikowe kino, BioBazar, muzeum, foodhall z ponad 20 konceptami gastronomicznymi, Piano Bar z muzyką na żywo oraz restauracja z widokiem na centrum Warszawy usytuowana na 9. piętrze. A wśród najemców biurowych znajdzie się m.in. nowy na polskim rynku koncept coworkingowy.

Przychód jednoosobowego przedsiębiorcy może być opodatkowany skalą podatkową (18% [od 1 stycznia 2020 r. 17%] i 32%) albo podatkiem liniowym w wysokości 19%. Część przedsiębiorców może jednak skorzystać z preferencyjnej stawki w wysokości 5%. Mowa tutaj o osobach, które uzyskują dochody ze świadczenia usług niematerialnych w postaci udostępniania własności intelektualnej.

Wybór tego sposobu opodatkowania jest dostępny dla polskich podatników od 1 stycznia 2019 r. i stanowi swego rodzaju ulgę. Warto dodać, że podobny mechanizm funkcjonuje od lat w innych krajach Unii Europejskiej, z których część pozwala na całościowe zwolnienie uzyskiwanych dochodów. Fakt ten nie uszedł uwadze polskim obywatelom, którzy postanowili przenieść swój biznes na tamtejsze terytoria. Prym wiedzie tutaj Malta oferująca nie tylko obniżoną stawkę PIT, ale również całkowite zwolnienie dla dochodów związanych z wykorzystaniem własności intelektualnej.

Podatnicy, którzy nie zdecydowali się na zmianę jurysdykcji podatkowej, mogą skorzystać z rodzimego rozwiązania obwarowanego szeregiem wymogów formalnych. Z uwagi na nie podatnicy dosyć często zwracają się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o potwierdzenie prawidłowości zastosowania omawianego mechanizmu. W jednym z najnowszych orzeczeń (0114-KDIP3-2.4011.457.2019.2.MG) podatnik zapytał o możliwość zastosowania 5% stawki do działalności polegającej na wytwarzaniu oprogramowania komputerowego.

IP BOX po polsku

Ustawa o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2193) wprowadziła do ustaw o podatkach dochodowych korzystne rozwiązanie podatkowe dla przedsiębiorców, którzy uzyskują dochody z komercjalizacji wytworzonych lub rozwiniętych przez nich praw własności intelektualnej (tzw. IP BOX, Innovation Box).

W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, że proponowane rozwiązanie polega na preferencyjnym opodatkowaniu (5%) dochodów uzyskiwanych z praw własności intelektualnej, których podatnik jest m.in. właścicielem lub użytkownikiem i które są chronione na podstawie obowiązującego prawa krajowego lub międzynarodowego m.in. przez patent, dodatkowe prawo ochronne na wzór użytkowy czy prawo z rejestracji wzoru przemysłowego.

Preferencyjne opodatkowanie dotyczy m.in. dochodu uzyskanego z tytułu należności/opłat licencyjnych lub innych należności związanych z wykorzystywaniem prawa autorskiego do programu komputerowego.

Jednym z warunków skorzystania z projektowanej preferencji jest wymóg prowadzenia przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej, bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Innymi słowy, oprogramowanie musi być wytwarzane, rozwijane i ulepszane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jako rezultat własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej.

Kolejnym warunkiem skorzystania z ulgi jest prowadzenie szczegółowej ewidencji rachunkowej pozwalającej na obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z praw IP powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.

Wątpliwości podatnika

W jednym z najnowszych orzeczeń podatnik zapytał, czy preferencyjne opodatkowanie może znaleźć zastosowanie do dochodu uzyskiwanego z tytułu przeniesienia autorskich praw majątkowych do oprogramowania. Podatnik dodał, że jego działalność gospodarcza jest działalnością twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Tym samym podatnik potwierdził, że autorskie prawo do programu komputerowego jest wytwarzane i ulepszane w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.

Orzeczenie

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaaprobował stanowisko przedsiębiorcy i tym samym zaakceptował uprawnienie do zastosowania 5% stawki podatku.

Należy jednak dostrzec, że organ nie mógł postąpić inaczej, jako że podatnik na wstępie swojego wniosku zaznaczył, iż spełnia wszystkie przesłanki dla skorzystania z ulgi. Wniosek jest więc taki, że organ nie potwierdził, czy oprogramowanie jest rzeczywiście wytwarzane lub ulepszane w ramach działalności badawczo-rozwojowej, a właśnie ta okoliczność jest najważniejsza, by z ulgi skorzystać. W konsekwencji moc ochronna interpretacji może okazać się iluzoryczna, jeśli działalność badawczo-rozwojowa nie jest rzeczywiście prowadzona. Co istotne, o tym, czy warunek ten został spełniony, decyduje prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Skutkiem tego podatnik musi potrafić udowodnić, że w wyniku jego działalności powstaje coś specjalnego, będącego efektem wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, co odróżnia taką działalność od działalności rutynowej. Należy zatem pamiętać, że prowadzenie tej ostatniej nie uprawnia do skorzystania w Polsce z przedmiotowej preferencji.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Od 1 stycznia działa Baza Danych Odpadowych (BDO), której celem jest utransparentnienie i usprawnienie obiegu informacji i dokumentów związanych z obiegiem odpadów na każdym etapie ich powstawania, transportu i zagospodarowywania. Po analizie danych z pierwszych tygodni funkcjonowania systemu warto przypomnieć kilka podstawowych informacji na temat efektywnego korzystania z Bazy.

Od nowego roku, wpisu do BDO dokonuje się wyłącznie za pomocą systemu elektronicznego (Krajowego Węzła Identyfikacji Elektronicznej), z użyciem podpisu kwalifikowanego lub profilu zaufanego.

Użytkownicy bazy są podzieleni na dwie grupy: na użytkowników głównych (około 115 tys.) oraz na użytkowników podrzędnych (ok 40 tys.). Każdy z nich ma inny poziom uprawnień. Użytkownicy główni logują się przez login.gov.pl, a użytkownicy podrzędni przez login (którym jest adres e-mail).

Uwaga! Jeśli podmiot po raz pierwszy loguje się w systemie BDO powinien wykorzystać dane do powiązania podmiotu z użytkownikiem przez hasło tymczasowe nadane mu przez urząd marszałkowski, jeśli podmiot dokonał już pierwszego logowania w Rejestrze-BDO, to powinien podać aktualne hasło do Rejestru-BDO.

Twórcy systemu BDO, ze względu na wykorzystanie technologii JavaScript oraz CSS rekomendują korzystanie z przeglądarek Google Chrome lub Mozilla Firefox oraz wyczyszczenie historii przeglądarki.

Po zalogowaniu się do Bazy Danych Odpadowych użytkownicy będą mieli dostęp do systemu, który będzie umożliwiaj gospodarowanie odpadami firmy. W module ewidencji warto zaznaczyć, że cyfrową Kartę Przekazania Odpadu i Kartę Przekazania Odpadów Komunalnych można zaplanować na 30 dni wcześniej. Po zatwierdzeniu jest ona widoczna w systemie i zawiera informacje m.in. o rodzaju i ilości przewożonych odpadów, planowanej dacie i godzinie transportu oraz o miejscu, do którego należy dostarczyć odpady. Podmiot transportujący podczas przewożenia odpadów powinien posiadać, na przykład w telefonie, wygenerowane potwierdzenie KPO lub KPOK do okazania w trakcie kontroli.

Uchwalona 30 sierpnia 2019 roku nowelizacja ustawy Prawo upadłościowe wprowadziła szereg istotnych zmian. W dużym stopniu ułatwiła ona procedurę tzw. upadłości konsumenckiej. Na przykład, według starych zasad możliwe było oddalenie przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku ustalenia, iż dłużnik z własnej winy doprowadził do swojej niewypłacalności bądź zwiększył jej stopień. Nowy model przewiduje, że wina dłużnika w tym zakresie badana będzie dopiero na etapie ustalania planu spłat wierzycieli. Z pewnością przyczyni się to do wzrostu liczby wniosków o upadłość konsumencką.

Z punktu widzenia przedsiębiorców bardzo istotną, wręcz rewolucyjną zmianą jest jednak objęcie możliwością skorzystania z tego modelu upadłości również osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą.

Upadłość konsumencka cechuje się – z punktu widzenia dłużnika – szeregiem korzyści, w porównaniu do klasycznego postępowania upadłościowego. Przede wszystkim, celem upadłości konsumenckiej, poza zaspokojeniem roszczeń wierzycieli w jak najwyższym stopniu, jest również doprowadzenie do sytuacji, w której zobowiązania niewykonane w ramach postępowania upadłościowego zostaną umorzone. Tym samym, w postanowieniu o ustaleniu planu spłaty wierzycieli w ramach upadłości konsumenckiej, sąd określa zakres i termin spłaty długów nieuregulowanych na podstawie planu podziału funduszy masy upadłościowej. Termin ten nie może być dłuższy niż trzydzieści sześć miesięcy. Po wykonaniu przez upadłego planu spłaty wierzycieli, sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania planu oraz umorzeniu zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości i niewykonanych w wyniku wykonania planu spłaty wierzycieli. Jednocześnie, jeśli osobista sytuacja upadłego „w oczywisty sposób” wskazuje na to, że nie byłby on w stanie dokonać jakichkolwiek spłat w ramach planu, sąd umarza jego zobowiązania bez ustalenia planu spłaty.

Innymi słowy – upadłość konsumencka wiąże się z utratą majątku (jednak nie bezdomnością – jeżeli w skład masy upadłości wchodzi lokal mieszkalny albo dom, w którym zamieszkuje upadły, a konieczne jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jego i osób pozostających na jego utrzymaniu, z sumy uzyskanej ze sprzedaży lokalu lub domu wydziela się upadłemu kwotę przeciętnego czynszu najmu lokalu mieszkalnego w tej samej lub sąsiedniej miejscowości za okres od roku do dwóch). Jednocześnie, zobowiązania nieuregulowane w toku realizacji planu spłaty rozpisanego na okres maksymalnie trzydziestu sześciu miesięcy, zostają umorzone. Tymczasem, w przypadku w którym „regularne” postępowanie upadłościowe nie doprowadzi do całkowitego zaspokojenia wierzyciela, ustalona lista wierzytelności stanowi tytuł egzekucyjny przeciwko upadłemu. Nie przewiduje ono zatem możliwości „oddłużenia”, czyli umorzenia wierzytelności zgodnie z mechanizmem analogicznym do opisanego powyżej.

Objęcie przedsiębiorców prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze możliwością skorzystania z modelu upadłości konsumenckiej stanowi krok w kierunku, który zdecydowanie popieramy i aprobujemy. Przedsiębiorcy ci znajdują się w specyficznej sytuacji – są bowiem traktowani jak profesjonaliści w obrocie i w wielu przypadkach objęci są restrykcjami analogicznymi do tych dotyczących dużych firm, a jednocześnie ich możliwości finansowe i organizacyjne pozostają często bardzo niewielkie. Ustawodawca wydaje się w coraz większym stopniu dostrzegać tę dwoistość, o czym świadczy zarówno przedmiotowa ustawa, jak i np. również uchwalona w ubiegłym roku regulacja obejmująca w określonych przypadkach przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalnością ochroną właściwą dla konsumentów. W szczególny sposób wspomniany dysonans odznacza się właśnie w kwestii odpowiedzialności za zobowiązania. W formule jednoosobowej działalności gospodarczej, przedsiębiorca odpowiada za zobowiązania całym swoim majątkiem. Generuje to istotne ryzyko, choćby z uwagi na specyfikę tej formuły, którą wykorzystuje zdecydowana większość przedsiębiorców początkujących, w wyjątkowym stopniu narażonych na popełnianie błędów i podejmowanie nieroztropnych decyzji biznesowych. Do tej pory, rezultatem tego rodzaju postępowania mogła być rozciągnięta na wiele lat utrata całego dorobku życia. Wobec powyższego z zadowoleniem odnotowujemy, że od 24 marca ekspozycja najmniejszych przedsiębiorców na to ryzyko ulegnie znacznej redukcji.

• • Od sierpnia mocno podrożały opłaty z wpis sądowy za złożenie sprawy. W efekcie wiele firm rezygnuje z odzyskiwania swoich należności na drodze sądowej.
  • Rosnące koszty, ale także przewlekłość postępowań, w połączeniu z niepewnym wynikiem skutecznie odstręcza przedsiębiorców od tej drogi egzekwowania swoich należności.
  • Firmy szukają rozwiązań, które zadziałają z dnia na dzień nie wiążąc ich środków finansowych i nie obciążając płynności finansowej.

   

• Wyższe opłaty sądowe obowiązują od drugiej połowy sierpnia. W listopadzie na mocy nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego pojawiły się dodatkowe zmiany – jest sporo takich, które mają usprawnić odzyskiwanie przez przedsiębiorców pieniędzy w sądach. Niestety wielu prowadzących własny biznes, szczególnie ten o mniejszych przychodach, tego nie sprawdzi, bo nie skorzysta z drogi sądowej ze względu na wzrost kosztów przy zakładaniu spraw przez przedsiębiorców. Początkowo nie doceniano negatywnego oddźwięku, jakie podniesione opłaty mogą spowodować, ale obecnie prawnicy potwierdzają, że wzrost kosztów działa wyraźnie zniechęcająco. Oczywiście dla dużych firm wzrost opłat jest niezauważalny, jednak małe podmioty mocno to odczuły.
  

  Sąd sądem, ale ja czekam na moje pieniądze – przedsiębiorcy umieją liczyć swoje pieniądze.

  Wzrost kosztów jest znaczący: na przykład w sprawie o wartości ponad 15 tys. zł koszt wpisu wynosi 1000 zł, czyli aż 6,6% wartości roszczenia. Wcześniej przy takiej sprawie opłata wynosiła znacznie mniej. Przy spawach o najniższej wartości, czyli ponad 4 000 zł trzeba wpłacić aż 400 zł, czyli aż 10% wartości (4 razy więcej niż przed zmianami).

  – Przedsiębiorcy umieją liczyć swoje pieniądze, a jeśli któryś z nich w sprawie o 1500 zł będzie musiał zapłacić 200 zł, czyli ponad 13% wartości raczej do sądu nie pójdzie, bo kiedy doda koszty prawnika może nic nie zyskać. Wiele małych firm ma problem z odzyskaniem nie 5000 zł, ale znacznie mniejszych kwot – 1 000 czy kilkuset złotych. Do faktoringu zgłaszane są u nas zobowiązania nawet na 100 zł, a to znaczy, że nawet taka kwota w określonych okolicznościach nie jest bez znaczenia dla najmniejszych biznesów. Przekazanie takiej faktury do faktoringu zazwyczaj oznacza to, że przedsiębiorca ma obawy, że płatność będzie bardzo opóźniona, a być może w ogóle będzie kłopot z przelewem tego zobowiązania. W przypadku faktoringu zgłoszenie faktury o wartości 1000 zł to koszt kilkunastu złotych za miesiąc lub mniej niż 100 zł za pół roku. W dodatku większą część kwoty z faktury przedsiębiorca otrzymuje w ciągu doby, a nie jak w przypadku drogi sądowej po kilku miesiącach lub nigdy – mówi Beata Krakowiak, Regionalny Kierownik ds. Sprzedaży w eFaktor.

  Zamiast się sądzić, lepiej zarządzić

  To nie jedyne podwyżki jakie w ostatnich miesiącach pojawiły się w sądach. Podniesiono opłatę za zawezwanie do próby ugodowej. Do niedawna przy sprawach poniżej 10 tys. zł wynosiła 40 zł, teraz jest to 1/5 stawki, jaką poniósłby wierzyciel wnosząc pozew do sądu. Nowa opłata jest za wydanie uzasadnienia orzeczenia (do tej pory jej nie było) teraz trzeba zapłacić 100 zł.

  – Trafia do nas w ostatnich miesiącach więcej przedsiębiorców, którzy odbili się od kasy w sądzie. Często to małe firmy, które wystawiają faktury na kilkaset złotych czy kilka tysięcy. Dla nich te pieniądze to często być albo nie być, ryzyko utraty płynności, a nawet upadku biznesu. W sytuacji, kiedy koszt sprawy sądowej to więcej niż prowizja za nawet najdroższy kredyt i stanowi tak duży procent roszczenia nic dziwnego, że szukają innych rozwiązań, w tym właśnie faktoringowych – mówi Beata Krakowiak z eFaktor.

  Właśnie firmy faktoringowe pełnią często rolę pośrednika między wystawcą faktury, a płatnikiem ociągającym się z zapłatą. Przedsiębiorca włączając dodatkową instytucję w rozliczenia z partnerem, zyskuje jego wsparcie, a praktyka pokazuje, że nawet jeśli nie jest to sąd, takie działania są skuteczne.

24 stycznia wypada Światowy Dzień Środków Masowego Przekazu. Zawody związane z mediami, takie jak redaktor czy dziennikarz to wyjątkowe profesje. Obowiązuje ich szczególny kodeks etyczny, mają też duży wpływ na kształtowanie opinii publicznej na istotne społecznie tematy. Co ciekawe, jak wynika z badań CBOS-u z 2019 roku, dziennikarze mogą cieszyć się 55 proc. poważaniem społeczeństwa. To mniej niż strażacy, policjanci czy adwokaci, ale więcej niż posłowie, maklerzy czy… księża. Pracownicy szeroko pojmowanych mediów są też w top 10 najbardziej stresujących zawodów według Career Cast.

Obecność stresu, związanego z pracą w mediach, potwierdza nie tylko ranking amerykańskiego portalu poświęconego karierze zawodowej. Jak wynika z badania ADP „Workforce view in Europe 2019”, pracownicy „mediowi” są jedną z najbardziej zestresowanych grup zawodowych. Pod tym kątem wyprzedzają ich jedynie medycy, finansiści oraz pracownicy związani z produkcją. Ponad 25 proc. ankietowanych odpowiada, że stresuje się codziennie, a 23 proc., że 2-3 razy w tygodniu. Co ciekawe, polscy pracownicy branży medialnej są bardziej zestresowani niż ich europejscy koledzy
– do codziennego stresu przyznaje się nieco ponad 20 proc. europejskich pracowników tej grupy zawodowej.

– Pracownicy związani z branżą mediów to wyjątkowa grupa zawodowa, która posiada szeroki wachlarz wykonywanych specjalizacji – możemy zaliczyć do niej dziennikarzy, social media menagerów, ale też rzeczników prasowych, copywriterów czy PR-owców. Ich zawód opiera się przede wszystkim na przekazie medialnym i kontakcie z drugim człowiekiem, co może wywoływać stres. Dodatkowymi czynnikami stresogennymi w tej szeroko rozumianej profesji są szybkie tempo pracy i – niekiedy – działanie pod presją czasu, a także odpowiedzialność społeczna. To wszystko sprawia, że pracownicy związani z mediami są jedną z najbardziej zestresowanych grup zawodowych w Polsce – mówi Anna Barbachowska, szefowa pionu zarządzania zasobami ludzkimi w ADP Polska.

Każdemu po równo albo wcale

Co jeszcze wyróżnia pracowników branży medialnej? Są uważni, pilnują czasu swojej pracy i definitywnie opowiadają się za zrównaniem pensji kobiet i mężczyzn. Jak wynika z badań ADP, aż 80 proc. ankietowanych deklaruje, że zmieniłoby prace, gdyby w ich obecnym miejscu pracy pensje kobiet i mężczyzn na tym samym stanowisku nie były równe. Pytani o to, czy zauważają ten problem
w swoim obecnym miejscu pracy, ponad 16 proc. przyznaje, że tak, a 62 proc, że podejrzewa taką możliwość.

– Praca w mediach zmusza do dbania o każdy detal, opiera się na budowaniu relacji z drugim człowiekiem. Dlatego osoby pracujące w branży mediowej są zazwyczaj otwarte, dociekliwe i energiczne. Śledzą zmieniające się trendy i pojawiające się nowe technologie. To grupa zawodowa, która jest również wrażliwa na kwestie społeczne, znaczna ich część zauważa nierówności płacowe, zwraca też uwagę na dyskryminację w pracy – komentuje Anna Barbachowska.

I że cię nie opuszczę… przez dwa lata

Badania ADP pokazują, że pracujący w mediach nie są za bardzo skłonni do zmiany pracy… Przynajmniej nie w perspektywie kilku miesięcy czy roku. Najwięcej z nich deklaruje chęć zostania w obecnym miejscu zatrudnienia od roku do dwóch lat (ponad 28 proc.) lub od dwóch do pięciu lat (ponad 21 proc.). Jedynie 2,7 proc. deklaruje możliwość zostania w obecnej firmie przez więcej niż dziesięć lat, a nieco ponad 12 proc. – do końca kariery zawodowej. Mniej „wierni” od pracowników branży medialnej są tylko artyści, w tej grupie zawodowej tylko 4,2 proc. deklaruje możliwość pracownia do końca życia zawodowego na tym samym stanowisku.

Fakt, że najbardziej komentowanym elementem konferencji prasowej prezes EBC Christine Lagarde była jej broszka, uwidacznia, jak mało interesujące było to wydarzenie. Bank jest dobrej myśli co do perspektyw gospodarczych, ale nie oszukuje się, że ryzyka przeważają po negatywnej stronie. Jak bardzo te myśli są słuszne, okaże się przy publikacji indeksów PMI z przemysłu i usług.

EBC utrzymał parametry polityki bez zmian i zapowiedział rozpoczęcie procesu przeglądu założeń swojej strategii. Rewizja strategii może mieć konsekwencje dla oceny przyszłej polityki (np. zmiana celu inflacyjnego), ale przegląd ma potrwa cod końca roku, więc na razie nie ma on żadnego przełożenia na rynki finansowe. Sama prezes Lagarde starała się nie wskazywać, że bank jest ukierunkowany na konkretne zmiany. W gospodarce sytuacja od grudnia nieco się poprawiła i EUR nawet na moment zareagowało optymistycznie na słowa, że „są oznaki umiarkowanego wzrostu podstawowej presji inflacyjnej”, ale rynek szybko powrócił do punktu wyjścia, kiedy prezes zaznaczyła, że generalnie inflacja pozostaje stłumiona. Podkreślenie negatywnych ryzyk w postaci protekcjonizmu, niepewności i geopolityki pokazało, że EBC na razie nie ma warunków, by odsunąć widmo dalszego luzowania, jeśli zajdzie taka konieczność. A jeśli bank chce zyskać pole manewru, to potrzebuje do tego przekonujących danych z gospodarki.

Stad tak duże znaczenie dzisiejszych odczytów PMI z Eurolandu. Oczekiwania są optymistyczne, bo podpisanie porozumienia handlowego USA-Chiny i generalny optymizm wyznaczany przez rynki finansowe może pokrzepić przedsiębiorców. Z drugiej strony może się objawić moje największe źródło niepokoju, że rynku przereagowały z optymizmem, a gospodarka realna jeszcze nie prezentuje takiej siły, jaka jest dyskontowana w cenach aktywów. To przede wszystkich zagrożenie dla rynku akcji, gdyż w przypadku EUR ewidentnie widać, że sceptycyzm dominuje. Nie oznacza to jednak, że EUR/USD nie może spaść pod 1,10, jeśli dane będą złe.

Inne, ale równie ważne znaczenie będą miały odczyty PMI z Wielkiej Brytanii. Tam do oddalenia widma wojen handlowych dochodzi pozytywne przyjęcie wysokiej wygranej torysów w wyborach parlamentarnych, co powinno wygładzić dalszy proces brexitu, a przynajmniej usunąć większość niepewności. Jeśli pomimo tego aktywność gospodarcza w przemyśle i usługach nie będzie przejawiać poprawy, oznacza to, że gospodarka ma głębsze problemy, na które Bank Anglii musi zareagować. Aktualne szanse na cięcie stopy procentowej za tydzień wyceniane są 50:50, więc dzisiejsze dane będą silnie ważyć w obu kierunkach. Rajd GPB z ostatnich sugeruje, że część inwestorów przewiduje pozytywną niespodziankę.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.

Nie tylko osoby fizyczne oraz deweloperzy sprzedają swoje mieszkania. Eksperci portalu RynekPierwotny.pl sprawdzili, jak wygląda sprzedaż „M” realizowana przez różnego rodzaju instytucje (np. gminy i spółdzielnie). 

Transakcje dotyczące sprzedaży mieszkań przez osoby fizyczne (rynek wtórny) oraz deweloperów (rynek pierwotny), generują praktycznie cały obrót na polskim rynku mieszkaniowym. Warto jednak pamiętać, że nie tylko firmy deweloperskie i osoby fizyczne sprzedają swoje mieszkania. Branżowi eksperci dość rzadko zwracają uwagę na sprzedaż nieruchomości mieszkaniowych przez różnego rodzaju instytucje. Dlatego analitycy portalu RynekPierwotny.pl postanowili sprawdzić, ile mieszkań w 2017 r. oraz 2018 r. sprzedały na przykład spółdzielnie i gminy.

Informacji na temat instytucjonalnej sprzedaży mieszkań trzeba szukać w bazie danych GUS. Główny Urząd Statystyczny całkiem niedawno podał, że przez dwa lata (2017 r. oraz 2018 r.) różnego rodzaju instytucje sprzedały 133 997 mieszkań. Taka skala dwuletniej sprzedaży z pewnością zasługuje na pewną uwagę. Bardziej dokładne dane GUS-u informują, że łączna sprzedaż lokali przez różne instytucje w 2017 r. oraz 2018 r. wyglądała następująco:

• spółdzielnie mieszkaniowe – 50 686 sprzedanych lokali/37,8% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje
• gminy – 34 794 sprzedane lokale/26,0% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje
• zakłady pracy – 6 626 sprzedanych lokali/4,9% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje
• Skarb Państwa – 1 159 sprzedanych lokali/0,9% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje
• towarzystwa budownictwa społecznego (TBS) – 336 sprzedanych lokali/0,3% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje
• inne podmioty – 40 396 sprzedanych lokali/30,1% sprzedaży mieszkań realizowanej przez instytucje

Powyższe informacje wskazują, że instytucjonalna sprzedaż mieszkań w Polsce jest głównie domeną gmin oraz spółdzielni mieszkaniowych. Spore znaczenie ma także sprzedaż realizowana przez „inne podmioty” (patrz powyższe dane). Do tej grupy mogą zaliczać się np. różnego rodzaju fundacje oraz przedsiębiorstwa działające poza branżą mieszkaniową.

21 stycznia 2020 roku Związek Firm Pośrednictwa Finansowego (ZFPF), organizacja skupiająca największe firmy z branży pośrednictwa finansowego, podjął decyzję o zmianie składu Rady Nadzorczej, powołując na funkcję Przewodniczącego Pawła Komara (członka kadry menedżerskiej w Notus Finanse).

Walne Zgromadzenie ZFPF powierzyło również funkcje Członków Rady Tomaszowi Przyrowskiemu (Gold Finance, Alex T. Great) oraz Sławomirowi Rykalskiemu (FinPack). Rada w nowym składzie będzie kontynuowała współpracę z Zarządem Organizacji: Prezesem Adrianem Jaroszem (Expander Advisors) oraz Wiceprezesem Dominikiem Skrzyckim (mFinanse).

Paweł Komar: przedstawiciel młodego pokolenia menedżerów, jeden z najmłodszych członków zarządu spółek z GPW, nagrodzony w 2016 r. tytułem TOP MANAGER branży finansowej w Polsce. Z notowanymi na giełdzie spółkami z branży finansowej związany od 2006 r., odpowiadając w tym czasie za różne obszary zarządcze i projektowe, budując jednocześnie kilka organizacji od zera. Odpowiedzialny głównie za strategię, rozwój przedsiębiorstw i obszary sprzedaży. Zasiadał w radach nadzorczych spółek z branży ubezpieczeń, towarzystwach funduszy inwestycyjnych, związany także z funduszami typu Venture Capital czy Private Equity. Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie na wydziale Zarządzania i Finansów oraz Master of Business Administration, Executive Studies na Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie. Z firmą Notus Finanse związany jest od listopada 2018 r.

Tomasz Przyrowski: absolwent Politechniki Radomskiej na Wydziale Ekonomicznym. Związany z branżą finansową od początku swojej kariery zawodowej. Z Grupą Metrohouse związany od 2012 r., rozpoczął swoją karierę jako ekspert kredytowy, powoli osiągając kolejne szczeble w hierarchii firmy. Od 2015 r. zarządza spółkami z grupy Metrohouse, które zajmują się pośrednictwem kredytowym. Uczestniczył
w procesie zakupu przez Grupę Metrohouse spółek Gold Finance i Alex T. Great, gdzie aktualnie pełni funkcję Prezesa Zarządu.

Sławomir Rykalski: założyciel i członek zarządu FinPack sp. z o.o. oraz Lendi sp. o.o. Absolwent Wydziału Informatyki na Zachodniopomorskim Uniwersytecie Technologicznym w Szczecinie. Jeden z twórców systemu FinPack, wykorzystywanego w codziennej pracy przez wielu ekspertów kredytowych w Polsce. Posiada ponad 8-letnie doświadczenie w sektorze usług finansowych oraz w zarządzaniu siecią agencyjną.

W tym roku konieczne są zmiany w przepisach podatkowych dla przedsiębiorców. Eksperci wskazują, co z negatywnych doświadczeń z ostatnich miesięcy należy bezwzględnie wyeliminować. Nowe regulacje nie powinny być wdrażane szybko i masowo, co obserwujemy od kilku lat. Błędem jest też likwidacja deklaracji w podatku VAT. Konieczne są modyfikacje dot. obowiązku raportowania schematów podatkowych (MDR) czy poboru podatku u źródła. Zastrzeżenia wzbudza również nowa matryca VAT. Najważniejszą zmianą byłaby rewolucja kadrowa w organach administracji skarbowej. Inaczej niż ostatnio trzeba podejść też do kwestii akcyzy. 

Od 2015 roku zmiany podatkowe są wprowadzane na zasadzie „dzisiaj musimy uszczelnić system”. To odbywa się w szybko i masowo, co podkreśla Przemysław Pruszyński, ekspert ds. podatków i doradca podatkowy z Konfederacji Lewiatan. Ekspert zaznacza, że Ministerstwo Finansów stara się konsultować kolejne pomysły, ale modyfikacji jest bardzo dużo. To powoduje, że firmy nie są w stanie na spokojnie przygotować się do nowych obowiązków. W 2020 roku takie podejście ustawodawcy powinno zostać definitywnie wyeliminowane.

– Na pewno błędem albo kompletnym nieporozumieniem jest likwidacja deklaracji w podatku VAT. To grozi załamaniem dochodów budżetowych. Jeżeli chcemy osiągnąć w tym roku 195 mld zł, to trzeba ten pomysł wyrzucić do kosza. Kiedy zlikwidowano deklaracje miesięczne w podatku dochodowym z tytułu zaliczek (CIT-2 i PIT-5), to wówczas natychmiast zmniejszyły się dochody budżetowe. My przecież żyjemy z zaliczek w podatkach dochodowych, a nie z rozliczenia rocznego. Każdy podatnik tej daniny płaci tyle w ciągu roku, ile chce. W VAT-cie będzie dokładnie tak samo – komentuje prof. Witold Modzelewski, były wiceminister finansów.

Natomiast Paweł Mazurkiewicz, doradca podatkowy i partner w MDDP, przekonuje, że niezbędna jest gruntowna zmiana w zakresie obowiązku raportowania schematów podatkowych (MDR). W przeciwnym razie Ministerstwo Finansów dalej będzie zasypywane tysiącami bezużytecznych zwykle zgłoszeń. W ciągu dziesięciu miesięcy zeszłego roku wpłynęło ich do resortu ok. 3500, z czego tylko ok. 10% nadano numery porządkowe (tzw. NSP). Ekspert dodaje, że podatnicy generują często wnioski na wszelki wypadek. Robią to w obawie przed drakońskimi sankcjami.

– Z pewnością pilnie trzeba zmienić przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych. Moim zdaniem, akurat w tym przypadku mamy do czynienia z typowym bublem prawnym. Regulacje są bardzo nieprzejrzyste, stosowanie ich w praktyce, nawet po przeczytaniu objaśnień, jest trudne. Wielu podatników ma duży problem z tym, aby ocenić, kiedy schemat podatkowy wymaga raportowania. Za niedopełnienie obowiązku są absurdalnie wysokie sankcje, określone w kodeksie karnym skarbowym – mówi Wojciech Kotowski, doradca podatkowy z Kancelarii Ożóg Tomczykowski.

Natomiast Roman Namysłowski, ekspert BCC ds. podatków stwierdza, że na pewno modyfikacji wymagają dwa zagadnienia. Pierwsze to obowiązek raportowania tzw. schematów podatkowych (MDR). Natomiast drugie – zmiana zasad poboru podatku u źródła przy płatnościach za granicę. Dotyczy to trzech kategorii, tj. dywidend, odsetek i należności za tzw. usługi niematerialne. W odniesieniu do ostatniego tematu, trwały do tej pory prace w tym zakresie. Jednak trudno powiedzieć, co się z nimi dalej stanie, po tym jak zespół podatkowy w MF rozsypał się zupełnie.

– Od początku kompletnie nietrafionym pomysłem jest tzw. nowa matryca VAT. Ludzie ciągle pytają, po co zmieniać nomenklaturę towarów, którą stosujemy praktycznie od 26 lat. Coś się udało ustalić, wyjaśnić i nagle to wszystko mieszamy. Zastępujemy jedną klasyfikację drugą, a każda z nich ma swoje wady i zalety. Po co mamy przerabiać wszystkie kasy rejestrujące oraz fakturowanie i ustalać od nowa, który wyrób jest w tym zgrupowaniu na 5, 8 i 23%. To jest gigantyczna praca, licząca tysiące godzin. A te przepisy mają obowiązywać już od 1 kwietnia tego roku – zaznacza prof. Modzelewski.

Jak przekonuje Jerzy Martini, doradca podatkowy, najważniejszą zmianą dla podatników byłaby rewolucja kadrowa w organach administracji skarbowej. Przepisy są istotne, ale zdecydowanie ważniejsze jest to, kto je interpretuje. W opinii eksperta, nasza administracja skarbowa jest dosyć archaiczna, mimo niewątpliwych postępów w informatyzacji. Widać przerost zatrudnienia w porównaniu z innymi państwami UE. Ponadto jest problem z pozyskaniem i utrzymaniem najlepszych ludzi. Oni często zmuszeni są do szukania pracy poza administracją. Płace w skarbówce są bowiem skandalicznie niskie.

– Niestety, w ostatnich latach praktycznie nic się nie wydarzyło w akcyzie. A przecież dzięki niej można zyskać spore pieniądze. To jest podatek o największej efektywności fiskalnej jednostkowej. Był zastój w tym temacie i finał mamy w postaci podwyżki dziesięcioprocentowej dla napojów alkoholowych i papierosów. Akcyza wymaga pielęgnacji i doskonalenia, a tym się po prostu nikt nie zajmował od 2015 roku, ale też wcześniej. Jeżeli nie dba się o nią, to w naturalny sposób traci się pieniądze – podsumowuje prof. Modzelewski.

Polscy przedsiębiorcy chcieliby zatrudniać więcej osób z pokolenia 50+ Nie trzeba im powtarzać co robić i swoje obowiązki traktują serio – mówią pracodawcy. Muszą się jednak nauczyć jak z nimi rozmawiać, jak ich rekrutować i dopasować pracę do ich potrzeb.

– Osoba 50+ jest zaangażowana, nie ma większych zobowiązań, bo nie musi pilnować dzieci, do pracy przychodzi regularnie, jest dyspozycyjna, ma życiowe i zawodowe doświadczenie. I traktuje swoje zajęcie poważnie – wylicza Aneta Janik-Barciś, wiceprezes Stowarzyszenia Agencji Zatrudnienia (SAZ). – Dlatego jest bardzo cennym pracownikiem. Ale żeby go zdobyć trzeba mu to okazać i stworzyć dla niego odpowiednie warunki zatrudnienia.

Coraz więcej przedsiębiorców rozumie potrzebę doszkalania się w zakresie zarządzania  komunikacji międzypokoleniowej i czerpania korzyści z różnorodnych zespołów. W wielu miejscach w Polsce powstają programy edukacyjne, które uczą przedsiębiorców, zwłaszcza młodych jak efektywnie rozmawiać i rekrutować osoby dojrzałe. W trakcie takich szkoleń przedsiębiorcy dostają niezbędne narzędzia, dzięki którym udaje im się pozyskać i utrzymać taką osobę na stanowisku. Co ważne, przedsiębiorcy dowiadują się też, że osobie starszej trzeba dać czas na zaaklimatyzowanie się w nowych warunkach i we współpracy z kolegami młodszymi od nich o 25-30 lat.

– Chodzi przede wszystkim o zmianę mentalności – mówi Janik-Barciś. – Duża część projektu edukacyjnego, którego jestem współautorką, przygotowywanego dla pracodawców na Uniwersytecie im. Jana Długosza w Częstochowie, obejmuje właśnie podejście psychologiczne i wiedzę na temat możliwości i potrzeb ludzi dojrzałych.

Praca na produkcji lepsza niż w kasie 

Chociaż ofert na rynku pracy jest dużo, nie każde zajęcie cieszy się wzięciem wśród dojrzałych osób. Jak informują szefowie agencji zrzeszonych w SAZ, pokolenia 50+ nie interesuje towarowanie czy obsługa kas fiskalnych w marketach i sieciach handlowych. Ten rodzaj zajęć jest postrzegany przez nich jako zbyt ciężki. Odnajdują się za to na produkcji. Kobiety szukają zatrudnienia głównie w branży spożywczej związanej z gastronomią i jako opiekunki osób starszych. Mężczyźni chętnie biorą lekkie prace w branży budowlanej i automotive.

– Dla tych ludzi dobre są projekty tymczasowe, bo mogą dopasować harmonogram do swojej dyspozycyjności, która jest różna – mówi Michał Król, dyrektor regionalny agencji pracy JobmanGroup. – Często jest też tak, że ktoś chce sobie tylko dorobić i interesuje go tylko niepełny wymiar godzin.

Szuka wtedy ofert niewymagających dynamiki i w niepełnym wymiarze czasu, np. obsługi stoisk na halach marketowych lub wydawania asortymentu klientom.

Zmianę wymusza rynek i młodzież

O ile harmonogram pracy może być elastyczny, to jej rodzaj nie do końca może ulec przekształceniom.

– To pewien problem – przyznaje Michał Król. – Osoby 50+ są grupą, która może być aktywna zawodowo. Niestety, nie da się zmieniać czy dopasowywać charakterystyki danej pracy do wymagań każdego z osobna. Tym samym, choć jesteśmy otwarci na tę grupę, nie możemy zatrudnić tylu osób, ile byśmy chcieli.

Część przedsiębiorców, którzy opowiadają się za zatrudnianiem osób w wieku 50+ przyznaje, że wynika to także w dużej mierze z rozczarowania młodszym pokoleniem. Młodzi często mają wysokie wymagania i łatwo rezygnują z pracy. Zapewnienie ciągłości produkcji i usług to dla firm jedna z kluczowych kwestii, dlatego szukają pracowników właśnie wśród osób dojrzałych. Eksperci mówią wręcz o nieodzowności tego kierunku, ponieważ nasze społeczeństwo się starzeje, młodzi wyjeżdżają za granicę lub nie chcą wykonywać prostych zajęć.

– Sytuacja osób 50+ zmieniła się w ciągu kilku ostatnich lat. Wymusił to rynek pracy oraz rzeczywistość związana z zatrudnianiem młodych ludzi – mówi Martyna Kmiecik, kierownik agencji zatrudnienia Emat. – Kiedy rozmawiamy z pracodawcami, często mówią, że wolą zatrudniać osoby w średnim wieku, ponieważ są one zaangażowane w powierzone im obowiązki i lojalne wobec firmy. Nie generalizowałabym jednak, że tak jest wszędzie, to zależy od branży i specyfiki pracy.

Firma, która oferuje stanowiska w produkcji, budowlance czy branży automotive i ma doświadczenie z pokoleniem, które jest na rynku pracy od niedawna, chętniej zatrudnia osoby dojrzałe. Może nie zawsze mają tyle energii, co młodzi, ale za to nie trzeba im powtarzać co robić i swoje obowiązki traktują serio.

Prowadzenie biznesu za granicą może przyczynić się do powstania tzw. zagranicznego zakładu podatkowego opodatkowanego na zasadach właściwych dla tego państwa. Przed rozpoczęciem działalności w innym państwie przedsiębiorcy powinni dowiedzieć się, jakie formy prowadzenia działalności skutkują powstaniem zakładu podatkowego za granicą oraz w jaki sposób prawidłowo dokonywać rozliczeń podatkowych w Polsce i w państwie prowadzenia zakładu.

Opodatkowanie zagranicznych dochodów

Kwestie dotyczące opodatkowania zagranicznych dochodów przedsiębiorstw zostały uregulowane w Modelowej Konwencji OECD w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (dalej: Konwencja OECD), stanowiącej wzór dla większości umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz w dwustronnych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska (dalej: umowa UPO), z pewnymi odstępstwami określonymi w polskich ustawach PIT i CIT.

Zasada ogólna mówi, że przedsiębiorcy mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w naszym kraju, podlegają w Polsce opodatkowaniu w odniesieniu do całości swoich dochodów, również od tych osiąganych z działalności prowadzonej za granicą. Reguła ta ma zastosowanie do przedsiębiorców opodatkowanych podatkiem od osób fizycznych oraz podatkiem od osób prawnych. Zgodnie z treścią Konwencji OECD oraz uregulowaniami umów UPO, których stroną jest Polska, zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie (państwie rezydencji), chyba że przedsiębiorstwo prowadzi w drugim umawiającym się państwie działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład. W przypadku wykonywania działalności za granicą poprzez położony tam zakład zyski, jakie można przypisać takiemu zakładowi, mogą być również opodatkowane w państwie położenia tego zakładu. Opodatkowanie dochodów zagranicznego zakładu będzie możliwe tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane do tego zakładu.

W celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu jednocześnie w państwie rezydencji przedsiębiorcy i w państwie położenia zakładu zawierane przez Polskę umowy UPO przewidują podatkowe preferencje w tym zakresie. Dla przykładu w umowie UPO z Niemcami uwzględniono tzw. metodę wyłączenia polegającą na zwolnieniu zysków przedsiębiorstwa uzyskanych w tym państwie z opodatkowania podatkiem dochodowym w Polsce. Inną metodą uniknięcia zapłaty podwójnego podatku jest tzw. metoda zaliczenia (odliczenia proporcjonalnego), występująca np. w umowie UPO z Austrią lub Holandią, zgodnie z którą zyski zakładu położonego w tych krajach będą podlegały opodatkowaniu także w Polsce, ale podatnik zaliczy podatek zapłacony za granicą na poczet podatku należnego w kraju.

Przypisanie zysków do zagranicznego zakładu

Uregulowania umów UPO, których stroną jest Polska, wymagają od polskich podatników wykonujących działalność za granicą tzw. fikcyjnego wyodrębnienia w ramach jednego przedsiębiorstwa dwóch podmiotów – jednostki macierzystej położonej w Polsce oraz jednostki zagranicznej położonej w państwie zakładu. W ten sposób realizuje się nadrzędna zasada określona w umowach UPO o fikcyjnej samodzielności zakładu dla potrzeb rozliczeń podatkowych. Od tej pory – na gruncie podatkowym – zakład występuje w charakterze niezależnego przedsiębiorcy realizującego transakcje gospodarcze z jednostką macierzystą w Polsce.

W następstwie powyższego przedsiębiorca prowadzący zakład będzie zobowiązany przypisać zyski do zakładu w takiej wysokości, w jakiej powinny one odpowiadać zyskom, jakie zakład mógłby osiągnąć, gdyby:

• spełniał przesłanki odrębnego i samodzielnego przedsiębiorstwa, całkowicie niezależnego od przedsiębiorstwa, którego jest zakładem;
• wykonywał taką samą lub podobną działalność;
• funkcjonował w takich samych lub podobnych warunkach prowadzenia przedsiębiorstwa (np. funkcje, aktywa, ponoszone ryzyka).

Definicja zakładu podatkowego

Jak już wspomniano, nie każda forma prowadzenia działalności gospodarczej za granicą wiąże się automatycznie z zaistnieniem przesłanek przesądzających o powstaniu zakładu podatkowego. Zgodnie z definicją określoną w Konwencji OECD oraz umowach UPO, których stroną jest Polska, zakład oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa. W szczególności pojęcie zakładu obejmuje miejsce zarządu, filię, biuro, fabrykę, warsztat i miejsce wydobywania zasobów naturalnych (np. kopalnię). Plac budowy, prace budowlane lub instalacyjne stanowią zakład podatkowy tylko wtedy, jeżeli trwają dłużej niż dwanaście miesięcy. Praktyka pokazuje jednak, że o stałej placówce możemy mówić również wtedy, gdy przedsiębiorca nie posiada tytułu prawnego do miejsca, w którym przebywają jego pracownicy, bądź do którego przemieszcza swoje towary (np. wynajmowane biuro, lokal itp.). Natomiast o „stałości” zagranicznej placówki można mówić wówczas, gdy działalność za jej pośrednictwem trwa dłużej niż sześć miesięcy, choć niektóre państwa mogą przyjmować inne okresy. Z chwilą upływu tego okresu konstytuuje się zakład zagraniczny w rozumieniu prawa podatkowego.

W myśl zapisów umów UPO nie każda forma działalności zagranicznej wpisuje się w definicję zakładu. Uregulowania umów UPO wyłączają z definicji zakładu czynności, które w głównej mierze odnoszą się do wykonywania działań o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym w stosunku do swojej głównej działalności. Cech zakładu nie spełnia również użytkowanie placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania towarów należących do przedsiębiorstwa. Faktyczne cechy prowadzonej działalności za granicą trzeba jednak oceniać indywidualnie w odniesieniu do specyfiki branży, w której ta działalność jest prowadzona.

Konsekwencje podatkowe

Zagraniczna działalność gospodarcza wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany poprzez stałą placówkę na terytorium innego państwa rodzi określone konsekwencje na gruncie prawa podatkowego kraju, w którym położony jest zakład. Podatnik taki będzie zobowiązany m.in. do rejestracji podatkowej (VAT i podatek dochodowy), prowadzenia odrębnych ksiąg rachunkowych, prawidłowej alokacji przychodów i kosztów do tego zakładu, obliczania zaliczek na podatek dochodowy i składania deklaracji podatkowych w terminach określonych w prawie podatkowym państwa położenia zakładu. Sprostanie tym obowiązkom powinno uchronić podatnika przed zakwestionowaniem jego rozliczeń podatkowych przez krajowe i zagraniczne organy podatkowe.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Do zatwierdzenia pakietu mobilności, czyli nowych zmian w prawie transportowym niekorzystnych dla polskich przedsiębiorców, pozostały dwa główne kroki. Czekamy jeszcze na pierwsze czytanie w Radzie UE i drugie czytanie w Parlamencie Europejskim. Eksperci OCRK i Inelo twierdzą jednak, że, jeśli nic niespodziewanego nie wydarzy się w Brukseli, to w pierwszej połowie 2020 roku prace nad unijnymi przepisami dla przewoźników będą zakończone. Jak przygotować się na wejście w życie kłopotliwej dyrektywy?

Długa droga do pakietu mobilności

Hasło „równa płaca za tę samą pracę” rozpoczęło dyskusję nad płacą minimalną i delegowaniem pracowników. Pierwsze kroki w kierunku nowego prawa zmieniającego reguły funkcjonowania międzynarodowego systemu transportu drogowego poczynili Niemcy, wprowadzając MiLoG. Od lipca 2016 roku obowiązuje też francuska ustawa Loi Macron. Natomiast w maju 2017 roku Komisja Europejska wystąpiła do Parlamentu z oficjalnym wnioskiem ustawodawczym nazwanym „pakiet mobilności 1”. Inicjatywa, mająca na celu zmianę i rozszerzenie przepisów UE tak, by znaleźć równowagę pomiędzy bezpieczeństwem, sprawiedliwością społeczną, zrównoważoną gospodarką
a opłacalnością i potrzebami rynków krajów Wspólnoty, od blisko trzech lat jest jednym z najbardziej dyskutowanych i kontrowersyjnych tematów w branży transportowej. Po licznych zmianach, poprawkach i aktualizacjach przepisów nadal skutki wprowadzenia pakietu mobilności nie zostały zbadane przez unijnego legislatora. To jednak nie przeszkodziło przedstawicielom tak zwanej starej Unii doprowadzić procedury do miejsca, z którego pozostały jedynie dwa najbardziej istotne głosowania do zakończenia całego procesu ustawodawczego.

Termin kolejnego głosowania w Radzie nie został jeszcze ustalony, ale można spodziewać się, że odbędzie się po około ośmiu tygodniach od ostatniego spotkania w Komisji TRAN. Tyle bowiem zajmuje prawno-językowe opracowanie postanowień zawartych w ramach ostatnich rozmów trójstronnych. Można się spodziewać, że cały proces zostanie zamknięty, czyli nastąpi publikacja przepisów w pierwszej połowie 2020 roku. Pomiędzy tymi głównymi głosowaniami mogą się wydarzyć jeszcze mniejsze spotkania oraz będą przekazywane informacje pomiędzy instytucjami. To jednak formalności i prawdopodobnie nie będą mieć wpływu na pakiet mobilności w obecnym kształcie – mówi Mateusz Włoch, ekspert Inelo.

Co to jest pakiet mobilności i od kiedy będzie stosowany?

Nowe prawo transportowe to, najprościej mówiąc, zmiany w trzech grupach przepisów:

• Wymagania dotyczące maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynków, a także przepisy dotyczące tachografów.
• Delegowanie kierowców w sektorze transportu drogowego oraz kontrole drogowe.
• Warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i dostęp do międzynarodowego rynku przewozów drogowych.

Najwcześniej znajdą wejdą w życie zmiany określające czas prowadzenia pojazdów, przerw
i okresów odpoczynków, bo możliwe, że już w drugiej połowie 2020 roku, czyli 20 dni po opublikowaniu rozporządzenia. Po 18 miesiącach zacznie obowiązywać nowa zasada, tj. kierowca będzie dokonywał wpisu kraju po przekroczeniu granicy, a także znajdą zastosowanie zapisy z grup zmian o delegowaniu i dostępie do rynku. Od końca 2024 roku kontrola drogowa będzie obejmować nie 28 jak obecnie, a 56 dni wstecz. Najdłuższy okres na przygotowanie się do nowości w funkcjonowaniu firmy transportowej będą mieli przewoźnicy z flotą pojazdów od 2,5 tony DMC w międzynarodowym transporcie rzeczy oraz kabotażu. Wymóg instalacji i użytkowania tachografów tak, jak w ciężarówkach, będzie obowiązywał od 1 lipca 2026 roku. Dla busiarzy będzie to prawdziwa rewolucja – komentuje Mateusz Włoch, Inelo.

W ciągu 20 dni po opublikowaniu przyjętego pakietu mobilności wejdą w życie m.in.:

• Doprecyzowanie zakazu dotyczącego odbierania regularnych tygodniowych odpoczynków w kabinie. Każdy odpoczynek ponad 45 godzin będzie musiał być spędzany poza kabiną w miejscu posiadającym odpowiednie zaplecze sanitarne.
• Zaostrzenie reguł dotyczących odbieraniu odpoczynków tygodniowych skróconych, czyli kierowca międzynarodowy będzie mógł zrobić dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku pod rząd (2x24h) pod warunkiem, że w każdych czterech tygodniach będzie miał co najmniej dwa odpoczynki tygodniowe regularne i dwa skrócone. Po wykonaniu dwóch skróconych odpoczynków tygodniowych pod rząd kolejny będzie odpoczynek tygodniowy regularny wraz z rekompensatami. Taki długi odpoczynek będzie odbierany obowiązkowo
  w bazie w kraju siedziby firmy lub miejscu zamieszkania kierowcy. Uwaga, w tym przypadku konieczne jest udokumentowanie powrotu.
• Obowiązkowy powrót kierowcy do centrum operacyjnego firmy w kraju siedziby (baza) lub miejsca zamieszkania kierowcy maksymalnie co cztery tygodnie. Kierowca powinien wrócić przynajmniej na odpoczynek 45 godzinny.
• Możliwość przerwania odpoczynków tygodniowych na promie – skróconych bez dodatkowych obostrzeń i regularnych – tylko gdy podróż jest zaplanowana na co najmniej osiem godzin, a kierowca ma do dyspozycji kabinę sypialną.
• Możliwość przedłużenia jazdy dziennej oraz tygodniowej nawet o dwie godziny przy powrocie na bazę lub do domu na odpoczynek tygodniowy. Warunkiem jazdy dłuższej o dwie godziny jest zrobienie 30 minut przerwy przed dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu oraz rekompensata tego czasu z innym dowolnym odpoczynkiem w ciągu trzech tygodni. Uwaga, przedłużenie możliwe wyłącznie ze względu na wyjątkowe sytuacje (np. zator, objazd, inne nieprzewidziane okoliczności).

Przepisy, jakie będą miały zastosowanie 18 miesięcy po opublikowaniu dyrektywy, to m.in.:

• Powrót każdego pojazdu do centrum operacyjnego firmy w kraju siedziby raz na co najmniej osiem tygodni.
• Ograniczenie dostępu do rynku w zakresie kabotażu. Dotychczasowe zasady dla transportu międzynarodowego to możliwość wykonania trzech operacji w ciągu siedmiu dni. UE w pakiecie mobilności dodała czterodniowy okres przerwy pomiędzy kabotażami tym samym pojazdem
  w tym samym kraju.
• Nowy obowiązek kierowcy – wpis kraju po przekroczeniu granicy dokonywany
  w pierwszym możliwym bezpiecznym miejscu.
• Możliwość utraty dobrej reputacji za naruszenia dotyczące kabotażu oraz delegowania pracowników.
• Dodanie tzw. ratingu przedsiębiorstwa, określającego np. współczynnik występowania naruszeń do rejestru ERRU i KREPTD.

• Wyłączenie z delegowania operacji tranzytowych, przewozów bilateralnych (z/do PL) oraz maksymalnie dwóch załadunków lub rozładunków towarzyszących przewozom bilateralnym (ten ostatni pod pewnymi warunkami np. inteligentny tachograf 2-gen, w drodze z polski dozwolona max. 1 dodatkowa operacja).
• Objęcie delegowaniem przewozów cross-trade oraz wszelkich operacji kabotażowych.
• Korzystanie z pełnych układów zbiorowych przy rozliczaniu płac minimalnych oraz brak możliwości zaliczania diet i ryczałtów.

Dodatkowe ważne ustalenia to:

• 56 dni wstecz, czyli nowy okres kontroli drogowej, który będzie obowiązywał od końca 2024.
• Montaż nowych inteligentnych tachografów drugiej generacji w nowych pojazdach w dwa lata po wejściu w życie przepisów technicznych.
• Obowiązkowa wymiana tachografów w transporcie międzynarodowym na kolejną generację
  – analogowe i cyfrowe do trzech lat od wejścia w życie przepisów technicznych
  – inteligentne pierwszej generacji do czterech lat od wejścia w życie przepisów technicznych.
• Wymóg stosowania się właścicieli firm przewozowych z tzw. flotą lekką do norm czasu jazdy
  i odpoczynków takich jak obecnie obowiązują kierowców ciężarówek (rozporządzenie 561),
  a także obowiązek instalacji i użytkowania tachografu będzie miał zastosowanie od lipca 2026 roku.
• W ciągu 21 miesięcy od daty publikacji pakietu mobilności przewoźnicy, dysponujący busami, będą mieć obowiązek spełniania wszystkich wymogów dotyczących wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, w tym m.in. posiadać licencję oraz zabezpieczenie finansowe na każdy pojazd.

Pakiet mobilności – jaki będzie transport drogowy?

Niepewny, ponieważ wszystko, co w gospodarce nie do końca poznane, po prostu budzi niepokój. Jednak transport również w kolejnych latach będzie notował wzrost zapotrzebowania i napędzał koniunkturę w Polsce. Z czego to wynika? Według szacunków w Europie ponad 50 proc. przewozu towarów odbywa się poprzez transport drogowy, co generuje około 500 miliardów euro zysku rocznie, a w samym TSL zatrudnionych jest około pięć milionów osób. Mimo dodatkowych utrudnień, jakie serwuje nam Unia, nie wypadniemy z rynku tak szybko, choć zagrożenie utraty płynności finansowej,
w szczególności przez małe firmy, jest rzeczywiście realne – mówi Łukasz Włoch z OCRK. – Rodzimym przedsiębiorcom najbardziej będą doskwierać wzrost kosztów pracowniczych, nawet
o 30-40 proc., oraz znaczące ograniczenia dostępu do rynku, w tym głównie obostrzenia w zakresie kabotaży oraz konieczność powrotu do kraju po ośmiu tygodniach w trasie. Właściciele firm powinni rozważyć w przyszłości między innymi negocjowanie stawek za frachty objęte pakietem mobilności,
a także planowanie tras i operacji załadunek-rozładunek z większym wyprzedzeniem, jeśli to oczywiście możliwe. Ponadto współpraca z doświadczonym partnerem, znającym się na prawie międzynarodowym, oraz nowoczesne narzędzia telematyczne w dłuższej perspektywie okażą się pomocne i mogą stanowić o dodatkowej przewadze konkurencyjnej – dodaje ekspert.

Istotne jest teraz także silne lobby, by rozpocząć zmiany legislacyjne w Polsce w celu zminimalizowania skutków pakietu mobilności. Chodzi tutaj głównie o dostosowanie zasad rozliczania kierowców do zapisów znowelizowanej dyrektywy o delegowaniu, czyli zmiany regulacji w ustawie o czasie pracy kierowców. Dzięki temu koszty pracowniczy zwiększą się, ale na przykład o 15 proc. – podsumowuje Łukasz Włoch, OCRK.

Największe polskie startupy, notują rekordowe wzrosty w 2020 i być może już niedługo doczekamy się pierwszego polskiego jednorożca (wyceniany na co najmniej miliard dolarów amerykańskich). Nie każda działalność gospodarcza może zostać nazwana start-upem, choć widoczna stała się tendencja do takiego upraszczania. Start-up to odrębne zjawisko, pod wieloma względami niezwykłe, cechujące się innowacyjnością i działaniem w nie do końca zbadanej przestrzeni. Czym więc różnią się wymienione przedsięwzięcia?

Wiele osób, słysząc określenie start-up, myśli o nowo powstałym przedsiębiorstwie, budującej się firmie. I choć jest w tym sporo prawdy, nie każde nowe przedsięwzięcie może uzurpować sobie prawo do nazywania się startupem. Każdego dnia pojawiają się nowe firmy, kolejne osoby postanawiają spróbować swoich sił w biznesie, jednak nie każda z nich będzie miała do czynienia ze start-upem, większość otworzy po prostu kolejną podobną do wielu innych firmę usługową czy produkcyjną. Start-up to działalność, którą wyróżnia nowoczesność, innowacyjność, a której celem jest dostarczenie odbiorcom całkiem nowej usługi czy produktu.

W czym start-up przypomina zwykłą działalność gospodarczą?

Niezależnie od tego, czy w planach jest założenie firmy podobnej do wielu innych funkcjonujących na rynku, czy też stworzenie start-upu dającego ludziom całkiem nowy produkt lub usługę, założyciele potrzebują dobrego pomysłu, biznesplanu i odpowiednich funduszy. Zanim pojawi się nowy organizm w postaci przedsiębiorstwa czy start-upu konieczne jest zdobycie środków na rozpoczęcie działalności. O całkowitym wkładzie własnym może pomyśleć bardzo wąska grupa osób, reszta wspiera się pożyczkami, kredytami i programami obejmującymi wsparcie unijne (dotacje z UE). I tak, zarówno młodzi przedsiębiorcy, jak i start-upowcy sięgają po przeznaczone dla nich sposoby dofinansowania, by w ogóle móc zacząć realizować ambitne plany. To, czego potrzebują obie grupy to także wsparcie merytoryczne, wiedza osób trzecich, którym udało się osiągnąć swój własny sukces. Tzw. mentoring to narzędzie, po które warto sięgać zawsze wtedy, gdy wiadomo, że niewiedza i nieznajomość zasad rządzących rynkiem mogą drogo kosztować.

Czym start-up różni się od innych przedsiębiorstw?

Mówiąc start-up (przeczytaj więcej o startupach na https://www.startup.pfr.pl/pl/) należy mieć na myśli innowacyjność, rozwiązania dotąd nieznane, nieistniejące. To właśnie wyróżnia go spośród tysięcy innych przedsiębiorstw – nowoczesność, nowe technologie, pomysły, których nie sposób szukać na rynku. Zaraz za innowacyjnością nieuchronnie podąża ryzyko, które w przypadku start-upów jest znacznie wyższe, niż gdy mowa o zwykłej działalności gospodarczej. Czemu tak się dzieje? Zakładając firmę zbliżoną charakterem do innych, oferującą podobne usługi czy towary, założyciel może posiłkować się wiedzą innych, znacznie precyzyjniej może dobrać grupę docelową, oszacować ryzyko niepowodzenia i strat. Inaczej rzecz ma się w przypadku start-upu, który jest zupełnie nowym organizmem, co sprawia, że założyciele nie mają punktu odniesienia, nie mogą oprzeć się na sprawdzonych obliczeniach i istniejących danych. Trudniej jest w tym przypadku cokolwiek zaplanować i przewidzieć, bardziej skomplikowane jest też zbadanie potrzeb grupy docelowej.

Samodzielne zarządzanie łańcuchem dostaw w przedsiębiorstwie to skomplikowana sprawa. Bez prawidłowo zorganizowanych zasobów nie ma mowy o właściwej kontroli przepływów produktów, informacji i usług. Dlatego też, aby zyskać na czasie i zwiększyć efektywność działań, a także usprawnić procesy w obrębie przedsiębiorstwa warto wdrażać odpowiednie systemy usprawniające pracę. Jednym z takich systemów, który ma bardzo wiele zalet jest SCM – Supply Chain Management. Przekonaj się już teraz jak wdrożenie tego systemu, przełoży się na lepsze zarządzanie łańcuchem dostaw w Twojej firmie.

Czym jest SCM? 

System SCM, z języka angielskiego „Supply Chain Management” to sposób na zarządzanie łańcuchem dostaw w przedsiębiorstwie. Ten zaawansowany system planowania i optymalizowania łańcucha dostaw pozwala na sprawną kontrolę przepływu produktów, informacji i usług. System SCM tworzony jest przez grupy zintegrowanych aplikacji, które obsługują poszczególne obszary logistyczne. 

Głównym celem wdrożenia systemu SCM w przedsiębiorstwie jest zapewnienie sprawności procesu tworzenia łańcucha dostaw. Co więcej, systemy SCM skupiają się głównie na procesach zorientowanych na klienta. 

Zalety wdrożenia SCM w przedsiębiorstwie

Istnieje wiele potwierdzonych w praktyce korzyści, które przynoszą systemu SCM. Po pierwsze, dzięki wdrożeniu systemu można w łatwiejszy sposób planować globalny poziom popytu na określone wyroby. Po drugie, dzięki SCM istnieje możliwość dokonywania bieżących symulacji rynkowych, które umożliwiają szybką reakcję na ciągle pojawiające się nowe zapotrzebowania klientów. 

Po trzecie – optymalizacja źródeł dostaw. Po czwarte, dzięki SCM możliwe jest zapewnienie przejrzystości między poszczególnymi ogniwami łańcucha dostaw. Po piąte – możliwość tworzenia zbiorczych planów związanych z zaopatrzeniem oraz po szóste, określanie ograniczeń w obrębie istniejących sieci dostaw. 

Szkolenie z SCM – dlaczego warto

Ze względu na liczne korzyści dla firmy, płynące z wdrożenia systemu zarządzania łańcuchem dostaw warto dowiedzieć się jak ten system dokładnie działa i jak krok po kroku wdrożyć go u siebie w przedsiębiorstwie. Warto wybrać się na jedno z wielu dostępnych na rynku szkoleń z SCM. Takie szkolenia przeznaczone są zarówno dla pracowników jak i menedżerów. 

Na szkoleniu dowiesz się jak przełamać opór we wdrażaniu SCM, jak przekonać inne działy, że ten system to strzał w dziesiątkę oraz jak zostać ekspertem w zakresie Supply Chain Management i pokazać innym, że dzięki wdrożeniu systemu firma wiele zyska.

Jeśli zainteresowało Cię opisane tutaj działanie systemu SCM i spodobały Ci się zalety wdrożenia takiego rozwiązania, koniecznie zapoznaj się z ofertą szkoleń z zakresu SCM oferowanych przez: mpm24.com . Wybierz jedno z pośród kilku oferowanych szkoleń i poznaj wszystkie tajniki systemu SCM. Sprawdź w praktyce jak wdrożenie zaawansowanego systemu planowania i optymalizowania łańcucha dostaw może przełożyć się na większe zyski w obrębie Twojej działalności. Nie czekaj – zapoznaj się już dziś!

Wielka Brytania prawdopodobnie opuści Unię Europejską 1 lutego br. na podstawie umowy o wystąpieniu. Dokument ten zawiera między innymi przepisy regulujące zasady pobytu obywateli Wielkiej Brytanii w Polsce po brexicie. 

22 stycznia br. brytyjski parlament przyjął projekt ustawy implementującej umowę o wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Po stronie UE do zawarcia umowy konieczna jest zgoda Parlamentu Europejskiego oraz Rady UE, jednak nie przewiduje się żadnych trudności w ich uzyskaniu. Głosowanie w Parlamencie Europejskim zaplanowane jest na 29 stycznia br.

Główne założenia umowy wystąpienia to: 

– wprowadzenie okresu przejściowego od daty wejścia w życie umowy do 31 grudnia 2020 r. W jego trakcie zasady pobytu oraz pracy obywateli Wielkiej Brytanii i członków ich rodzin w Polsce pozostaną bez zmian. Swoboda przepływu osób pomiędzy Wielką Brytanią a UE zostanie zatem w tym okresie utrzymana;

– po zakończeniu okresu przejściowego obywatele Wielkiej Brytanii i członkowie ich rodzin będą posiadać prawo pobytu w Polsce jeśli: korzystali z prawa pobytu w Polsce zgodnie z prawem UE przed zakończeniem okresu przejściowego oraz w dalszym ciągu mieszkają w Polsce;

– prawo stałego pobytu będzie przysługiwać, co do zasady, po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu. Okresy legalnego pobytu lub pracy zgodnie z prawem Unii, przypadające na’utb5fd czas przed zakończeniem okresu przejściowego i po nim, będą wliczane do wymaganego okresu uprawniającego do nabycia prawa stałego pobytu;

– potwierdzeniem posiadania prawa pobytu lub prawa stałego pobytu będzie dokument zawierający adnotację, że został wydany zgodnie z umową wystąpienia;

– dokumenty (w formie przypominającej dowód osobisty) będą wydawały urzędy wojewódzkie właściwe ze względu na miejsce pobytu.

Obecnie planuje się, że obywatele Wielkiej Brytanii i członkowie ich rodzin przebywający w Polsce będą mogli ubiegać się o wydanie wspomnianych dokumentów po zakończeniu okresu przejściowego. Dokumenty będą identyfikowały beneficjentów umowy wystąpienia po okresie przejściowym.

Podsumowując, po wyjściu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej na podstawie umowy wystąpienia, Brytyjczycy przebywający w Polsce powinni udać się do urzędu wojewódzkiego, żeby uzyskać dokument pobytowy.

Czy gospodarka krajów regionu Europy Środkowo-Wschodniej może być motorem rozwoju gospodarczego dla całego kontynentu? Jak powinien zmienić się jej model po to, by wciąż mogła przyciągać potencjalnych inwestorów? To pytania, na które odpowiedzi szukali uczestnicy zorganizowanej przez Bank Pekao w ramach Światowego Forum Ekonomicznego w Davos debaty „Rosnące ambicje Europy Środkowej, czyli jak wyzwolić nowy potencjał wzrostu Starego Kontynentu?”

Od 1996 r. w regionie CEE PKB na mieszkańca wzrosło średnio o 114 proc. W tym samym czasie średni wzrost największych gospodarek Unii Europejskiej wyniósł tylko 27 proc. Europa Środkowa stała się jednym z najbardziej atrakcyjnych na świecie miejsc do inwestowania, zmniejszyła lukę ekonomiczną w stosunku do Europy Zachodniej i przyczyniła się do znacznej poprawy lokalnych standardów życia. Dzisiaj kraje Europy Środkowej wytwarzają razem 1,4 bln EUR, co odpowiada wielkości 12. największej gospodarki świata. Po 30 latach może się jednak okazać, że potencjał krajów regionu oparty w dużej mierze na niskich kosztach pracy jest na wyczerpaniu, a inwestorzy zaczynają szukać nowych, bardziej atrakcyjnych rynków. Co więc należy zrobić, by zatrzymać ewentualne spowolnienie korzystnej dla Europy środkowej dynamiki? Zdaniem uczestników organizowanej przez Bank Pekao debaty nadszedł czas, by kraje regionu poważnie zastanowiły się nad tym, jak dalej chcą i mogą się rozwijać w tym samym tempie, co dotychczas.

– Europa Środkowa i Wschodnia rozwija się stale prawie dwa razy szybciej niż reszta UE. Z badań wynika, że wciąż istnieje niewykorzystany potencjał. Koszty pracy są nadal niższe niż w Europie Zachodniej. Wydaje się jednak, że powoli słabnie siła „starych motorów” wzrostu w Europie Środkowej, takich jak nieograniczona podaż taniej siły roboczej czy nieco mniej rygorystyczne normy środowiskowe. W celu utrzymania bezprecedensowego wzrostu, jaki obserwowaliśmy w ciągu ostatnich kilku dekad, musimy odkryć siebie na nowo – podkreślał w Davos Marek Lusztyn, prezes zarządu Banku Pekao. Jak dodawał, przed krajami regionu stoi teraz szereg wyzwań, na które muszą jak najszybciej odpowiedzieć. Najważniejsze z nich to m.in. negatywne trendy demograficzne, ryzyko zmniejszenia dostępności funduszy europejskich po 2020 r., a także niska wydajność pracy. – Kraje CEE powinny przekształcić swoje gospodarki zorientowane na pracowników w wysoce innowacyjny, oparty na wiedzy i technologii model. By tak się stało, konieczna jest zarówno automatyzacja procesów w celu zmniejszenia presji na rynek pracy i poprawy efektywności, ale także szeroko pojęta digitalizacja sektora prywatnego i publicznego – zaznaczył Marek Lusztyn. W nowym modelu gospodarki krajów regionu, zdaniem prezesa Pekao, należy również położyć większy nacisk na badania i rozwój oraz promocję i wsparcie ekspansji zagranicznej firm, które mają szansę stać się globalnymi championami.

Zgodnie z analizami ekspertów firmy doradczej McKinsey, którzy zaprezentowali w Davos wyniki analiz dotyczących potencjalnego modelu rozwoju Europy Środkowej, kraje regionu muszą skoncentrować się na nowych czynnikach wzrostu, wykorzystując swoje naturalne atuty. Analiza McKinsey pokazuje, że aż 51 proc. działań w miejscu pracy w Europie Środkowej można potencjalnie zautomatyzować zaledwie w ciągu najbliższych 10 lat. Wykorzystując znane nam technologie możemy złagodzić presję na rynek pracy, zwiększyć produktywność i wzrost PKB, ale także spowodować znaczną zmianę popytu na umiejętności i strukturę zatrudnienia.

Kapitał ludzki to bez wątpienia jedna z największych przewag konkurencyjnych regionu Europy Środkowo-Wschodniej, gdy mówimy o potrzebie transformacji naszego modelu gospodarki. To właśnie te kraje mogą pochwalić się lepszymi od przeciętnych wskaźnikami wykształcenia w zakresie przedmiotów ścisłych, relatywnie dużą pulą talentów
w dziedzinie technologii, inżynierii, matematyki oraz sektorze ICT. Oczywiście, aby odpowiednio wykorzystać ten potencjał, kraje regionu – w tym Polska – muszą wykonać jeszcze sporo pracy.

– Płynne przejście do gospodarki opartej na wiedzy będzie wymagało spełnienia szeregu warunków, takich jak zapewnianie odpowiedniego poziomu wykształcenia
i umiejętności technologicznych. To oznacza konieczność wprowadzenia szeregu zmian, choćby w systemie edukacji, w zakresie przyciągania zagranicznych talentów, a także przeciwdziałania odpływowi najzdolniejszych pracowników z kraju – powiedział Marek Lusztyn.

Innym ważnym wyzwaniem w tym zakresie będzie również zapewnienie źródeł finansowania oraz stworzenie odpowiedniego otoczenia regulacyjnego, które z jednej strony umożliwi wdrażanie innowacyjnych technologii, a z drugiej będzie stymulować przedsiębiorców do ich poszukiwania.

Kraje Europy Środkowo-Wschodniej, by osiągnąć sukces i skutecznie zmienić model swojej gospodarki, mogą i powinny wykorzystać również swoje położenie geograficzne, dynamiczny rozwój infrastruktury, czy łatwość wdrażania nowych technologii cyfrowych w stosunku do krajów starej UE. Najlepszym przykładem może być polski sektor bankowy, który jest liderem cyfrowej transformacji sektora w Europie. Jak zgodnie podsumowują uczestnicy debaty, to właśnie cyfryzacja i wdrażanie nowych technologii będą kluczem do ewentualnego sukcesu naszego regionu. Według danych McKinsey, dzięki wykorzystaniu potencjału cyfryzacji PKB Europy Środkowej mógłby zwiększyć się o 200 mld EUR w ciągu kolejnych pięciu lat.

W tym scenariuszu cyfryzacja oznaczałaby dodatkowy punkt procentowy wzrostu PKB każdego roku. Cyfrowa gospodarka regionu może wzrosnąć z 6,5 proc. PKB dzisiaj do 16 proc. PKB do 2025 r.

W organizowanej przez Bank Pekao debacie wzięli udział: ambasador USA w Polsce Georgette Mosbacher; odpowiedzialny za finanse i strategię wiceprezes OTP Bank László Bencsik; członek zarządu Adris Grupa Marko Remenar; prezes GPW Marek Dietl; Jurica Novak, partner zarządzający w McKinsey & Company; prezes PZU Paweł Surówka; szef rady nadzorczej Ten Square Games, Maciej Zużałek; prezes i założyciel spółki Netguru Wiktor Schmidt.