Działania z zakresu HR bywają przez pracodawców traktowane jako koszt. Wydatki, jakie są z nimi związane, łatwo wyliczyć, z kolei korzyści bywają ulotne i trudno mierzalne. Dlatego warto, żeby każdy dział HR dbał o dane, które są uzasadnieniem biznesowym jego działalności. Jednym z istotnych i stosunkowo łatwo mierzalnych zadań HR jest prowadzenie rekrutacji. Weryfikowanie skuteczności podejmowanych działań ułatwiają wskaźniki efektywności. Ich wyniki mogą mieć istotne przełożenie na kwestie budżetowe. Poza tym tempo rekrutacji przekłada się na rentowność firmy, co jest kluczowe, jeśli chodzi o działalność przedsiębiorstwa.

Rentowność jest jednym z najważniejszych parametrów odzwierciedlających efektywność działań w firmie. Wykazuje, czy przedsiębiorstwo jest odpowiednio zarządzane oraz czy posiada zasoby, które umożliwiają realizację założeń biznesowych. Im wyższy jest poziom rentowności, tym lepsza sytuacja finansowa firmy. Wyliczanie tego wskaźnika ma na celu powiązanie wyniku finansowego z przychodami ze sprzedaży, posiadanymi zasobami oraz kapitałem własnym. Mimo że jest to wskaźnik stricte biznesowy, może mieć przełożenie na motywację pracowników. Źle zarządzana, nierentowna firma będzie negatywnie wpływać na poczucie sprawczości pracowników. Co za tym idzie, jeśli dane stanowisko jest rentowne, oznacza, że przynosi ono korzyści dla biznesu, co wpływa pozytywnie na ocenę własnej pracy przez pracownika. Jeśli rentowne nie jest, może przyczyniać się do frustracji zatrudnionego, powodować poczucie bezsensu i obawę przed zwolnieniem.

Rekrutacja jest procesem, który wpływa na realizację przez firmę jej celów i planów strategicznych. Wydłużające się procesy rekrutacyjne powodują, że przedsiębiorstwo może nie być w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań bądź pracownicy będą zmuszeni realizować nadgodziny. Dodatkowo prowadzenie procesu rekrutacyjnego powoduje koszty związane z zaangażowaniem zespołu, promocją ogłoszeń, ewentualnym wsparciem firm zewnętrznych. Dlatego prowadzenie efektywnych działań w tym zakresie jest kluczowe. Jednocześnie rekrutacje stanowią w ostatnich latach spore wyzwanie. Ambicje pracodawców w Polsce są duże i wykazują oni sporą aktywność w tym obszarze. Zgodnie z Raportem Płacowym 2019^[1], ukazującym trendy panujące na rynku pracy, aż 87% firm planuje zwiększyć zatrudnienie. Znaczna większość z nich (59%) planuje zatrudnić pracowników stałych. Jednocześnie aż 91% spodziewa się trudności związanych z pozyskaniem nowych członków zespołu. Według pracodawców problemy te będą wynikać z niedoboru odpowiednich kandydatów na rynku (49%), zbyt wysokich oczekiwań finansowych (28%) oraz rosnącej konkurencji między firmami (22%).

Taka sytuacja na rynku powoduje, że zmieniają się oczekiwania względem kandydatów. Wielu pracodawców przestało koncentrować się wyłącznie na umiejętnościach potencjalnych pracowników i większą wagę przywiązuje do ich postawy. Jest to zasadnicza zmiana, dzięki której elastyczni pracodawcy, szybko reagujący na zmiany otoczenia, wygrywają z konkurencją. Kolejnym elementem wspierającym efektywność procesów rekrutacyjnych jest onboarding pracownika. To, w jaki sposób przebiegnie, wpływa na to, czy nowy pracownik będzie zadowolony z podjętej decyzji czy jednak zrezygnuje. Jeśli okaże się odpowiednią osobą na odpowiednim stanowisku, szybko zacznie przynosić wartość firmie, a to oznacza zwrot z inwestycji, jaką jest zatrudnienie kolejnej osoby w firmie. Tego rodzaju działania powodują, że – pomimo zwiększenia kosztów związanych z płacami i świadczeniami pozapłacowymi –- rentowność firm nie spada. To zjawisko wynika ze wzrostu zysków, jakie wypracowuje przeciętnie pracownik^[2].

Chcąc podnieść efektywność procesu rekrutacji, można zastanowić się również nad takimi elementami, jak: skrócenie bądź udoskonalenie procesu rekrutacji, zmiana źródeł pozyskania nowych pracowników lub wprowadzenie działań wspierających pozytywny wizerunek pracodawcy wśród szukających pracy (tzw. employee experience). Teoretycznie w dobie rywalizacji o kandydatów o odpowiednich kompetencjach, audyty wewnętrzne procesu rekrutacyjnego i wprowadzanie udoskonaleń powinny być normą. Jednak rzeczywistość ukazuje, że wiele firm ma jeszcze sporo do zrobienia. Raport prezentujący trendy w 2019 roku wykazuje, że pracodawcy starają się usprawnić procesy rekrutacyjne poprzez wzmacnianie marki pracodawcy na rynku, organizowanie praktyk i staży w firmie oraz zacieśnianie współpracy z agencjami rekrutacyjnymi. Nieco rzadziej decydują się na rekrutowanie pracowników z zagranicy bądź z innych sektorów czy branż^[3].

Oczywiście, podobnie jak w przypadku innych procesów HR-owych, na efektywność rekrutacji ma wpływ bardzo wiele czynników. Co więcej, część z nich jest niezależna od woli czy umiejętności rekruterów, więc tym trudniej zarządza się tym procesem. Dlatego, aby mierzyć jego efektywność, warto ustalić pewne ogólne wskaźniki, które ukażą tendencje zmian – wzrost bądź spadek efektywności działań. Mogą to być takie wskaźniki, jak:

Efektywność poszczególnych kanałów rekrutacji

Wskaźnik ma na celu ukazanie, ilu kandydatów „przychodzi” z danego źródła. Jeśli mamy różnorodne narzędzia do wykorzystania, a różnice cenowe są spore, warto mierzyć ten element. Dzięki niemu będziemy wiedzieć, gdzie promować oferty na poszczególne stanowiska.

Atrakcyjność oferty

Jest to kolejny wskaźnik, który opiera się na liczbie zgłoszeń otrzymanych od kandydatów. W tym przypadku sprawdzamy stosunek liczby CV do liczby odsłon naszego ogłoszenia.

Jakość aplikacji

Jest to współczynnik zaakceptowanych kandydatów do liczby otrzymanych CV. Ważne jest, żeby jasno określić, co oznacza kandydat zaakceptowany. Czy jest to kandydat, któremu wysłaliśmy zadanie aplikacyjne, zaproszony na rozmowę czy też ten, którego zaprosiliśmy do współpracy.

Czas rekrutacji

Podobnie jak w przypadku mierzenia jakości aplikacji, czas rekrutacji jest wskaźnikiem umownym. Wymaga ustalenia, jaki punkt w czasie uznajemy za początek, a jaki za koniec procesu. Jeśli chodzi o jego rozpoczęcie, może to być moment zgłoszenia zapotrzebowania na pracownika, otrzymanie od osoby zlecającej wszystkich niezbędnych danych na temat procesu czy dzień publikacji ogłoszenia na www. Jeśli chodzi o zakończenie procesu, warto się zastanowić, czy powinien to być moment podpisania promesy, umowy czy też pierwszy dzień w pracy. Kolejną kwestią jest ustalenie, czy jako czas rekrutacji uznajemy liczbę dni roboczych czy też tydzień to 7 dni. Wszystkie te ustalenia są niezbędne ze względu na to, że ważne jest, żeby każdy w zespole znał je i stosował. Tylko w ten sposób możemy ze sobą porównywać wyniki.

Koszt rekrutacji

Jest to wskaźnik, który często uważany jest za kluczowy. W przypadku jego weryfikacji należy zastanowić się, jakie koszty są związane z procesem rekrutacyjnym. Na pewno jest to wynagrodzenie pracownika prowadzącego rekrutację, koszt publikacji ogłoszenia, koszt systemu ATS (applicant tracking system) wykorzystywanego w firmie, ewentualnie koszt agencji rekrutacyjnej, która wspiera proces. Warto pamiętać, że część ze wskazanych kosztów będzie wymagała uśrednienia ze względu na liczbę rekrutacji, jakie firma prowadzi w przeciągu miesiąca czy roku.

Employee experience

Poprzez prowadzenie ankiet z kandydatami uczestniczącymi w rekrutacji, jesteśmy w stanie sprawdzić, na ile prowadzony przez nas proces jest przyjazny dla kandydatów. Jest to bardzo ważna informacja dla całego działu, poszczególnych pracowników, ale i jednocześnie działanie pozytywnie wpływające na wizerunek pracodawcy. Warto, żeby ankieta umożliwiała ocenę punktową.

Liczba odrzuconych ofert przez kandydatów

Jest to procent wskazujący liczbę kandydatów, którzy zostali przez firmę zaproszeni do współpracy i nie zdecydowali się na jej podjęcie. Niestety liczba ta nie ukazuje przyczyn problemu, więc jej zastosowanie jest ograniczone. Dlatego jeśli wskaźnik będzie ujawniał, że kandydaci dość regularnie, mimo otrzymania oferty, nie podejmują z nami współpracy, warto dopytywać ich o przyczyny decyzji i archiwizować tego rodzaju informacje.

Współczynnik rotacji wśród nowo zatrudnionych

Warto sprawdzić, czy wysiłki działu rekrutacyjnego przynoszą oczekiwane rezultaty i nowe osoby współpracują z firmą dłużej niż trwa okres wdrożenia. Jeśli nowy pracownik zrezygnuje z pracy w trakcie lub po okresie wdrożenia, jest to znaczący koszt. Dlatego warto po czasie zweryfikować, (np. po 3, 6 i 12 miesiącach), czy nowo zatrudnieni nadal realizują usługi na rzecz firmy. Wysoki współczynnik może wskazywać potrzebę wprowadzenia zmian w procesie rekrutacji bądź onboardingu.

Średni staż pracy

Średni staż pracy nie jest bezpośrednio związany z rekrutacją, jednak jego niski poziom może ukazywać, podobnie jak współczynnik rotacji wśród nowo zatrudnionych, niską jakość procesu rekrutacyjnego. Co więcej, jeśli weźmiemy pod uwagę poziom stanowiska czy też wynagrodzenia, możemy zweryfikować, czy niski staż pracy jest problemem dotyczącym wszystkich pracowników czy też poszczególnych grup zawodowych, finansowych itd.

Jeśli chodzi o dobór KPI (key performance indicators), kluczowe jest odpowiedzenie sobie na pytanie, w jakim celu chcemy je mierzyć. Jeśli będziemy wykorzystywać zebrane wyniki do wprowadzania udoskonaleń w proces rekrutacji, onboardingu czy do prowadzenia rozmów z innymi działami oraz negocjacji, wówczas rzeczywiście warto zbierać takie dane i analizować zestawienia. Takie podejście jest szczególnie istotne w działach, które nie posiadają odpowiedniego ATS, wspierającego ich w analityce, gdyż gromadzenie danych będzie od nich wymagało czasu i skrupulatności. Jest to jednak inwestycja, która powinna się zwrócić, gdyż dobre wyniki dowodzą o wartości działu HR i jego wkładzie na rzecz rentowności firmy.

^[1]Raport Płacowy 2019 – Trendy na rynku pracy, Hays 2019.

^[2]https://wskaznikihr.pl/biblioteka/podsumowanie_raportu_wskaznikihr_2018_c4c21ba5.

^[3]https://www.hays.pl/cs/groups/hays_common/documents/digitalasset/hays_2078590.pdf

Rynek oświetlenia w Polsce od kilku lat dynamicznie się rozwija, a motorem tych zmian są m.in. globalne trendy, jak wzrost populacji, urbanizacja i zmiany klimatyczne. Wraz z nimi obserwujemy rosnące zapotrzebowanie na nowoczesne rozwiązania oświetleniowe, w tym przede wszystkim technologie LED oraz inteligentne systemy zarządzania oświetleniem LEDowym. Odpowiedzią na tę potrzebę są polskie produkty, które z powodzeniem zasilają nie tylko krajowy, ale i zagraniczny rynek. Rośnie także świadomość jakości naszych produktów i zainteresowanie nimi. Dowodem na to, są polskie targi oświetlenia, które każdego roku odwiedza nawet 1,5 tys. kupców i handlowców z całego świata. Co ciekawe, obok rodzimych marek coraz chętniej pojawiają się także zagraniczni wystawcy, dla których Polska stanowi nowy i atrakcyjny rynek zbytu.

Międzynarodowe szacunki wskazują, że do 2025 roku branża LED osiągnie nawet 95 proc. udziału w globalnym rynku oświetleniowym. Rosnąca popularność LEDowych rozwiązań wynika z wielu czynników rynkowych i technologicznych, ale jednym z kluczowych aspektów jest poprawa efektywności energetycznej, która stanowi główny cel polityki energetycznej Unii Europejskiej „Europa 2020”. Strategia ta zakłada dążenie do osiągnięcia 20 proc. wzrostu w efektywnym wykorzystaniu energii – co przekłada się na wdrożenie istotnych zmian, również w oświetleniu. Jeżeli weźmiemy pod uwagę również kwestie modernizacji instalacji oświetleniowej w Europie, która obecnie ma więcej niż 25 lat, to prognozy dla branży mogą być obiecujące.

– Na pewno w najbliższych latach możemy się spodziewać dalszego rozwoju rynku oświetleniowego, który w dużej mierze będzie odbywał się pod szyldem energooszczędności, a także cyfryzacji, bo nie zapominajmy – obok globalnych trendów dotyczących technologii LED rozwijają się równie silne tendencje dotyczące koncepcji Internetu Rzeczy, rozwiązań dających możliwość personalizacji i sterowania oświetleniem tak, aby było ono jak najbardziej dostosowane do indywidualnych potrzeb użytkowników tzw. Human Centric Lighting, – czy Li-Fi, czyli rozwiązań, które umożliwiają przekazywanie danych za pomocą światła. Wszystkie te globalne trendy mają przełożenie w produktach, które oferują producenci zarówno krajowi, jak i zagraniczni podczas Targów Światło. Polski rynek pod tym względem jest bardzo atrakcyjny. Firmy z Europy i ze świata coraz częściej podejmują decyzję o tym, by pokazać swoje nowości podczas warszawskich targów oświetlenia, a zagraniczni kupcy przyjeżdżają na nasze wydarzenie, by zobaczyć polską ofertę wystawienniczą – mówi Kamilla Walicka, organizator Targów Światło.

Produkty made in Poland świecą na europejskich salonach

Tendencja rozwojowa rodzimego rynku oświetleniowego wynika także po części z rosnących przychodów z eksportu. Całkowita jego wartość stanowi około 40 proc. wartości rynku, a największym odbiorcą są kraje Unii Europejskiej – to ok. 80 proc. całego eksportu. To oznacza, że nasze produkty z powodzeniem konkurują na europejskich salonach. Ponadto zagraniczni kupcy każdego roku pojawiają się na targach Światło, by sprawdzać najnowszą ofertę polskich producentów.

– Każda kolejna edycja pokazuje, że zainteresowanie polskimi produktami rośnie i bardzo nas to cieszy, bo rodzime produkty konkurują nie tylko innowacyjnością, ale także stosunkiem ceny do jakości. Podczas targów zagraniczni kupcy mają tak naprawdę jedyną okazję, żeby zobaczyć potencjał polskiej branży oświetleniowej w takiej skali. Każdego roku gromadzimy kilkuset wystawców, którzy pokazują swoje topowe produkty – dodaje Kamilla Walicka.

Polska kusi zagranicznych producentów oświetlenia

Oprócz polskich marek, systematycznie zwiększa się także liczba zagranicznych wystawców oferujących atrakcyjne jakościowo i cenowo rozwiązania oświetleniowe. Debiutują marki z Rosji, Ukrainy, Niemiec, Czech, Rumunii, Chorwacji czy Turcji, ale także z Indii, Chin czy Korei Południowej, Algierii oraz Egiptu, które pokazują zarówno najnowsze rozwiązania typu LED, jak również systemy, które odpowiadają aktualnym, globalnym trendom.

– Polski rynek oświetleniowy został dostrzeżony już dawno i systematycznie zostaje uwzględniany w polityce biznesowej zagranicznych firm, co widzimy przy organizacji każdej edycji Targów Światło. Od kilku lat liczba zagranicznych wystawców systematycznie rośnie. W 2018 roku wzrost udziału zagranicznych firm wyniósł 9 proc. w stosunku do poprzedniego roku, a w roku 2019 było to już 13 proc. Zaledwie kilka miesięcy dzieli nas od 28. edycji wydarzenia, które odbędzie się w lutym, a już teraz mamy potwierdzone uczestnictwo firm, m.in. z Niemiec, Ukrainy, Litwy czy Korei Południowej. Każdego roku pojawiają się przedstawiciele nowych państw. Podczas ostatniej edycji mieliśmy ok. 13 000 odwiedzających, w tym ponad 1500 osób z zagranicy. Bardzo nas to cieszy, bo to oznacza, że stajemy się kluczowym centrum na mapie Europy, skupiającym polską i zagraniczną branżę oświetleniową, a także kluczowym graczem, jeżeli chodzi pokazywanie innowacji w tym sektorze – mówi Kamilla Walicka.

Według międzynarodowej firmy doradczej Savills, wartość transakcji inwestycyjnych na globalnym rynku nieruchomości za cały 2019 rok będzie nieco niższa od ubiegłorocznej, kiedy to wyniosła 1,8 bln dolarów, ale pomimo wzrostu niepewności makroekonomicznej może zbliżyć się do poziomu odnotowanego w roku 2017 (1,7 bln dolarów). W Polsce szacuje się, że rok na rynku inwestycyjnym zakończy się wynikiem niższym niż w rekordowym zeszłym roku, ale znacząco wyższym niż w 2017 roku.

Z najnowszej publikacji firmy Savills w ramach prowadzonego globalnego programu badawczego Impacts wynika, że rok 2018 był rekordowy pod względem aktywności inwestorów na światowym rynku nieruchomości, na którym wartość transakcji wyniosła 1,8 bln dolarów. Aktywność inwestycyjna spowolniła w pierwszym kwartale 2019 roku wskutek niepewności politycznej i ekonomicznej, ale w drugim przyspieszyła, dzięki czemu wolumen transakcji inwestycyjnych w ujęciu globalnym wzrósł w połowie roku do 810 mld dolarów i był tylko nieznacznie niższy od odnotowanego w analogicznym okresie w 2018 roku (840 mld dolarów).

Rasheed Hassan, dyrektor działu inwestycji międzynarodowych w firmie Savills, powiedział: „Pomimo nieznacznego zmniejszenia się wolumenów inwestycyjnych, wartości aktywów utrzymują się na stabilnym poziomie. Spadek ten nie jest spowodowany przez brak zainteresowania nieruchomościami, lecz przez ograniczoną podaż spełniających kryteria inwestycyjne aktywów generujących przychody, a to jest główną siłą napędową rynku – inwestorzy najczęściej decydują się na inwestycje długoterminowe, co w obecnej sytuacji przekłada się na zahamowanie ich aktywności. Wszystkie nieruchomości pojawiające się na rynku szybko znajdują nabywców, o ile ich ceny są na właściwym poziomie”.

Według Savills transgraniczne przepływy kapitału również spowolniły w pierwszej połowie 2019 roku, w którym były niższe o 20% w porównaniu z analogicznym okresem w roku 2018. Najbardziej zmniejszył się napływ kapitału pochodzącego z Europy – w pierwszym półroczu inwestorzy europejscy zainwestowali poza Europą 43,8 mld dolarów, co oznacza spadek aż o 26% w porównaniu z tym samym okresem rok wcześniej. Jednak w tym samym czasie wartość inwestycji z udziałem kapitału europejskiego w regionie Azji i Pacyfiku wzrosła o 67% – aczkolwiek z niskiego poziomu. Na ten region przypada obecnie 6% wszystkich zagranicznych inwestycji europejskich. Jak podaje firma doradcza Savills, wzrost ten wpisuje się w szerszy trend, ponieważ wolumen kapitału zagranicznego napływającego do krajów Azji i Pacyfiku wzrósł w pierwszym półroczu 2019 roku o 14% w porównaniu z pierwszą połową ubiegłego roku.

Sophie Chick, dyrektor działu badań globalnych w Savills, dodaje: „Poczucie niepewności gospodarczej na świecie utrzyma się w krótkiej i średniej perspektywie, co skłoniło MFW do obniżenia prognoz globalnego wzrostu gospodarczego na bieżący i przyszły rok. Jednak z drugiej strony stopy procentowe pozostaną na niskim poziomie lub nawet zostaną obniżone w niektórych krajach, a jednocześnie nie widać na rynku większych zagrożeń. Nieruchomości oferują inwestorom stosunkowo atrakcyjny zysk, dzięki czemu utrzymuje się na nie wysoki popyt”.

Michał Stepień, Associate w dziale doradztwa inwestycyjnego Savills w Polsce powiedział: „Pierwsza połowa 2019 roku na rynku inwestycyjnym w Polsce zakończyła się bardzo dobrym, drugim najwyższym w historii, wolumenem transakcji na poziomie około 2.8 mld euro. Pomimo sygnałów zwiastujących późną fazę cyklu koniunkturalnego w gospodarce światowej, aktywność na rynku nieruchomości pozostaje wysoka i wiele wskazuje na to, że siła, którą napędzany jest ten sektor w Polsce, jest na tyle duża, że w najbliższych miesiącach nie powinniśmy odczuć spowolnienia. Szacujemy, że bieżący rok zakończy się w Polsce wolumenem transakcji w przedziale 6,5-7 mld euro, nieco niższym niż w rekordowym 2018 roku (7.2 mld euro), ale z pewnością znacząco wyższym niż w 2017 roku (5.03 mld euro)”.

Należąca do międzynarodowej grupy kapitałowej spółka korzysta z usług wsparcia w obszarze sekretariatu. Organ podatkowy zajął stanowisko, że ponoszone przez nią z tego tytułu wydatki podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów w oparciu o art. 15e ust. 1 ustawy o CIT, z uwagi na zakwalifikowanie ich źródła do symbolu PKWiU, pod którym kategoryzuje się usługi podobne do usług wskazanych w art. 15e. Jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 6 sierpnia 2019 r.: „Takie postępowanie organu doprowadziło do naruszenia art. 14c § 2 O.p. bowiem zajęte stanowisko odnosiło się do hipotetycznych usług objętych określonymi symbolami PKWiU, a nie do usług, których zakres opisano w stanie faktycznym” (sygn. I SA/Gl 314/19).

Przepis art. 15e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że podatnicy nie mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kosztów: usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze, poniesionych bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych lub podmiotów mających miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową (Dz.U. 1992 nr 21, poz. 86, ze zm.). Organ podatkowy, wydając interpretację indywidualną, zawiera w niej ocenę zajętego przez wnioskodawcę stanowiska co do stanu faktycznego przedstawionego w tym wniosku. Jeśli ocena jest negatywna, organ wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926, ze zm.).

Optymalizacja kosztów i zwiększenie efektywności firmy

W 2017 r. w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej stworzono centrum usług wspólnych (dalej: CBS), którego zadaniem było świadczenie usług wsparcia dla 13 europejskich podmiotów grupy, w tym dla działającej na terenie Polski spółki z o.o. W obrębie CBS spółka korzysta z usług sekretariatu generalnego w takich obszarach jak: kształtowanie wizerunku firmy na zewnątrz, utrzymywanie kontaktów z sieciami medialnymi, opracowywanie komunikatów prasowych, zapewnienie prawidłowego obiegu korespondencji w firmie, a także zapewnienie obsługi prawnej czy tworzenie i wdrażanie polityk wewnętrznych. Spółka wystąpiła do organu podatkowego o potwierdzenie, że usługi te nie będą podlegały wskazanemu w art. 15e ustawy o CIT limitowaniu. Opisując szeroko rodzaj i charakter nabywanych usług sekretariatu, jednocześnie przyznała, że celem centralizacji usług wsparcia była optymalizacja kosztów i zwiększenie jakości i efektywności funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Organ zażądał PKWiU

Organ wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez przypisanie nabywanym od CBS usługom symboli Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: PKWiU). Spółka wskazała na trzy symbole: 69.10 PKWiU – Usługi prawne, 63.99 PKWiU – Pozostała działalność usługowa w zakresie informacji, gdzie indziej niesklasyfikowana, oraz 70.21.10 PKWiU – Usługi w zakresie stosunków międzyludzkich (ang. public relations) i komunikacji. Jednocześnie zaznaczyła, że symbole PKWiU obejmują szeroki zakres usług, stąd nie mogą być one wymiernikiem faktycznie nabywanych usług i winny być traktowane jedynie pomocniczo. Organ powinien oprzeć swą ocenę na rzeczywistym charakterze nabywanych przez spółkę usług. Spółka jako przykład podała zaszeregowanie niektórych usług sekretariatu do usług PR, które PKWiU klasyfikuje jako mieszczące się w zakresie doradztwa związanego z zarządzaniem, a spółka w rzeczywistości żadnych usług doradczych nie nabywa – jedynie wspomagające i operacyjne.

Jak podniosła spółka we wniosku o wydanie interpretacji: „Posługiwanie się wyłącznie klasyfikacją PKWiU bez uwzględnienia informacji, jakie usługi są faktycznie świadczone, mogłoby prowadzić do uznania, że Spółka nabywa świadczenia o charakterze doradczym bądź zarządczym, co nie odzwierciedla faktycznego charakteru usług świadczonych przez CBS” (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 6 lutego 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.579.2018.1.SG).

Kategoryzacja PKWiU przesądziła

Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem spółki, że pierwsze z dwóch usług zakwalifikowanych przez spółkę jako „Usługi prawne”, a także „Pozostała działalność usługowa w zakresie informacji, gdzie indziej niesklasyfikowana” nie będą objęte wyłączeniem art. 15e ustawy o CIT, gdyż mają różny cel i zakres od usług wskazanych w tym przepisie. Natomiast przepis ten znajdzie zastosowanie do usług sekretariatu, którym przypisano symbol 70.21.10 PKWiU. Zdaniem organu w dziale 70 PKWiU zostały sklasyfikowane usługi doradztwa, a „Wg definicji Słownika Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) doradztwo to: „udzielanie fachowych porad”, trudno przyjąć, iż w realiach współpracy gospodarczej świadczenie odpłatnych usług wsparcia przez inny podmiot, nie wiąże się faktycznie z udzielaniem fachowych porad z jego strony opartych na ewentualnej wiedzy, doświadczeniu i kompetencjach biznesowych” (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.579.2018.1.SG).

Uzasadniając swą decyzję, organ zaprzeczył sam sobie

W wydanej interpretacji Dyrektor KIS poinformował jednocześnie, że wydał ją na podstawie klasyfikacji przedstawionej przez spółkę, podkreślając, że interpretacja nie rozstrzyga, czy wnioskodawczyni prawidłowo przypisała klasyfikację do przedstawionych we wniosku usług. Dokonując wykładni językowej art. 15e, wskazał, że: „Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności” (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.579.2018.1.SG). Tym samym organ zaprzeczył prawidłowości wydanej przez siebie interpretacji, odkodowując rodzaj usługi na podstawie jej nazwy wskazanej za pośrednictwem PKWiU przez spółkę na jego żądanie, zamiast w oparciu o rzeczywisty jej charakter, a opisany przez spółkę we wniosku o wydanie interpretacji.

Zasadnie wskazał i sam się nie zastosował

WSA w Gliwicach przychylił się do skargi wniesionej przez spółkę na interpretację organu. Jak orzekł, postępowanie interpretacyjne powinno być prowadzone w granicach wyznaczonych przez art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, czyli w granicach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Natomiast w niniejszej sprawie organ wydał interpretację jedynie w oparciu o klasyfikację PKWiU, a symbol PKWiU nie może zostać uznany za element stanu faktycznego. Dlatego też wydał ją na podstawie ustaleń wykraczających poza stan faktyczny przedstawiony we wniosku spółki.

„…organ interpretacyjny wprawdzie zasadnie wskazał, że na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności, w rezultacie czego o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności. Jednakże nie zastosował się do tego wymogu i nie przeanalizował treści czynności opisanych przez stronę szczegółowo we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji. Skupił się na podanych przez stronę symbolach PKWiU (…) Takie postępowanie organu doprowadziło do naruszenia art. 14c § 2 O.p. bowiem zajęte stanowisko odnosiło się do hipotetycznych usług objętych określonymi symbolami PKWiU, a nie do usług, których zakres opisano w stanie faktycznym” (wyrok WSA w Gliwicach z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 314/19).

Błędy urzędników zagrażają bezpieczeństwu firmy

Prowadzenie przedsiębiorstwa wiąże się z codziennym ryzykiem, jakie obarcza działalność gospodarczą. Okazuje się, że jednym z najpoważniejszych dla niego zagrożeń mogą być organy administracji skarbowej, narażając swoją nieznajomością prawa podatkowego na nieuprawnione uszczuplenie majątku firmy. Oczywiście przedsiębiorcy, jak w powyższym przykładzie, mogą dochodzić ochrony swych praw przed sądem, ale nie to powinno zaprzątać ich głowy, a zapewnienie rentowności i rozwoju prowadzonego biznesu. W procesach tych przedsiębiorcy mogą rzecz jasna korzystać z usług kancelarii prawnych, radców i doradców podatkowych, i innych specjalistów, ale nie zmienia to faktu, że w obliczu takich działań organów prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce obarczone jest poczuciem sporej niepewności – zarówno prawnej, jak i majątkowej, bo błędne decyzje urzędników mogą zagrozić bezpieczeństwu finansowemu firmy.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

„Pakt dla przedsiębiorców” to kolejna gospodarcza obietnica, złożona na finiszu kampanii wyborczej. Gdyby zapytać przedsiębiorców, czego oczekują od rządu i polityków, zapewne odpowiedzieliby: „stabilności i przewidywalności”. Deklaracji, strategii, konstytucji – tego wszystkiego jest pod dostatkiem. Brakuje normalności.

Nie jest misją Pracodawców RP włączanie się w polityczną debatę oraz ocenę programów i koncepcji lansowanych przez poszczególne partie. Trzeba jednak oceniać, jakie mogą być społeczno-gospodarcze konsekwencje tych propozycji.

W minionym tygodniu najbardziej oczekiwaną deklaracją polityczną dla przedsiębiorców była koncepcja Prawa i Sprawiedliwości, co ze względu na przewodzenie tej partii w przedwyborczych sondażach jest w pełni zrozumiałe. Przedstawił ją na konwencji w Katowicach Premier Mateusz Morawiecki, nadając jej tytuł „Pakt dla przedsiębiorców”. Pakt ów zawiera kierunkowe postanowienia w odniesieniu do spraw ważnych z biznesowego punktu widzenia.
I tak – zadeklarowano: zmniejszenie o 500 zł miesięcznie składki do ZUS dla mikro- i małych przedsiębiorstw (działania chyba niesłusznie nazwanego 500+, bo jest raczej -500), zwiększenie do 2 milionów euro limitu przychodów dla tzw. ryczałtowców, utrzymanie zryczałtowanej płatności składek do ZUS, zwiększenie limitu przychodów dla obniżonej stawki CIT wynoszącej 9 proc., a także zapowiedziano przeznaczenie 1 miliarda złotych na nowe inwestycje w strefach ekonomicznych.

Te deklaracje zapewne studzą emocje i są w dużej mierze odbierane jako ruch w dobrym kierunku, ale niestety nie niwelują wszystkich trosk przedsiębiorców. Nadal mają oni złe przeczucia co do swoich długookresowych zobowiązań, choćby związanych z koniecznością sfinansowania bardzo szybkiego – niespotykanego dotąd – wzrostu płacy minimalnej oraz rosnących wraz nią zobowiązań na rzecz ZUS i Pracowniczych Programów Kapitałowych. Co więcej, przedsiębiorcy obawiają się też wzrostu swoich biurokratycznych obowiązków i kosztów z tym związanych, choćby tych dotyczących księgowości i przeliczania składek w zależności od przychodu i dochodu firmy. Wszak zapowiedziana ulga o 500 zł w składce ZUS dotyczyć będzie tych, którzy spełnią jednoznaczne kryteria – przychody do 10 tys. zł miesięcznie i dochód – do 6 tys. zł miesięcznie. I trzeba te kryteria wypełnić jednocześnie. Jak zwykle w sprawach podatkowych – dowód, czyli wykazanie się spoczywa po stronie podatnika. Po stronie skarbówki – kontrole i sankcje.

Niestety – Premier nie wskazał też żadnych działań i rozwiązań w odniesieniu do obowiązującego ciągle jeszcze limitu 30-krotności. Pozostanie (co byłoby dobrym rozwiązaniem, wspieranym aktualnie przez 55 organizacji pracodawców), czy zostanie zniesiony, jak to zapowiedziano w projekcie budżetu na 2020 rok? Premier przemilczał tę kwestię, ale media ciągle nawiązują do wewnątrzrządowych kontrowersji w tym zakresie, dowodzących, że w Zjednoczonej Prawicy nie ma konsensu w tej sprawie. Taka sytuacja musi dziwić i rodzić podejrzenia, że przysłowiowa „kropka nad i” zostanie postawiona po 13 października, gdy na wynik wyborów parlamentarnych oddziaływać już nie będzie.

A sprawa jest ważna. Zniesienie limitu 30-krotności może mieć wielorakie skutki. Z pewnością wzrosną wpływy do ZUS, ale zdaje się, że wyczerpuje to listę potencjalnych korzyści. Natomiast po stronie „plusów ujemnych” (jak mawiał klasyk) negatywnych skutków takiego pociągnięcia byłoby znacznie więcej. Zapewne trzy okoliczności są tu najważniejsze. Po pierwsze, w przypadku zniesienia limitu rośnie quasi-opodatkowanie zarówno pracowników, jak i pracodawców. Chodzi oczywiście o wysokie składki na ZUS. A to w konsekwencji, i to jest okoliczność druga, może doprowadzić do istotnych zakłóceń, wręcz erozji, w funkcjonowaniu ZUS. Zakładu nie będzie w przyszłości stać na wypłatę bardzo wysokich świadczeń emerytalnych, adekwatnych do wniesionych składek. Naruszy to zasady społecznej solidarności i elementarnej uczciwości państwa wobec obywateli. I wreszcie okoliczność trzecia, której zaistnienie jest wysoce prawdopodobne. Sama zapowiedź, a już zwłaszcza zniesienie limitu, zadziała jak miecz Damoklesa. Mało kto podejmie trud przebudowy własnej firmy na innowacyjny kombajn. Nie będzie się opłacało zatrudniać wysokokwalifikowanych fachowców, wysoko opłacanych jednocześnie, bo zwiększy to zusowskie opłaty i inne obciążenia. W ślad za tym, już niedługo zabraknie tych fachowców, bo wyjadą z kraju – szukać bardziej przyjaznych miejsc zatrudnienia, umożliwiających im wysoką, osobistą akumulację finansową. Tymczasem Premier zapowiedział zmianę charakteru polskiej gospodarki na innowacyjną właśnie, z wyższą niż do tej pory wartością dodaną. Ciekawe jest, że tę skąd inąd słuszną koncepcję powiązał ze wzrostem płacy minimalnej. To tak, jakby właśnie najniżej zarabiający, o najniższych kwalifikacjach jednocześnie, wykonujący z reguły prace proste (acz bardzo potrzebne) mieli nadać naszej gospodarce innowacyjny impuls. Jeśli jednak chcemy wypracować wyższą wartość dodaną, to jednak musimy mentalnie pogodzić się z dużym zróżnicowaniem struktury płac i nierównościami w tym zakresie. Innej drogi nie ma.

Z „Paktu dla przedsiębiorców” na uwagę zasługuje jeszcze jedna propozycja. I to taka, gdzie utrzymano status quo – zryczałtowana składka na ZUS. Naliczana od 60 proc. przeciętnego, prognozowanego nota bene, wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Już nie chodzi o to, że wraz ze wzrostem minimalnej płacy wzrośnie także przeciętne wynagrodzenie, nawet nie rzecz w tym, iż to przeciętne wynagrodzenie nie jest wielkością rzeczywistą, a tylko prognozowaną i tym samym może podlegać, delikatnie rzecz nazywając, różnym estymacjom. Rzecz przede wszystkim w tym, że nijak się ma ona do przychodów czy dochodów przedsiębiorców. Tymczasem na początku prac nad budżetem na 2020 rok w Radzie Dialogu Społecznego (maj/czerwiec br.) przedstawiciele Ministra Finansów informowali o toczących się pracach nad gruntowną reformą systemu podatkowego. Zapewne wypracowano niewiele nowości i stąd kolejne, proste powielenie absurdalnego, umownego mechanizmu mającego niezbyt wiele ze społeczną gospodarką rynkową.

Nie sposób także przemilczeć jeszcze jednej ważnej kwestii, którą wszystkie partie polityczne skwapliwie pomijają. Co się w przyszłości wydarzy, jeśli dziś przedsiębiorca będzie korzystał z tzw. małego ZUS-u, dwuletniej „Ulgi na start”, czy późniejszych składek, preferencyjnie dziś potraktowanych? I co będzie, jeśli przedsiębiorcy nie będą w ogóle musieli wpłacać jakichkolwiek obowiązkowych składek na ZUS? Mało który z nich, będąc zauroczonym doraźnymi korzyściami, zapyta o swoją przyszłą emeryturę. Odpowiedź jest banalna – będzie to emerytura minimalna, niewiele mająca wspólnego z uzyskiwanymi dziś przez przedsiębiorców dochodami. Organy państwa, w tym przede wszystkim rząd, powinny o tym rzetelnie informować i uprzedzać. Jeśli tego nie czynią, podważają zaufanie do instytucji państwa. A w takiej sytuacji trudno nam będzie razem budować i powiększać kapitał społeczny, tak niezbędny jako siła motoryczna rozwoju. Szukając ułatwień i zachęt dla przedsiębiorców może warto zatem rozważyć koncepcję nie pomniejszania takich czy innych składek na ZUS i ubezpieczenia zdrowotne, ale skonfigurować, zależnie od dochodu i stopy oszczędności każdego z przedsiębiorców, system dopłat – choćby takich, jakie w ramach PPK otrzymują od Skarbu Państwa pracownicy zatrudnieni na umowach o pracę.

Czy „Pakt” trafia w oczekiwania przedsiębiorców? Częściowo z pewnością tak, jednak nie w całości. Gdyby zapytać ich, czego oczekują od polityków i rządu, odpowiedzieliby pewnie sarkastycznie, a może wręcz pytaniem: „Kiedy wreszcie będzie normalnie – stabilnie i przewidywalnie? Przyjaźnie dla przedsiębiorców?”. I chyba nie ma konkretnej odpowiedzi na te oczekiwania.

Dr Leszek Juchniewicz, główny ekonomista Pracodawców RP.

Jak mówił Alvin Toffler: „zmiany to proces, poprzez który przyszłość wchodzi w nasze życie”. Żyjemy w świecie, gdzie zmiany zachodzą coraz dynamiczniej, wpływając zarówno na naszą codzienność, jak i perspektywę dalekiej przyszłości.

Zmiany, które jeszcze kilkanaście lat temu mogły wydawać się scenariuszem filmu z gatunku science-fiction, zachodzą coraz szybciej, zmieniając nasze otoczenie i funkcjonowanie. Są coraz bardziej nieprzewidywalne i coraz bardziej złożone. Technologia napędza postęp, a nowe technologie pozwalają nam sięgać po coraz więcej. Proces technologicznej ewolucji, a właściwie 4 rewolucji przemysłowej trwa w najlepsze, na zawsze zmieniając świat, w którym żyjemy. Pojęcie rewolucja może być mylące, ale jest terminem używanym przez większość historyków do opisu zmian technologicznych zachodzących w świecie.

Przemysłowa (R)ewolucja

Pojęcie „rewolucja przemysłowa” zostało spopularyzowane w XVIII wieku, w czasach, gdy szerokie zastosowanie znalazł wynalazek pompy wodnej napędzanej silnikiem parowym. Po raz pierwszy na szeroką skalę zamiast siły ludzkich mięśni pracę wykonywały maszyny. Wynalazcą maszyny parowej był James Watt, który również spopularyzował określenie „rewolucji przemysłowej”. Za początek drugiej rewolucji przemysłowej wymienia się natomiast wprowadzenie elektryczności i wykorzystanie ropy naftowej jako surowca zasilającego transport i przemysł. Trzecią rewolucją przemysłową określamy czas w którym główną rolę odegrał układ półprzewodnikowy. Dzięki niemu rozwinęła się komputeryzacja i dalsza automatyzacja przemysłu. Dziś, w dobie czwartej rewolucji przemysłowej, głównymi filarami tempa rozwoju są tzw. Internet Rzeczy, Big Data i Sztuczna Inteligencja. Technologie te zwiększają możliwości kontroli, analizy, prognozowania i efektywności procesów produkcyjnych, sprzedażowych i technologicznych.

Inteligentne maszyny

Maszyny potrafią komunikować się ze sobą, wysyłając między sobą informacje, przyjmując polecenia i kontrolując własną pracę. Dzięki zaawansowanym algorytmom komputery są w stanie w stanie wykonywać wirtualne testy, analizować dane i szukać optymalnych rozwiązań, automatycznie wprowadzać poprawki i co najważniejsze prawidłowo i szybko reagować na zmiany. Przemysł 4.0 zmienia działania branży farmaceutycznej – pozwalając na skuteczniejsze i szybsze wynalezienie nowych, coraz skuteczniejszych farmakoterapii. Firmy z branży finansowej natomiast dzięki wykorzystaniu sztucznej inteligencji zoptymalizowały zarządzanie ryzykiem, co znacznie usprawniło proces sprzedaży i obsługi produktów. To właśnie branża finansowa najchętniej inwestuje w rozwiązania z zakresu sztucznej inteligencji wdrażając coraz to nowsze rozwiązania takie jak chatboty, systemy identyfikacji i weryfikacji biometrycznej, czy tzw. wirtualne oddziały.

W najbliższym czasie sztuczna inteligencja znajdzie zastosowanie w bankowości, finansach i e-commerce. Jedną z firm, która opiera swoją działalność na wykorzystaniu zdobyczy AI, jak big data czy machine learning (uczenie maszynowe) jest AIQLABS. Przedstawiciele aiqlabs.pl stwierdzają zgodnie, że postępująca cyfryzacja usług to najlepszy sposób by wychodzić naprzeciw zmieniającym się potrzebom klientów i wkrótce, będziemy obserwować wzrost zainteresowania sektorem internetowych płatności i usług finansowych.

SuperGrosz.pl

Niemal każdy z nas w swoim zawodowym życiu miał okazję wziąć udział w imprezie firmowej lub wyjeździe integracyjnym. Przyjeżdżamy na miejsce, dobrze się bawimy, korzystamy z licznych atrakcji. Jesteśmy zachwyceni oprawą, występami artystycznymi towarzyszącymi wydarzeniu czy chociażby cateringiem. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę, że za taką imprezą stoi często cały sztab ludzi z profesjonalnej agencji eventowej. Dziś rozmawiamy z Michałem Kosiołem, wspołwłaścicielem agencji eventowej Argentum Event (https://www.argentum-event.pl ), który przybliży nam co nie co jak wygląda życie firmy organizującej wydarzenia.

Jak zainteresowałeś się organizacją eventów?

Organizacją wydarzeń i wyjazdów interesowałem się od praktycznie odkąd pamiętam, zawsze również chciałem mieć swój własny biznes. Bardzo dużo podróżuję, sama organizacja wszystkiego na własną rękę sprawia mi bardzo dużo przyjemności. Dodatkowo już od lat szkolnych działałem aktywnie przy organizacji różnego rodzaju wydarzeń, z czasem świat eventów pochłaniał mnie co raz mocniej. Już wtedy wiedziałem, że to jest to co chcę robić w życiu. Organizować eventy. Stąd też pomysł, by założyć własną agencję, co też 10 lat temu zrobiliśmy z moim przyjacielem, Jarkiem Gawlińskim.

Czy istnieją stereotypy na temat wybranego przez Ciebie zawodu?

Tak, i to całkiem sporo. Ten najpopularniejszy to taki, że ludziom wydaje się, że cały czas imprezujemy i dobrze się bawimy. Mało kto zdaje sobie sprawę, że to naprawdę ciężka praca, która wymaga często wielu wyrzeczeń. Oprócz tego, że spędzamy masę czasu w biurze przygotowując wszystko na event naszego klienta, to na realizacje często wyjeżdżamy w środku nocy, a do domów wracamy rankiem następnego dnia.

Wiele osób również z hasłem „event” automatycznie kojarzy catering i paintballa i wydaje im się, że tym się właśnie zajmujemy, co dla mnie osobiście jest dość zabawne. Tymczasem nasza codzienność to naprawdę duże produkcje z dużymi budżetami, często bardzo skomplikowane i korzystające z najnowszych rozwiązań technologicznych. Organizacja na wysokim poziomie jubileuszu firmowego, otwarcia fabryki, pikniku czy choćby integracji angażuje zazwyczaj ogrom ludzi, firm, czasu i pracy.

Jaki był najtrudniejszy event jaki do tej pory zorganizowałeś?

Była to duża impreza sportowa na zlecenie jednej z instytucji finansowych. Wydarzenie było otwarte dla wszystkich chętnych, a oprócz kompleksowej organizacji całości odpowiedzialni byliśmy także za promocję w mediach, materiały promocyjne i współpracę ze sponsorami i innymi instytucjami wspomagającymi. Klient był bardzo wymagający i szczegółowy. Wszystko wyszło bardzo dobrze, ale mnie osobiście kosztowało to bardzo wiele zdrowia.

A jaki event zapisał się szczególnie w Twojej pamięci?

Myślę, że warto wyróżnić serię dużych eventów w całej Polsce, które firma telekomunikacyjna zleciła nam na samym początku naszej działalności. Dla doświadczonej agencji byłoby to duże wyzwanie, a my dopiero zaczynaliśmy. Zostaliśmy z marszu rzuceni na głęboką wodę i była to dla nas wielka przygoda. Śmiało mogę powiedzieć, że to był moment przełomowy w życiu Argentum Event. Zaangażowaliśmy się na 120%, wszystko wyszło idealnie, a klient kontynuował z nami współpracę jeszcze kilka lat z rzędu.

Opowiedz nam o swojej agencji, Argentum Event.

Tak jak wspominałem, firmę eventową założyłem razem z moim przyjacielem, Jarkiem. Niedługo minie nam już 10 rok współpracy, co uważam za nasz wspólny sukces. Obecnie nasza agencja prężnie się rozwija. W sierpniu kolejny już rok z rzędu zmieniliśmy biuro, bo poprzednie było już za małe. Struktura Argentum Event cały czas się rozrasta. Mamy świetnych Senior Event Menagerów, którzy prowadzą najbardziej skomplikowane projekty i pomagają nam również rozwijać firmę. Mamy też zespół doświadczonych i sprawdzonych Event Menagerów, którzy poradzą sobie z każdym projektem. Do pomocy mają obiecujących Junior Event Managerów, którzy już niebawem będą na tyle doświadczeni, że będą mogli samodzielnie realizować swoje wydarzenia.

Nasza oferta również ciągle się powiększa. W naszym portfolio mamy kilkadziesiąt imprez tematycznych i scenariuszy team-buildingowych. Organizujemy pikniki firmowe, jubileusze, wyjazdy integracyjne w Polsce i za granicą, bankiety, otwarcia oraz konferencje. W zasadzie nie ma takiego eventu, którego nie bylibyśmy w stanie zrealizować. Posiadamy bogate doświadczenie, pracują dla nas najlepsi technicy, podwykonawcy, animatorzy, konferansjerzy i DJ’e. Do tego nasze własne zaplecze techniczne jest na tyle obszerne, że nie musimy martwić się o sprawne realizacje.

Ciągle się rozwijamy i przemy do przodu. Chcemy być najlepsi w naszym fachu.

Czy kierowanie agencją eventową jest ciężkie?

Jest to świetna przygoda, ale też duże wyzwanie ze względu na mnogość aspektów temu towarzyszących. Prowadząc agencję trzeba być przygotowanym na wiele nieprzewidywalnych sytuacji. Zdarza nam się organizować 8 eventów w tym samym dniu i trzeba umieć skoordynować ludzi, ekipy techniczne, animatorów itp. Do tego konieczne jest zadbanie o marketing, administracje, księgowość i wszelkie inne aspekty prowadzenia biznesu. O wielu rzeczach nie miałem pojęcia i musiałem się ich nauczyć od zera. Ale satysfakcja jest. Nie wyobrażam sobie, bym mógł teraz robić coś innego.

Największe napotkane do tej przeszkody na drodze do rozwoju firmy to?

Czasem mocno we znaki daje się sezonowość tego biznesu. Polega to na tym, że mamy kilka miesięcy w roku, gdzie praktycznie nie ma nas w domach, bo tyle się dzieje. Następnie przychodzą momenty, w których dzieje się zdecydowanie mniej. Po czym znów przychodzi magiczny moment boom, gdzie odzywają się wszyscy na raz. Można się do tego jednak przyzwyczaić.

Niewątpliwe minusem jest również papierologia i formalności. Nawet najbardziej cierpliwym osobom może zdarzyć się wówczas mieć dość. Szczególnie, gdy po raz kolejny coś na fakturze się nie zgadza, albo jakiś wniosek wraca, bo przecinek jest nie tam, gdzie trzeba. Ale to problem chyba każdego biznesu.

Tak zupełnie na koniec. Jakie cechy musi posiadać osoba, która chce zostać event managerem?

Długo by wymieniać, bo jest to wbrew pozorom bardzo ciekawy i obszerny temat. Nie każdy się do tego nadaje, o czym mieliśmy okazję boleśnie się przekonać na przestrzeni lat. Przede wszystkim bardzo ważne jest pozytywne podejście do życia i świata. Co za tym idzie taka osoba musi lubić ludzi i kontakt z nimi. Komunikatywność to podstawowa cecha, gdyż w tej branży pracuje się z różnymi ludźmi niemal codziennie. A jak wiadomo, niektórzy klienci potrafią być mili, ale trudni.

Następnie dochodzi odporność na stres. Praca w charakterze event managera jest bardzo wymagająca i na takiej osobie spoczywa czasem ogromna odpowiedzialność. Szczególnie, gdy organizujemy wydarzenie na kilka tysięcy osób dla ogromnej korporacji, nerwy trzeba umieć utrzymać na wodzy. Do tego dochodzi kreatywność. Czasem trzeba wymyślić coś na szybko już w trakcie trwania eventu, aby sprostać oczekiwaniom i zmieniającej się sytuacji.

Perfekcjonizm, dokładność i zorganizowanie także będą przydatnymi cechami w tej pracy. Każdy event to kilkanaście, czasem kilkadziesiąt zmiennych elementów, które trzeba umiejętnie ze sobą połączyć, by wszystko zagrało tak jak należy. Nie każdy to potrafi.

Kool2Play, warszawski gamedeveloper, zakończył wybór doradców w procesie wejścia na NewConnect. Autoryzowanym Doradcą spółki została Kancelaria Adwokacka Kramer i Wspólnicy, która będzie odpowiedzialna za wprowadzenie akcji spółki do obrotu publicznego. Firma podpisała również umowę z Vestor Dom Maklerski S.A., ktory zajmuje się oferowaniem akcji spółki.  Ambicją studia jest debiut na NewConnect w I połowie 2020 r.

– Proces jest bardzo zaawansowany. Zbiega się on z potępem prac nad Uraganem, naszą obecnie flagową produkcją. Trwają intensywne prace nad wersją hands-on, która w październiku lub listopadzie będzie rozsyłana do wybranych influencerów. Aktualnie w  produkcji są trzy levele: Warszawa, Nowy Jork i Barcelona.- mówi Macin Marzęcki, prezes Kool2Play. Na podstawie tej wersji gry tworzony jest równolegle oficjalny trailer, który będzie upubliczniony do 10 października. Będzie on jednocześnie startem oficjalnej kampanii promocyjnej Uragana, która potrwa aż do premiery. – Planowana data Early Access dla Uragun to początek 2020, premiera na przełomie Q2/Q3 2020 roku – zapowiada Marzęcki.

Uragun to  top – down shooter łączący ze sobą wartką akcję z elementami taktyki oraz wspaniałymi efektami audio-wizualnymi. Produkt zostanie wydany na PC w formule wczesnego dostępu.  Premiera pełnej wersji gry na platformie Steam, a także konsolach Nintendo Switch, Xbox i PlayStation. Drugi tytuł  – City of Minds to gra z gatunku action adventure, będąca wizją dystopijnej przyszłości, w której ludzie zajmują się wyłącznie pracą i konsumpcją treści produkowanej przez influencerów. Trzeci projekt o kodowej nazwie Odbudowa to zupełnie nowatorskie podejście do konwencji city builderów z elementami kierowania pojedynczymi mieszkańcami.

2 lipca 2019 r. do Sejmu wpłynął projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania lichwie[1] . Projekt ten przewiduje kluczowe zmiany dla sektora instytucji pożyczkowych, takie jak ograniczenie maksymalnej wysokości kosztów pozaodsetkowych oraz wprowadzenie dodatkowych obowiązków instytucji pożyczkowych przed zawarciem umowy z konsumentem. Projekt ustawy antylichwiarskiej zakłada możliwość nałożenia sankcji w razie nieprzestrzegania nowych przepisów[2].

W świetle prawa unijnego proponowane regulacje, a w szczególności te odnoszące się do podejmowania i wykonywania działalności pożyczkowej, mogą stanowić tzw. przepisy techniczne. W stosunku do takich przepisów dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. [3] zakłada procedurę notyfikacji. Z tego względu 28 czerwca 2019 r. projekt ustawy został notyfikowany Komisji Europejskiej, a Sejm zobowiązany jest odroczyć jego przyjęcie na okres 3 miesięcy. W tym czasie Komisja Europejska oraz inne państwa członkowskie UE mają prawo zgłaszać uwagi lub opinie do projektowanych przepisów, a Polska w miarę możliwości powinna je uwzględnić przy pracach nad projektem. Dnia 19 lipca 2019 odbyło się jednak w Sejmie pierwsze czytanie projektu ustawy, po którym został on skierowany do Komisji Finansów Publicznych.

Projekt tzw. ustawy antylichwiarskiej przewiduje między innymi obniżenie maksymalnej wysokości kosztów pozaodsetkowych, które może ponieść konsument w związku z kredytem konsumenckim. Już teraz art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim zawiera ograniczenie wysokości tych kosztów do wartości sumy 25% całkowitej kwoty kredytu oraz 30% całkowitej kwoty kredytu obliczonej stosownie do długości okresu spłaty, przy czym pozaodsetkowe koszty kredytu nie mogą łącznie przekroczyć całkowitej kwoty kredytu w całym okresie finansowania. Nowelizacja obniża te wartości do sumy 10% całkowitej kwoty kredytu oraz 10% całkowitej kwoty kredytu obliczonej stosownie do długości okresu spłaty, a kwota kosztów pozaodsetkowych nie może w całym okresie finansowania przekroczyć 75% całkowitej kwoty kredytu.

Projekt tzw. ustawy antylichwiarskiej zakłada również, że nieważna będzie umowa, w której osoba fizyczna zobowiąże się do przeniesienia własności nieruchomości służącej zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych w celu zabezpieczenia roszczeń wynikających z umowy niezwiązanej bezpośrednio z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą lub zawodową.

Projektowane zmiany przepisów wprowadzają także dodatkowe obowiązki instytucji pożyczkowych, które muszą zostać spełnione przed udzieleniem kredytu konsumenckiego. Instytucja pożyczkowa będzie zobowiązana odebrać od konsumenta oświadczenie o jego dochodach i wydatkach w zakresie niezbędnym dla oceny jego zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Dodatkowo konieczne będzie wystąpienie przez instytucję pożyczkową do przynajmniej jednego tzw. biura informacji kredytowej oraz biura informacji gospodarczej celem uzyskania danych o potencjalnym kredytobiorcy.

Udzielenie konsumentowi kredytu konsumenckiego z naruszeniem wyżej wymienionych reguł, a także w przypadku, gdy z uzyskanych danych wynikało, że konsument miał zaległości w spłacie innego zobowiązania wynoszące powyżej 6 miesięcy, będzie wiązać się z daleko idącymi sankcjami. Obejmują one nieważność zbycia wierzytelności z takiej umowy w drodze przelewu lub w inny sposób oraz wykluczenie możliwości skutecznego dochodzenia wierzytelności do czasu całkowitej spłaty wcześniejszego zobowiązania, jego wygaśnięcia lub po prawomocnym stwierdzeniu jego nieistnienia. Kluczowe jest, że opisany zakaz zbywania wierzytelności i brak możliwość jej skutecznego dochodzenia nie wstrzymuje biegu przedawnienia.

Uchwalenie projektowanych przepisów może doprowadzić do znaczących zmian na rynku pozabankowych pożyczek konsumenckich.
1. http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?nr=3600

2. Nowe przepisy przewidują również między innymi zmiany w zakresie wprowadzenia nadzoru Komisji Nadzoru Finansowego nad instytucjami pożyczkowymi, możliwości ustanawiania przez osobę fizyczną zabezpieczenia wierzytelności w formie hipoteki oraz prowadzenia egzekucji z nieruchomości, a także wprowadzają sankcje za żądanie zapłaty kosztów pozaodsetkowych w wysokości co najmniej dwukrotnie przekraczającej maksymalną dopuszczalną wysokość tych kosztów. Z uwagi na ograniczenia niniejszego tekstu, zmiany te nie mogły zostać opisane w niniejszej publikacji.

3. Dyrektywa (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.

Źródło/Autor: Deloitte Legal

Czym są Alternatywne Fundusze Inwestycyjne (AFI, jak działają, kto może w nie inwestować i kto nimi zarządza – wyjaśnia Paweł Kruszyński, Członek Zarządu w Grupie Assay.

Grupa Assay to Alternatywny Fundusz Inwestycyjny – proszę opowiedzieć więcej o tym rynku. Kto może zostać inwestorem, czy jest minimalny pułap wejścia do funduszu, czy i jak dobierani są inwestorzy?

Alternatywne Fundusze Inwestycyjne, jak sama nazwa wskazuje, stanowią alternatywę dla tradycyjnych funduszów inwestycyjnych pracujących przy towarzystwach, uzależnionych od wielu restrykcyjnych procedur nie zawsze korzystnych z punktu widzenia inwestorów. To stosunkowo nowy twór legislacyjny na polskim rynku. Obecnie w Polsce funkcjonuje ok. 120 podmiotów tego typu, a Grupa Assay jest jednym z pionierów w tym segmencie. Alternatywne fundusze są spółkami prawa handlowego, co niesie ze sobą szereg dodatkowych możliwości i czyni z nich podmioty atrakcyjne zarówno z punktu widzenia inwestorów, jak i potencjalnych klientów. Tego typu spółki wyróżnia przede wszystkim konstrukcja zwiększająca ich transparentność działania. Alternatywne fundusze składają sprawozdania do Krajowego Rejestru Sądowego i podlegają pod nadzór KNF – są więc bezpiecznym i atrakcyjnym partnerem w biznesie, zwłaszcza dla inwestorów. Wchodząc we współpracę z Alternatywnym Funduszem Inwestycyjnym, inwestor aktywnie w nim partycypuje, mając takie same uprawnienia jak w przypadku spółek prawa handlowego. Poprzez wgląd w bieżącą działalność funduszu, inwestorzy mają większe poczucie bezpieczeństwa biznesowego i finansowego, co w tym obszarze jest niezwykle ważne.

W przypadku Alternatywnych Funduszy Inwestycyjnych progi wejścia znacznie różnią się od siebie. W naszym przypadku typowy pułap początkowy wynosi 50 tys. PLN. Warto przy tym zauważyć, że wszystkich inwestorów traktujemy indywidualnie, więc w zależności od potrzeb i oczekiwań, współpracę zaczynamy od różnych kwot.

Jakie kompetencje ma zespół Assay i jakie rynki Państwa interesują? Czy dofinansowane spółki działają?

Grupę Assay tworzą eksperci z wieloletnim doświadczeniem w obszarze profesjonalnego doradztwa biznesowego. Nasz zespół analityków, specjalistów z zakresu rynków inwestycyjnych oraz project managerów, tworzy podmiot mogący realizować działania biznesowe o ogromnym potencjale. Stawiamy na różnorodność, mając świadomość tego, że rynek start-upów jest niezwykle kreatywny i stale się rozwija. W naszym portfolio znajduje się obecnie już ponad 20 spółek, zarówno z obszaru usługowego, jak i produktowego. Specjalizujemy się w takich branżach jak software, elektromobliność oraz medycyna premium, ale prowadzimy rozmowy i bacznie przyglądamy się również podmiotom z innych obszarów, np. telemedycyny, technologii blockchain czy fintech. Spółki z naszego portfolio dynamicznie się rozwijają, wspomnę tu choćby o marce Elimen z sektora elektromobilności, z którą wprowadziliśmy na rynek pierwszy użytkowy samochód elektryczny polskiej konstrukcji. Bardzo aktywnie działamy również w obszarze software’u, gdzie na rynku dość rozpoznawalne stają się takie narzędzia jak Gastrojob czy gry komputerowe jak Elderborn, rozwijany i wydawany przez nasze studio Hypestrange.

Na jakim etapie działalności przedsiębiorca powinien zgłosić się do Państwa, by otrzymać wsparcie dla rozwoju swojego biznesu?

Przedsiębiorcy mogą zgłosić się do nas na każdym etapie rozwoju swojej działalności. Zarówno na etapie biznesplanu, gdy młodej firmie potrzebne jest wsparcie zewnętrzne, jak i w trakcie bardziej zaawansowanych działań biznesowych. Nie zamykamy się na konkretny poziom rozwoju przedsiębiorstwa – mamy świadomość, że wsparcie funduszu może okazać się przydatne w każdym momencie. Współpracujemy zarówno ze startupami, jak i doświadczonymi przedsiębiorcami, znając realia funkcjonowania biznesów na różnych etapach ich rozwoju.

Na jakiej podstawie Assay kwalifikuje startupy i młode przedsiębiorstwa, które chce włączyć do swojego portfolio?

Chciałbym na wstępie zaznaczyć, że to nie branża czy etap działalności jest wyznacznikiem włączenia firmy do portfolio Assay. Po wstępnej rozmowie z potencjalnym klientem, realizujemy dogłębną analizę danego biznesu w oparciu o unikalny, 16-czynnikowy model, z czego 2 czynniki postrzegamy jako kluczowe i niezbędne do podjęcia dalszej współpracy. To zespół i pomysł rynkowy. Niezależnie od tego, czy biznes dotyczy gałęzi usługowej czy produktowej, firma musi wyróżniać się zarówno w sferze koncepcyjnej, jak i jakościowej. Rynek się nasyca i konkurencja jest coraz większa, a budżety nieporównywalnie mniejsze niż w przypadku korporacji. Dlatego tak ważne jest, jaki potencjał ma dana firma. Na podstawie naszego doświadczenia i dogłębnej analizy możemy trafnie ocenić możliwości rozwoju danej firmy i na tej podstawie podjąć decyzję o inwestycji w dany biznes.

Czego od funduszów inwestycyjnych oczekują dziś startupy? W jaki sposób Grupa Assay wspiera młode firmy?

Startupy oczekują wsparcia na wielu płaszczyznach. Jako Alternatywny Fundusz Inwestycyjny, działamy według formuły współprowadzenia startupów. Realnie inwestujemy w rozwój danej marki, zapewniającej jej wsparcie finansowe, a przez to zwiększając jej poziom wiarygodności z punktu widzenia potencjalnych inwestorów. Dodatkowo, zapewniamy firmom z naszego portfolio całe zaplecze specjalistów – webmasterów, analityków, grafików, księgowych. Cele startupu, jakimi są przede wszystkim rozwój i ekspansja, staje się również naszym celem, dlatego by je osiągać, aktywnie działamy w zakresie biznesowym, marketingowym czy pr-owym.

Spójrzmy jeszcze na perspektywę podmiotów zewnętrznych, m.in. inwestorów. Spółka Assay Management otrzymała ostatnio pozytywną weryfikację KNF – co to oznacza dla potencjalnych inwestorów i spółek, które zgłaszają się do Grupy Assay?

Pozytywna weryfikacja spółki Assay Management to dla inwestorów czytelny sygnał, że jesteśmy wiarygodnym i profesjonalnym podmiotem na rynku, zapewniającym partnerom biznesowym poczucie bezpieczeństwa i najwyższą jakość realizowanych działań. Mamy jasno określoną politykę i strategię inwestycyjną, opartą na bardzo dużej transparentności działań. Dzięki temu inwestorzy na każdym etapie mogą sprawdzić, w jaki sposób realizujemy nasze cele. Pozytywna weryfikacja KNF to również ważny komunikat dla spółek chcących się do nas zgłosić, potwierdzający zaangażowanie Assay w działalność inwestycyjną i nasz potencjał rozwojowy.

Europejskie banki muszą przejść proces cyfrowych zmian, bez względu na trudne otoczenie makroekonomiczne i regulacyjne. Transformacja da im szansę zmniejszenia dystansu do banków z USA – ocenił w wywiadzie dla telewizji Bloomberg TV prezes Banku Pekao S.A. Michał Krupiński.

– Myślę, że obecna sytuacja związana ze stopami procentowymi w Europie Zachodniej i otoczenie regulacyjne nie powinny być traktowane jako wymówka dla banków, aby się zmieniać. Mamy zbyt wiele banków w Europie – powinna zatem nastąpić konsolidacja. Z drugiej strony, obserwujemy wyniki banków w Stanach Zjednoczonych, które przechodzą tę transformację i rozmawiają o technologii przyszłości – powiedział Michał Krupiński.

W ocenie prezesa Pekao nieco inaczej wygląda sytuacja sektora bankowego w Polsce, która z przewidywanym wzrostem PKB rzędu 4,5 proc. jest drugą najszybciej rosnącą gospodarką w Europie.

– Polski sektor bankowy jest bardzo stabilny i dobrze skapitalizowany, pomimo obowiązującego podatku bankowego – powiedział Krupiński. Dodał jednak, że przed polskim sektorem stoją wyzwania związane choćby z potencjalnym, niekorzystnym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) odnośnie kredytów we frankach szwajcarskich.

– Znajdujemy się w dobrej sytuacji, ponieważ ekspozycja Banku Pekao na kredyty hipoteczne we frankach szwajcarskich jest znikoma. Jednak oczywiście może powstać problem systemowy, jeśli orzeczenie będzie bardziej konserwatywne – skomentował Krupiński.

Prezes Pekao podtrzymał również strategiczne cele finansowe banku, wskazując, że wyniki drugiego kwartału rosły w tempie dwucyfrowym.

– Nasz wzrost w bankowości detalicznej jest najszybszy od 10 lat, a w przypadku średnich firm – wynosi 20 procent. Jako bank mamy również znaczne oszczędności oraz bardzo stabilne koszty ryzyka i działalności operacyjnej, więc jesteśmy optymistyczni, jeśli chodzi o 3 mld zł zysku netto w przyszłym roku, co przekłada się na 12,5 proc. ROE – podsumował.

Od stycznia do czerwca br. do sądów I instancji wpłynęło ponad 900 spraw w przedmiocie tzw. roszczenia pauliańskiego. To blisko 180 mniej niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Spadła też liczba takich sporów zgłoszonych do II instancji. Ostatnio było ich niespełna 230, a w pierwszej połowie 2018 roku – prawie 240. Według danych Ministerstwa Sprawiedliwości, w I instancji takie sprawy najczęściej są w całości lub w części uwzględniane, natomiast w II są zwykle oddalane.

Skarga pauliańska ma na celu ochronę praw wierzyciela przed nieuczciwymi kontrahentami. Z danych resortu sprawiedliwości dotyczących I instancji wynika, że w okresie od stycznia do czerwca 2019 roku do sądów rejonowych wpłynęło 501 spraw cywilnych o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną (art. 527 kc), a do sądów okręgowych – 416. W analogicznym okresie ubiegłego roku było ich odpowiednio 640 oraz 456. Jeśli wziąć pod uwagę II instancję, to w okresie pierwszego półrocza br. do sądów okręgowych wpłynęło 99 spraw, a do apelacyjnych – 128. Natomiast 12 miesięcy wcześniej statystyki te wyniosły 121 i 117.

– Tego typu działania najczęściej stosowane są przez instytucje takie jak banki, parabanki oraz ZUS i US. Z drugiej strony mamy osoby fizyczne, niestety o bardzo małej wiedzy na ten temat. Dłużnik jest przekonany, że darowizna np. udziału w nieruchomości na rzecz żony czy dziecka uchroni go przed egzekucją. Tak niestety nie jest, dlatego popularność sporów dot. ustalenia bezskuteczności takiej czynności jest coraz częstsza – mówi adwokat Michał Dziedzic z Kancelarii Adwokatów i Radców Prawnych Klisz i Wspólnicy.

Według Marka Niczyporuka, radcy prawnego z Kancelarii Ars AEQUI, można postawić następującą tezę dot. skargi pauliańskiej. Im większy jest wpływ takich spraw do sądów, tym więcej dłużników podjęło działania mające na celu pokrzywdzenie wierzycieli. Ewentualnie wzrasta świadomość prawna podmiotów, które próbują odzyskać należne im środki.

– Takie sprawy można podzielić na 2 rodzaje. Pierwszy to przypadki łatwiejsze dowodowo, opierające się na domniemaniach. Ciężar dowodu został w znacznej części przerzucony na stronę broniącą się. Powód musi tylko wykazać, że przysługiwała mu wierzytelność wobec darczyńcy. Drugi rodzaj wymaga już pełnej inicjatywy dowodowej ze strony wierzyciela. W ostatnich latach zaobserwowaliśmy wzrost ilości spraw z kategorii pierwszej. I one zdecydowanie przeważają – tłumaczy mec. Dziedzic.

Z kolei Ministerstwo Sprawiedliwości informuje o sytuacji w I instancji. W pierwszym półroczu w sądach rejonowych rozstrzygnięto 534 sprawy (595 – w analogicznym okresie 2018 roku). W całości lub w części uwzględniono 227 (259), oddalono 67 (73), zwrócono 32 (44), odrzucono 4 (1), a umorzono 140 (124). Pozostałych sporów było – 64 (94). Natomiast w sądach okręgowych załatwiono 385 spraw (391). W całości lub części wzięto pod uwagę 168 (174), oddalono 51 (43), zwrócono 28 (36), odrzucono 4 (2), umorzono 79 (68), a inne załatwienia – 55 (68).

– Na podstawie tych danych można wnioskować, że sądy I instancji częściej oddalają skargi, a zatem orzekają na korzyść dłużników. Z doświadczenia wiem, że jako przesłankę wskazują fakt podejmowania przez wierzycieli niedostatecznych działań. One powinny zmierzać do ustalenia majątku dłużników, z którego można przeprowadzić skuteczną egzekucję. To niekiedy stawia pokrzywdzonych przed koniecznością prowadzenia swoistych śledztw. Muszą sprawdzić, czy np. pozwany nie zarabia pieniędzy za granicą lub nie kumuluje kapitału poza Polską. Często jest to zadanie niemożliwe do zrealizowania dla osoby niemającej odpowiedniego zaplecza instytucjonalnego i prawnego – opisuje radca prawny z Kancelarii Ars AEQUI.

Dane dotyczące II instancji wyglądają następująco. W pierwszym półroczu br. w sądach okręgowych załatwiono 85 spraw (93 – w analogicznym okresie 2018 roku). Oddalono – 49 (67), zmieniono – 23 (21), uchylono lub uchylono i przekazano do I instancji – 3 (2), odrzucono – 1 (1), a umorzono – 5 (2). Innych było 4 (0). Natomiast w sądach apelacyjnych rozstrzygnięto 118 spraw (103). Oddalono – 68 (62), zmieniono – 35 (23), uchylono lub uchylono i przekazano do pierwszej instancji – 5 (9), odrzucono – 3 (2), umorzono – 7 (6), a inne załatwienia – 0 (1).

– Statystyki związane z II instancją nie są zaskoczeniem. Uchylenia wyroków dotyczą wszystkich rodzajów spraw i tutaj skarga pauliańska nie jest wyjątkiem. Często zdarza się, że sąd orzeka w oparciu o niepełny materiał. Przykładowo, oddalił ważny dowód, który miałby wpływ na wynik sprawy. Sąd odwoławczy to dostrzega i nakazuje, aby ten wątek uzupełnić, odsyłając sprawę do ponownego rozpoznania – stwierdza ekspert z Kancelarii Klisz i Wspólnicy.

Jak przekonuje Marek Niczyporuk, statystyki z sądów drugiej instancji niewiele mówią o skuteczności skargi pauliańskiej. Dane te dotyczą bowiem apelacji składanych z pewnością zarówno przez wierzycieli, jak i pozwanych. Trudno zatem wskazać, czy w sprawach, w których zmieniono lub uchylono orzeczenie I instancji, sądy opowiedziały się po stronie pokrzywdzonych wierzycieli czy wręcz przeciwnie.

– To, czy wzrośnie liczba spraw ze skargi pauliańskiej, będzie zależało od koniunktury gospodarczej. Póki dłużnika stać na regularną obsługę zobowiązań, będziemy obserwować tendencję zniżkową. Niestety warunki rynkowe są cykliczne i pojawi się okres, kiedy instytucje znowu podejmą próbę odzyskiwania kapitału od niewypłacanych dłużników. Mam nadzieję, że nie nastąpi to szybko – komentuje Michał Dziedzic.

Sektor przedsiębiorstw jest najbardziej narażony na zatory płatnicze. Podobnie jest w przypadku działań mających na celu pokrzywdzenie wierzycieli oraz jawnych oszustw. Dla przykładu, kontrahenci zamawiają towary, na które ich nie stać. Jak podsumowuje mec. Marek Niczyporuk, wielu Polaków prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z o.o. lub komandytowej. Te podmioty nie są wyposażane w znaczny majątek. W razie kłopotów finansowych panaceum na tę sytuację jest ogłoszenie upadłości.

Niewykupienie przez emitenta obligacji w określonym terminie to coraz częstszy powód do obaw wśród inwestorów, którzy rozważają zakup takich papierów wartościowych. Aby zapewnić ochronę swoim przyszłym wierzycielom, spółki oferują im dodatkowe zabezpieczenia na emitowane instrumenty dłużne. Tymi zabezpieczeniami mogą być różnego rodzaju zastawy na aktywach, cesje należności, pełnomocnictwa do rachunków bankowych czy najbardziej wartościowe zabezpieczenie – hipoteka. Wciąż jednak, ustanowienie części zabezpieczeń wymaga czasu. W okresie, gdy zabezpieczenie nie zostało jeszcze ustanowione, a więc obligatariusz jest narażony na ryzyko, dobrym rozwiązaniem jest uruchomienie tzw. mechanizmu kaucyjnego.

Podejście Heraklita z Efezu, dawnego filozofa greckiego, że świat to jedna wielka zmienna rzeka, jak najbardziej sprawdza się także w obszarze rynków finansowych. Różne są tylko czynniki wpływające na te zmiany i siła z jaką na dany obszar życia oddziałują. W Polsce rok 2018, z punku widzenia rynku obligacji korporacyjnych, zostanie zapamiętany na długo. Skala niewykupionych w ubiegłym roku obligacji przedsiębiorstw oraz inne wydarzenia na lokalnym rynku finansowym poraziły nie tylko inwestorów detalicznych i instytucjonalnych, ale także obecnych i nowych emitentów oraz organizatorów emisji.

Ustanowienie zabezpieczenia

Jednym z najbardziej istotnych elementów bezpieczeństwa inwestorów jest ocena ryzyka udzielenia finansowania poprzez nabycie obligacji danej spółki w kontekście zabezpieczenia instrumentów dłużnych. Zgodnie z ustawą o obligacjach, obligacje nie mogą być wydane przed ustanowieniem zabezpieczeń określonych w warunkach emisji. Wyjątkiem jest sytuacja, w której warunki emisji określają, że zabezpieczenia zostaną ustanowione już po dniu emisji. Można więc przyjąć wstępny, prosty podział na papiery: niezabezpieczone na dzień emisji, zabezpieczone i niezabezpieczone, ale z zobowiązaniem emitenta do ustanowienia zabezpieczenia w określonym terminie, liczonym z reguły od dnia emisji. Dodatkowo, możliwe jest zabezpieczenie obligacji na dzień emisji poprzez np. umowę poręczenia, cesji wierzytelności, weksel własny in blanco z deklaracją wekslową czy oświadczenie o poddaniu się egzekucji, ale z kolei tzw. „twarde zabezpieczenia”, takie jak hipoteka na nieruchomościach, zastaw rejestrowy na zapasach czy zastaw rejestrowy na maszynach, są ustanawiane po dacie emisji. Wówczas są to papiery formalnie zabezpieczone zgodnie z ustawą o obligacjach – na dzień emisji, ale dla której tylko część z określonych w warunkach emisji zabezpieczeń została ustanowiona. Najczęściej termin ustanowienia tego typu zabezpieczeń wynosi kilka tygodni od dnia emisji. A więc istnieje okres, w którym wierzytelności obligatariuszy są niezabezpieczone albo zabezpieczone częściowo, a na najbardziej wartościowe z punktu widzenia obligatariusza zabezpieczenie, takie jak hipoteki czy zastawy, inwestor musi czekać.

Z oczywistych powodów brak zabezpieczenia sprawia obligatariuszom dyskomfort. Gorzej jednak, gdy termin na ustanowienie go mija, a zabezpieczenia wciąż brak. Większość warunków emisji obligacji z zabezpieczeniem ustanawianym po dniu emisji przewiduje przypadek naruszenia (tzw. event of default). Zgodnie z nim w przypadku nieustanowienia zabezpieczenia do ściśle określonego dnia, każdy obligatariusz może złożyć emitentowi żądanie wcześniejszego wykupu obligacji. W ten sposób wierzytelności z obligacji stają się wymagalne, a emitent zobowiązany jest do natychmiastowej zapłaty. Tylko „co z tego?”. A co w sytuacji, gdy zabezpieczenie miał ustanowić np. podmiot zależny spółki emitującej obligacje? Tu sprawa wygląda jeszcze gorzej z punktu widzenia inwestora. Możliwości wywarcia presji do ustanowienia zabezpieczenia jest znacznie mniej.

Kaucja uspokoi obligatariusza

Aby uniknąć problemów z tymczasowym brakiem zabezpieczenia, dobrym rozwiązaniem może być ustanowienie tzw. kaucji, np. na rachunku administratora zabezpieczeń do czasu ustanowienia poszczególnych zabezpieczeń obligacji. Mechanizm kaucyjny polega na zawarciu umowy pomiędzy emitentem, a administratorem zabezpieczeń. Pomimo braku formalnego związku może, a w zasadzie powinien, zająć w niej stanowisko także organizator/agent emisji, jako podmiot łączący inwestora z emitentem. Kluczowym elementem tego mechanizmu jest oczywiście utrzymywanie całości albo części kapitału, pochodzącego z emisji, na rachunku obligatariusza do momentu ustanowienia zabezpieczenia. Takie podejście zwiększa komfort posiadacza obligacji oraz, z jego punktu widzenia, pozytywnie wpływa na efektywność i sprawność emitenta w ustanawianiu zabezpieczenia. Choć czas niezbędny do wpisania odpowiedniego zabezpieczenia w dużej mierze zależy od sprawności działania poszczególnych sądów rejestrowych, powoduje jednak, że wszelkie czynności realizowane przez emitenta są wykonywane ze szczególną starannością i bez zbędnej zwłoki. Dodatkowo, w umowie powinny znaleźć się postanowienia określające sposoby zaspokojenia czy też wygaśniecie kaucji. Niezależnie od tego możliwe jest również wprowadzanie rozwiązań, które pozwalają na wcześniejsze częściowe zwolnienie kapitału, np. w przypadku ustanowienia w pierwszej kolejności niektórych dodatkowych zabezpieczeń.

Biznesowym założeniem wprowadzenia koncepcji stworzenia kaucji jest przede wszystkim zwiększenie komfortu obligatariuszy na okres do ustanowienia zabezpieczeń docelowych. Choć po stronie emitenta i innych organizatorów emisji generuje się więcej pracy, ostatecznie ma to jednak wpływ na ocenę przez inwestorów instytucjonalnych wszystkich elementów transakcji, a co za tym idzie, większą skłonność do inwestowania.

Konrad Sobczyk, Head of Debt Capital Markets, Haitong Bank

W ostatnich dwóch tygodniach poznaliśmy spojrzenie na politykę najistotniejszych banków centralnych. Najważniejsze dla rynku pozostaje, czy dane i sytuacja globalna pogorszą się na tyle by skłonić FOMC do dalszych obniżek stóp procentowych.

Pozostaje to naszym scenariuszem bazowym i powodem, dla którego nie patrzymy konstruktywnie na dolara. Sporo informacji nieść będzie początek nowego kwartału z danymi z rynku pracy USA i startem sezonu wyników spółek z Wall Street. W kolejnych tygodniach w centrum uwagi będzie jednak oczywiście postęp negocjacji handlowych pomiędzy USA a Chinami. Abstrahując od ich wyniku należy zdawać sobie sprawo, że przedłużająca się niepewność już teraz odciska silne negatywne piętno na światowej gospodarce. Znajduje to chociażby w nowych prognozach OECD, które sugerują, że ostatni raz rozwijała się ona wolniej niż obecnie w czasie globalnego kryzysu finansowego.

Przyszły tydzień pewnie nie udzieli odpowiedzi na spędzające inwestorom sen z powiek kwestie, ale niektóre wydarzenia będą bardzo istotne. Szczególnie ważne dni przed euro. Został juz położony fundament pod zbudowanie dołka w notowaniach euro, a tempo w jakim wspólna waluta będzie odrabiać słabość będzie warunkowane sygnałami z gospodarki Eurolandu. Już w poniedziałek zostaną opublikowane wstępne wartości wskaźników PMI. Ich odczyty z poprzednich miesięcy były wręcz fatalne i potwierdzały zapaść przemysłu. Ostatni odczyt ZEW sugeruje, że koniunktura (o ile nie zaczyna stopniowo się poprawiać) to przynajmniej przestała się pogarszać. Wynika to w dużej mierze z sytuacji w niemieckiej branży motoryzacyjnej. Ubiegłoroczne załamanie popytu zszokowało przedstawicieli sektora a niedostosowana do spadającego zapotrzebowania produkcja była silnym ciosem w nastroje całego przemysłu. Efekty te powinny zacząć już wygasać. Weryfikacją tej tezy będą także wartości indeksu Ifo, które poznamy we wtorkowe przedpołudnie. Dotychczas mocno trzymał się – zwłaszcza w zestawieniu z przemysłem – sektor usługowy. Zakładane jest pogorszenie się jego kondycji, ale nadal będzie ona co najmniej przyzwoita, więc większy nacisk rynek położy na informacje z przemysłu.

W Stanach Zjednoczonych obok indeksów PMI będą publikowane kolejne regionalne barometry koniunktury. Pierwsze wskaźniki oddające aktywność gospodarczą w regionie Nowego Jorku oraz Filadelfii sugerowały, że we wrześniu uległa ona dalszemu osłabieniu. Jego tempo nie było jednak wyraźnie gorsze od prognoz i nie rodzi paniki – wpisuje się w scenariusz bazowy rynku i Fed. Na najważniejsze informacje trzeba będzie poczekać do piątku. Ze wszystkich wskaźników presji cenowej w największej światowej gospodarce najsłabiej wypadał w ostatnich miesiącach PCE Core. M.in. pozostał on nieco w tyle za podbiciem inflacji bazowej. Sugeruje to, że preferowana przez Fed miara tendencji cenowych powinna nadrabiać dystans. Zostaną opublikowane również informacje z rynku nieruchomości (środa), nastroje konsumentów (wtorek) oraz zamówienia na dobra trwałe (piątek).

Rynki cały czas będą śledzić nagłówki w trzech kluczowych dla sentymentu kwestiach. Będą to oczywiście wojny handlowe i przebieg negocjacji na niższym szczeblu. Na dalszym tle mamy brexit i wyrok brytyjskiego Sądu Najwyższego ws. legalności zawieszenia prac parlamentu oraz (naszym zdaniem płonne) nadzieje na umowę przed październikowym ostatecznym terminem. Funt ostatnio ostro zyskiwał i jest mocno zagrożony spadkową korektą. Inwestorzy śledzić będą oczywiście także doniesienia po atakach na Arabię Saudyjską. W naszej ocenie notowania ropy nie powrócą na poziomy z poprzednich tygodni ze względu na konieczność rewaluacji ryzyka geopolitycznego na Bliskim Wschodzie i uszczerbek dla światowych rezerw wywołany zaburzeniami dostaw z Arabii Saudyjskiej.

Sporządził:
Bartosz Sawicki
Dom Maklerski TMS Brokers

Czwartek upłynął pod znakiem posiedzeń dwóch ważnych regulatorów. Narodowy Bank Szwajcarii zaskoczył rynki i nie zmienił głównych parametrów swojej polityki monetarnej. Z kolei Bank Anglii obawia się, jak będzie wyglądał wzrost gospodarczy po brexicie, dlatego na razie nie podejmuje żadnych kroków, ale otwiera sobie furtkę do elastycznego działania w przyszłości. Słabsze dane polskiego przemysłu poddają pod wątpliwość solidny wzrost PKB w kolejnych kwartałach. 

SNB i nowe podejście do stopy depozytowej

Z pewnością najważniejszym czwartkowym wydarzeniem była decyzja Narodowego Banku Szwajcarii o pozostawieniu stóp procentowych na niezmienionym poziomie. SNB był pod presją po posiedzeniu EBC, na którym europejski regulator zdecydował się na obniżkę stopy depozytowej. Przypomnijmy, że Szwajcarzy są światowymi rekordzistami, ponieważ nikt inny nie posiada tak niskiej stopy krótkoterminowej. W ostatnich dniach dołączyli do nich Duńczycy, którzy również ścięli ją do poziomu -0,75%. Oczywiście nie zabrakło deklaracji o gotowości do interwencji w przypadku zbyt wysokiej aprecjacji CHF. SNB zaskoczył jednak rynkową nowością, czyli modyfikacją ujemnego oprocentowania depozytów. Banki komercyjne będą płacić regulatorowi za ulokowanie pieniędzy tylko od określonej kwoty. W praktyce więc SNB zmniejszy swoje zyski na korzyść banków komercyjnych i da im nieco oddechu. Efektem posiedzenia szwajcarskiej władzy monetarnej było delikatne umocnienie franka.

Bank Anglii czeka, bo nie ma wyjścia

Wczoraj obradował także brytyjski regulator, ale tutaj nie było mowy o zaskoczeniu. Póki temat brexitu pozostaje otwarty, to decydenci z Wysp nie podejmą żadnych kroków. Trudno być zdziwionym takim podejściem, skoro sprawa wyjścia Wielkiej Brytanii z UE jest jedną wielką niewiadomą. Równocześnie prezes BoE podkreślił, że w przypadku brexitu bez umowy konieczne będzie podniesienie lub obniżka stóp. Dlaczego na stole pozostają obie opcje? Po prostu ciężko w tej chwili postawić zdecydowaną tezę, jak ostatecznie będzie wyglądał brytyjski krajobraz po finalizacji tego bezprecedensowego wydarzenia. Być może osłabnie wzrost gospodarczy, a wtedy zaleca się ciąć stopy, ale równie dobrze inflacja może skokowo wzrosnąć, a wtedy zalecana jest podwyżka stóp procentowych. Oczywiście niewykluczone, że oba czynniki wystąpią na raz i wtedy Bank Anglii znajdzie się pod ścianą.

To jeszcze nie recesja, ale…

W naszym kraju polityka pieniężna pozostaje bez zmian. RPP od dawna utrzymuje stopy na tym samym poziomie. Jak długo takie podejście się utrzyma? Trudno przesądzać, ale dane na temat produkcji przemysłowej zasiały ziarno niepewności co do dalszego wzrostu PKB powyżej 4%. Spadek produkcji o 1,3% może wskazywać, że w końcu i do nas dociera spowolnienie aktywności gospodarczej obserwowane w Europie Zachodniej. Taka teza jest tym bardziej uprawniona, jeśli weźmiemy pod uwagę, że najbardziej cierpi przemysł motoryzacyjny. Historyczną zasadą jest sytuacja, w której kłopoty naszego głównego partnera handlowego, czyli Niemiec, przekładają się także na Polskę. Jest tylko kwestią czasu, jak szybko niekorzystne tendencje objawią się nad Wisłą. Przynajmniej na razie ten słaby odczyt nie wpłynął znacząco na złotego, który pozostaje pod presją czynników zewnętrznych, w tym głównie zachowania dolara.

Krzysztof Pawlak, analityk walutowy Internetowykantor.pl

Związek Cyfrowa Polska (ZCP), reprezentujący polską branżę cyfrową przesłał swoje stanowisko do Ministerstwa Cyfryzacji w związku z unijnymi pracami nad zmianami w Dyrektywie o handlu elektronicznym.

Jak podkreśla Związek, prawo dot. usług cyfrowych musi zostać ujednolicone w całej Unii, by możliwe było budowanie jednolitego rynku cyfrowego. „Zmiany w Dyrektywie powinny też wspierać rozwój innowacji i promować konkurencję, która pozwoli wchodzić na rynek nowym podmiotom. Jest to szczególnie ważne w kontekście rozwoju polskiej gospodarki – stworzenie przyjaznego środowiska na poziomie całej UE pozwoli zatrzymać utalentowanych ludzi w kraju” – zaznacza organizacja.

Prawo sprzyjające budowaniu jednolitego rynku cyfrowego

W swoim stanowisku Związek podkreśla, że dziś swobodny przepływ towarów i usług na wewnętrznym rynku europejskim jest możliwy dzięki funkcjonowaniu zasady kraju pochodzenia. W opinii przedsiębiorców z branży cyfrowej zmieniona Dyrektywa musi zatem gwarantować utrzymanie tej zasady. W przeciwnym wypadku powstanie ryzyko dla świadczących usługi i utrudnienia w transgranicznych transakcjach – przestrzega organizacja. Zdaniem Cyfrowej Polski konieczne jest również utworzenie takiego systemu, który w przejrzysty dla usługodawców sposób określi zasady obowiązujące wszystkie podmioty w państwach UE. Obecnie istniejące różne rozbieżności, np. w interpretacji przepisów uniemożliwiają stworzenie jednolitego rynku cyfrowego.

Jednym z najważniejszych wyzwań, zdaniem ZCP, przed którymi będą stali legislatorzy jest także zachowanie mechanizmu tzw. notice and takedown. Gwarantuje on, że firmy obecnie nie są pociągane do odpowiedzialności, jeśli nie wiedzą o tym, że na należącej do nich platformie zostały umieszczone treści naruszające prawo.

Przyjazne i równe przepisy dla wszystkich podmiotów, także dla nowych

W stanowisku przesłanym do Ministerstwa Cyfryzacji, branża cyfrowa zwraca również uwagę na to, że obecnie firmy narażają się na ryzyko odpowiedzialności prawnej podejmując działania wobec problematycznych treści. Dotyczy to zarówno tych usuwanych, jak i pozostawianych na danej platformie po wewnętrznej ocenie, że nie naruszają prawa. Rodzi to sytuację, w której firmy wolą zaniechać jakichkolwiek działań moderujących, by się po prostu nie narażać. „Dlatego ochrona zasady „dobrego Samarytanina” byłaby impulsem dla firm dla większej proaktywności w zakresie oceny zamieszczanych treści, a tym samym przełożyła się na zwiększenie wartości materiałów dostępnych w sieci” – czytamy w stanowisku.

Zapisy zmienionej Dyrektywy będą miały wpływ na funkcjonowanie wielu podmiotów działających w kompletnie różnych sektorach, czy będących na innych etapach rozwoju. W opinii ZCP nie można pozwolić zatem na stworzenie przepisów, które będą korzystne dla firm działających w jednym obszarze, ale równocześnie ograniczające inne, mniej doświadczone lub dopiero rozpoczynające swoją działalność. Brak takich barier wspiera innowacyjność i pozwala na rozwój lokalnych gospodarek.

Dla Związku kluczowe jest również to, aby przyszłe obowiązki nie zwiększały obciążeń regulacyjnych i nie zwiększały barier wejścia na rynek. Nie mogą też naruszać tajemnicy przedsiębiorstw i innych danych wrażliwych (np. osobowych).

Wzrosły opłaty sądowe. Najbardziej w sprawach o prawa majątkowe. Wzrastają też opłaty związane z wpisaniem do ksiąg wieczystych. Dla firm wyższe są opłaty od pozwów o rozwiązanie spółki.

W dniu 21 sierpnia 2019 roku weszła w życie część przepisów nowelizujących procedurę cywilną, a wraz z nimi przepisy regulujące nowe zasady dotyczące uiszczania kosztów sądowych. W myśl art. 15 noweli nowe regulacje będą stosowane do wszystkich pism i wniosków podlegających opłacie wnoszonych po dniu wejścia w życie ustawy.

Największa zmiana dotyczy opłaty za wniesienie pozwu w sprawach o prawa majątkowe. Dotychczasowe reguły będą miały zastosowanie do spraw gdzie wartość przedmiotu sporu lub wartość przedmiotu zaskarżenia będzie przekraczała 20.000 zł. Wówczas – podobnie jak do tej pory – pobierana będzie opłata stosunkowa w wysokości 5%. Wzrośnie również maksymalna wysokość opłaty stosunkowej ze 100.000,00 zł do 200.000,00 zł.
Natomiast w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu będzie wynosiła do 20.000,00 zł art. 13 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustala widełki. Ustawodawca stopniuje wysokość opłaty od 30 zł za wniesienie powództwa w sprawach w których wartość przedmiotu sporu jest niższa 500 zł, aż do 1.000 zł w przypadku spraw o wartości przedmiotu sporu między 15.000, a 20.000 zł. Takie same zasady mają zastosowanie do obliczania opłaty od apelacji.

– Może się zdarzyć więc tak, że w sprawie, w której od pozwu uiszczono opłatę stosunkową, od apelacji zapłacić będzie trzeba opłatę stałą – mówi w rozmowie z MarketNews24 Ewa Kołodziejska z kancelarii Zięba&Partners.

Nowelizacja ustawy przewiduje również opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku czy postanowienia, jak również zarządzenia, która podobnie jak w postępowaniu sądowo-administarcyjnym wynosić będzie 100 zł.

W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka zaskarżenia, jednakże ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi. Warto wskazać tu dodatkowo, że zgodnie z nowym brzmieniem art. 357 k.p.c., Sąd będzie pisemnie uzasadniał wydane przez siebie postanowienia wyłącznie na wniosek strony.

Do 100 zł wzrastają również opłaty stałe związane z wpisami w księgach wieczystych oraz wnioski o zabezpieczenie dowodu czy opłaty od środków odwoławczych w sprawach wszczynanych z urzędu. Taka sama opłata od 21 sierpnia 2019 roku obowiązuje za wniesienie zażalenia podlegającego opłacie stałej oraz w postępowaniu nieprocesowym oraz z zakresu prawa spadkowego.

Istotnie zmienia się również wysokość opłat za wniosek o zawezwanie do próby ugodowej.
Z obowiązującej dotychczas stawki 40 zł albo 300 zł, w zależności od wartości przedmiotu sporu, od 21 sierpnia 2019 roku opłata wynosi 1/5 wysokości opłaty od pozwu.

Zmieniły się również zasady opłat od wniosków o udzielenie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego wniesionego przed złożeniem pozwu. Od 21 sierpnia za takie wnioski pobierana jest opłata w wysokości aż czwartej części opłaty od pozwu. Opłata ta będzie zaliczana na poczet opłaty od pozwu w razie wniesienia powództwa.

W przypadku spółek wzrasta opłata od m.in. pozwów o rozwiązanie spółki, wyłączenie wspólnika, uchylenie uchwały wspólników lub walnego zgromadzenia spółki z 2.000 do aż 5.000 zł.

Co więcej, aby zwolnić osobę prawną od kosztów sądowych należy wykazać, że jej wspólnicy lub akcjonariusze nie mają środków na zwiększenie majątku spółki lub udzielenie jej pożyczki.

Zmieniły się również zasady wynagradzania biegłych – sędzia może sam oszacować przewidywalny koszt opinii, natomiast po zleceniu przeprowadzenia opinii biegły będzie mógł zażądać wyższej kwoty. Jeśli strony jej nie zaakceptują zastosowanie będą miały zasady ogólne. Sąd może również obniżyć wynagrodzenie biegłego w razie nierzetelności opinii lub opóźnienia biegłego,
a w rażących przypadkach nie przyznać go w ogóle.

– W związku z możliwością oddalania powództwa w przypadku jego oczywistej bezzasadności ustawodawca wprowadził regulację, dzięki której powód nie poniesie kosztów opłaty od takiego pozwu, o ile nie wniesie apelacji – wyjaśnia E.Kołodziejska z kancelarii Zięba&Partners.

Zmieniają się również opłaty kancelaryjne. Za wszystkie poświadczone dokumenty zapłacimy 20 zł za każde rozpoczęte 10 stron, natomiast w przypadku kserokopii – za każde rozpoczęte 20 stron.
Za płytę z zapisem dźwięku lub dźwięku i obrazu również należy uiścić opłatę w wysokości 20 zł.

Nowe przepisy spowodują w większości przypadków podwyższenie opłat sądowych, jednak w przypadku osób, które wzięły udział w mediacji bądź złożyły wniosek do konsumenckiego sądu polubownego opłaty mogą zostać obniżone maksymalnie o 400 zł.

Podsumowując – od 21 sierpnia 2019 roku osoba, która chce dochodzić swoich praw w sądzie musi się liczyć się ze znacznie większymi kosztami niż dotychczas.

Tempo wzrostu chińskiej gospodarki jest najniższe od 18 lat. Po tak długiej fazie ekspansji musi przyjść okres gorszej koniunktury. Dla światowej gospodarki to niebezpieczne.

PKB w Chinach wzrasta w tempie ponad 6 proc., a więc w przedziale 6,0-6,5 proc. wyznaczonym przez władze tego kraju, jest jednak najniższe od 2012 r.

Pogorszenie koniunktury dotyczy także innych azjatyckich krajów, ale w przypadku Chin sytuacja jest tym trudniejsza, że trwa wojna handlowa z USA.

– Tempo nadal jest szybkie, ale chińska gospodarka systematycznie zwalnia, pogorszenie koniunktury w Chinach będzie miało negatywny wpływ na całą światową gospodarkę – mówi w rozmowie z MarketNews24 dr Przemysław Kwiecień, główny ekonomista XTB.

Jednak sytuacja nie jest jednoznaczna, ze względu na postawę Chin wobec wojny handlowej. Możliwe, że Chiny prowadzą grę na przeczekanie.

– Możliwe, że Chiny stawiają na taki wariant rozwoju sytuacji, że D.Trump przegra wyborczą walkę o prezydenturę – komentuje ekspert XTB.

Wdrożenie programu compliance, a następnie dbanie o jego aktualność i poprawność może stanowić okoliczność ograniczającą odpowiedzialność karną członków kadry zarządzającej przedsiębiorstwem. Niezbędnym warunkiem jest jednak ocenienie, że dany menedżer dochował należytej staranności w trakcie pełnienia swojej funkcji lub wykonywania zadań. Dochowanie należytej staranności wyklucza winę, a brak winy oznacza brak popełnienia czynu zabronionego.

O odpowiedzialności karnej słów kilka

Odpowiedzialność karna jest odpowiedzialnością indywidualną i osobistą. Warto pamiętać, że jest to również ten rodzaj odpowiedzialności, od którego nie można się ubezpieczyć. W przeciwieństwie do odpowiedzialności cywilnej, gdzie można ponosić odpowiedzialność np. na zasadzie ryzyka za działanie innych osób, w prawie karnym mamy do czynienia z odpowiedzialnością osobistą, gdzie każdy odpowiada jedynie w granicach swojego zawinienia. Nie oznacza to bynajmniej, że menedżerowie nie będą ponosili odpowiedzialności karnej, jeżeli czynu zabronionego dokona pracownik przedsiębiorstwa. W takiej sytuacji zawsze ocenia się stopień zawinienia menedżera, uwzględniając miernik należytej staranności, którą taki menedżer w danej sytuacji powinien był zachować (a w tym przypadku sprawować nadzór nad pracownikiem). W praktyce oznacza to, że weryfikowane będą działania i decyzje menedżera, których celem będzie odpowiedź na pytanie, czy zrobił on wszystko, co mógł, by do czynu zabronionego nie doszło.

Jeżeli odpowiedź będzie pozytywna i okaże się, że fakt popełnienia czynu zabronionego był konsekwencją indywidualnej i autonomicznej decyzji pracownika, a w organizacji obowiązywały skuteczne procedury, które ten pracownik naruszył, menedżer będzie najprawdopodobniej zwolniony z odpowiedzialności karnej.

Jeżeli jednak okaże się, że np. system wewnętrznych procedur umożliwiał popełnienie czynu zabronionego (lub go ułatwiał) lub że był systemem kompletnie oderwanym od rzeczywistości i nie uwzględniał realnych procesów i decyzji lub że popełnienie czynu zabronionego było konsekwencją decyzji (bezpośrednich lub pośrednich) członków kadry zarządzającej lub też, że w organizacji panowało przyzwolenie, czy też „tajemnica poliszynela” w zakresie popełnienia danych czynów zabronionych (np. przyzwolenie lub presja na wręczanie łapówek członkom administracji w zamian za sprawne wydawanie korzystnych decyzji administracyjnych), menedżerowi będzie niezwykle trudno wykazać brak jego zawinienia. Jeżeli to ten menedżer podejmował decyzje lub sprawy toczyły się przy jego wiedzy (albo przy jej braku, w sytuacji, kiedy powinien był ją posiadać), to zwolnienie z odpowiedzialności karnej będzie niemożliwe.

Należyta staranność menedżerów

W dzisiejszym stanie prawnym brakuje wciąż aktu prawnego, który obligowałby przedsiębiorców do wdrażania kompleksowych programów compliance. Choć prace legislacyjne w tym zakresie toczyły się już od dawna, to wydaje się pewnym, że w obliczu końcówki kadencji Parlamentu, żaden akt prawny, który regulowałby to zagadnienie, nie zostanie już uchwalony. Nie oznacza to jednak, że dzięki temu przedsiębiorcy mieliby nie ponosić odpowiedzialności karnej, o której mowa powyżej. Przede wszystkim, w branży finansowej wdrażanie programów compliance jest obowiązkiem od kilku lat. Od niedawna obowiązuje z kolei nowa ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu, które obliguje do wdrażania takich programów „instytucje obowiązane”. Brak jednak regulacji, która obligowałaby do wdrażania programów compliance większość lub wszystkich przedsiębiorców (dostosowanych oczywiście do skali prowadzonej działalności). Nie oznacza to jednak braku możliwości ponoszenia odpowiedzialności karnej przez menedżerów organizacji z takich branż. Członkowie kadry zarządzającej przedsiębiorstwem muszą działać z należytą starannością (adekwatną do pełnionej funkcji lub wyznaczonych zadań) i w której mogą ponosić odpowiedzialność za brak takiej staranności.

Za jeden z elementów należytej staranności zaczyna się uważać konieczność wdrożenia w organizacji kanałów do zgłaszania nieprawidłowości. W niedługim czasie, w wyniku legislacji Unii Europejskiej, będzie musiał zostać uchwalony akt prawny, który zobowiąże polskich przedsiębiorców do wdrażania tego typu kanałów oraz do zapewniania realnej ochrony dla sygnalistów, zgłaszających przypadki nieprawidłowości. Należy się spodziewać, że w niedługim czasie pojawią się kolejne przykłady legislacji, które będą albo obligowały do wdrażania kompleksowych programów compliance, albo przynajmniej jakichś jego elementów. Będzie to wdrażało kolejne obowiązki dla członków kadry zarządzającej, którym będą musieli sprostać z należytą starannością, pod rygorem odpowiedzialności karnej oczywiście.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Według przeprowadzonego na zlecenie IBM, które zrealizowano na reprezentatywnej grupie 500 pełnoletnich Polaków* wynika, że 78% Polaków słyszało o usługach w chmurze, a blisko 72%, uważa je za użyteczne. Jak podkreślają eksperci, liczba danych wrażliwych zapisywanych w chmurze systematycznie rośnie, a większość z nas darzy usługi chmurowe zaufaniem i uważa przechowywanie danych poza swoim urządzeniem za bezpieczne.

Jak wynika z badania, blisko połowa ankietowanych (47%) pozytywnie postrzega użytkowanie chmury w sektorze publicznym, przy czym w grupie respondentów od 18. do 24. roku życia, takie nastawienie jest najwyższe. To młode pokolenie, które budowało swoje kompetencje już w modelu „as a service” i nie chce używać innych narzędzi. Wchodząc na rynek pracy, wręcz wymagają od swojego pracodawcy stosowania takich rozwiązań.

Najbardziej odpowiednimi sektorami dla zastosowań rozwiązań typu cloud, zdaniem Polaków, jest telekomunikacyjny (73%), produkcyjny (70%) oraz handlowy (70%).

– W pierwszym etapie cyfrowej transformacji ku chmurze, firmy koncentrowały się na efektywności kosztowej i bezpieczeństwie danych. Oceniamy, że obecnie większość firm ma w chmurze jedynie 20 procent procesów. Rozdział drugi tej transformacji to przeniesienie do chmury i optymalizacji pozostałych 80% – systemów o kluczowym znaczeniu – np. łańcuchów dostaw. Do tego proste modele chmur obliczeniowym nie wystarczą – firmy będą szukać dostawców chmury hybrydowej oraz partnerów, którzy pomogą im zarządzać środowiskiem złożonym z kilku chmur od różnych dostawców – mówi Jarosław Szymczuk, Dyrektor Generalny, IBM Polska i Kraje Bałtyckie. – Przejęcie firmy Red Hat umacnia pozycję IBM jako lidera właśnie w dziedzinie chmury hybrydowej dla przedsiębiorstw. Razem poszerzamy możliwości udostępniania wszystkich korzyści chmury, odpowiadając na potrzeby biznesowe zachowania kontroli i elastyczności.  

Bezpieczeństwo ważniejsze od ceny

Cena usług nie jest czynnikiem determinującym wybór dostawcy – na pierwszym miejscu stawia ją tylko 29% respondentów. W oczach konsumentów przede wszystkich usługa musi być bezpieczna (67%) i gwarantować, że przechowywane dane nie zostaną w żaden sposób utracone (54%). Dodatkowym plusem jest fakt, że podmiot świadczący usługi chmurowe jest dużą i godną zaufania firmą (42%).

Bardzo znaczące jest to, że Polacy uważają narzędzia dostępne w chmurze jako przyjazne
dla środowiska (70%) i darzą je dużym zaufaniem (54%). Boimy się natomiast tego,
że dane przechowywane w chmurze mogą być w przetwarzane bez naszej wiedzy (51%) lub uzyska do nich dostęp osoba do tego nieuprawniona (49%).

– Dlatego też w IBM przyjęliśmy zasadę, że dane klientów są nienaruszalne i nie można w żaden sposób, nawet zanonimizowany, ich przetwarzać. Chociaż nie jest to model bardzo popularny wśród głównych dostawców usług chmurowych, dla nas jest jedną z głównych zasad budowy i zarządzania bezpieczeństwem danych w chmurze – podkreśla Jarosław Szymczuk.

Zarządzanie danymi

Największe obawy wśród respondentów budzi fakt przechowywania w chmurze haseł dostępowych

– zdecydowałoby się na to tylko 14% osób. Z drugiej strony większość Polaków (61%) nie ma obiekcji przed przechowywaniem w chmurze swoich zdjęć, a tylko 17% nigdy by się na to nie zdecydowało.

Wyniki badania pokazują, że świadomość Polaków wzrasta, jednak obawy uczestników badania wskazują jednoznacznie, że przed dostawcami usług oraz firmami przenoszącymi dane swoich klientów do chmury jeszcze dużo pracy z zakresu edukacji na temat kultury zarządzania danymi. Ważne, aby zrozumieć które dane, w jakich modelach i w jakim zakresie mogą być przetwarzane przez dostawców w określonych celach biznesowych.

Chmura, sztuczna inteligencja i trendy w świecie nowych technologii były tematami IBM Think Summit Warsaw – najważniejszej dorocznej konferencji IBM w Polsce.

* Badanie Cloud Survey zostało zrealizowane dla IBM przez NMS Market Research
w sierpniu 2019 r. na grupie 500 respondentów z Polski w wieku 18+, z wykształceniem średnim
i wyższym, reprezentatywnej pod względem płci, wieku i regionu.

Elektromobilność w coraz większym stopniu i w nieunikniony sposób staje się stałym elementem nowego, zrównoważonego stylu życia w mieście. Stanowi wielką szansę na przełom, zarówno w polityce energetycznej kraju, jak też gmin i przedsiębiorstw. Co musi się stać, żeby tę szansę wykorzystać?

Coraz więcej wskazuje na to, że kolejną generacją samochodów będą pojazdy napędzane energią elektryczną. W czasach, kiedy zmiany klimatu są coraz bardziej alarmujące, a transport odpowiada w 14% za globalną emisję dwutlenku węgla, wyeliminowanie aut spalinowych, jako istotnego źródła zanieczyszczeń wydaje się przesądzone. Ochotę na zakup w pełni elektrycznego samochodu deklaruje 17% kierowców w Polsce (wg badań Polskiego Stowarzyszenia Paliw Alternatywnych). Liczba takich osób rośnie z roku na rok, jednak do samochodów elektrycznych przesiądziemy się na masową skalę dopiero po wyeliminowaniu kilku ostatnich barier.

– Elektromobilność współgra z propagowaną teraz idą smart city, a promowanie i wspieranie poruszania się samochodami na prąd, to nie tylko kwestia oszczędności czy ochrony środowiska. Coraz częściej to moda w pozytywnym znaczeniu, a wiele firm z którymi współpracujemy przy projektowaniu i budowie infrastruktury dla samochodów elektrycznych przyznaje, że to także część budowy ich wizerunku i pozytywnego odbioru w oczach klientów – mówi Grzegorz Pióro, Kierownik Grupy Innowacyjne Technologie w SPIE Building Solutions.

Spadek cen pojazdów, dofinansowanie zakupu

Większość krajów w Europie stosuje lub w przeszłości stosowało dopłaty do samochodów elektrycznych. Różne są warunki ich otrzymania i kwoty, a najbardziej progresywna jest w tym zakresie Rumunia, gdzie dopłata może wynieść nawet 10 tys. Euro. W każdym kraju, w którym dopłaty funkcjonowały, odnotowano zwiększenie rejestracji aut na prąd. Wsparcie finansowe dla kupujących pojazdy elektryczne planowane jest także w Polsce. Ustawa regulująca zasady jest jeszcze procedowana i choć wobec jej kształtu są zastrzeżenia ekspertów, z pewnością zadziała pozytywnie.

Warto też pamiętać o kosztach eksploatacji, gdyż w przypadku samochodów elektrycznych są one mniej więcej cztery razy niższe od tych ponoszonych przy tankowaniu w sposób tradycyjny. Nawet jeśli auto jest droższe w zakupie, oszczędzamy potem każdego dnia, podczas jego użytkowania. Pojazd elektryczny nie ma sprzęgła, skrzyni biegów, filtrów paliwa i wielu innych elementów napędu spalinowego, które się zużywają i psują, a zatem generują dodatkowe koszty eksploatacyjne.

Dostępność stacji ładowania

W 2018 roku w Polsce było 845 punktów ładowania, dla porównania w Holandii, która jest liderem w tym zakresie, ponad 38 tys. (chociaż jest 7 razy mniejsza od Polski). Jednak liczba stacji ładowania w Polsce rośnie z dnia na dzień dzięki zaangażowaniu m.in. wielu komercyjnych firm, np. producentów i dystrybutorów prądu, oraz dzięki branży motoryzacyjnej.

– Instalujemy stacje ładowania od ponad 3 lat i zauważamy, że z roku na rok zainteresowanie rośnie lawinowo. Co ważne, punkty ładowania montujemy w różnego typu obiektach np. w garażach i parkingach biurowców, przy instytucjach publicznych, w miejskich przedsiębiorstwach komunikacji, przy parkach technologicznych czy sklepach motoryzacyjnych. Technologia umożliwiająca dopasowanie do potrzeb i obiektów różnego typu jest już dostępna i stosunkowo tania. Najbardziej funkcjonalne są tzw. ładowarki triple charger, 3w1. Takie punkty spełniają wszelkie przyjęte standardy ładowania i umożliwiają zarówno szybkie ładowanie prądem stałym, jak i zmiennym. To praktyczne rozwiązanie – szczególnie na obszarze prywatno-publicznym, który jest użytkowany przez najróżniejsze modele e-samochodów – mówi Grzegorz Pióro ze SPIE Building Solutions.

Chcąc wykorzystać w pełni potencjał ekonomiczny e-mobilności, potrzeba czegoś więcej niż tylko wydajnego systemu ładowania. Uruchomienie stacji to jedno, ale w ślad za tym musi pójść integracja urządzeń z zewnętrznym systemem zarządzającym i inteligentne sterowanie obciążeniem zapewniające stabilne działanie sieci.

Rozwój technologii – zasięg

Ponad 100 lat temu samochód elektryczny był w stanie przejechać nawet 300 km na jednym ładowaniu. Niestety przez kolejnych 90 lat niewiele się zmieniło. Dopiero obecnie projektowane, najnowocześniejsze pojazdy elektryczne będą miały zasięg ponad 500 km, co w zupełności wystarczy dla większości użytkowników i przełamie tę barierę elektromobilności.

Jeden z czołowych koncernów motoryzacyjnych ogłosił niedawno, że zainwestuje 30 mld euro w rozwój i produkcję zeroemisyjnych samochodów na prąd. Inni także pracują nad rozwojem technologii elektromobilności, w tym zwiększania pojemności baterii. W dodatku dzięki nakładom inwestycyjnym i coraz większej skali produkcji koszt akumulatorów spadł o 80% w ostatnich 10 latach.

Inteligentne rozwiązania i spójne podejście do infrastruktury punktów ładowania

Punkty ładowania w Polsce wprawdzie powstają coraz szybciej, ale nie wszędzie myśli się o spójnej koncepcji. Miasta wprowadzają strefy czystego transportu, ale nie tworzą funkcjonalnych planów sprzyjających alternatywnej mobilności przyjaznej dla środowiska. Miejsc parkingowych w miastach jest zbyt mało, żeby samochody po prostu je zajmowały i blokowały, ale jeśli dodamy do tego drugą funkcję – ładowanie – czas, kiedy samochód jest pozostawiony np. pod urzędem, wydaje się być lepiej wykorzystanym.

– Niezmiernie ważne jest, aby odpowiednio zaprojektowany i zrealizowany był cały łańcuch związany z instalacją stacji ładowania: od analizy potrzeb i projektu instalacji elektrycznej, przez jej zbudowanie, nawet z rozdzielnią czy transformatorem średniego napięcia, jeśli jest taka konieczność, po zakup odpowiedniej ładowarki, jej instalację i spięcie z aplikacją do rozliczeń połączoną z bankiem danych i czytnikiem kart RFID do rozliczeń indywidualnych. Spójne i inteligentne rozwiązanie wymaga integracji procesów i całego systemu, wsparcia profesjonalistów przy implementacji, wreszcie fachowego serwisu – mówi Grzegorz Pióro – SPIE Building Solutions.

Pozostawienie samochodu pod miejscem pracy powinno dawać możliwość ładowania go w tym czasie. Podobnie, jeśli chodzi o urzędy czy hotele. Stacje ładowania w takich miejscach to nie tylko praktyczne wsparcie dla pracowników, interesantów czy gości, ale kreowanie pozytywnego wizerunku firmy, miasta czy hotelu, dbającego o zrównoważony rozwój i środowisko. W drugiej kolejności takie możliwości powinny też dawać galerie handlowe czy stadiony i sale widowiskowe. Dla nich pozytywny wizerunek związany z dbaniem o środowisko będzie przekładał się na zwiększoną odwiedzalność i sukces biznesowy.

Problemy z długami nie spowodują wstrzymania wydania lub unieważnienia paszportu przez komornika. Nie ma on bowiem uprawnień, które są wskazane w ustawie o dokumentach paszportowych. Tego typu kroki mogą podjąć sądy lub inne organy postępowania w określonych sprawach. Decyzję o odmowie lub o unieważnieniu podejmuje wojewoda. Można się od niej odwołać do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wówczas warto zaznaczyć, że nie zostały uwzględnione wszystkie okoliczności. Ponadto, mimo przesłanek uzasadniających odmowę wydania dokumentu, konsul może pozytywnie rozpatrzeć wniosek o paszport tymczasowy.

Komornik nie ma możliwości wstrzymania wydania paszportu dłużnikowi

Jak zaznacza Filip Powroźnik, prawnik z Kancelarii LEXADVISOR, ustawa z 13 lipca 2006 roku o dokumentach paszportowych jasno wskazuje przesłanki odmowy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy dotyczą one prowadzenia przeciwko wnioskującemu sprawy karnej, karnoskarbowej, z udziałem nieletniego lub będącej w ramach postępowania cywilnego. Z kolei art. 17 ust. 2 wskazuje, że uprawniony do złożenia wniosku o odmowę wydania dokumentu jest sąd lub organ postępowania karnego, np. prokurator. W regulacji nie ma mowy o komorniku.

– Sąd może uznać, że wstrzymanie wydania lub unieważnienie paszportu jest niezbędne dla zapewniania prawidłowego toku postępowania rozpoznawczego lub przygotowawczego, lub wykonania mogącego zapaść w wyniku orzeczenia. Nie dotyczy to jednak etapu egzekucyjnego. Procedura cywilna przewiduje przy tym możliwość wystąpienia przez wierzyciela do sądu o zabezpieczenie roszczenia poprzez orzeczenie zakazu opuszczania kraju przez osobę zadłużoną. Ocena wnioskującego jest badana przez sąd. Taki apel może być uwzględniony wyłącznie w przypadku roszczeń o charakterze niepieniężnym – mówi Krzysztof Szetela, radca prawny z Kancelarii Prawnej RAVEN P. Krupa.

Prawo do wnioskowania ma też prokurator w toku postępowania karnego, co podkreśla Konrad Rydel, prawnik z kancelarii Komornika Sądowego Dawida Palecznego. W takiej sytuacji można zastosować, w charakterze środka zapobiegawczego, zakaz opuszczania kraju przez oskarżonego. To może być połączone z zatrzymaniem paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania go. Uprawnienie takie mają jednak komornicy sądowi działający na obszarze Federacji Rosyjskiej.

– Dłużnik może zostać pozbawiony ważnego paszportu. Jednak przyczyną tego nie będzie sam fakt posiadania zadłużenia lub brak jego regulowania. Ta kwestia jest opisana w art. 38 ustawy z 13 lipca 2006 roku. Przewiduje on, że dokument podlega unieważnieniu, jeżeli został wydany z naruszeniem przepisów. Może też do tego dojść na wniosek sądu, organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub organu postępowania wykonawczego – komentuje radca prawny Szetela.

Jak wskazuje mecenas Rydel, w każdym przypadku unieważnienie i odmowa wydania dokumentu paszportowego następuje poprzez wydanie decyzji przez wojewodę. Od niej przysługuje wnioskodawcy odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ma na to 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronom.

– W odwołaniu należy zwrócić uwagę organu odwoławczego, że wydający decyzję nie uwzględnił wszystkich okoliczności. Można powoływać się na sytuacje charakterystyczne dla postępowania administracyjnego. To zasada prawdy obiektywnej, praworządności, zaufania obywatela do państwa, uwzględnienia interesu społecznego i jednostki – radzi prawnik z Kancelarii Prawnej LEXADVISOR.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji, o czym informuje mecenas Szetela. Obie sytuacje nie stanowią osobnych przesłanek dla wydania zainteresowanemu paszportu tymczasowego. Kwestię tę reguluje art. 23 ustawy o dokumentach paszportowych. Z kolei Filip Powroźnik przywołuje art. 17 ust. 2 ww. ustawy. Określono w nim, że w uzasadnionych przypadkach, pomimo istnienia przesłanek uzasadniających odmowę, konsul może wydać paszport tymczasowy. Jeśli zdecyduje się na taki krok, to informuje organ, który wystąpił z wnioskiem o niewydawanie dokumentu.

– Warto mieć też na uwadze kwestię praw i wolności obywatelskich. Zgodnie z art. 3 ustawy, każdy polski obywatel ma prawo do otrzymania paszportu, a jego pozbawienie lub ograniczenie może nastąpić wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Pomimo wydania jeszcze pod rządami poprzedniej ustawy o paszportach, aktualność zachowuje wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2006 roku. Sąd wówczas wskazał, że posiadanie tego dokumentu służy realizacji konstytucyjnej wolności do swobodnego opuszczania kraju. Ograniczenia tej wolności określone w ustawie muszą być stosowane ściśle – podsumowuje radca prawny z Kancelarii RAVEN P. Krupa.

Jak podsumowuje prawnik z Kancelarii LEXADVISOR, stosując reguły wykładni logicznej i funkcjonalnej, należy wyrazić pogląd, iż na etapie postępowania egzekucyjnego nie ma żadnych możliwości, aby wierzyciel wnioskował do komornika o odmowę wydania paszportu. W ustawie oraz w przepisach części egzekucyjnej kodeksu postępowania cywilnego nie ma prawnych przesłanek ku temu. Można natomiast zastanowić się, czy ustawodawca nie powinien wprowadzić takiej możliwości i przyznać wierzycielowi uprawnienie do złożenia wniosku o odmowę wydania paszportu, co przypominałoby procedurę wniosku o wyjawienie majątku.

Wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EBA) w sprawie outsourcingu (zwane dalej „Wytycznymi”) zastąpią wkrótce wytyczne Komitetu Europejskich Urzędów Nadzoru Bankowego (CEBS) z 2006 r. dotyczące outsourcingu oraz Zalecenia EBA dotyczące zlecania zadań dostawcom usług w chmurze z 2018 r. Wytyczne EBA kierowane są do właściwych organów, a także – do instytucji kredytowych, instytucji płatniczych oraz instytucji pieniądza elektronicznego (zwanych dalej „instytucjami”).

Wejście w życie i przepisy przejściowe

Pierwotnie – Wytyczne EBA miały mieć zastosowanie od dnia 30 września 2019 r. do wszystkich umów outsourcingu zawartych, odnowionych lub zmienionych po tej dacie . Zgodnie jednak ze stanowiskiem KNF z dnia 16 września 2019 r. – oczekiwaniem organu nadzoru jest, aby banki dostosowały się do Wytycznych w terminie do 30 czerwca 2020 r. Termin ten został określony z uwzględnieniem konieczności dostosowania się banków do licznych wymogów zawartych w Wytycznych.

Definicja outsourcingu

Zgodnie z definicją zawartą w Wytycznych – outsourcing oznacza umowę w dowolnej formie zawartą między instytucją a usługodawcą, na mocy której usługodawca realizuje proces, usługę lub zadanie, które w przeciwnym razie byłoby realizowane przez samą instytucję.

W związku z powyższym, instytucje zobowiązane są ustalić, czy umowa zawarta z osobą trzecią wchodzi w zakres definicji outsourcingu. W ramach tej oceny należy w szczególności rozważyć czy zlecana funkcja (lub jej część) jest przez dostawcę wykonywana regularnie czy na bieżąco. – Stanisław Stefaniak, Associate, Deloitte Legal.

Wytyczne wskazują, jakich sytuacji instytucje nie powinny traktować jako outsourcingu; dotyczy to w szczególności:

funkcji, której wykonanie przez dostawcę usług jest wymagane na mocy prawa, nabycia usług, które w innym przypadku nie zostałyby wykonane przez instytucję (np. porada architekta, udzielenie opinii prawnej i reprezentacja przed sądem i organami administracyjnymi, usługi medyczne, serwisowanie samochodów służbowych, catering, usługi biurowe, usługi turystyczne, usługi pocztowe, usługi związane z obsługą recepcji, sekretariatu lub centrali), towarów (np. plastikowych kart, czytników kart, towarów biurowych, komputerów osobistych, mebli) lub mediów (np. energii elektrycznej, gazu, wody, linii telefonicznej).

Funkcje krytyczne lub istotne

Wytyczne EBA przewidują szczegółowe wymagania przewidziane dla outsourcingu funkcji krytycznych lub istotnych. Instytucje uznają funkcję za krytyczną lub istotną m.in.:

• w sytuacji gdy przedmiotem outsourcingu ma być działalność bankowa lub usługi płatnicze w zakresie wymagającym udzielenia zezwolenia przez właściwy organ;
• w sytuacji gdy zleca się zadania operacyjne funkcji kontroli wewnętrznej na zasadzie outsourcingu;
• o ile błąd lub niepowodzenie w ich wykonaniu zagrażałyby w sposób istotny ciągłości wypełniania warunków zezwolenia, wynikom finansowym instytucji lub bezpieczeństwu i ciągłość świadczenia usług bankowych lub płatniczych przez instytucję.

Zasada proporcjonalności

Instytucje stosując Wytyczne EBA lub właściwe organy sprawując nadzór nad ich stosowaniem – uwzględniają zasadę proporcjonalności. Wymaga ona, aby zasady zarządzania, w tym te dotyczące outsourcingu, były spójne z indywidualnym profilem ryzyka, charakterem i modelem biznesowym instytucji oraz skalą i złożonością jej działalności, tak aby skutecznie osiągnąć cele wymogów regulacyjnych. – Agata Jankowska-Galińska, Radca prawny, Senior Managing Associate Deloitte Legal.

Eksperci portalu RynekPierwotny.pl sprawdzili, czy Polacy kupują coraz mniejsze mieszkania na rynku pierwotnym oraz wtórnym. Wyniki takiej analizy wydają się dość zaskakujące.

Już od dłuższego czasu, spada średnia powierzchnia mieszkań oddawanych do użytku przez deweloperów. Ten długookresowy trend wynika między innymi ze zmian demograficznych, które skutkują zmniejszaniem się średniej wielkości rodzin. Warto wiedzieć, że ciekawe informacje dotyczące metrażowych trendów możemy zaczerpnąć nie tylko ze statystyk na temat ukończonych mieszkań. Główny Urząd Statystyczny niedawno podał informacje o tym, jak duże lokale mieszkalne Polacy kupowali w minionym roku i wcześniejszych latach. Eksperci portalu RynekPierwotny.pl postanowili przeanalizować takie dane dotyczące rynku pierwotnego oraz rynku wtórnego. Wyniki analizy okazują się ciekawe i nie do końca oczywiste.

Na rynku wtórnym małe lokale są kupowane nieco częściej …

Informacje na temat wielkości sprzedawanych lokali czasem są pozyskiwane po sprawdzeniu wielu ogłoszeń z rynku pierwotnego i rynku wtórnego. Bardziej miarodajne wydają się dane bazujące na faktycznie dokonanych transakcjach. Właśnie takie informacje dotyczące 2018 r. niedawno podał Główny Urząd Statystyczny. Wspomniana instytucja podczas analizowania i sumowania powierzchni sprzedanych lokali, opierała się na danych notarialnych z Rejestrów Cen i Wartości Nieruchomości.

Eksperci portalu RynekPierwotny.pl na podstawie „GUS-owskich” danych obliczyli rozkład powierzchni mieszkań kupowanych przez Polaków w 2018 r. Poniższy wykres przedstawia taki rozkład dotyczący wszystkich lokali mieszkalnych, nowych mieszkań oraz używanych lokali. Jeżeli chodzi o wszystkie lokale mieszkalne sprzedane w minionym roku, to ich udział ze względu na powierzchnię wyglądał następująco:

• do 40,0 mkw. – 14,9%
• od 40,1 mkw. do 60,0 mkw. – 41,4%
• od 60,1 mkw. do 80,0 mkw. – 27,3%
• od 80,1 mkw. – 16,4%

Powyższe wyniki są podobne do danych, które już od dłuższego czasu napływają z rynku mieszkaniowego. Bardziej interesujące wydaje się natomiast porównanie wyników obliczonych dla rynku pierwotnego i rynku wtórnego. Okazuje się bowiem, że używane mieszkania kupowane przez Polaków częściej mają powierzchnię do 40,0 mkw. (16,9% vs 12,2% w 2018 r.). Może to wynikać między innymi ze specyfiki starszego zasobu mieszkaniowego, w którym większy udział posiadają małe lokale. Kolejna ciekawa informacja dotyczy faktu, że na rynku pierwotnym częściej sprzedają się mieszkania o powierzchni 60,1 mkw. – 80,0 mkw. Udział nowych „M” z takim metrażem (30,4%) w 2018 r. był wyraźnie większy od wyniku z rynku wtórnego (25,1%). Wspomniana różnica może wynikać z mniejszej dostępności używanych lokali liczących sobie 60 mkw. – 80 mkw. (a zwłaszcza 70 mkw. – 80 mkw.). Nie można wykluczyć, że pewne znaczenie mają też różnice zamożności typowego nabywcy nowego i używanego mieszkania (rzutujące również na udział najmniejszych „M”).

Wzrósł udział nowych „M” o powierzchni 60 mkw. – 80 mkw.

Eksperci portalu RynekPierwotny.pl w analogiczny sposób obliczyli rozkład powierzchni wszystkich mieszkań kupowanych przez Polaków przed 2018 r. (tzn. w latach 2015 – 2017). Poniższa tabela przedstawia szczegółowe dane na ten temat w podziale na rynek pierwotny i rynek wtórny. Takie informacje wskazują, że dość wyraźnie wzrósł udział sprzedawanych nowych mieszkań o powierzchni 60,1 mkw. – 80,0 mkw. (2015 r. – 26,9%, 2018 r. – 30,4%).

Wspomniana zmiana odbyła się kosztem mieszkań deweloperskich liczących sobie 40,1 mkw. – 60,0 mkw. Co ciekawe, na rynku wtórnym również były widoczne pozytywne zmiany związane ze spadkiem udziału najmniejszych mieszkań (patrz poniższa tabela). Takie zmiany miały jednak mniejszą skalę niż na rynku pierwotnym, który jest o wiele bardziej elastyczny pod względem metrażowym.

Dane z poniższej tabeli na pozór przeczą informacjom GUS – u o coraz mniejszym średnim metrażu ukończonego mieszkania deweloperskiego. Warto jednak pamiętać, że takie spadające wyniki Głównego Urzędu Statystycznego dotyczą zarówno oddawanych do użytku nowych lokali, jak i ukończonych domów z rynku pierwotnego, które dość szybko się kurczą. Informacje prezentowane w poniższej tabeli obejmują wyłącznie lokale mieszkalne. Te dane sugerują, że jeszcze do niedawna wzrost cen nowych mieszkań był kompensowany przez podwyżki wynagrodzeń.

Autor: Andrzej Prajsnar, ekspert portalu RynekPierwotny.pl

Prognoza rządu na roczny dochód z podatku VAT wynosi w tym roku 180 miliardów złotych. Wyniki wykonania budżetu państwa po pierwszym półroczu zwiastują, że ten plan uda się zrealizować. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, jak mało ambitny jest plan rządu. Wykonanie tylko założonej prognozy sprawi, że tempo wzrostu dochodu z podatku VAT spadnie w stosunku do wyników z 2017 i 2018 roku. Mimo tego, że zamierzenia budżetowe się spełnią – z podatku VAT zarobimy mniej, niż moglibyśmy. Dlaczego tak się dzieje? Głównie dlatego, że narzędzia używane w poprzednich latach do załatania dziury w podatku VAT wyczerpały swoją użyteczność. Wysokie kary zadziałały odstraszająco na tych, którzy wyłudzali zwrot podatku VAT przez fałszerstwo faktur. Jednak po wyeliminowaniu najprostszych wyłudzeń wprowadzone przez państwo kary przestały spełniać swoje zadanie. Wciąż da się w Polsce unikać płacenia podatku VAT i wyłudzać jego zwrot, z powodzeniem sprawiając pozory legalnego działania.

– Efekt odstraszający pojawił się i spowodował, że prymitywne metody wyłudzania VATu przestały być metodami dominującymi. Natomiast nie zrobiliśmy do tej pory drugiego kroku, aby wyeliminować bardziej zaawansowaną formę unikania opodatkowania – powiedział serwisowi eNewsroom profesor Witold Modzelewski, prezes Instytutu Studiów Podatkowych. – Nie zmniejszyliśmy liczby deklaracji, na podstawie których zwracamy VAT. Jest to prawie milion trzysta tysięcy deklaracji rocznie – nikt nie jest w stanie sprawdzić tyle przypadków. Taka liczba deklaracji zwrotu wynika stąd, że nie usunęliśmy najbardziej patologicznej części tego podatku – czyli tak zwanego odwróconego VATu, z którego korzystają branże stali, metali kolorowych i elektroniki. Niestety, chcąc odebrać możliwość uzyskiwania zwrotu VATu, trzeba było się narazić tym, którzy dzisiaj z tego korzystają – a na to nie zawsze starczyło odwagi – podsumowuje Modzelewski.