W tym roku rolnictwo może mieć problem z Ukraińcami do pracy

Ogrodnictwo i sadownictwo w sezonie zbiorów nie może się obejść bez siły roboczej. Mechanizacja jest niemal niemożliwa. Tylko zbiór ręczny gwarantuje wysoką jakość owoców i warzyw. Ale Polacy już od dawna nie chcą tego robić. Dotąd zastępowali ich Ukraińcy. I jeśli ich zabraknie, to branżę czekają poważne problemy. Jej przedstawiciele podkreślają, że sąsiedzi zza wschodniej granicy wciąż będą podejmować okresowe prace rolne. Jednak wraz ze wzrostem płac w innych sektorach w Polsce rosną także oczekiwania pracowników sezonowych. Są one trudne do spełnienia, ponieważ na rynku koszty produkcji nie mają znaczenia. Liczy się wyłącznie podaż i popyt. Może się też okazać, że jedyną szansą na przetrwanie producentów będą przybysze z takich krajów jak Wietnam, Nepal czy Bangladesz.

Ukraińcy niezbędni

Uprawy sadownicze, borówki, truskawki, maliny, a także pieczarki, pomidory czy ogórki ciągle wymagają dużej liczby pracowników do pielęgnacji, a głównie do zbiorów. Producenci owoców i warzyw od lat korzystają z pracy pomocników, tj. pracowników sezonowych oraz osób zatrudnianych na dłuższe okresy. Witold Boguta, prezes Krajowego Związku Grup Producentów Owoców i Warzyw (KZGPOiW), podkreśla, że najczęściej są to Ukraińcy, a ręczny zbiór jest niezbędny, by zapewnić wysoką jakość produktów.

– Polacy nie są taką pracą zainteresowani ze względu na jej specyfikę, głównie sezonowość. Ale z tego samego powodu odpowiada ona właśnie wschodnim sąsiadom, co oznacza, że trend na pewno się utrzyma. Ci pracownicy są bezwzględnie potrzebni – komentuje Mirosław Maliszewski, prezes Związku Sadowników RP i poseł na Sejm z PSL.

Natomiast Wiktor Szmulewicz, prezes Krajowej Rady Izb Rolniczych (KRIR), podkreśla, że w okresie prac sezonowych powszechne jest zjawisko zwiększonego zapotrzebowania na siłę roboczą. Dodaje, że brakuje wówczas rąk do pracy i polscy producenci muszą wspierać się pomocą obcokrajowców, przede wszystkim tych zza wschodniej granicy. Są oni niezbędni, ponieważ polskich robotników jest zbyt mało, a do tego wolą podejmować pracę w dużych miastach.

Jednak rosnące płace w wielu innych branżach w Polsce, także dla obcokrajowców, mogą utrudnić zatrudnianie pracowników sezonowych ze względu na wciąż niskie stawki w tym sektorze. Mirosław Maliszewski uważa, że w branży wszystko zależy od cen uzyskiwanych za owoce. Jeśli pozostaną na obecnym poziomie, części sadowników nie będzie stać na zewnętrzną siłę roboczą. Jego zdaniem, wszystko zależy od sytuacji dochodowej plantatorów, którzy konkurują z innymi dziedzinami gospodarki, na przykład z budownictwem, które może płacić więcej.

– Wzrost płac będzie powodował napływ obcokrajowców chętnych do podjęcia pracy przy zbiorach sezonowych. Zmiana ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników wprowadziła dla pracowników sezonowych stawkę w wysokości 184 zł miesięcznie, tj. składka zdrowotna 142 zł i wypadkowa 42 zł. Maksymalne płace za pracę określi natomiast sam rynek. O opłacalności produkcji nie decydują jedynie koszty pracy. Główną rolę odgrywa prawo popytu i podaży. Jeśli będzie możliwość sprzedaży produktów i w Polsce i za granicą, to produkcja będzie opłacalna – uważa Wiktor Szmulewicz.

Z kolei Witold Boguta podkreśla, że płace są jednym z najważniejszych składników kosztów produkcji i przygotowania do sprzedaży. Ich wzrost przyczynia się do niwelowania ważnej dotychczas przewagi konkurencyjnej. Większości prac wykonywanych przez pracowników nie da się zmechanizować, produkcja będzie się zmagać z coraz wyższymi kosztami i poszukiwaniem oszczędności w innych obszarach.

Niedobór rąk do pracy

– Mamy rynek pracownika i jeśli potrzeba rąk do pracy, to trzeba zapłacić takie stawki, aby praca została wykonana. Polscy producenci nie będą w stanie sami poradzić sobie z pracami sezonowymi. Brakuje ludzi. Ostatnie lata pokazały, że wciąż są obcokrajowcy chętni do podjęcia tego typu pracy. I raczej nic nie wskazuje na to, aby ten rok miał być inny – przekonuje prezes KRIR.

Mirosław Maliszewski twierdzi, że już widać odpływ pracowników z Ukrainy do innych sektorów gospodarki czy do sąsiednich krajów. Metodą na poradzenie sobie z brakami siły roboczej zza wschodniej granicy jest zatrudnianie osób z innych krajów, np. azjatyckich, jak m.in. Indie, Wietnam, Nepal czy Bangladesz. Do tego Witold Boguta dodaje, że polityka polskiego rządu, podobnie zresztą jak innych państw, jest tutaj kluczowa. Ważne będzie stworzenie odpowiednich warunków do przyjazdu i zatrudniania w Polsce pracowników z bardziej odległych krajów.

– Działania mające na celu zapobieżenie niedoborowi rąk do pracy już zostały podjęte. Dzięki nowelizacji ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników w zeszłym roku, wprowadzona została kategoria pomocnika. I dlatego możemy dziś tym pracownikom zaproponować lepsze warunki. Poza stawkami za pracę, zachętę stanowią ubezpieczenia zdrowotne, wypadkowe i macierzyńskie, a to jest bardzo ważne. Dzięki temu mamy szansę przekonać takich pracowników do przyjazdu do Polski i ich skutecznie zatrzymać – twierdzi Wiktor Szmulewicz.

Szef Związku Sadowników RP dodaje, że rolnikom i plantatorom pomogłoby rozszerzenie listy krajów z uproszczonymi procedurami i wprowadzeniem ułatwień formalnych w porównaniu do obecnego systemu pozyskiwania i przyjmowania do pracy cudzoziemców. Sądzi on, że biurokracja jest dzisiaj zbyt uciążliwa i przeszkadza wielu sadownikom w racjonalnym zatrudnianiu jednocześnie podnosząc jego koszty.

– Na razie widać zainteresowanie Ukraińców pracą w ogrodnictwie. By ten stan utrzymać konieczne jest gwarantowanie odpowiedniego poziomu płac i innych świadczeń. Producent nie ma wiele do powiedzenia, jeśli chodzi o uzyskiwane ceny za wytwarzane przez siebie produkty rolne. O tym decydują odbiorcy, jeśli więc ceny na produkty będą utrzymywane przez nich na niskim poziomie, część ogrodników będzie musiała zaprzestać produkcji – dodaje Witold Boguta.

Prezes Krajowej Rady Izb Rolniczych konstatuje, że praca w Polsce staje się konkurencyjna wobec pracy na zachodzie Europy, a nasz kraj stał się atrakcyjny dla obcokrajowców. Jednak już nie wystarczy im zapewnić wyżywienia i zakwaterowania. Dlatego np. wprowadzenie ubezpieczenia przy tego rodzaju pracach jest bardzo istotne. Mirosław Maliszewski podsumowując przypomina, że ceny produktów nie są kształtowane jedynie przez koszty wytwarzania i np. zbioru. A nadmierne dodatkowe koszty, generowane przez skup, przetwórstwo i dystrybutorów, mogą spowodować bankructwa wielu gospodarstw, mniejszą podaż krajowych owoców i wzrost importu, co będzie niekorzystne dla konsumentów i całej gospodarki.

Vivid Games zwiększa przychody

O ponad 95% wzrosły przychody Vivid Games w pierwszym kwartale 2019 r. w porównaniu z analogicznym okresem roku ubiegłego.  Bydgoska spółka kontynuuje prace nad tytułami z segmentu mid-core, w tym Zombie Blast Crew, który zadebiutuje już w III kw. 2019 r.

W pierwszym kwartale 2019 r. Vivid Games wypracował ponad 2,67 mln przychodów ze sprzedaży, co stanowi niemal dwukrotność przychodów za analogiczny okres roku poprzedniego. Przychody generują nie tylko wydane w ostatnich miesiącach 2018 r.  Space Pioneer czy Gravity Rider, ale także lubiana przez użytkowników seria Real Boxing, która w ciągu ponad 6 lat zbudowała społeczność ponad 66 mln graczy z całego świata. Koszty operacyjne utrzymano na podobnym do zeszłorocznego poziomie, jednak zmieniła się ich struktura. Optymalizacja struktury organizacyjnej, o której zarząd wspominał już w raporcie rocznym pozwoliła na zmniejszenie udziału kosztów pracowniczych w całości wydatków. .Na koniec marca na rachunkach spółki znajdowało się ponad 2,7 mln zł. Zarząd zapewnia, że na bieżąco zarządza ryzykiem związanym ze spłatą zobowiązań finansowych.

Pierwszy kwartał 2019 r. to okres intensywnych prac nad wdrożeniem nowej strategii. W marcu do globalnej dystrybucji trafiły dwa pierwsze tytuły z nowego segmentu hyper-casual – Pocket Mini Golf i Endless Lake. Rozpoczęto też prace nad grą z segmentu mid core– Zombie Blast Crew, która zadebiutuje już w III kwartale br

Remigiusz Kościelny, prezes Vivid Games
Remigiusz Kościelny, prezes Vivid Games

– W I kwartale prowadziliśmy prace związane z produkcją gry Zombie Blast Crew, jak również innymi niezapowiedzianymi jeszcze tytułami wewnętrznymi segmentu mid-core. Rozpoczęliśmy również publikację gier typu hyper-casual. Za pomocą programu wydawniczego poszukujemy i testujemy nowe gry, a naszym celem pozostaje dynamiczna rozbudowa portfolio gier, a zarazem jego dywersyfikacja w zakresie segmentów, tematyki, sieci dystrybucji oraz przychodów z reklam i mikropłatności.  Dokonujemy również licznych aktualizacji dostępnych gier, które wpływają pozytywnie na ich metryki. Pracujemy również nad realizacją projektów B+R.- komentuje Remigiusz Kościelny, prezes Vivid Games.

Kredyty Mieszkaniowe w kwietniu 2019 r.

Wartość BIK Indeksu – Popytu na Kredyty Mieszkaniowe (BIK Indeks – PKM) informuje o rocznej dynamice wartości wnioskowanych kredytów mieszkaniowych. Najnowszy kwietniowy odczyt wyniósł + 16,2%, co oznacza że w kwietniu 2019 r., w przeliczeniu na dzień roboczy, banki i SKOK-i przesłały do BIK zapytania o kredyty mieszkaniowe na kwotę wyższą o 16,2% w porównaniu z kwietniem 2018 r. Kwietniowy odczyt jest niższy od marcowego o 10,4 p.p.

Chociaż w kwietniu 2019 r., wartość indeksu była niższa o 10,4 p.p., w relacji do odczytu marcowego, to wszystkie cztery tegoroczne odczyty zanegowały negatywną obserwację z grudnia 2018 r., kiedy to wartość Indeksu była najniższym odczytem od września 2012 r.

Łącznie w kwietniu 2019 r. o kredyt mieszkaniowy zawnioskowało 42,52 tys. osób w porównaniu do 38,26 tys. rok wcześniej – wzrost o 11,1%. Natomiast średnia kwota wnioskowanego kredytu mieszkaniowego w kwietniu 2019 r. wyniosła 273,16 tys. zł, tj. o 9,8% więcej niż rok wcześniej.

prof. Waldemar Rogowski, Główny Analityk Biura Informacji Kredytowej
prof. Waldemar Rogowski, Główny Analityk Biura Informacji Kredytowej

– Kwietniowa wartość indeksu wynika zarówno ze wzrostu średniej wartości wnioskowanego kredytu, jak i wzrostu liczby wnioskodawców. 16,2% wartość indeksu jest więc efektem połączenia obu tych pozytywnych czynników. Podobne zjawisko mieliśmy już zarówno w marcu, jak i w lutym b.r. – mówi prof. Waldemar Rogowski, Główny Analityk Biura Informacji Kredytowej.

– Po czterech miesiącach widać już, co przewidywaliśmy pod koniec zeszłego roku, że rok 2019 na rynku kredytów mieszkaniowych będzie bardzo interesujący. Utrzymuje się zainteresowanie finasowaniem nabycia nieruchomości kredytem bankowym o coraz wyższej wartości – puentuje prof. Rogowski.

– Wysokie odczyty Indeksu za kwiecień br. znajdą odzwierciedlenie w wartości sprzedaży kredytów w maju i czerwcu, bowiem kredyt mieszkaniowy uruchamiany jest ok. 1 do 2 msc. od złożenia wniosku kredytowego (zapytania do BIK) – dodaje Główny Analityk BIK.

Przygotowania do wojen handlowych

Rynki finansowe w dalszym ciągu pozostają pod wpływem doniesień skupionych na rozmowach handlowych USA i Chin, które przynoszą mieszankę gróźb i optymizmu. Presja udziela się rynkowi akcji, ale na rynku walutowym przeważa cierpliwe wyczekiwanie na konkrety. Większość obawia się restartu wojen handlowych, ale jeszcze nikt na to nie stawia pieniędzy.

Dlaczego? Trudniej o to, gdy informacje z tych samych źródeł potrafią być sprzeczne. Od wczoraj prezydent Trump zdołał dwukrotnie zagrozić, że zmusi Chiny do zapłaty na nieuczciwe praktyki, które odbierają prace amerykańskim robotnikom. W tym samym czasie rzecznik Białego Domu przekazała, że USA otrzymała sygnały z Chin, że te chcą porozumienia. Chińska delegacja na czele z wicepremierem Liu jest już w Waszyngtonie, aby formalnie przystąpić do kolejnej rundy rozmów, która potrwa do jutra. Jednocześnie USA przygotowało wszystkie formalności, by jutro o 4:01 czasu Greenwich podnieść cła na chińskie towary z 10 proc. do 25 proc. Rynki tymczasem debatują, na ile jest to praktyka negocjacyjna Trumpa, której ostatecznie USA nie chcą wprowadzać. Pozostajemy w domysłach, gdzie każdy scenariusz jest prawdopodobny. I dlatego inwestorzy preferują czekać do samego końca, kiedy łatwo o nagły zwrot sentymentu. Nerwowość jednak powoli przenika do świadomości, co premiuje pozycje zgodne kierunkiem z awersją do ryzyka. Rynek akcji świeci się na czerwono, a na FX (nieznacznie) wygrywa JPY.

Kiedy większość czołowych banków centralnych decyduje się na łagodzenie nastawienia, Norges Bank wysuwa się na osamotnionego jastrzębia. Norweski bank centralny powinien utrzymać stopę procentową na 1 proc., ale komunikat może być istotnym katalizatorem zmienności. Chociaż majowe posiedzenie jest pośrednim bez nowych prognoz i konferencji prasowej, komunikat może dać finalne wskazówki, że podwyżka w czerwcu jest bardzo prawdopodobna. Ostatnim razem w marcu Norges Bank dokonał podwyżki stopy procentowej o 25 pb, a w komentarzu do decyzji zaznaczył, że kolejna podwyżka będzie mieć miejsce „w ciągu najbliższych sześciu miesięcy”. Projekcja ścieżki stopy procentowej przyznawała 50 proc. szans na następny ruch w czerwcu. Za podtrzymaniem jastrzębiego nastawienia przemawia silniejsza od prognoz inflacja bazowa (w kwietniu: 2,7 proc. r/r, prog. 2,5 proc.) oraz wyższe ceny ropy naftowej. W tym samym czasie korona norweska od ostatniego posiedzenia osłabiła się o ok. 3 proc. Kombinacja tych czynników rodzi ryzyko wyższej inflacji w przyszłości i wspiera dalsze podwyżki stopy procentowej. Jeśli w dzisiejszym komunikacie znajdzie się fragment: „nowe informacje wskazują, że prognozy dotyczące stopy procentowej w nadchodzącym okresie nie uległy większym zmianom”, można zakładać następny ruch w czerwcu. Rynek nie jest pozycjonowany na jastrzębi wydźwięk. Ostatnia przecena NOK pod presją taniejącej ropy naftowej oraz wzrostu awersji do ryzyka w reakcji na zaostrzenie sporu handlowego USA-Chiny wygoniła inwestorów z długich pozycji w koronie. To czyni NOK bardziej wrażliwy na pozytywne doniesienia. Jastrzębi wydźwięk komunikatu Norges Banku może przynieść wstępny skok NOK o 0,5-1,0 proc., choć pod znakiem zapytania pozostaje, czy przy nerwowej sytuacji na rynkach uda się utrzymać siłę na dłużej.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.

Jantoń podpisuje kolejną umowę na wyłączność z polską winnicą

8 maja br. w Dobroniu firma Jantoń podpisała z Winnicą Bagieniec umowę na wyłączność dystrybucji polskich win. Dzięki tej współpracy spółka rozbuduje portfolio polskich win i zapewni ich całoroczną dostępność na rynku HoReCa w kraju.

Uroczystego podpisania umowy dokonali: Jakub Nowak, Prezes Zarządu Jantoń S.A. Sp.K. oraz Jarosław Mazurek – właściciel Winnicy Bagieniec.

Jakub Nowak i Jarosław Mazurek
Jakub Nowak i Jarosław Mazurek
A. Brzozowska, T. Sobczak, S. Mazurek, J. Nowak, J. Mazurek, V. Mazurek, M. Malewicz, E. Madsen
A. Brzozowska, T. Sobczak, S. Mazurek, J. Nowak, J. Mazurek, V. Mazurek, M. Malewicz, E. Madsen
Jakub Nowak, Jarosław Mazurek
Jakub Nowak, Jarosław Mazurek

Jestem przekonany, że nasza współpraca z Winnicą Bagieniec przyczyni się do rozpropagowania rodzimych win w restauracjach w całym kraju – podkreśla Jakub Nowak, Prezes Zarządu firmy Jantoń. –Wśród trunków z polskich winnic znaleźć można zarówno te, które są w stanie konkurować z dobrej klasy winami europejskimi, jak i te, które wciąż wymagają dopracowania. My szukaliśmy partnera, dzięki któremu będziemy mogli dostarczać na rynek polskie wina wysokiej jakości. Winnica Bagieniec doskonale odpowiada na nasze potrzeby. Wina tworzą tu bowiem enolodzy, którzy dodatkowo korzystają ze wsparcia i doświadczeń zagranicznych ekspertów, dzięki czemu śmiało mogą one konkurować z winami europejskimi. Jeden z największych w Polsce wolumenów produkcji oferowany przez Winnicę pozwoli nam z kolei zapewnić całoroczną dostępność polskich win na rynku HoReCa. Spółka Jantoń we wrześniu ubiegłego roku rozpoczęła proces konsolidacji rynku, który pozwoli jej objąć pozycję lidera w kategorii win gronowych w Polsce. We wrześniu firma przejęła działalność operacyjną spółki Wino Makłowicz, a w marcu – w ramach projektu prowadzonego z Robertem i Mikołajem Makłowiczami – podpisała umowę na wyłączność dystrybucji win dla HoReCa z Winnicą Miłosz. Firma przejęła także na początku roku 2019 spółkę Platinum Wines, jednego z kluczowych polskich importerów i dystrybutorów win gronowych. Umowa z Winnicą Bagieniec jest kolejnym krokiem w ramach konsolidacji rynku, której podjęła się firma.

Rynek HoReCa, obejmujący również ofertę win, skokowo rośnie, co wynika ze wzrostu dochodów Polaków – podkreśla Jakub Nowak, Prezes Zarządu firmy Jantoń. – My ten rozwój przewidzieliśmy dużo wcześniej i starannie się do niego przygotowaliśmy. W naszej strategii założyliśmy akwizycję najbardziej obiecujących na rynku podmiotów. Równolegle znacząco rozbudowaliśmy struktury wewnątrz firmy do obsługi rynku HoReCa. Jesteśmy przygotowani, aby zapewnić ogólnopolską i kompleksową obsługę tego kanału poprzez oferowanie produktów takich jak: wina grzane, cydry czy wina gronowe z całego świata oraz całoroczną dostępność polskich win w restauracjach na terenie całego kraju.

Widoczny wzrost ryzyka biznesowego na Dolnym Śląsku

Jednoczesny: wzrost zatorów płatniczych – wydłużenie obiegu należności oraz ponad 40% wzrost liczby niewypłacalności w regionie.

Usługi i handel – to właśnie w tych sektorach notowana jest największa liczba i skala wzrostu zatorów płatniczych oraz niewypłacalności w woj. dolnośląskim

  • Wydłużenie średniego okresu obiegu należności (DSO) na Dolnym Śląsku (o tydzień w skali roku – ze średnio 82 dni przed rokiem do 89 dni w I kwartale br.), podczas gdy w sąsiednich województwach pozostawał on stabilny
  • Najkrótsze DSO jest w woj. lubuskim, ale… najkrótszy jest tam także średni kredyt udzielany odbiorcom (ok. 50 dni wobec 60-65 w innych województwach regionu)
  • Poziom trudnych długów (wartość należności przeterminowanych 120 dni po terminie płatności w odniesieniu do ogółu należności) jest potwierdzeniem realnej skali ryzyka w woj. dolnośląskim

przeciętny na tle kraju (potrafi on bowiem dochodzić do poziomu 8-9% wartości ogółu należności, a w najbardziej dotkniętych zatorami płatniczymi województwach to nawet 10-12% wartości należności od tamtejszych odbiorców)

wyraźnie wyższy niż w Wielkopolsce czy w Lubuskiem

  • Po stabilizacji liczby niewypłacalności w 2018r., w bieżącym roku ich liczba na Dolnym Śląsku dynamicznie rosła – aż o 43% r/r w I kwartale, co potwierdza wzrost ryzyka sygnalizowany przez wydłużenie obiegu należności
  • Pomimo przemysłowego charakteru regionu (m.in. motoryzacja, AGD/RTV, br. spożywcza) zestawienia niewypłacalności nie zdominowały firmy produkcyjne

Z Programu Analiz Należności Euler Hermes, będącego największym tego typu projektem w kraju (narzędzie dla firm do szybkiej analizy online bieżącego tempa regulowania należności przez kilkaset tysięcy najbardziej aktywnych przedsiębiorstw, na kwotę blisko 40 mld złotych w skali miesiąca – więcej*) wynika, iż firmy z województwa dolnośląskiego regulują swoje zobowiązania gorzej, zarówno w porównaniu do danych sprzed roku, jak i do moralności płatniczej w województwach sąsiednich. Aktualnie dostawcy dolnośląskich firm czekają na swoje należności średnio 89 dni, co nie jest może wynikiem wyróżniającym region in minus na tle średniej krajowej, ale jednak dłużej w porównaniu do sąsiednich województw czy np. mających podobny potencjał gospodarczy województw śląskiego i małopolskiego. Co ciekawe – w obydwu wspomnianych województwach aktualne ryzyko biznesowe wiążące się z niewypłacalnościami, koncentruje się głównie w sektorach handlu i usług, podobnie jak na Dolnym Śląsku… z tym że w tym regionie nie jest to novum – sektorowy rozkład lokalnych problemów gospodarczych wyglądał podobnie także w 2018 roku.

– Proeksportowy, i generalnie przemysłowy charakter gospodarki Dolnego Śląska jak na razie nie generuje większej skali problemów sektora wytwórczego (co mogłyby sygnalizować jego rosnące: opóźnienia płatnicze i liczba niewypłacalności) – zapewne dlatego, iż lokalny przemysł m.in. motoryzacyjny czy AGD jest mocno skoncentrowany, jego sprzedaż dokonuje się w ramach / do dużych grup przemysłowych – ocenia Tomasz Starus, członek zarządu Euler Hermes odpowiedzialny za ocenę ryzyka. Także silna pozycja tutejszych firm transportowych i logistycznych, wynikająca z położenia województwa, jego dobrego skomunikowania poprzez sieć dróg i torów kolejowych, a także dużego zapotrzebowania logistycznego ze strony dobrze rozwiniętego przemysłu, wydaje się obecnie niezagrożona.

Tomasz Starus, członek zarządu Euler Hermes
Tomasz Starus, członek zarządu Euler Hermes

– To, z czym należy się natomiast liczyć to spora skala problemów firm usługowych: obok firm turystyczno-gastronomicznych także tych związanych z obsługą IT, usługami bazodanowymi, call center, programistycznymi, marketingowymi itp. – kontynuuje Tomasz Starus. – Nie koniecznie świadczyć to musi o aktualnym kryzysie czy porażce tego typu przedsięwzięć, a raczej potwierdza dynamiczny rozwój i rosnącą skalę działalności firm o takim profilu, skupionych w centrum usług jakie udało się zbudować lokalnie w oparciu głównie o potencjał aglomeracyjny i akademicki Wrocławia. Siłą rzeczy przy większej skali działalności (i krótkim jej stażu) odsetek firm z problemami jest bardziej ewidentny, zwłaszcza w obecnym czasie, gdy po inwestycjach to usługi są zazwyczaj pierwszą ofiarą oszczędności firm z nich korzystających.problemy firm na dolnym śląsku

Liczba niewypłacalności firm zarejestrowanych na Dolnym Śląsku pozostała niemal bez zmian w 2018 r. (95 niewypłacalności wobec 97 ich przypadków w 2017 roku), by znacznie przyspieszyć w I kwartale 2019 roku – do 33 takich przypadków (o 43% więcej w porównaniu do 22 niewypłacalności w analogicznym okresie ub. roku). Warto zauważyć, iż tutejsze niewypłacalne hurtownie rzadziej niż w innych regionach kraju związane były z obsługą rynku budowlanego, ich profil był zdecydowanie bardziej skupiony na towarach i rynku konsumenckim, a nie inwestycyjnym.niewypłacalności firm na dolnym śląsku

Pomimo wiodącej w regionie gospodarczej roli aglomeracji wrocławskiej, mapa problemów firm (wyrażonych niewypłacalnościami) w województwie dolnośląskim była na tle innych województw zdecentralizowana. W stolicy regionu działało jedynie ok. 40% niewypłacalnych firm (zarówno w 2018r. jak i w I kw. 2019r.) – zdecydowanie mniej, niż w wielu innych województwach. Otwarte pozostaje pytanie, czy liczne przypadki niewypłacalności firm z tak wielu miejscowości regionu, takich jak Świdnica, Legnica, Lubań, Oleśnica, Jelenia Góra czy Świebodzice świadczą w większym stopniu o równomiernym rozwoju gospodarczym województwa (przypominając także o jego przemysłowej historii), czy raczej o słabnącej kondycji firm operujących poza główną aglomeracją (nie korzystających m.in. z jej dużego i wykształconego rynku pracy, jak i bogatego lokalnego rynku zbytu)…niewypłacalności firm na dolnym śląsku sektory

Źródło: Monitor Sądowy i Gospodarczy, dane przeanalizowane przez Euler Hermes z grupy Allianz

Niewypłacalności obejmują niezdolność do regulowania zobowiązań wobec dostawców, skutkującą upadłością bądź którąś z form postępowania restrukturyzacyjnego.

Banki w Polsce wciąż zarabiają, ale ich sytuacja się pogarsza. Sektor czekają kolejne regulacje

Banki w Polsce wciąż zarabiają, ale ich sytuacja się pogarsza. Sektor czekają kolejne regulacje 1

W ostatnich latach banki w Polsce łącznie zarabiają 12–15 mld zł. Najlepiej radzą sobie największe grupy, natomiast średnie instytucje borykają się z problemami. Na ich niekorzyść działają niskie stopy procentowe, a także regulacyjne obciążenia, takie jak choćby składki na Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Zdaniem Krzysztofa Kalickiego, byłego prezesa Deutsche Banku, sytuacja finansowa branży się pogarsza.

Generalnie mógłbym powiedzieć, że sektor bankowy jest w niezłej kondycji, ale ona raczej się pogarsza. Te wszystkie obciążenia, które spadły na sektor bankowy – regulacyjne zewnętrzne i wewnętrzne, podatek od składki na Bankowy Fundusz Gwarancyjny – to wszystko powoduje, że sektor bankowy, jego sytuacja finansowa z punktu widzenia takich parametrów jak stopa zwrotu, się pogarsza – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Krzysztof Kalicki, były prezes Deutsche Bank Polska. – W tej chwili stopa zwrotu z kapitału jest lekko ponad 7 proc., a to jest niewystarczające dla długoterminowego rozwoju.

Według Głównego Urzędu Statystycznego wynik finansowy netto sektora bankowego w 2018 r. wyniósł 14,7 mld zł, czyli o 7,6 proc. więcej niż w 2017 roku. Suma bilansowa banków wzrosła o 6,6 proc. i wyniosła 1,89 bln zł. Wartość kredytów udzielonych sektorowi niefinansowemu zwiększyła się o 5,6 proc. do kwoty 1,1 bln zł, a depozytów – o 7,5 proc. do 1,15 bln zł. Mimo tych pozornie pozytywnych danych Związek Banków Polskich podaje, że o ile zysk netto sektora w styczniu 2013 roku wynosił niemal 1,75 mld zł, to w styczniu br. spadł do 255,04 mln zł. Z kolei zwrot z kapitałów sektora zmniejszył się do poniżej 7 proc. w 2018 roku wobec 13 proc. w 2011 roku.

Jak komentuje prezes ZBP Krzysztof Pietraszkiewicz, od wielu lat branża obserwuje niepokojący i utrzymujący się spadek wyniku sektora bankowego. Pomimo że sektor uzyskuje wynik netto co roku na poziomie 12–15 mld zł, to cały czas w niekorzystny sposób zmienia się zwrot z kapitałów, przez co sektor staje się coraz mniej atrakcyjny dla inwestorów zagranicznych i krajowych.

– Sektor bankowy jest pod presją polityczną z bardzo wielu stron, a do tego dojdą kolejne wymagania regulacyjne i kapitałowe. Wydaje się, że to będzie dosyć dużym wyzwaniem dla sektora. Już w tej chwili pewna grupa banków ponosi straty. Duże instytucje lepiej sobie radzą, ale banki średnie mają niski zwrot na kapitale – mówi Krzysztof Kalicki. – Na pewno koszty, które obciążają banki, w ostatnich latach bardzo wzrosły. Zresztą widać ze wszystkich analiz statystycznych, że koszty ogólne przekroczyły koszty działania banku. Do tego jeszcze tempo wzrostu finansowania przez sektor bankowy jest wolniejsze, kredyty rosną wolniej niż nominalne PKB. To wszystko powoduje, że jesteśmy w momencie lekkiego zawahania, co będzie dalej.

Z danych KNF wynika, że na koniec lutego 2019 roku działalność prowadziły 32 banki komercyjne, 547 banków spółdzielczych oraz 31 oddziałów instytucji kredytowych. Wynik finansowy netto sektora bankowego na koniec lutego osiągnął 1,1 mld zł i był niższy o 0,5 mld zł (o 30,6 proc.) od osiągniętego na koniec lutego 2018 roku. Koszty odsetek na koniec 2018 roku wyniosły 15,7 mld zł, koszty z tytułu opłat i prowizji – 4,7 mld zł, a koszty działania banków – 33,6 mld zł.

Z analiz ZBP wynika, że maksymalne efektywne opodatkowanie największych polskich banków sięga 44 proc., a nominalne to ok. 33 proc. W efekcie stopa podatkowa jest o połowę wyższa niż w innych krajach regionu Europy Środkowo-Wschodniej.

Sytuacji nie poprawiają też niskie stopy procentowe.

– Stopy procentowe w dużej mierze są skorelowane z tym, co się dzieje makroekonomicznie. Jeżeli inflacja utrzymuje się na relatywnie niskim poziomie, to stopy procentowe nie rosną. Z punktu widzenia sektora bankowego byłoby lepiej, gdyby były one nieco wyższe – mówi Krzysztof Kalicki. – Pytanie jest takie, jak się rozwinie inflacja w Polsce, bo widać, że w wielu krajach ona pomału rośnie. To będzie problemem polityki pieniężnej. Na pewno sektor bankowy znajdzie się w korzystniejszej sytuacji, ale oczywiście nikt nie chciałby, żeby w kraju inflacja szczególnie poważnie wzrosła, bo to nie jest ani w interesie klientów banków, ani w interesie sektora.

W. Warski: Obecnie państwo nadmiernie ingeruje w gospodarkę. Jego rolą powinno być przygotowanie się na koniec dobrej koniunktury

W. Warski: Obecnie państwo nadmiernie ingeruje w gospodarkę. Jego rolą powinno być przygotowanie się na koniec dobrej koniunktury 2

Państwo musi w taki sposób kroić swoje prawa wewnętrzne rządzące społeczeństwem i gospodarką, by przejść przez kryzys suchą nogą – mówi Wojciech Warski, wiceprezes Business Centre Club. Jak podkreśla, to jest kluczowa rola regulatora, który w swoich działaniach wybiega w przyszłość. Jego zdaniem dziś mamy do czynienia z nadmierną ingerencją państwa w gospodarkę.

– To jest rola ingerenta, który usiłuje ręcznie sterować gospodarczymi, politycznymi i społecznymi procesami życia w kraju, nie tędy droga – ocenia w rozmowie z agencją informacyjną Newseria Biznes Wojciech Warski, przedsiębiorca, wiceprezes Business Centre Club. – Prawdziwa rola państwa w przedsiębiorstwie to organizacja życia społeczno-gospodarczego kraju, rola regulatora, ale tylko tam, gdzie rzeczywiście dysponuje zasobami ogólnonarodowymi, np. w komunikacji, energetyce i dobrach publicznych, takich jak policja, armia, usługi zdrowotne czy usługi oświatowe. Nie oznacza to, że wszystkie usługi publiczne muszą być wykonywane przez państwo. Państwo jest ich organizatorem.

W 2018 roku polska gospodarka urosła o 5,1 proc., najmocniej od 2007 roku. To trzecie najszybsze tempo wzrostu w XXI wieku po latach 2007, 2006 i 2004. Wpływ na dobrą koniunkturę miały wyższe wydatki Polaków, dobre nastroje gospodarcze u największych partnerów handlowych Polski oraz rozkręcające się inwestycje.

Widać już jednak pierwsze zwiastuny spowolnienia: wskaźnik koniunktury gospodarczej ESI dla wszystkich 28 krajów Wspólnoty spadł w marcu do poziomu 5,0 i obniża się z miesiąca na miesiąc od czerwca ubiegłego roku, gdy wynosił 11,8. W Polsce na najniższym poziomie był w styczniu br., gdy spadł do 3,0. W kolejnych dwóch miesiącach lekko wzrósł (4,4 w lutym i 4,8 w marcu), ale i tak daleko mu do poziomu z lipca ubiegłego roku, gdy przekraczał 9. Wyraźne spadki widać także w Niemczech, które są największym partnerem handlowym Polski.

– Państwo musi się przygotowywać na spadek i na koniec prosperity dlatego, że taka jest właśnie rola państwa, regulatora, tego, który przewiduje przyszłość, może nie na kolejne 20 lat, ale jednak patrzy do przodu. W związku z tym państwo musi w taki sposób kroić swoje prawa wewnętrzne rządzące społeczeństwem i gospodarką, by przejść przez kryzys suchą nogą – zaznacza Wojciech Warski.

Jak podkreśla, na wzrost lub spadek PKB wpływ ma nie tylko otoczenie makroekonomiczne, lecz także decyzje polityków. Z wydatkami, do których zobowiązał się obecny rząd, będą musiały się uporać także kolejne władze, nawet jeśli dojdzie do zmiany na szczycie. Ponad 20 mld zł na już obowiązujący program Rodzina 500 plus i kolejne przeszło 40 mld  zł na tzw. piątkę Kaczyńskiego zwiększają deficyt budżetowy o niemal 70 mld zł. O ile w czasach korzystnej koniunktury i częściowo dzięki uszczelnieniu systemu podatkowego dotychczasowe finansowanie było możliwe, o tyle w gorszych warunkach makroekonomicznych deficyt będzie się pogłębiał. Tymczasem już po dwóch pierwszych miesiącach roku deficyt wynosi 800 mln zł. Przed rokiem było to 4,5 mld zł nadwyżki.

– Na wzrost PKB mają bardzo istotny wpływ czynniki niemierzalne, coś, co się nazywa klimatem politycznym. Kiedy „wieje optymizmem”, zachęca to do inwestycji i rozwoju PKB, kiedy natomiast jest przeciwnie, to wszyscy raczej zwijają żagle, szczególnie ci, którzy są bardzo podatni na działanie państwa w gospodarce – wyjaśnia wiceprezes BCC. – Wzrost PKB w dużej mierze zależy również od regulacji, jakie narzuci się na rynek pracy, rynek finansów i klimat społeczny. Bez spokoju społecznego nie może być znaczącego wzrostu PKB.

Ręczne sterowanie budżetem państwa, czyli zwiększanie wydatków sztywnych, takich jak stałe świadczenia społeczne, zwiększa dochody obywateli, ale jednocześnie może prowadzić do niepokojów społecznych ze strony pominiętych w redystrybucji dóbr grup.

Podczas kryzysu z końca ubiegłej dekady Polska była jedynym krajem Europy, który nie odnotował spadku PKB, z kolei obecnie tempo rozwoju polskiej gospodarki należy do najszybszych na kontynencie. W IV kwartale 2018 roku szybciej od naszego kraju rozwijały się tylko Łotwa i Węgry. Polska może się też pochwalić jednym z najniższych poziomów bezrobocia. Jednak dane o PKB wyglądają tak dobrze tylko w ujęciu rocznym. Natomiast jeśli przyjrzeć się danym kwartał do kwartału, to widać, że Polska znalazła się za połową stawki – dopiero na 15. miejscu. Natomiast pod względem tempa zmian zatrudnienia zajęliśmy ostatnie miejsce ze spadkiem o 1,2 proc.

– Nie uważam, że Polska jest jakimś ewenementem w Europie. Jest raczej beneficjentem tego, co się dzieje za naszymi granicami, światowej koniunktury, która była przede wszystkim pewnym odreagowaniem i odbiciem po kryzysie – przypomina Wojciech Warski. – Startując z dosyć niskiej bazy, odbiliśmy bardziej niż inni, m.in. również dlatego, że Polska przez ostatni kryzys finansowy i gospodarczy została przeprowadzona praktycznie suchą nogą. Z tego powodu to odbicie było możliwe i było ono znaczące.

Krajowy eksport drobiu będzie wyhamowywał. Silna światowa konkurencja cenowa blokuje dalszy wzrost

Krajowy eksport drobiu będzie wyhamowywał. Silna światowa konkurencja cenowa blokuje dalszy wzrost 3

Polska to największy europejski producent drobiu, który połowę swojej produkcji przeznacza na eksport. Cztery na pięć kilogramów mięsa drobiowego, głównie filetów, trafia do krajów Unii Europejskiej. Rynek ten zdaniem ekspertów wydaje się jednak nasycony, natomiast w innych częściach świata bariery celne i konkurencja cenowa utrudniają eksport. Według dyrektora Krajowej Izby Producentów Drobiu i Pasz dalszy wzrost produkcji i eksportu mocno wyhamuje.

– Polski eksport drobiu – zdaniem Krajowej Izby Producentów Drobiu i Pasz – osiągnął już wyżyny i będzie bardzo trudno wejść na wyższe poziomy. Dzieje się tak z tego powodu, że większość naszego eksportu jest przeznaczona do krajów Europy Zachodniej, a trudno znaleźć inne kraje, które chciałyby odbierać tak duże ilości drobiu w takiej cenie, w jakiej jest oferowany nasz drób – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Mariusz Szymyślik, dyrektor Krajowej Izby Producentów Drobiu i Pasz. – Na rynkach takich jak Chiny czy Republika Południowej Afryki musimy się mierzyć z bardzo dużą konkurencją światową. Tam są wielcy gracze jak Brazylia czy Stany Zjednoczone, którzy często oferują zdecydowanie korzystniejsze ceny niż nasze drobiarstwo.

Produkcja mięsa drobiowego w 2018 roku wyniosła globalnie blisko 123 mln ton. Trzech największych producentów to Stany Zjednoczone, Chiny oraz Brazylia. Roczny wzrost produkcji mięsa drobiowego na świecie wyniósł tylko około 1,6 proc. Największymi światowymi eksporterami mięsa kurcząt  rzeźnych w 2018 roku były Brazylia (3,7 mln ton), Stany Zjednoczone (3,16 mln ton), Unia Europejska (1,43 mln ton), Tajlandia (850 tys. ton), Chiny  (460 tys. ton), Turcja (380 tys. ton), Ukraina (300 tys. ton), Białoruś (175 tys. ton), Rosja (150 tys. ton), Argentyna i Kanada (po 125 tys. ton). Według prognoz amerykańskich analityków w 2019 roku Ukraina odnotuje wzrost eksportu mięsa drobiowego o prawie 17 proc. do 350 tys. ton.

– Polski drób będzie się sprzedawał na innych rynkach coraz gorzej, nie dlatego że jest złej jakości, tylko dlatego że konkurencja jest bardzo silna. Wydaje się, że rozwój, który w ostatnich latach był bardzo dynamiczny, będzie teraz mozolny i będzie wymagał zdecydowanie większej pracy, a wyniki będą bardziej stonowane – przewiduje dyrektor KIPDiP.

Według szacunków Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej produkcja mięsa drobiowego w 2018 roku wzrosła o 5–6 proc., a eksport o 12 proc. Oznacza to wielkość produkcji na poziomie ok. 2 950 tys. ton i sprzedaż w wysokości 1 295 tys. ton.

Sytuacja na europejskim rynku drobiu uważnie jest śledzona przez konkurentów. Według prognoz Amerykańskiego Departamentu Rolnictwa (USDA) produkcja mięsa drobiowego w Unii Europejskiej w 2019 roku wzrośnie o około 2 proc. w stosunku do 2018 roku, kiedy to wzrost wyniósł 2,5 proc., głównie dzięki zwiększeniu produkcji w Polsce.

Według tych samych prognoz import mięsa do UE pozostanie stabilny, a ok. 15 proc. dostaw będzie pochodziło z Ukrainy. Silny pozostanie także przywóz z Tajlandii czy Chin, przy równolegle słabszym imporcie z Brazylii. Z kolei unijny eksport w 2019 roku powinien być napędzany zwiększoną sprzedażą do Ghany, na Filipiny i Ukrainę, do Wietnamu i Demokratycznej Republiki Konga.

– Trudno jednoznacznie przewidzieć, co może się zdarzyć w przyszłości, ponieważ drobiarstwo jest branżą opartą bardzo mocno na czynniku naturalnym. Poza tym na rynku w ostatnich latach dzieją się rzeczy, które trudno było wcześniej przewidzieć i które mają duży wpływ na rynek. Przykładem jest to, co ostatnio zdarzyło się Brazylii, czyli największemu światowemu eksporterowi drobiu. Tam był problem z czystością mikrobiologiczną mięsa. Okazało się, że problem brazylijski przełożył się bardzo pozytywnie na polską sprzedaż zagraniczną – tłumaczy Mariusz Szymyślik.

Prognozy USDA zakładają również, że konsumpcja mięsa drobiowego w UE ma lekko wzrosnąć, a to dzięki zmianom preferencji dietetycznych konsumentów i gorszej sytuacji ekonomicznej w niektórych państwach unijnych.

– Drób dzięki współczesnym trendom konsumenckim jest dość dobrze postrzegany, ponieważ jest to mięso zalecane rekonwalescentom, sportowcom i ludziom, którzy wyznają zasady zdrowego trybu życia – wyjaśnia Mariusz Szymyślik. – Co więcej, nie niesie ze sobą żadnych ograniczeń religijnych. W wielu krajach wieprzowiny nie można sprzedać właśnie ze względów religijnych, a nie ma na świecie takiej religii, która zakazywała konsumpcji drobiu.

Zdaniem analityków Rabobanku w drugiej połowie 2018 roku globalna nadpodaż mięsa drobiowego, m.in. w Europie, doprowadziła do spadku marż. Miniony rok był jednym z najtrudniejszych dla branży z powodu amerykańsko-chińskiej wojny handlowej, nowych standardów Halal wprowadzonych przez Arabię Saudyjską, restrykcji handlowych związanych z grypą ptaków oraz wspomnianego skandalu z jakością mięsa drobiowego z Brazylii. Sytuacja ma się poprawić w drugiej połowie 2019 roku, głównie dzięki wzrostowi globalnego popytu na drób wywołanego przede wszystkim przez spodziewane braki mięsa w Chinach. Sytuacji światowego drobiarstwa w najbliższych miesiącach ma sprzyjać także ASF w Państwie Środka. Choroba ta ograniczy podaż mięsa wieprzowego, które powinno zostać zastąpione drobiem. Jednak chęć na wypełnienie tej luki ma wielu globalnych wytwórców.

Geolokalizacja pomaga firmom w rozwoju. Dane geograficzne pokazują w co i gdzie inwestować

Geolokalizacja pomaga firmom w rozwoju. Dane geograficzne pokazują w co i gdzie inwestować 4

Dane geograficzne mogą dostarczyć informacji na temat tego, w co – i przede wszystkim gdzie – inwestować, żeby biznes okazał się sukcesem. Szczególnie sprawdza się to w handlu i usługach, gdzie lokalizacja ma kluczowe znaczenie. Geolokalizacja w smartfonach klientów i dane z kart SIM mogą też dostarczyć sprzedawcom wielu cennych informacji: pokazać, skąd napływają klienci albo porównać odwiedzalność pomiędzy sklepami i umożliwić tworzenie dopasowanych kampanii marketingowych.

– Geolokalizacja wiąże się z przestrzenią, a przestrzeń zawsze jest dla firm jest kosztem: trzeba coś zawieźć do klienta, przywieźć, poświęcić czas, zużyć benzynę. Jest to obszar, który firmy bardzo aktywnie starają się optymalizować – szybciej dostarczać przesyłki, taniej wozić pasażerów czy sprawiać, że samochody oferowane do wynajmu będą używane w większym stopniu. Geolokalizacja jest obszarem, dzięki któremu firmy próbują oszczędzać. Za tym stoją dane i algorytmy, które starają się to przewidywać i optymalizować – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Marek Turlejski, współzałożyciel DataWise.

Jak podaje IBM, każdego dnia użytkownicy na całym świecie generują 2,5 miliarda gigabajtów nowych danych. Ich wykorzystanie to dla biznesu ogromna szansa na optymalizację i rozwój. Brytyjski „The Economist” określił dane mianem najważniejszego surowca XXI wieku, który generuje już więcej pieniędzy niż ropa. W realiach cyfrowej transformacji dane mają dla firm kluczowe znaczenie, stając się filarem ich działalności. Są wykorzystywane do poprawy procesów biznesowych, w celach reklamowych i marketingowych, do zarządzania wydajnością produkcji czy monitorowania lokalizacji w czasie rzeczywistym.

– Dane pomagają wybrać miejsce pod biznes, ocenić, czy nasze plany biznesowe są realne. Wiedząc, ilu konsumentów mieszka w danej lokalizacji, wiemy też, jaki jest potencjał i jakich zysków można oczekiwać – mówi Marek Turlejski. – Każdy, kto coś buduje, inwestuje w to duże pieniądze. Nawet założenie małego sklepu to dziesiątki tysięcy złotych poświęcone na znalezienie odpowiedniego miejsca, wynajem, zatowarowanie czy remont. To są często oszczędności życia, które mali przedsiębiorcy kładą na szali, ryzykując, że nie trafią, jeżeli w sąsiedztwie otworzy się np. duża sieć handlowa. Dane są narzędziem do uniknięcia ryzyka złej decyzji.

Lokalizacja to główny czynnik sukcesu zwłaszcza w usługach i handlu, dlatego m.in. sieci handlowe bardzo ostrożnie wybierają miejsca, w których otworzą nowe placówki. Analiza danych geograficznych może wskazać punkt, w którym – np. ze względu na zbyt dużą koncentrację konkurencyjnych placówek czy zbyt małą liczbę potencjalnych klientów – nie opłaca się otwierać kolejnego dyskontu, restauracji czy kiosku, za to wypalić może kwiaciarnia.

Z kolei geolokalizacja w smartfonach klientów i dane z kart SIM mogą dostarczyć retailerom mnóstwo informacji do optymalizacji ich biznesu: pokazać, jaką penetrację w danym zasięgu ma centrum handlowe, skąd napływają klienci albo porównać odwiedzalność pomiędzy sklepami. Mając takie informacje, punkty handlowe i usługowe mogą stworzyć precyzyjnie dopasowaną kampanię SMS skierowaną np. do osób, które nigdy ich nie odwiedziły, chociaż mieszkają w pobliżu i codziennie mijają je w drodze do domu.

– Przy poszukiwaniach lokalizacji trzeba brać pod uwagę aktualne informacje np. o tym, gdzie są konkurenci, a gdzie ich nie ma, i jest jeszcze potencjał biznesowy. Sieci handlowe szukają miejsc, w których jest dużo ludzi. Ci ludzie mogą tam spać i mieszkać albo pracować i tylko przejeżdżać. Te dwie grupy będą powodować to, że sprzedaje się np. więcej produktów dla dzieci albo kawy na wynos. To wszystko są informacje, które można skumulować z otwartych źródeł, np. udostępnianych przez różne państwowe agendy. Dane statystyczne o liczbie mieszkańców czy odsetku młodych ludzi pomagają podejmować decyzje biznesowe, bez potrzeby podróżowania na drugi koniec Polski czy liczenia wchodzących do sklepu klientów – mówi współzałożyciel DataWise.

Rower wciąż popularnym prezentem komunijnym. Aż 2/3 rocznych obrotów w sklepach rowerowych przypada na maj

Rower wciąż popularnym prezentem komunijnym. Aż 2/3 rocznych obrotów w sklepach rowerowych przypada na maj 5

Coraz lepsza dostępność ścieżek rowerowych oraz rosnący nacisk na ekologiczny transport i zdrowszy styl życia przyczyniają się do niesłabnącej popularności rowerów, której nie zagroziła nawet ostatnia moda na hulajnogi i deskorolki. Jazda na rowerze to wciąż najchętniej wybierana przez Polaków forma aktywności fizycznej, ale jednoślady królują też w zestawieniach najpopularniejszych prezentów komunijnych. Nawet 70 proc. rocznego obrotu w sklepach rowerowych generuje właśnie sezon wiosenny.

 Sytuacja polskiej branży rowerowej jest bardzo dobra. Rokrocznie obserwujemy wzrost sprzedaży rowerów. Nie jest to wzrost skokowy, ale stabilny. Na ten sezon patrzymy z dużym optymizmem – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes Tadeusz Skwarczyński, product manager w Merida Polska.

Z badań przeprowadzonych na zlecenie Ministerstwa Sportu i Turystyki wynika, że jazda na rowerze to najpopularniejsza forma aktywności, którą wybiera 36 proc. Polaków. Zbliżone wnioski pokazuje też ubiegłoroczny Kantar TNS MultiSport Index 2018, według którego na rowerze jeździ 29 proc. Polaków, a pod względem popularności ta forma ruchu ustępuje miejsca tylko bieganiu, wyprzedzając m.in. siłownię, pływanie i piłkę nożną. Popularności rowerów nie zagroziła nawet ostatnia moda na hulajnogi i deskorolki.

Hulajnogi i deskorolki są ciekawą alternatywą, ale sprawdzają się dobrze tylko na krótkich dystansach. Na dystansach średnich i dłuższych rower jest bardziej efektywny – mówi Tadeusz Skwarczyński.

Jak wynika z badań Instytutu Badawczego IPC na zlecenie Polskiego Związku Rowerowego, każdego roku w Polsce sprzedaje się ponad milion rowerów, a krajowy rynek jest wart ok. 1 mld zł. Około 60–70 proc. rocznego obrotu w sklepach rowerowych generuje sezon wiosenny, który przypada na maj. Wynika to również z faktu, że rowery już od wielu lat utrzymują się w czołówce najpopularniejszych prezentów na komunię, wyprzedając nawet elektroniczne gadżety. Potwierdza to także ubiegłoroczne badanie serwisu Ceneo.pl, w którym zakup takiego prezentu zadeklarowało 38 proc. ankietowanych.

W przypadku rowerów komunijnych i dziecięcych sprawa wyboru jest dosyć prosta, ponieważ jest to tradycyjny segment rynku. Nie ma tu takiego pędu technologicznego, jak w przypadku rowerów dla dorosłych, ale także następują pewne zmiany. Tym, na co należy zwrócić uwagę przy zakupie, jest przede wszystkim materiał, z którego została wykonana rama roweru. Ze względu na wagę odchodzi się od ram stalowych na rzecz aluminiowych, z których zbudowana jest większość markowych rowerów. Taki rower można spokojnie znaleźć w wyspecjalizowanych sklepach. Unikałbym za to rowerów marketowych, gdzie jeszcze można spotkać ramy stalowe bardzo niskiej jakości – mówi Tadeusz Skwarczyński.

Jak podkreśla, marketowe jednoślady są zazwyczaj ciężkie, toporne i słabo wykonane, co później skutecznie zniechęca dziecko do jazdy na takim rowerze.

Zdaję sobie sprawę z tego, że różnica w cenie jest znaczna, ale – biorąc pod uwagę późniejszą radość z jazdy takim rowerem – lepiej od razu zainwestować w markowy rower, który będzie służył dużo dłużej i dostarczał dziecku przyjemności – mówi Tadeusz Skwarczyński.

Decydując się na zakup roweru dla dziecka, warto zwrócić także uwagę na to, czy jednoślad ma hamulce tarczowe, które zapewnią lepszą skuteczność hamowania i odporność na warunki atmosferyczne. Coraz popularniejsze na rynku są również tzw. rowery size+, które różnią się od tradycyjnych szerokością opony.

– Wielu producentów zaczęło wprowadzać w segmencie dziecięcym rowery bez amortyzatorów, ale za to z szerszymi oponami, żeby podnieść komfort jazdy i przyczepność. Poza tym już w rowerach 20- i 24-calowych pojawiają się hamulce tarczowe, szczególnie hydrauliczne. To nowość. Z pewnością rynek będzie zmierzał do tego, żeby rowery dla dzieci były lżejsze i wygodniejsze – mówi product manager w Merida Polska.

Na depresję cierpi prawie milion Polaków. Pomóc mogą nie tylko innowacyjne leki i terapie, lecz także roboty-psychiatrzy i aplikacje mobilne

Na depresję cierpi prawie milion Polaków. Pomóc mogą nie tylko innowacyjne leki i terapie, lecz także roboty-psychiatrzy i aplikacje mobilne 6

Z powodu zaburzeń nastroju cierpi milion Polaków. depresja dotyka nawet 900 tys. osób, tym samym jest jedną z najczęstszych chorób w naszym kraju. Problem jest jednak ze skutecznym leczeniem – w UE plasujemy się w ogonie pod względem liczby psychiatrów. Aplikacja MindMe polskiego start-upu pomaga w kontakcie z profesjonalnym terapeutą bez konieczności umawiania się na wizytę. To pierwsza w Polsce aplikacja do terapii online. Terapeuci są dostępni 24/h, a rozmowy mogą zatrzymać cykl pogłębiającej się depresji.

– Projekt MindMe jest skierowany do każdego, kto mierzy się z chorobami psychicznymi, z zaburzeniami, także z depresją, lękiem czy problemami z wychowaniem dzieci. Jest to aplikacja mobilna, można z niej skorzystać w każdym momencie, skontaktować się z psychoterapeutą i uzyskać poradę, najczęściej bez wychodzenia z domu – tłumaczy w rozmowie z agencją Newseria Innowacje Tomasz Młoduchowski, dyrektor zarządzający MindMe.

Na rynku pojawia się coraz więcej farmaceutyków, które mają stresu-nerwicy/”>pomóc walczyć z depresją. Większość nie działa od razu, dopiero po dłuższym okresie stosowania nastrój istotnie się poprawia. Niedawno wprowadzono do obrotu nowy lek, który działa w ramach aerozolu i może przynieść ulgę znacznie szybciej. Problem jednak w tym, że u części chorych lekarstwa zupełnie nie działają, pełnią funkcję przede wszystkim znieczulającą.

W Szwecji lekarze opracowali zabieg składający się z dwóch komponentów: zestawu słuchawkowego i aplikacji. Zestaw słuchawkowy dostarcza delikatne impulsy elektryczne do mózgu, a aplikacja pełni funkcję wirtualnego doradcy. Testowane są również roboty, których zadaniem ma być rozmowa z chorym. Taką funkcję mogliby pełnić psycholodzy i psychoterapeuci. Problem jednak w tym, że tych w Polsce brakuje, za to depresja dotyka coraz więcej osób.

depresja dotyka 1/4 społeczeństwa, tzn. co czwarty z nas będzie znał kogoś, kto ma z nią do czynienia. Zawsze trudno jest się zgłosić, oprócz tego dalej pokutuje stygma pójścia do psychologa, szczególnie w małych miastach, na wsiach ten dostęp jest jednak utrudniony. Za to mamy najlepszą w Europie penetrację telefonii komórkowej, ludzie nie boją się korzystać z tej aplikacji. Jeżeli skorzysta się z niej wcześniej, to choroba będzie mniej zaawansowana, nie będzie potrzebne leczenie farmakologiczne, a może się okazać, że wystarczy prosta porada, która zatrzyma ten cykl pogłębiającej się depresji – przekonuje Tomasz Młoduchowski.

Samo skorzystanie z porad terapeutów online jest bardzo proste – wystarczy pobrać aplikację, podać kilka podstawowych informacji, terapeuta nie jest przypisywany losowo, pacjent sam może wybrać z kim chce rozmawiać, a w każdym momencie na czacie czeka kilku lekarzy.

– To nasz autorski komunikator, ponieważ wszystkie komunikatory na rynku korzystają z tych informacji w celach marketingowych, w związku z tym nie nadają się one do stosowania w teleterapii czy w ogólnych zagadnieniach bezpieczeństwa informacji. Opracowaliśmy nasz komunikator w oparciu o standardy bankowe, w oparciu o standardy szyfrowanych informacji, szyfrowanego przekazu informacji i ochrony danych osobowych – podkreśla dyrektor MindMe.

Z raportu „Epidemiologia zaburzeń psychiatrycznych i dostępność psychiatrycznej opieki zdrowotnej. EZOP – Polska” wynika, że depresja jest jedną z najczęstszych chorób w Polsce. Łącznie na zaburzenia nastroju cierpi ok. miliona Polaków, z czego na depresję nawet 900 tys. Według WHO liczba chorych sięga 1,5 mln, a do 2030 roku depresja stanie się najczęstszą powszechną chorobą.

Jednocześnie pogłębia się problem z dostępem do specjalistów. Według Naczelnej Izby Lekarskiej aktywnych zawodowo psychiatrów jest w Polsce około 3,5 tys., nieco tylko większą liczbę podaje NFZ. Wyliczenia wskazują, że na milion osób przypada 90 psychiatrów. Gorzej w UE jest tylko w Bułgarii.

– W tym momencie mamy ponad 4 tys. osób, które zarejestrowały się na tej platformie. W każdej chwili ponad 50 z nich podlega terapii, obecnie to ponad setka – wylicza Tomasz Młoduchowski.

Grand View Research szacuje, że wartość globalnego rynku mHealth sięgnie 151,5 mld dol. do 2025 roku, a roczne tempo wzrostu przekroczy 25 proc.

Naukowcy wykorzystują sztuczną inteligencję do usprawnienia misji kosmicznych. W Polsce powstają innowacyjne satelity oraz centra badawcze

Naukowcy wykorzystują sztuczną inteligencję do usprawnienia misji kosmicznych. W Polsce powstają innowacyjne satelity oraz centra badawcze 7

Dzięki upowszechnieniu się miniaturowych satelitów wystrzelenie instrumentów badawczych na orbitę okołoziemską stało się relatywnie tanie. Konstruują je niewielkie ośrodki naukowe oraz start-upy wykorzystujące satelity m.in. do prowadzenia obserwacji ziemskiej atmosfery. Wraz z zagęszczaniem sieci satelitów przesyłanie obrazów do stacji badawczych staje się coraz bardziej uciążliwe, gdyż zawęża się zakres dostępnych częstotliwości nadawczych. Rozwiązaniem tego problemu mogą się okazać  systemy sztucznej inteligencji, które dokonają wstępnej obróbki zdjęć satelitarnych już na orbicie.

– Do tej pory takie obrazy są w całości wysyłane na Ziemię. Problem polega na tym, że tego typu dane są bardzo duże. Dane hiperspektralne składają się z wielu obrazów, w przypadku naszego satelity byłoby to 150 obrazów, więc to jest parę gigabajtów danych. Aby ściągnąć takie dane, potrzeba dużo czasu, nie zawsze satelita znajduje się nad stacją naziemną, do której może nadawać te dane. Takie rozwiązanie, kiedy przetwarzamy dane na orbicie i wysyłamy na Ziemię tylko wyniki, jest bardzo optymalne – mówi agencji informacyjnej Newseria Innowacje dr Marek Krawczyk, manager ds. rozwoju biznesu.

Na konieczność usprawnienia systemu przetwarzania danych hiperspektralnych zwrócił uwagę m.in. polski fundusz KVARKO, którzy zainwestował 1 mln zł w firmę Hyperlab Solution specjalizującą się w algorytmach przetwarzania danych teledetekcyjnych. Jej zadaniem będzie wypracowanie rozwiązań umożliwiających błyskawiczną analizę danych pozyskanych przez satelity, do takich celów jak np. identyfikacja zanieczyszczeń gleb, wód i powietrza, ocena stanu drzewostanu czy lokalizacja nielegalnych wysypisk śmieci. Wykorzystanie sztucznej inteligencji od Hyperlab Solution w misjach kosmicznych może umożliwić analizowanie szerokiego zakresu danych hiperspektralnych już na orbicie okołoziemskiej.

Rozwiązanie tego typu zastosowano m.in. w Intuition-1, satelicie klasy CubeSat, który zaprojektowano w ramach konsorcjum FP Space. Pojazd wyposażono w kamerę hiperspektralną oraz komputer pokładowy wspomagany systemem sztucznej inteligencji. Dzięki wykorzystaniu technologii głębokich sieci neuronowych dane pozyskane przez system optyczny mogą być analizowane, katalogowane i przetwarzane w czasie rzeczywistym, jeszcze na pokładzie satelity. Zastosowanie systemów inteligentnych pozwoli drastycznie zredukować liczbę danych przesyłanych do stacji badawczej przez Intuition-1.

Na obrazach hiperspektralnych jesteśmy w stanie znaleźć różnego rodzaju obiekty albo substancje, które nas interesują. Aktualnie wiele prywatnych firm i agencji kosmicznych bardzo mocno włącza się w eksplorację kosmosu, coraz więcej jest więc satelitów na orbicie. Zakres częstotliwości dostępnych dla tych satelitów, żeby nadawać dane, jest coraz mniejszy. Ściąganie danych na Ziemię będzie coraz trudniejsze. W związku z tym istnieje potrzeba obróbki tych danych już na orbicie i wysyłania gotowych danych na Ziemię – tłumaczy ekspert.

Potencjał sztucznej inteligencji dostrzegli także studenci z Politechniki Warszawskiej, którzy zaprojektowali edukacyjnego satelitę PW-Sat2. Zamontowano w nim jednostkę centralną kontrolującą i automatyzującą pracę wielu podzespołów. Satelita sam planuje przebieg poszczególnych zadań, monitoruje stan podzespołów oraz automatycznie zbiera dane z czujników oraz systemów optycznych, a wszystkie systemy autonomiczne zostały zaprojektowane od zera przez zespół uniwersytecki.

W rozwój autonomicznych satelitów włączyła się także wrocławska firma SatRevolution, która do usprawnienia systemów pozyskiwania i analizy danych wykorzystała oprogramowanie Smart Spectroscopy działające w oparciu o chmurę Microsoft Azure. Dotychczas narzędzie to stosowano w projektach z kategorii Factory of the Future w celu zautomatyzowania procesów zarządzania produkcją. W branży kosmicznej przysłuży się m.in. do wdrożenia idei inteligentnych upraw. Połączenie technologii obrazowania satelitarnego oraz chmury obliczeniowej Microsoft Azure umożliwi przeprowadzenie błyskawicznej analizy jakości upraw w oparciu o zdjęcia hiperspektralne.

– W przypadku rolnictwa precyzyjnego mówimy tutaj np. o stanie upraw, czy dana uprawa została zarażona jakimś patogenem, pasożytem czy grzybem. Tego typu dane można osiągnąć również w przypadku leśnictwa. Możemy też myśleć o zastosowaniach takich jak monitoring infrastruktury, np. możemy zbadać, czy wały przeciwpowodziowe, które zostały zbudowane, nasiąkają wodą, czy nie. Można to zrobić już z orbity – przekonuje dr Marek Krawczyk.

Według analityków z firmy Research and Markets wartość globalnego rynku technologii obrazowania satelitarnego w 2018 roku wyniosła 4 mld dol. Przewiduje się, że do 2024 roku wzrośnie do 7,5 mld dol.

Urlop przez internet, czyli wygodna rezerwacja

Planując urlop, pierwszą czynnością, której musimy dokonać jest rezerwacja noclegu. Jest to już dla nas rzeczą naturalną, że czynność tą robimy szybko, przez internet. Dzięki dzisiejszej nowoczesnej technologii rezerwacja online stała się prosta, a co najważniejsze, bezpieczna.

Jeszcze całkiem niedawno planowanie wakacji było wiele trudniejsze, dłuższe i nieco skomplikowane.  Wybierając się do biura podróży musieliśmy być przygotowani na wszystkie możliwe pytania. Jaki budżet? Jaki cel podróży? Jakie wymagania? Jakie wyżywienie? I wiele, wiele innych pytań, którym musieliśmy stawić czoła. Potem następowało długie czekanie, podczas którego nasza pani konsultantka wybierała się na mozolne poszukiwania odpowiedniego dla naszych wymagań urlopu.  W dzisiejszych czasach wystarczy parę klików myszką i bramy do urlopowego szczęścia zaczynają się otwierać, włączając countdown do dnia wyjazdu.

We need the speed, czyli rezerwacja w trybie turbo

Pierwszy krok to sama rezerwacja online. To, co ją wyróżnia, to przede wszystkim szybkość. Wystarczy, że włączymy stronę, na której chcemy dokonać rezerwacji hotelu, domku letniskowego, apartamentu lub choćby schroniska. Następnym krokiem jest wypełnienie paru okienek na portalu, zaznaczenie istotnych dla nas opcji, takich jak ilość noclegów lub tryb wyżywienia, po czym możemy już tylko nacisnąć „Ok” i już pokazują nam się wszystkie miejsca, które idealnie spełniają nasze wymagania. Wybieramy najlepsze dla nas rozwiązanie, wpisujemy nasze dane osobowe i, w tym momencie, dzieli nas jeszcze tylko jeden klik od zakończenia procesu rezerwacji. Po zatwierdzeniu rezerwacji powinniśmy dostać mailowe potwierdzenie zabukowanego wypoczynku. I to jest właśnie pierwszy moment, kiedy możemy zacząć się cieszyć i odliczać dni do nadchodzących wakacji!

Filtry, czyli precyzja doskonałości

Większość z nas zna je bardzo dobrze. Niekoniecznie w postaci oczyszczaczy wody, choć ich zadanie na portalach internetowych jest podobne do tych nam powszechnie znanych. Odseparowują one niepożądane informacje, wyłaniając tylko te dla nas znaczące. Dokładnie tak samo dzieje się przy dokonywaniu rezerwacji urlopowej. Z pomocą pierwszego filtra wybieramy tylko te miejsca podróży, które nas interesują. Mamy zamiar wybrać się do Hiszpanii, nie interesuje nas Turcja. Dalej filtrujemy przybliżone miejsce naszego celu, według miasta ewentualnie odległości. Jeśli jest nam obojętne, gdzie dokładnie chcemy się wybrać, zostawiamy niewypełnione pole. Następnym krokiem jest ograniczenie się do daty lub okresu, w których mamy zamiar wybrać się na wycieczkę, ilość podróżujących z nami oraz rodzaj wyżywienia. Dla wymagających istnieje również możliwość jeszcze dokładnieszego, bardziej szczegółowego filtrowania w wyszukiwanych wynikach np. hotel na plaży, typ pokoju, posiadanie Wi-Fi i wiele innych mniej lub bardziej istotnych detali. Bardzo praktyczną opcją jest również sortowanie. Docenią ją szczególnie osoby kładące dużą wagę na cenę. Jednym z takich portali turystycznych jest Neckermann.pl. Znajdziesz tam dokładnie to, czego szukasz. Dla pewności masz szansę również na przeczytanie opinii poprzednich klientów. Dzięki temu, jesteś w stanie uniknąć niemiłych niespodzianek.

Luksusowe wakacje za grosze

Wiele portali urlopowych oferuje swoim uzytkownikom niesamowite, luksusowe opcje, w mega konkurencyjnych cenach. Oprócz słynnego już Last Minute, coraz modniejsza staje się zakładka First Minute. Znajdziesz w niej luksusowe kurorty, które możesz zarezerwować nawet o 50% taniej, na kilka miesięcy przed rozpoczęciem sezonu wakacyjnego. Dla osób, które swój urlop planują z dużym wyprzedzeniem, taka opcja na pewno będzie kusząca. Dodatkowo, coraz częściej mamy możliwość wykupienia wersji All-Inclusive. Oznacza to, że w cenie wycieczki, oprócz nocelgu, wliczone są także posiłki oraz wszystkie atrakcje, które hotel/pensjonat posiada tj. baseny, SPA, a nawet dyskoteki czy imprezy tematyczne.

Wycieczka wybrana? Świetnie! W takim razie pozostało tylko pakowanie walizek i w drogę. Jeżeli szukasz więcej inspiracji wystarczy, że klikniesz tutaj.

Życzymy udanego urlopu!

Facebook, Instagram i Linkedin na celowniku cyberprzestępców

W 2019 roku cyberprzestępcy ukradną 2 bln dolarów, czyli kwotę, na którą 38 mln Polaków musiałoby pracować przez 4 lata (!) Przestępczy proceder kwitnie, a jedną z najpowszechniejszych form kradzieży danych pozostaje phishing. W świetle najnowszych badań oszustwa tego typu najszybciej rozwijają się w…serwisach społecznościowych. W pierwszym kwartale 2019 r. przybyło ich aż o 75%. Firma Xopero, producent rozwiązań do backupu i ochrony przed utratą danych, radzi, jak nie dać się „złowić”.

Kosmiczne zarobki cyberprzestępców

Eksperci z Cisco Systems szacują, że w 2019 roku hakerzy zarobią 2 bln dolarów. Dla porównania, Polska wypracuje w tym samym okresie PKB w wysokości ok. 0,5 bln dolarów – czterokrotnie mniej. To, jak ogromną sumę ukradną cyberprzestępcy zobrazować może Wam widok 5 stosów studolarówek sięgających Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, która orbituje 400 km nad Ziemią.

Jak “łowi” się w sieci

W kontekście kosmicznych zysków generowanych przez przestępców, rozwój ich działalności nie powinien nikogo dziwić. Jedną z chętniej wykorzystywanych przez nich metod pozostaje phishing. Jest to rodzaj oszustwa internetowego polegającego na wyłudzaniu poufnych danych, zazwyczaj za pomocą wiadomości zawierających złośliwe załączniki lub linki kierujące użytkowników na pozornie autentyczne strony logowania znanych i wiarygodnych instytucji lub firm. Często wystarczy samo kliknięcie, aby jednocześnie zainicjować proces ściągania na komputer złośliwego oprogramowania. Skradzione dane uwierzytelniające wykorzystywane są przez oszustów jako punkt wyjścia do dalszych ataków lub sprzedawane na DarkWebie.

Ulubione marki oszustów

Obie te metody wymagają od przestępców umiejętności podszycia się pod znane firmy i instytucje. Wizerunków których najchętniej używają? Według raportu „Phishers Favorites” na liście 10 ulubionych marek znalazły się m.in. Microsoft, PayPal, Netflix, Facebook czy DHL oraz banki, z których w Polsce najbardziej znany jest Credit Agricole. W tym zestawieniu rośnie jednak znaczenie mediów społecznościowych.

Wzrost ataków phishingowych w social mediach

W pierwszym kwartale 2019 r. na terenie Ameryki Północnej oraz Europy ilość oszustw w social mediach wzrosła o 74,5%. Na liście ulubionych portali, poza wspomnianym Facebookiem, znalazły się Linkedin oraz Instagram. Ilość oszustw na Facebooku wzrosła o 155,5%, podczas gdy na Instagramie aż o…1868,8% (!).

Skąd taki wzrost zainteresowania mediami społecznościowymi? Przede wszystkim z powodu ich powszechności. Z danych raportu “Digital 2019” wynika, że konta w social mediach posiada blisko 45% całej populacji.

Z Facebooka korzysta na co dzień 2,23 mld, z Instagrama 1 mld, a z Linkedina 303 mln ludzi. Spędzają w nich średnio 2 godziny i 16 minut dziennie, czyli ⅓ całkowitego czasu, jaki przebywają w sieci. Z cytowanego raportu wynika również, że średnio co czwarty użytkownik wykorzystuje social media w swojej pracy. Zważywszy na ilość powstających profili firmowych, jak również rosnącą rolę social mediów w komunikacji, również biznesowej, możemy być pewni, że ilość zagrożeń w mediach społecznościowych będzie w dalszym ciągu wzrastać.

Jak nie dać się “złowić”?

Bartosz Jurga – head of presales, Xopero Software S.A.
Bartosz Jurga, Head of Sales w Xopero Software

Wzrost wykorzystania social mediów w celach służbowych to wbrew pozorom ogromny problem dla firm – zauważa Bartosz Jurga, Head of Sales w Xopero Software – z badań wynika, że to pracownicy odpowiadają za 48% naruszeń bezpieczeństwa w firmach i stanowią najsłabsze ogniwo całego systemu ochrony danych biznesowych. Na szczęście, problem został zauważony przez pracodawców, którzy zaczynają edukować swoje zespoły. Tylko w tym roku działania edukacyjne zamierza prowadzić aż 80,6% firm, a blisko połowa zwiększy swoje inwestycje w tym zakresie.

Polacy głosują nogami za wolnością gospodarczą

Polacy od XVIII wieku emigrują na Zachód w poszukiwaniu pełniejszych możliwości samorealizacji, które stwarza nie tylko dobrobyt tamtejszych społeczeństw, ale i zwykle większy zakres wolności. Również po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej ci, którzy wyjechali, wybierali jedne z najbardziej wolnych gospodarczo krajów Europy i świata – Wielką Brytanię, Niemcy, Irlandię czy Holandię.

Migracja w kierunku krajów o większym zakresie wolności gospodarczej występuje na całym świecie. W latach 2010-2015 aż 4-krotnie więcej imigrantów osiadło w krajach o większym zakresie wolności gospodarczej od kraju pochodzenia niż odwrotnie. W poprzednich 20 latach ta zależność była jeszcze silniejsza.

Imigranci osiedlają się w krajach o większym zakresie wolności gospodarczej z dwóch powodów. Po pierwsze, zwykle kraje o większym zakresie wolności gospodarczej są bogatsze, umożliwiając imigrantom bardziej dostatnie życie.

Wyższa wolność gospodarcza przekłada się na szybszy wzrost gospodarczy i dobrobyt.Po drugie, imigrantom łatwiej znaleźć pracę w mniej regulowanych gospodarkach. Restrykcyjne regulacje pracy utrudniające znalezienie pracę młodym, utrudniają je tak samo imigrantom, którzy często gorzej znają język i mają trudności z udowodnieniem wartości swoich kwalifikacji zdobytych w kraju pochodzenia.

Naturalnie wolność gospodarcza nie wyczerpuje listy determinantów migracji, do których należy PKB per capita, odległość geograficzna i językowo-kulturowa, czy istniejące sieci migracyjne.

Dzisiaj Polska sama stała się krajem stwarzającym warunki rozwoju imigrantom z Ukrainy i Białorusi. Polacy w dalszym ciągu będą jednak emigrować aż nie zamkniemy luki rozwojowej w stosunku do bogatszych sąsiadów na Zachodzie. Pomoże w tym większy zakres wolności gospodarczej.

Fundacja Forum Obywatelskiego Rozwoju – FOR

Upadłości i zatory płatnicze. Poważne zagrożenie czy naturalny proces?

Wysoki procent upadających firm nie jest charakterystyczny tylko dla rynku polskiego. Wzrost ich odsetka dotyczy także wielu innych krajów. W 2018 roku liczba upadających firm wzrosła o 10%, a ekonomiści nie przewidują w tym roku poprawy. To jednak nie jedyny problem, dotykający gospodarki wielu krajów. W wielu branżach, przede wszystkim na rynku budowlanym, firmy zmagają się z brakiem płynności finansowej – spowodowanej przez duże zatory płatnicze. Analitycy wskazują, że doświadcza ich 9 na 10 firm, a część opóźnień wynosi aż 180 dni. To niebezpieczna sytuacja zważywszy, że większość opóźnień sięgających 180 dni nie jest finalnie wypłacana wykonawcom. Analitycy uspokajają jednak, że to dosyć naturalne zjawisko.

– Upadłości i zatory płatnicze są częścią dynamiki rynkowej, która zawsze występuje w gospodarce – powiedział serwisowi eNewsroom Declan Daly, dyrektor Coface w Centralnej i Środkowej Europie – Doświadczają ich nawet rynki cechujące się dużą dynamiką wzrostu. Rosnąca liczba upadających firm wynika także z rozwoju nowych technologii. Starsze firmy, nie nadążające za rozwojem technologicznym, są wypychane z rynku przez nowych graczy. To naturalny proces, który staje się niebezpieczny dopiero po przekroczeniu pewnych granic. Permanentnie opóźnione płatności w zagrożonych obszarach rynku mogą wzbudzać niepokój – jednak warto pamiętać, że gospodarka rządzi się swoimi naturalnymi prawami. To nie jest zaskakujące, że w gospodarce zawsze jest pewien odsetek firm, które upadają – zaznaczył Daly.

TIM S.A. – po kilku latach chudych pora na lata tłuste?

Dom Analiz SII opublikował rekomendację inwestycyjną dla akcji TIM S.A. Cena docelowa w perspektywie 12-miesięcznej dla tych walorów ustalona została na poziomie 11,50 zł, co przy cenie zamknięcia notowań z 2 maja 2019 roku oznacza potencjał wzrostu na poziomie 35,3%.

Spółka TIM S.A. to największy hurtowy dystrybutor artykułów elektrotechnicznych w Polsce. Jej historia działalności liczy już ponad 30 lat, a od lutego 1998 roku akcje TIM są notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. W skład Grupy Kapitałowej wchodzą także Rotopino.pl S.A. – wiodący gracz na polskim rynku internetowej sprzedaży narzędzi i elektronarzędzi dla profesjonalistów oraz majsterkowiczów, a także autoryzowany dystrybutor wielu najlepszych światowych marek narzędziowych, oraz 3LP S.A. – spółka zarządzająca Centrum Logistycznym w Siechnicach koło Wrocławia, które jest jednym z najnowocześniejszych tego typu obiektów w Europie ŚrodkowoWschodniej.

Grupa Kapitałowa TIM ma za sobą rekordowy 2018 rok zarówno pod względem osiągniętych przychodów (830,3 mln zł, +15,4% rdr), jak i wypracowanych zysków. Zwracamy uwagę, że w 2018 roku wszystkie spółki z Grupy Kapitałowej osiągnęły dodatnie wyniki finansowe. Jednocześnie pierwszy raz od momentu zmiany modelu biznesowego przez TIM S.A. (postawienie na e-commerce i rozwój handlu online), czyli od 2013 roku, Grupa osiągnęła dodatni wynik na sprzedaży, który wyniósł 17,7 mln zł – podsumowano w raporcie.

Analitycy Domu Analiz SII optymistycznie patrzą na przyszłość Grupy Kapitałowej TIM. Do oczekiwanej przez nich poprawy wyników mają się przyczynić czynniki takie jak m.in.: zwiększenie obecności podmiotu dominującego TIM S.A. w regionach Polski, gdzie jego udział rynkowy jest relatywnie niski, wprowadzenie nowych modeli sprzedaży, dalsza poprawa marży brutto na sprzedaży, czy wzrost skali działalności i efekt dźwigni operacyjnej w spółkach zależnych.

Uważamy, że 2018 rok był tylko preludium do tego, co Grupa jest w stanie pokazać w kolejnych latach. W naszych prognozach (bez uwzględnienia wpływu nowego standardu MSSF 16) zakładamy, że przychody Grupy w 2019 roku wyniosą 910,6 mln zł (+9,7% rdr), a zysk na sprzedaży wyniesie 23,7 mln zł (+34,3% rdr). Przekłada się to na poprawę marży na sprzedaży o 0,5 p.p. rdr, do 2,6%. Natomiast wynik EBITDA prognozujemy na poziomie 36,4 mln zł (+17,3% rdr). W kolejnych latach prognozy oczekujemy utrzymania wysokiego tempa wzrostu wyników. Zgodnie z naszymi założeniami w latach 2020 i 2021 przychody będą rosły w tempie odpowiednio 9,7% i 9,6% rdr, a wynik EBITDA poprawi się o 12,1% i 11,1% rdr – napisano w raporcie.

Zgodnie z prognozami Domu Analiz SII Emitent może w kolejnych latach wypłacać dywidendę, a w 2019 roku dywidenda może sięgnąć około 0,42 zł na akcję, co przełoży się na stopę dywidendy w okolicach 4,9%.

Rekomendacja dla akcji TIM S.A. została wydana 6 maja o godz. 7:50. Moment pierwszego rozpowszechnienia rekomendacji to 6 maja, godz. 8:00. Autorami raportu są Adrian Mackiewicz i Paweł Juszczak. Dom Analiz SII zawarł ze Spółką TIM umowę o przygotowanie niezależnej rekomendacji inwestycyjnej.

Rozpoczynamy wydawanie rekomendacji dla akcji TIM S.A., w przypadku których 12-miesięczną cenę docelową ustaliliśmy na poziomie 11,50 zł. Przy bieżącym kursie giełdowym oznacza to potencjał wzrostu równy 35,3%.

Grupa Kapitałowa TIM ma za sobą rekordowy 2018 rok zarówno pod względem osiągniętych przychodów (830,3 mln zł, +15,4% rdr), jak i wypracowanych zysków. Zwracamy uwagę, że w 2018 roku wszystkie spółki z Grupy Kapitałowej osiągnęły dodatnie wyniki finansowe. Jednocześnie pierwszy raz od momentu zmiany modelu biznesowego przez TIM S.A. (postawienie na e-commerce i rozwój handlu online), czyli od 2013 roku, Grupa osiągnęła dodatni wynik na sprzedaży, który wyniósł 17,7 mln zł. Zysk netto sięgnął natomiast 15,1 mln zł, choć był on podwyższony o zdarzenia jednorazowe (per saldo ponad 2 mln zł na pozostałej działalności operacyjnej).

Zakładamy, że 2018 rok był tylko preludium do tego, co Grupa jest w stanie pokazać w kolejnych latach. W naszych prognozach oczekujemy dalszej poprawy zarówno przychodów, jak i realizowanych marż. Przyczynić ma się do tego wiele czynników, w tym m.in. zwiększenie obecności podmiotu dominującego TIM S.A. w regionach Polski, gdzie jego udział rynkowy jest relatywnie niski, wprowadzenie nowych modeli sprzedaży, dalsza poprawa marży brutto na sprzedaży (ta systematycznie rośnie od 2015 roku) czy wzrost skali działalności i efekt dźwigni operacyjnej w spółkach zależnych.

W naszych prognozach (bez uwzględnienia wpływu nowego standardu MSSF 16) zakładamy, że przychody Grupy w 2019 roku wyniosą 910,6 mln zł (+9,7% rdr), a zysk na sprzedaży wyniesie 23,7 mln zł (+34,3% rdr). Przekłada się to na poprawę marży na sprzedaży o 0,5 p.p. rdr, do 2,6%. Natomiast wynik EBITDA prognozujemy na poziomie 36,4 mln zł (+17,3% rdr). W kolejnych latach prognozy oczekujemy utrzymania wysokiego tempa wzrostu wyników. Zgodnie z naszymi założeniami w latach 2020 i 2021 przychody będą rosły w tempie odpowiednio 9,7% i 9,6% rdr, a wynik EBITDA poprawi się o 12,1% i 11,1% rdr.

Ze względu na odzyskanie rentowności biznesu w 2018 roku i naszym prognozom jej dalszej poprawy zakładamy, że Emitent będzie wypłacał dywidendę w kolejnych latach. W 2018 roku TIM wypłacił zaliczkę na poczet dywidendy w wysokości 1 zł na akcję, przy czym zdecydowana większość tej kwoty pochodziła z funduszu dywidendowego. Naszym zdaniem tak wysoka dywidenda będzie trudna do powtórzenia w kolejnych latach. W naszym modelu zakładamy, że w 2019 roku dywidenda może wynieść około 0,42 zł na akcję, co przełoży się na stopę dywidendy w okolicach 4,9%.

Dezinformacja i manipulacja w Internecie – wyniki badań NASK

Ponad połowa polskich internautów w ostatnich miesiącach zetknęła się w Internecie z manipulacją lub dezinformacją – tak wynika z opublikowanego dzisiaj badania Pracowni Badań Społecznych NASK.

„Dezinformacja i manipulacja opinią publiczną to jedne z poważniejszych wyzwań współczesnego Internetu” – powiedział minister cyfryzacji Marek Zagórski w trakcie prezentacji wyników badania. „Większość z nas nie potrafi odróżnić opinii od faktów. 70 proc. sporadycznie weryfikuje informacje znalezione w sieci. Nasz cel – budowanie świadomości” – dodał szef Ministerstwa Cyfryzacji.

Codziennie i powszechnie

Badacze NASK zapytali Polaków o ich opinie i obserwacje, dotyczące działań dezinformacyjnych w sieci. Oto podstawowe wyniki:

  • zdaniem respondentów – nieprawdziwe lub zmanipulowane informacje występują w sieci powszechnie,
  • codziennie styka się z nimi 8,3 proc. ankietowanych, kilka razy w tygodniu – 15,6 proc., raz w tygodniu – 11,1 proc., tylko 2,3 proc. respondentów wybrało odpowiedź „nigdy”,
  • fake news – to najczęstszy rodzaj dezinformacji, z jakim spotykają się Polacy (29,9 proc.),
  • respondenci wymieniają też trolling (15,6 proc.), działania przez fałszywe konta, np. na portalach społecznościowych (14,9 proc.) i zmanipulowane zdjęcia (8,3 proc.),
  • portale informacyjne – to je 46,1 proc. badanych wskazało jako miejsce, w których manipulacja i dezinformacja występują najczęściej,
  • 19 proc. badanych wprost twierdzi, że nie sprawdza wiarygodności internetowych informacji, ani ich źródeł,
  • na pytanie o to, czy w ostatnich miesiącach spotkali się z fałszywymi lub zmanipulowanymi informacjami – 32,8 proc. badanych odpowiedziało „trudno powiedzieć”.

„Te wyniki mogą niepokoić, szczególnie w zestawieniu z inną częścią badania, dotyczącą kompetencji medialnych. Z uzyskanych w niej odpowiedzi respondentów wynika, że duża część polskich internautów ma poważne problemy z odróżnianiem opinii od faktu” – mówi Kierownik Pracowni Badań Społecznych NASK dr Rafał Lange.

Badanie zostało przeprowadzone na reprezentatywnej próbie 1000 dorosłych użytkowników Internetu w Polsce.

Załącznik: Ponad połowa Polaków styka się z manipulacją i dezinformacją w Internecie – raport z badania NASK.

W trakcie czwartkowego spotkania zaprezentowano także nowe funkcjonalności portalu www.bezpiecznewybory.pl

Na portalu można dowiedzieć się, jak weryfikować autentyczność profili społecznościach oraz wiarygodność informacji, oraz jak zgłaszać przypadki nadużyć w Internecie. „Portal powstał po to, by pomóc wyborcom. To nie jest tylko kwestia bezpieczeństwa przy okazji wyborów, ale i bezpieczeństwa w życiu. Nasze życie nie funkcjonuje przecież bez Internetu” – powiedział minister cyfryzacji Marek Zagórski.

Pracownicy z Mołdawii, Indii i Bangladeszu wypełnią luki na rynku pracy

Rynek pracy zasilany przez pracowników z Ukrainy jest już na wyczerpaniu. Poszukiwania w Indiach i Bangladeszu dają niewystarczające efekty.

– W sektorze produkcyjnym brakuje około 50 tys. pracowników – mówi w rozmowie z MarketNews24 Joanna Kłopotowska, Division Manager Technical & Engineering w Wyser. – W kwietniu polskie firmy zaczęły szukać pracowników w Mołdawii.

Z raportu Manufacturing 2019 Sales & Market Trends Report wynika, że kłopoty na rynku pracy będą się pogłębiać, zwłaszcza, że nie możemy już bardziej zasypywać “dziury” demograficznej, ściągając pracowników z Ukrainy, ten rynek już się dla nas kończy.

Przed działami HR coraz większe trudności, bo model organizacyjny pracy trzeba dostosować do oczekiwań cudzoziemców.

– Cudzoziemcy chcą pracować 10-12 godzin dziennie, czyli powstaje problem równego traktowania wszystkich pracowników firmy – komentuje J.Kłopotowska.

Paczkomaty czy mlekomaty nie będą wymagały pozwolenia na budowę

Obiekty małej architektury, bez względu na lokalizację, nie będą wymagały ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Do tej pory, obiekty małej architektury w miejscach publicznych wymagały przynajmniej zgłoszenia.

Dominik Gajewski, radca prawny, ekspert Konfederacji Lewiatan
Dominik Gajewski, radca prawny, ekspert Konfederacji Lewiatan

– Szczególnie pozytywnie oceniamy wyłączenie paczkomatów spod obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę, czy też dokonywania zgłoszenia. Ale regulacją powinny być objęte urządzenia nie tylko do przechowywania, ale także do wysyłania lub odbierania przesyłek. Proponujemy, aby do tej listy dodać jeszcze urządzenia do selektywnej zbiórki odpadów opakowaniowych – mówi Dominik Gajewski, radca prawny, ekspert Konfederacji Lewiatan.

Pracodawcy postulują również, aby do listy robót nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, ale wymagających zgłoszenia wykonywania robót budowlanych dodać prace polegające na przebudowie małych elektrowni wodnych (MEW) o mocy do 1 MW. Prace te często będą wiązały się ze zmianą parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, ale niekoniecznie ze zmianą kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości obiektu. Będą więc odpowiadały definicji przebudowy w rozumieniu prawa budowlanego.

– Chcemy, aby w odniesieniu do instalacji małej hydroenergetyki, prace budowlane związane z repoweringiem i modernizacją, które spełniają zakres pojęcia przebudowy, były zwolnione z potrzeby uzyskiwania pozwolenia na budowę i wymagały jedynie zgłoszenia – dodaje Dominik Gajewski.

Eksperci: Pomoc frankowiczom może nas drogo kosztować

Według części ekspertów, prezydencki projekt ustawy dla tzw. frankowiczów zawiera regulacje, które ewidentnie wiążą się z pomocą publiczną. Dlatego właśnie prawnicy Konfederacji Lewiatan chcą, aby rząd pilnie notyfikował projekt ustawy frankowej do KE. Ich zdaniem, działanie z wyprzedzeniem pozwoli uniknąć kłopotów. Bez tego powstanie ryzyko obowiązku zwrotu otrzymanej pomocy wraz z odsetkami przez kredytodawców. To z kolei mogłoby prowadzić do ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa oraz podważałoby wizerunek Polski wśród zagranicznych inwestorów. Tymczasem niektórzy specjaliści oceniają, że projektowana ustawa nie przyczyni się do rozwiązania problemu. Wskazują, że 14 maja br. Rzecznik Generalny TSUE ma wyrazić opinię. W oparciu o nią zostanie wydany wyrok, który może przyspieszyć procesy dotyczące wyeliminowania z umów o kredyt denominowany i indeksowany nieuczciwych postanowień, a także wzmocnić pozycję kredytobiorców w procesach sądowych.

Niejasna sytuacja

Konfederacja Lewiatan zajęła się analizą projektu ustawy, zwanej potocznie frankową, o wsparciu kredytobiorców znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, którzy zaciągnęli kredyt mieszkaniowy. I doszła do wniosku, że przepisy dotyczące zarówno podziału niewykorzystanych środków wpłaconych przez banki do Funduszu Konwersji, rozłożenia należności na raty na wniosek banku, jak i zawieszania wpłat do ww. budżetu przez kredytodawców realizujących plany naprawy oznaczają nic innego, jak pomoc publiczną. W takiej sytuacji rząd powinien złożyć notyfikację do Komisji Europejskiej.

– Wystąpimy w tej sprawie z informacją do KE i organów państwa. Wspomniane regulacje wpisują się w artykuły 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przykładem pomocy publicznej jest podział niewykorzystanych środków obowiązkowo wpłacanych przez banki do Funduszu Konwersji. Pieniądze wpłacone przez jedne banki, ale niewykorzystane w pewnym czasie, będą przyznawane innym, zgodnie z projektowanym prawem. Organ Funduszu ma być powoływany przez Ministra właściwego do spraw instytucji finansowych, który będzie mógł ingerować w jego działanie, np. zawieszając wpłaty ze względu na stabilizację sektora bankowego. Mowa o zasobach państwowych i pomocy publicznej – wyjaśnia Adrian Zwoliński, ekspert Konfederacji Lewiatan ds. rynku finansowego.

Ponadto rada Funduszu Konwersji będzie mogła danemu bankowi rozłożyć wpłaty na raty. Taka decyzja może przynieść mu korzyści ekonomiczne. Jednak tzw. szczególnie uzasadnione przypadki, w których może to nastąpić, nie zostały zdefiniowane. Dodatkowo banki w naprawie (restrukturyzowane) mogą zostać zwolnione z opłat na rzecz tego funduszu. W efekcie zwolnienie takie z ustawowego obowiązku będzie ich korzyścią.

– Ten mechanizm dotyczy kilku instytucji, m.in. Getin Banku czy Dom Banku. Jeśli zostaną one wyjęte spod regulacji ustawowych z powodu restrukturyzacji, to ich kredytobiorcy będą wyłączeni z ustawowej pomocy dla zadłużonych. To oznacza nierówne traktowanie obywateli. Można hipotetycznie założyć, że zwolnienie z wpłat zostanie rozszerzone, np. na banki kontrolowane przez państwo. A PKO BP ma największą bazę kredytów hipotecznych. W jakiej sytuacji wówczas znajdą się wtedy kredytobiorcy, tego teraz jeszcze nie wiadomo – analizuje Jakub Bartosiak, adwokat z Kancelarii Michrowski Bartosiak Family Office.

Poważne zagrożenia

Z kolei Adrian Zwoliński wskazuje na konsekwencje ewentualnej niedozwolonej pomocy publicznej. Jeśli wejdzie ona w życie bez takiego powiadomienia może powstać ryzyko konieczności zwrotu przez banki otrzymanych środków wraz z odsetkami. Taki proces byłby skomplikowany, ponieważ mógłby rodzić też ryzyko problemu odpowiedzialności odszkodowawczej państwa. Ze względu na niepewność prawną mógłby też ucierpieć wizerunek Polski jako atrakcyjnego miejsca dla inwestorów zagranicznych.

– Gdyby doszło do takiej sytuacji, pojawiłby się kolejny problem. Banki, które będą musiały zwrócić środki pochodzące z pomocy publicznej, prawdopodobnie przerzucą koszty na klientów. Nie wiadomo, czy na wszystkich, czy tylko na osoby z kredytami frankowymi. Niewykluczone jest, że po kilku latach, wynikających z ustawy, ulg dla zadłużonych, podniosą im raty, by zniwelować straty związane ze zwrotem pieniędzy – uważa mecenas Bartosiak.

Zdaniem eksperta Konfederacji Lewiatan, notyfikacja powinna zostać zgłoszona na etapie projektu. Zgodnie z rozporządzeniem do Traktatu państwo członkowskie zgłasza Komisji w odpowiednim czasie wszelkie plany przyznania nowej pomocy. Poza tym chodzi nie tylko o względy prawne, ale także o ekonomiczne. Odpowiednio wczesne działanie pozwoli uniknąć spowodowanego legislacyjnym bałaganem chaosu uderzającego zarówno w banki i gospodarkę, jak i w kredytobiorców. Adrian Zwoliński dodaje, że cała konstrukcja Funduszu Konwersji zawiera elementy pomocy publicznej.

– Nie jestem przekonany, że proponowana ustawa wejdzie w życie. Krytykują ją zarówno banki, jak i kredytobiorcy. Rząd miał przecież cztery lata na rozwiązanie problemu, a dopiero przed wyborami deklaruje pomoc frankowiczom. Zamiast rozważać wsparcie finansowe dla wybranych, powinno się przyjąć rozwiązanie systemowe. Obciążenia wynikające z nieuczciwej działalności banków w zakresie walutowych kredytów hipotecznych należy rozłożyć w czasie, aby nie zachwiać systemem bankowym – twierdzi Jakub Bartosiak.

Natomiast Adrian Zwoliński podkreśla, że celem działania Funduszu Konwersji jest realizacja zamierzeń państwa. Konfederacja Lewiatan przedstawiła argumenty dowodzące, że planowane przepisy wyczerpują traktatowe znamiona pomocy publicznej. Dalsze działania zatem należą do rządu. To ważne nie tylko dla sektora bankowego i gospodarki, ale także dla beneficjentów prezydenckiego projektu.

Co postanowi KE?

– Prezydencki projekt ustawy o zmianie ustawy o wsparciu kredytobiorców przewiduje m.in. mechanizm wsparcia dobrowolnej konwersji kredytów indeksowanych lub denominowanych na kredyty w walucie, w której kredytobiorca uzyskuje dochód. W odniesieniu do zasad funkcjonowania tzw. Funduszu Konwersji, a przede wszystkim podziału niewykorzystanych środków miedzy pozostałe banki, stwierdzić należy, że istnieje realne ryzyko uznania ich za niedozwoloną pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE – ocenia Anna Maria Porębska, adwokat z międzynarodowej Kancelarii RGW Rocławski Graczyk i Wspólnicy.

Adwokat Tomasz Majkowycz z Kancelarii MKP Legal również ostrzega, że prezydencki projekt ustawy zawiera mechanizmy, które jak najbardziej mogą zostać uznane za niedozwoloną pomoc publiczną, w rozumieniu prawa unijnego. Chodzi w szczególności o to, że jest on skierowany jedynie do pewnej kategorii osób. Ponadto może zaburzać konkurencję między bankami, bo nie wszystkie z nich będą zobowiązane do płacenia składek na Fundusz Konwersji. Negatywna ocena Komisji Europejskiej w tym przypadku niosłaby ze sobą konieczność zwrotu otrzymanych przez kredytobiorców kwot. Ekspert zastrzega, że to ryzyko można jednak wyeliminować, dokonując notyfikacji projektu przed KE.

– Nie obawiam się negatywnej oceny KE tylko tego, że sam prezydencki projekt ustawy w znikomym stopniu przyczynia się do rozwiązania problemu frankowiczów. Wielu z nich nie potrzebuje i nie chce pomocy finansowej, tylko sprawiedliwości, tj. eliminacji z ich umów nieuczciwych zapisów dot. przeliczeń walutowych. Ponad 90% tzw. kredytów frankowych jest obciążonych abuzywnymi postanowieniami. Gdyby one zostały usunięte, jak nakazuje kodeks cywilny, wówczas dramat dotykający obecnie prawie 900 tys. Polaków niemal natychmiast by się skończył. I tak też może się stać po wyroku TSUE – zapowiada adwokat Marcin Szymański, partner w Kancelarii Drzewiecki, Tomaszek i Wspólnicy.

Tymczasem prezydencki projekt ustawy zakłada, że środki wpłacane przez banki i przeznaczone na dobrowolną konwersję mają być zarządzane przez Fundusz Konwersji, wyodrębniony w ramach Funduszu Wsparcia Kredytobiorców. A samo wsparcie dobrowolnej konwersji ma być realizowane za pośrednictwem Banku Gospodarstwa Krajowego, czyli instytucji Skarbu Państwa. W opinii mec. Porębskiej, właśnie tego typu konstrukcja, polegająca na utworzeniu instytucji odpowiedzialnej za rozdzielanie środków, pozwala obejść zasady dotyczące pomocy publicznej, na co prawo unijne nie zezwala. Dlatego KE może to uznać za niedozwolone.

– W moim przekonaniu, Fundusz Konwersji pomoże nielicznym. Jest to działanie pozorne. Nawet banki go nie oczekują. Wolą, aby kredytobiorcy pozostawali całkowicie bierni. Wtedy ich roszczenia mogą się przedawniać. Niestety, praktyka pokazuje, że na razie tylko 10% poszkodowanych nieuczciwymi umowami kredytowymi walczy o swoje prawa w sądach. Znakomita większość jest zniechęcona przewlekłością tych postepowań lub czeka na rozwój wydarzeń. Korzystny dla frankowiczów wyrok TSUE może zmobilizować ludzi do działania – zaznacza mec. Szymański.

Jak podsumowuje Anna Maria Porębska, w razie uznania, że planowana pomoc frankowiczom ma jednak charakter niedozwolony, Komisja Europejska może nakazać Polsce zniesienie jej poprzez przywrócenie stanu sprzed momentu przyznania. Odbywa się to co do zasady poprzez zwrot całości uzyskanych przez przedsiębiorców środków. Z oczywistych względów może zatem dojść do sytuacji, że banki w przyszłości w inny sposób przerzucą na kredytobiorców koszty konwersji. I trzeba mieć to na uwadze.

Jak Brexit wpłynie na eksport miedzynarodowy?

brexitRynek wymiany towarów zarówno wewnątrz Unii Europejskiej jak i poza nią może zostać w najbliższym czasie mocno zaburzony z uwagi na Brexit, czyli opuszczenie wspólnoty przez jednego z największych importerów towarów – Wielką Brytanię. Choć do rozdzielenia się UK od Unii Europejskiej miało dojść już 29 marca 2019 roku, termin Brexitu został przesunięty a głowy państw europejskich w dalszym ciągu nie potrafią dojść do porozumienia w sprawie dalszych stosunków handlowych z Wielką Brytanią. Jak Brexit może wpłynąć na eksport międzynarodowy i jak na nieuchronne odejście UK z Unii Europejskiej mogą przygotować się polscy przedsiębiorcy?

Import i eksport towarów z Wielkiej Brytanii po Brexicie

Wszystkie obowiązujące przez ostatnie lata umowy handlowe, ułatwienia celne i wolny rynek Unii Europejskiej przejdą po Brexicie niemałą zmianę, która znacząco wpłynie na strategię działania wielu polskich i europejskich przedsiębiorców. Od momentu Brexitu przywozy towarów z UK do któregokolwiek z krajów Unii staną się importem, a wywóz – eksportem w rozumieniu przepisów celnych. Trudno ustalić jeszcze na tym etapie jak finalnie będą wyglądały relacje handlowe firm unijnych z brytyjskimi, jednak nie sposób nie zauważyć że nawet przy najbardziej łagodnym wyjściu Anglii z Unii Europejskiej (na które szanse są już bardzo niskie), handel UE zmieni się całkowicie.

Przygotowując się do opuszczenia wspólnoty, Wielka Brytania opublikowała w marcu własną taryfę celną, która częściowo rozjaśniła sposób, w jaki można analizować handlowe konsekwencje wyjścia Anglii z Unii Europejskiej. Jak wskazuje Polski Instytut Ekonomiczny, cłem zostałby objęty m.in. przywóz autobusów, samochodów osobowych, dostawczych i ciężarowych oraz motocykli, a nawet odzieży, mięsa, nawozów, ceramicznych naczyń kuchennych, bioetanolu, ryżu czy masła. Wyższe koszty przywozu towarów z i do Wielkiej Brytanii wraz z innymi ograniczeniami związanymi z ponownym postawieniem granic pomiędzy Anglią a Unią Europejską mogą oznaczać mocny spadek eksportu i spore utrudnienia w handlu międzynarodowym obejmujące nie tylko bezpośredni handel z firmami brytyjskimi.

Eksport międzynarodowy po Brexicie – zmiany nie tylko w Anglii

Pozornie wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej uderzy najmocniej w eksporterów i importerów współpracujących bezpośrednio z firmami brytyjskimi. W rzeczywistości jednak wprowadzenie dodatkowych barier celnych w postaci kontroli celnych, sanitarnych i fitosanitarnych sprawią problemy także tym, którzy dostarczają swoje towary na rynek europejski, np. niemiecki, francuski czy hiszpański. Polska produkcja, nie tylko w obrębie branży motoryzacyjnej, dociera do Wielkiej Brytanii zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio, jako element towarów produkowanych i eksportowanych przez inne kraje Unii Europejskiej. Ograniczenie ich eksportu oznaczało by mniejsze zapotrzebowanie na polskie produkty i komponenty, a co za tym idzie spadek obrotu towarów na rynku międzynarodowym. Firmy uczestniczące często w globalnych łańcuchach dostaw będą musiały na nowo dostosować się do obecnego rynku eksportowego i stworzyć dla siebie zupełnie nowe okazje na sprzedaż i pozyskiwanie klientów.

Międzynarodowa wymiana handlowa dzięki ExportPages

ExportPages to jedna z największych platform B2B ułatwiających działania na rynku międzynarodowym przedsiębiorcom z różnych gałęzi przemysłu. W przypadku Brexitu, który znacząco ograniczy eksport w obrębie Unii Europejskiej i zmieni oblicze handlu na znacznie większą skalę, wszelkie platformy B2B dające nowe kanały komunikacji zarówno ze stałymi, jak i nowymi klientami, partnerami i kontrahentami mogą okazać się kluczem do odbudowania wysokiego poziomu sprzedaży międzynarodowej. Docierając do rynków na całym świecie i zawiązując nowe umowy handlowe przedsiębiorstwa będą mogły częściowo zrekompensować sobie spadek eksportu do Wielkiej Brytanii poprzez otworzenie się na zupełnie nowe rynki, nowe produkty i nowe możliwości rozwoju.

Planowany Brexit, co do którego zarówno państwa Unii Europejskiej jak i sami Brytyjczycy nie mogą dojść do porozumienia już w znaczącym stopniu zaburzył działalność wielu przedsiębiorstw eksportujących towary na rynki międzynarodowe. Poszukiwanie nowych sposobów na zdobywanie klientów spoza Wielkiej Brytanii może okazać się dla wielu z nich jedynym sposobem na utrzymanie dotychczasowego poziomu zysków, a jednocześnie szansą na poznanie i wykorzystanie zupełnie nowych rynków w krajach całego świata. Skoro Wielka Brytania chce działać na własną rękę, przedsiębiorcy będą musieli opanować sztukę działania w zupełnie nowych warunkach rynkowych.

Średni koszt Brexitu to dla każdej polskiej firmy około 1 300 zł

  • Wg pierwotnego planu w piątek 12.04 Wielka Brytania miała opuścić Unię Europejską.
  • Brak pewności czy i kiedy to się stanie to problem dla wielu firm, szczególnie starających się o finansowanie swoich inwestycji i rozwoju.
  • Wg szacunków statystyczne koszt Brexitu przypadający na każdą polską firmę to około 1 300 zł.

Nie wiadomo jakie straty polskim firmom przyniesie Brexit, jednak Wielka Brytania to dla naszych firm trzeci największy rynek eksportowy. Polski eksport do Wielkiej Brytanii w ubiegłym roku osiągnął wartość 58,2 mld zł. Wysyłamy tam maszyny i urządzenia mechaniczne, sprzęt elektroniczny (blisko jedna czwarta eksportu), a także części i komponenty do samochodów, artykuły spożywcze, grzyby czy meble.

Wg szacunków niemieckiej Fundacji Bertelsmanna opuszczenie Unii Europejskiej przez Wielką Brytanię będzie ją kosztowało około 57 miliardów euro rocznie, jeśli Brexit będzie przebiegał bez uzgodnienia warunków z UE. To w przeliczeniu około 244 mld zł. Polska gospodarka wg Fundacji Bertelsmanna straciłaby ok. miliarda euro, czyli około 4,3 mld zł. Jeśli podzielimy to przez liczbę firm w Polsce, każda z nich poniosłaby statystyczne koszty Brexitu w kwocie 1,3 tys. zł.

– Część firm nie odczuje Brexitu, ale będą też takie, które rozwód będzie kosztował o wiele więcej niż tys. złotych. Dotyczy to głównie eksporterów, np. z branży motoryzacyjnej. Temat Brexitu pojawia się w naszych rozmowach z firmami przychodzącymi po finansowanie i budzi ich niepokój. Część polskich przedsiębiorców działających na rynku w Wlk. Brytanii obawia się m.in. ceł i obostrzeń w handlu z innymi rynkami. Podam przykład: przedsiębiorca sprzedający towar „na Wyspy” nie jest pewien czy po Brexicie na jego towary nie zostaną nałożone cła, a tym samym czy taka działalność nie przestanie być opłacalna. Taka firma starając się w banku o wieloletni kredyt na rozwijanie produkcji nie będzie umiała przekonać bankowych analityków, że nie ma zagrożenia spłaty pożyczonych środków. W naszej działalności jest inaczej, jak do tej pory w przypadku faktoringu nie ograniczamy finansowania faktur przedsiębiorców prowadzących biznes także w Wielkiej Brytanii – mówi Anna Konecka-Pająk, Dyrektor Regionu Mazowieckiego w eFaktor S.A.

Szacunki związane z kosztami Brexitu są bardzo różne, ale np. wg Oxford Economics, Polska jest trzecim najbardziej narażonym na straty państwem UE po Wielkiej Brytanii i Irlandii. Po „rozwodzie” mogą pojawić się problemy w rozliczeniach z firmami działającymi na tamtym rynku. Mimo tego faktoring dla przedsiębiorcy obawiającego się Brexitu jest mniej ryzykowny niż kredyt, łatwiej też go otrzymać.

W 2018 roku branża faktoringowa zarządzała wierzytelnościami przedsiębiorców o łącznej wartości 242,8 mld zł. To prawie dokładnie tyle ile szacowany przez Bertelsmanna koszt Brexitu dla Anglików, to także wielokrotnie więcej niż szacunkowy koszt dla polskiej gospodarki. Choć oczywiście nie będzie jednej faktury za Brexit, pokazuje to skalę i wzrost branży faktoringowej, która w ostatnich latach rozwija się w Polsce tempie kilkunastu procent rocznie. To coraz korzystniejsze dla przedsiębiorców narzędzie. W Wielkiej Brytanii taki model finansowania jest niemal tak popularny jak kredyt dla firm.

Koniec hiszpańskiego dobrobytu?

  • W latach 2014-2018 Hiszpania doświadczyła drugiego cudu gospodarczego: PKB rósł średnio o 2,8% rocznie, eksport r o 4,2% a 2,6 mln Hiszpanów wróciło do pracy. Wyniki te wynikają m.in. z reform mających podnieść konkurencyjność, które wprowadzono w Hiszpanii w 2010 r. i 2012 r. – ich efektem było obniżenie się wskaźnika nominalnych kosztów pracy.
  • W styczniu 2019 r. premier Pedro Sánchez podniósł płacę minimalną (Salario Mínimo Interprofesional lub SMI) o niespełna 22,3%, aby zrównoważyć gospodarkę i częściowo zrekompensować rosnące niezadowolenie społeczne. Wzrost płacy minimalnej to krótkoterminowy wzrost gospodarczy, ale w dłuższej perspektywie – jego hamulec w miarę postępującego spadku konkurencyjności hiszpańskich firm.
  • Wybory z 28 kwietnia br. oznaczać mogą fragmentację krajobrazu politycznego, co utrudni przeprowadzenie koniecznych reform strukturalnych i koniec hiszpańskiego cudu gospodarczego.

Jedną z pierwszych i kluczowych sił napędowych hiszpańskiego cudu gospodarczego był dynamiczny wzrost eksportu, o czym świadczy wzrost udziału eksportu w całej gospodarce (z 26 % PKB w 2008 r. do 33 % w 2018 r.). Również w latach pokryzysowych Hiszpania zwiększała swój udział w światowym eksporcie towarów, w tempie szybszym niż inne kraje UE, takie jak Niemcy i Włochy. MFW (Międzynarodowy Fundusz Walutowy) wskazuje, że liczba stałych eksporterów w Hiszpanii wzrosła w latach 2007-2017 prawie o jedną trzecią. Najnowsza literatura wskazuje, że realny wzrost eksportu Hiszpanii można wyjaśnić głównie dwoma czynnikami:

Konkurencyjność niskich kosztów

Wzrostu eksportu w Hiszpanii nie można wiązać z poprawą jego jakości, czego nie potwierdza Indeks złożoności gospodarczej MIT. W 2017 r. stopień oparcia (hiszpańskiego) eksportu o wiedzę i osiągnięcia naukowe (wskaźnik zastępczy dla jakości eksportu) był nadal o 23% niższy, niż w 2008 r.

Ożywienie hiszpańskiego eksportu nie wiązało się również ze wzrostem wydajności: Patrząc na roczny wzrost wydajności w Hiszpanii, widzimy, że nie wyprzedził on wzrostu wydajności w strefie euro po kryzysie, z wyjątkiem lat 2012 i 2013. Jednocześnie wzrost jednostkowego kosztu pracy (ULC: Unit Labor Cost – zestawienie całkowitego wynagrodzenia za przepracowaną godzinę do produkcji na godzinę, czyli wydajność pracy) był systematycznie niższy niż w strefie euro począwszy od 2009 roku.

Świadczy to o tym, że wzrost konkurencyjności Hiszpanii wynikał głównie z dostosowania wynagrodzeń, a nie ze wzrostu wydajności. W 2010 i 2012 roku Hiszpania wdrożyła reformy rynku pracy w celu ułatwienia dostosowania wynagrodzeń w sytuacji wysokiego bezrobocia. W latach 2008-2017, wskaźnik nominalnych jednostkowych kosztów pracy obniżył się o -6%. Ta konkurencyjna dewaluacja kosztów pracy ułatwiła dostosowanie działalności hiszpańskich firm do światowych zawirowań gospodarczych i poprawiła ich wyniki eksportowe.

Popyt zagraniczny

W wyniku dywersyfikacji geograficznej hiszpańskiego eksportu, popyt zagraniczny w dużym stopniu przyczynił się do przyspieszenia realnego wzrostu eksportu. Udział UE w hiszpańskim eksporcie towarów zmniejszył się z 73,1% w 2000 r. do 70,9% w 2007 r., a nawet dalej do 66,3% w 2017 r. Dzięki nastawieniu się na szybko rozwijające się rynki, hiszpańskie firmy dynamicznie zwiększyły swój eksport.

Firmy czerpały korzyści z hiszpańskiego cudu gospodarczego

Liczba niewypłacalności hiszpańskich firm spadała przez cztery lata z rzędu, a następnie ustabilizowała się w 2018 r., a obroty firm w tym czasie szły w parze z nominalnym wzrostem PKB Hiszpanii. W efekcie wysoki był nie tylko rekordowy udział zysków przedsiębiorstw w wartości dodanej brutto gospodarki (43,6% na początku 2018r. – wyżej niż średnia strefy euro wynosząca 41%), ale również wskaźnik samofinansowania hiszpańskich firm (stosunek nakładów brutto do oszczędności brutto) utrzymywał się na wysokim poziomie. Wynika to nie tylko z globalnego ożywienia koniunkturalnego i akomodacyjnej polityki pieniężnej w strefie euro, ale także z przyjaznych dla przedsiębiorstw reform przyjętych w Hiszpanii (reformy rynku pracy i obniżki stawek podatku dochodowego od osób prawnych o 10 punktów procentowych, z 35% do 25%, w latach 2006-2016 ). Zbiegło się to w czasie ze spadkiem udziału kosztów pracy i podatków w stosunku do wartości dodanej brutto sektora prywatnego odpowiednio o -7 pkt proc. i -3 pkt proc.

Przy korekcie w dół kosztów pracy udział wynagrodzeń pracowników w wartości dodanej brutto w gospodarce spadł o 2,9 punktu procentowego od szczytowego poziomu 54,7% w 2010 r. do 51,8% w 2017 r. W rezultacie obniżki kosztów pracy, pomimo ożywienia gospodarczego pracownicy mieli mniejszy niż wcześniej udział w majątku narodowym. Ta rosnąca nierównowaga wykreowała popyt na politykę społeczną w Hiszpanii.

Wzrost płacy minimalnej: krótkoterminowy wzrost gospodarczy, ale w dłuższej perspektywie – jego hamulec w miarę postępującego spadku konkurencyjności

W styczniu 2019 r. premier Pedro Sánchez zwiększył minimalną płacę (Salario Mínimo Interprofesional lub SMI) o solidne 22,3%, aby zrównoważyć gospodarkę i częściowo zrównoważyć rosnące niezadowolenie społeczne. Był to najwyższy wzrost od czasu powrotu Hiszpanii do demokracji, po +4% wzroście w 2018r. i + 8% w 2017 r. Szacujemy, że może mieć to pozytywny wpływ netto na wzrost PKB w 2019 r. w wysokości +0,1 punktu procentowego (efekt większej skłonności do konsumpcji gospodarstw domowych o niższych dochodach), ale już w 2020r wywoła to negatywny dla całej gospodarki narodowej efekt w wysokości -0,1 punktu procentowego, w miarę spadku jej konkurencyjności. Marże przedsiębiorstw zapewne spadną o -1 pkt proc. do 42% wartości dodanej, a kolejnym efektem tej podwyżki płac będzie wzrost liczby niewypłacalności hiszpańskich przedsiębiorstw już w 2019r. o około +2 punkty procentowe r/r (tj. około 100 przypadków niewypłacalności firm), szczególnie w sektorze budowlanym i usługowym, ale dotknie on też m.in. część eksporterów.

Rozdrobnieniem polityczne w sytuacji spowalniających globalnie: wymiany handlowej i wzrostu gospodarczego może oznaczać koniec hiszpańskiego cudu

Prognozy Euler Hermes dla Hiszpanii wskazują na spowolnienie wzrostu gospodarczego do +2% w 2019 r. i +1,8% w 2020 r. z +2,6% w 2018 r. W 2019 r. impuls, jaki daje wspomniana podwyżka płacy minimalnej (SMI) ledwo rekompensuje: (i) spowolnienie popytu zagranicznego, który może zmniejszyć dynamikę eksportu z +2,3% w 2018 r. do +1,0% w 2019 r., odejmując -0,4pp od wzrostu PKB Hiszpanii, oraz (ii) spowolnienie popytu krajowego (konsumpcja, inwestycje i wydatki publiczne) w związku ze spowolnieniem wzrostu zatrudnienia.

W 2020 r., wraz ze wzrostem gospodarczym u głównych partnerów handlowych Hiszpanii rozwijać się będzie hiszpański eksport (+1,5%), ale dalszy potencjał jego wzrostu hamowany będzie przez wyższe wynagrodzenia (koszty), co oznacza koniec hiszpańskiego cudu.

Wykres: Marże zysku w Hiszpanii i roczna zmiana w związku ze wzrostem płacy minimalnej SMI (r/r, pps)Hiszpania

Polacy i ich stosunek do emerytury

Blisko 40% Polaków to spokojni optymiści – osoby, które mają najwięcej pozytywnych skojarzeń z emeryturą. 38% ma obojętny stosunek, a 24% czyli tak zwani zatroskani realiści posiadają najwięcej negatywnych skojarzeń z emeryturą. To wnioski z badania “Życie na emeryturze – wyobrażenia i postawy Polaków”, zrealizowanego na zlecenie Izby  Zarządzających Funduszami i Aktywami przez ARC Rynek i Opinia.

Około 40% Polaków można określić jako spokojnych optymistów, czyli osoby, które nie unikają tematu emerytury, często o niej myślą, ale z pozytywnym nastawieniem. Według nich to czas odpoczynku a także rozwijania swoich pasji i hobby. W porównaniu do pozostałych grup duża część osób należących do tej grupy uważa, że ich sytuacja poprawi się na emeryturze, albo przynamniej nie zmieni. Częściej od innych planują swoją przyszłość w tym okresie. Według nich, ich życie będzie finansowane właśnie z emerytury oraz oszczędności. Jednocześnie wskazują na większą liczbę aktualnych sposobów gromadzenia środków na przyszłość. Jako najlepsze sposoby zabezpieczenia wskazują odkładanie pieniędzy w banku oraz inwestowanie w nieruchomości, a także częściej niż pozostałe segmenty na opłacanie składek ZUS/KRUS i OFE.

prof. Marcin Dyl, prezes Izby Zarządzających Funduszami i Aktywami
prof. Marcin Dyl, prezes Izby Zarządzających Funduszami i Aktywami

– Statystyczny Polak żyje coraz dłużej – tak wynika z różnych dostępnych badań. Tym bardziej ważna staje się odpowiedź na pytanie: jak sfinansować życie na emeryturze? Co prawda duża część Polaków pozytywnie myśli o tym czasie, ale niestety zbyt mała grupa oszczędza lub inwestuje swoje środki, z których będzie można skorzystać za kilkanaście, czy kilkadziesiąt lat. Za kilka miesięcy rusza program PPK, miejmy nadzieję, że dzięki niemu wzrośnie odsetek naszych rodaków, którzy w taki sposób dysponują swoim pieniędzmi, aby aktywnie spędzić czas na emeryturze. Do wzrostu odpowiedzialności za swoją przyszłość emerytalną z pewnością przyczyni się także rozwiązanie kwestii OFE ogłoszone w ostatnich dniach przez premiera Morawieckiego – komentuje prof. Marcin Dyl, prezes Izby Zarządzających Funduszami i Aktywami.

38% Polaków to tzw. bierni wypierający – posiadają obojętny stosunek do emerytury. Myślą o niej rzadko i nie wzbudza ona w nich ani pozytywnych, ani negatywnych emocji. Emerytura kojarzy im się głównie z odpoczynkiem i czasem dla siebie oraz bliskich, ale także z problemami finansowymi. Uważają, że ich sytuacja na emeryturze ulegnie pogorszeniu albo nie zmieni się. Nie planują jeszcze przyszłości na emeryturze – blisko 1/3 nie gromadzi środków na ten etap życia. Uważają, że ich życie będzie finansowane głównie z emerytury. 1/3 uważa, że nie ma sposobu oszczędzania zapewniającego najlepszą perspektywę na przyszłość. Pośród sposobów zabezpieczenia przyszłości najczęściej wskazują odkładanie pieniędzy w banku.

Blisko ¼ Polaków to zatroskani realiści – grupa posiadająca najwięcej negatywnych skojarzeń z emeryturą. Emerytura kojarzy im się głównie z problemami finansowymi i zdrowotnymi. Według nich ich sytuacja na emeryturze ulegnie pogorszeniu. Uważają, że ich zarobki będą niższe niż obecnie, dlatego częściej niż inni wskazują na zamiar pracowania (w mniejszym wymiarze godzin) na emeryturze lub przejścia na emeryturę najpóźniej jak to będzie możliwe. Nie planują jeszcze przyszłości na emeryturze. 27% z nich jeszcze nie gromadzi środków na emeryturę. Jako najlepsze sposoby zabezpieczenia na przyszłość wskazują odkładanie pieniędzy w banku oraz inwestowanie w nieruchomości, ale na razie tylko część z nich to robi.

Fiskus miesza w gastronomii. Przedsiębiorcy zapłacą podatki z odsetkami za 5 lat wstecz?

Przedsiębiorcy z branży gastronomicznej, mają problemy, których według rządzących miało już nie być. Miała to niby gwarantować Konstytucja Biznesu i jej zapisy dotyczące, że „prawo nie działa wstecz” oraz tzw. „klauzula pewności prawa”. Problemy związane są ze stosowanymi przed 2016 rokiem stawkami podatku VAT. W 2016 roku bowiem Minister Finansów wydał interpretację ogólną, zgodnie z którą sprzedaż dań gotowych do spożycia powinna być opodatkowana stawką 8 proc., właściwą dla usługi restauracyjnej, a nie 5 proc., jak dostawa gotowych dań i posiłków.

– Jak zakładałam firmę, zajrzałam na stronę Ministerstwa Finansów, gdzie wisiało ponad 200 indywidualnych interpretacji, że właściwą stawką VAT dla sprzedaży dań gotowych jest 5% i taką stawkę zastosowałam – mówi jedna z poszkodowanych, Natalia Urban-Pałka, franczyzobiorca McDonald’s. – Taką stawkę stosowali wszyscy. Teraz mamy płacić podatki z odsetkami za 5 lat wstecz.

– Od dawna wskazujemy, że VAT to danina, która powoduje najwięcej trudności, nawet w zakresie stawek. To absurd, żeby do każdej konkretnej przyprawy, czy warzywa, była niemal indywidualnie przyporządkowywana stawka. Problem jest przynajmniej częściowo rozwiązywany przez nową matrycę, dlatego kierunkowo popieramy to uproszczenie – komentuje Cezary Kaźmierczak, prezes Związku Przedsiębiorców i Pracodawców.

Duża część przedsiębiorców z branży gastronomicznej stosowała przed 2016 rokiem stawkę 5 proc. Niejednokrotnie, uprawnienie to było poparte indywidualnymi interpretacjami podatkowymi. Po wydaniu przez Ministra interpretacji ogólnej, prezentującej stanowisko odmienne, firmy niemal natychmiast zaczęły stosować wyższą, ośmioprocentową stawkę. Niestety, organy podatkowe wszczęły postępowania, w ramach których zaczęły podważać deklaracje podatkowe składane w okresach poprzedzających wydanie interpretacji indywidualnej.

– Powstał gigantyczny problem. – wskazuje Jakub Bińkowski, sekretarz Departamentu Prawa i Legislacji ZPP – Resort twierdził jednoznacznie, że jego intencją było, by nowa stawka była stosowana „na przyszłość”, tj. od momentu wydania interpretacji ogólnej. Poszczególne organy podatkowe zdecydowały się jednak kwestionować rozliczenia wcześniejsze, za okresy w których stawka 5 proc. była powszechnie stosowana i potwierdzana interpretacjami indywidualnymi. Trudno nazwać to inaczej, niż pułapką zastawioną na podatników.

Eksperci Związku podkreślają, że postępowania toczą się nie tylko wbrew deklarowanym intencjom Ministerstwa Finansów, lecz również wbrew zasadom wywiedzionym z Konstytucji, a także niemal wprost wbrew klauzuli pewności prawa wynikającej z uchwalonej niemal dokładnie rok temu konstytucji dla biznesu.

– Metody Jacka Kapicy powracają w wielkim stylu. Stosowanie taktyki polegającej na zmianie interpretacji, bez zmiany prawa, a następnie naliczaniu domiarów na okres za pięć lat wstecz, było w poprzednich latach zmorą. – podkreśla Cezary Kaźmierczak – Jednocześnie, od jakiegoś czasu zaobserwowaliśmy, że organy podatkowe rzadziej wykorzystują tę metodę, weszła też w życie konstytucja dla biznesu. Okazuje się, że to nie wystarczy i przedsiębiorcy nie mogą czuć się bezpieczni, nawet jeżeli stosują się do uzyskanej interpretacji.

W konferencji prasowej która odbyła się w Związku Przedsiębiorców wzięło udział dwóch franczyzobiorców z branży gastronomicznej, którzy przedstawili konkretne zagrożenia wynikające z przedłużających się sporów z fiskusem. Krótko opisali oni prowadzoną przez siebie działalność, a także sekwencję wydarzeń doprowadzającą do tego, że w tej chwili stoją w obliczu konieczności zapłaty domiarów wraz z odsetkami – mimo, że postępowali zgodnie z obowiązującymi na dany moment interpretacjami przepisów prawa podatkowego.

Kaźmierczak zaapelował do rządu, żeby szanował własne obietnice, które wielokrotnie składał, że takie polowania należy do przeszłości oraz ustawy, które sam uchwalił.

Wzrost zezwoleń na pracę dla cudzoziemców o niemal 40% r/r.

W ubiegłym roku wydano niemal 329 tys. zezwoleń na pracę dla cudzoziemców – wynika z najnowszych danych GUS[1]. Zdecydowana większość, bo aż 238 tys. została wydana obywatelom Ukrainy. Na drugim miejscu znaleźli się pracownicy z Nepalu (niemal 20 tys.), a trzecie zajęły osoby z Białorusi (19 tys.). Jak wskazują eksperci Personnel Service, w porównaniu do 2017 r. liczba zezwoleń na pracę dla Ukraińców wzrosła o niemal jedną czwartą, a dla Białorusinów prawie się podwoiła. Największy skok zezwoleń odnotowano dla osób z Nepalu – w 2018 r. było ich aż o 181% więcej, niż w 2017 r. 

Krzysztof Inglot, Prezes Zarządu Personnel Service
Krzysztof Inglot, Prezes Zarządu Personnel Service

Liczba Ukraińców pracujących w Polsce rośnie systematycznie od kilku lat. Polacy coraz bardziej oswajają się ze stałą obecnością w naszym kraju sąsiadów ze Wschodu, a Ukraińcy coraz chętniej zostawaliby u nas na dłużej. Wbrew obawom, otwarcie niemieckiego rynku pracy nie zmieni wiele w tych tendencjach. Co ciekawe, znacząco wzrosła liczba zezwoleń dla pracowników z Białorusi i Nepalu. O ile Białorusini postrzegają nasz kraj i pracę w nim podobnie jak Ukraińcy, to pracownicy z Azji już zdecydowanie mniej chętniej zwiążą się z naszym krajem. To grupa, dla której konkretne miejsce pracy w Europie ma zdecydowanie mniejsze znaczenie – jadą tam, gdzie są potrzebni. Niemal trzykrotny wzrost liczby takich  pracowników r/r pokazuje jeszcze wyraźniej jak duży problem z zapełnianiem wakatów mają polscy pracodawcy – mówi Krzysztof Inglot, Prezes Personnel Service, ekspert rynku pracy.

Jak wynika z danych GUS, w ubiegłym roku wydano niemal 329 tys. zezwoleń na pracę dla cudzoziemców, co oznacza wzrost o niemal 40% r/r. Najwięcej z nich będzie pracować u nas od 3 miesięcy do roku, jako pracownicy przemysłowi i rzemieślnicy. W taki sposób najczęściej zatrudniani są u nas Ukraińcy i Białorusini. Natomiast pracownicy z Nepalu z większą częstotliwością zajmują wakaty jako pracownicy przy pracach prostych, co wynika w dużym stopniu z trudności zrozumienia i nauki języka polskiego.

Nie tylko zezwolenia

Uzyskanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca może być skomplikowane i zająć sporo czasu, dlatego większość pracodawców wybiera inną ścieżkę. Pracownicy z zagranicy mogą pracować w Polsce także dzięki oświadczeniu o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, złożonemu przez  pracodawcę, a także pozwoleniu na pracę sezonową, obowiązującemu 9 miesięcy. Na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi mogą pracować tylko obywatele Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji i Ukrainy. W obu ścieżkach także dominują Ukraińcy. Pierwszych w 2018 r. wydano w Polsce dla naszych sąsiadów ze Wschodu 1,45 mln, a drugich 120 tys.

Z kolei jak wskazują dane NBP, w 2018 r. na polskim rynku pracy było w sumie ok. 1,2 mln Ukraińców, z  czego stale przebywało ich ponad 800 tys.

[1] https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/rynek-pracy/pracujacy-zatrudnieni-wynagrodzenia-koszty-pracy/zatrudnienie-i-wynagrodzenia-w-gospodarce-narodowej-w-2018-roku,1,33.html

Pusta faktura VAT – definicja, skutki i konsekwencje

Pomimo szerokiej palety narzędzi informatycznych i weryfikacyjnych, którymi dysponuje Krajowa Administracja Skarbowa, w dzisiejszych realiach gospodarczych wciąż występuje zjawisko wprowadzania do obrotu prawnego tzw. pustych faktur. Wystawienie takiej faktury może skutkować nie tylko zastosowaniem sankcji finansowych wobec jej wystawcy, ale również zakwestionowaniem przez organ podatkowy prawa do odliczenia z niej podatku naliczonego lub ujęcia jej w kosztach podatkowych przez jej odbiorcę.

Rodzaje pustych faktur

Co do zasady przez puste faktury należy rozumieć takie dokumenty, które zostały wprowadzone do obrotu wyłącznie w celu osiągnięcia bezprawnych korzyści fiskalnych. Pusta faktura może zatem służyć nieuprawnionemu zwiększeniu odliczenia VAT lub też zwiększeniu struktury kosztów podatkowych w firmie (tzw. handel kosztami). Na przestrzeni ostatnich lat ukształtowało się bogate orzecznictwo sądów administracyjnych określających cechy rozpoznawcze pustych faktur. Zgodnie z przyjętymi poglądami można wyróżnić ich trzy rodzaje:

  • dokumentujące transakcje, które w ogóle nie zaistniały – nie doszło do dostawy towarów lub wykonania usługi przez wystawcę faktury;
  • dokumentujące prawdziwe zdarzenia gospodarcze, lecz z udziałem innego podmiotu niż wystawca faktury, o czym wiedział i na co godził się odbiorca faktury;
  • firmanctwo – dokonywanie obrotu gospodarczego z nabywcą polegające na zatajeniu przez wystawcę danych podmiotu, który de facto dokonał dostawy towaru lub wykonał daną usługę.

Szczególnie groźne dla nabywców są faktury opisane w pkt. 1 i 2, ponieważ nabywca jest każdorazowo zobowiązany zweryfikować poprawność wystawienia faktury przed skorzystaniem z prawa do odliczenia podatku naliczonego i skonfrontować, czy opis towarów lub usługi jest zgodny z rzeczywistością. Tym samym, jeśli posiadał wiedzę, iż faktury nie dokumentują realnych transakcji i następnie uwzględnił je w ewidencjach podatkowych, może zostać pociągnięty do odpowiedzialności karnej-skarbowej albo zapłaty dodatkowej sankcji VAT.

W innym układzie należy rozpatrywać sytuacje, w których pomimo zachowania przez podatnika tzw. reguł należytej staranności w weryfikacji kontrahenta, nabywca nieświadomie dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z pustej faktury. Dopiero gdy podatnik udowodni, że wykazał się odpowiednią w warunkach biznesowych ostrożnością, może uchronić się przed restrykcjami ze strony organów podatkowych.

Pusta faktura w obrocie prawnym

Co istotne, ustawa o VAT w art. 108 ust. 1 sankcjonuje wprowadzenie tzw. pustej faktury do obrotu prawnego. Zgodnie z jego treścią obowiązek zapłaty podatku następuje bez względu na to, czy faktura odzwierciedla stan faktyczny, czy też nie. Istotne jest bowiem przekazanie nabywcy egzemplarza faktury (wprowadzenie do obrotu), które implikuje powstanie obowiązku zapłaty VAT wykazanego na fakturze. Wystawienie pustej faktury może również skutkować odpowiedzialnością za przestępstwo skarbowe z KKS lub przestępstwo powszechne z Kodeksu karnego.

Nieco łagodniej podchodzi się do tych faktur, które zostały wystawione przez przedsiębiorcę omyłkowo. Choć przepisy o VAT nie stanowią o tym wprost, praktyka wykształciła dwie metody minimalizujące negatywne konsekwencje wystawienia pustych faktur:

  • anulowanie wewnętrzne – możliwe wyłącznie przed przekazaniem jednego z egzemplarzy faktury dostawcy (tj. przed wprowadzeniem do obrotu prawnego);
  • wystawienie faktury korygującej oraz otrzymanie potwierdzenia jej odbioru przez odbiorcę faktury korygującej; tylko bowiem po otrzymaniu potwierdzenia jej odbioru możliwe będzie jej ujęcie w ewidencji podatkowej VAT.

Pusta faktura z perspektywy odbiorcy

Niestety, przepisy są również bardzo rygorystyczne, jeśli chodzi o uwzględnienie pustej faktury w ewidencji VAT i ujęcie wynikającego z niej podatku naliczonego w deklaracji VAT. Po pierwsze art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o VAT wymienia wprost katalog negatywnych przesłanek, których wystąpienie nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony lub zwrotu podatku. Mowa tutaj m.in. o wystawieniu faktury w sposób nierzetelny, tzn. w sposób, który nie ma nic wspólnego z rzeczywistymi zdarzeniami, a w konsekwencji uniemożliwia odliczenie VAT.

Zakwestionowanie zmniejszenia podatku należnego o podatek naliczony oraz „wyrzucenie” faktury z kosztów podatkowych przedsiębiorstwa nie są jedynymi konsekwencjami grożącymi nieroztropnemu nabywcy. Organ podatkowy może jednocześnie nałożyć na odbiorcę faktury, z której odliczono VAT naliczony, tzw. sankcyjną stawkę VAT w wysokości aż do 100% zawyżenia podatku naliczonego. Skorygowanie rozliczeń przed wszczęciem czynności ze strony fiskusa poprzez złożenie przez nabywcę odpowiednich korekt deklaracji oraz wpłatę podatku należnego wraz z odsetkami powinno uchronić podatnika przed sankcyjnym VAT.

Niemniej jednak przedsiębiorcy występujący zarówno w roli wystawcy, jak i odbiorcy faktur powinni wystrzegać się sytuacji prowadzących do uwzględniania w swoich rozliczeniach faktur, które w rzeczywistości w ogóle nie miały miejsca. W tym celu zaleca się wdrożenie procedur podatkowych minimalizujących ryzyko wystawienia lub otrzymania i rozliczenia pustej faktury VAT. Warto zatem, aby także pracownicy spoza branży księgowo-podatkowej zaznajomili się z zagrożeniami, jakie niesie za sobą obrót pustymi fakturami. Z pewnością będzie to inwestycja, która przyniesie wymierną wartość dodaną dla firmy.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Kiełbasa wyborcza w Grecji. Bitcoin na celowniku

Niespodziewany spadek nadwyżki handlowej Chin. Grecka Syriza de facto kupuje głosy, by zwyciężyć w tegorocznych podwójnych wyborach. Bitcoin ponownie stał się ofiarą dużego ataku.

Handel zagraniczny za murem

W nocy poznaliśmy dane z Chin na temat handlu zagranicznego. Nadwyżka spadła z oczekiwanych 35 miliardów dolarów do zaledwie 13,8 miliarda USD. Taki rezultat wynika ze spadku eksportu o 2,7% wobec oczekiwanego wzrostu w wysokości 2,3% oraz ze wzrostu importu o 4% wobec przewidywanego spadku o 3,6%. Dane te są spójne z dwiema ważnymi tendencjami w Chinach. Jedną z nich jest przestawianie się kraju na konsumpcję, a druga to konsekwencje wojny handlowej z USA. Spadek eksportu został na rynkach zinterpretowany jako słabość gospodarki, w związku z czym juan osłabił się o około 1%.

Grecy znów wydają

Spadek wpływów budżetowych oraz wzrost wydatków to typowa sytuacja dla okresów przedwyborczych. Nie inaczej dzieje się w Grecji. Kraj zadłużony na 180% PKB postanowił obniżyć podatki i podnieść wysokość emerytur. Równocześnie tłumaczy te zmiany dobrymi rezultatami we wdrażaniu oszczędności. Obniżany jest VAT na podstawowe produkty takie jak żywność oraz energia elektryczna. W sposób widoczny jest to ruch, który ma pomóc jak najszerszej grupie wyborców. W październiku odbywają się tam wybory parlamentarne, a rządząca Syriza nie prowadzi w sondażach. W rezultacie możemy spodziewać się kolejnych ruchów, które znów zaprowadzą Grecję na nieciekawą ścieżkę. Warto zwrócić uwagę na zmianę podejścia Unii w ostatnim czasie, która przestała mocno naciskać na Hellenów w sprawie dyscypliny budżetowej. Jednak jeśli sytuacja wymknie się spod kontroli, to skutki mogą być gorsze niż przy poprzednim kryzysie.

Bitcoin ponownie w nieciekawym kontekście

Najpopularniejsza kryptowaluta świata, która jeszcze na początku roku testowała, czy nie spadnie poniżej 3000 dolarów, dziś próbuje przełamać 6000 USD. W mediach zrobiło się głośno nie z okazji wzrostów, ale z powodu kolejnego udanego ataku hakerskiego. Z jednej z największych giełd wyciekła równowartość około 40 milionów dolarów. Taka kwota nie zaburza stabilności podmiotu, a fundusz rezerwowy podobno ma pokryć stratę. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy do czynienia z ciosem w wizerunek branży.

Dzisiaj dzień wolny w Czechach i na Słowacji, a w kalendarzu danych makroekonomicznych brak ważnych odczytów.

Maciej Przygórzewski – główny analityk w Internetowykantor.pl

Republikę Południowej Afryki czekają najważniejsze wybory od 25 lat

Inwestorzy w Europie dopiero budzili się ze snu, kiedy obywatele RPA ruszyli do urn, żeby zdecydować o przyszłości kraju, biorąc udział w najważniejszych wyborach powszechnych od ćwierćwiecza.

Od czasu upadku apartheidu w 1994 roku, RPA rządził Afrykański Kongres Narodowy (ANC) – obecnie przewodzony przez Cyrila Ramaphosę, który w lutym ubiegłego roku zastąpił na tym stanowisku Jacoba Zumę. Również w tych wyborach partia ANC najpewniej utrzyma władzę. Jednak publiczne niezadowolenie z jej rządów powinno wesprzeć ugrupowania opozycyjne i najpewniej zaowocuje niższym poparciem. Afrykański Kongres Narodowy nawiedzają problemy nierozwiązane od dziesięcioleci. Kluczowe kwestie to: wysokie bezrobocie, problem własności ziem oraz korupcja. Znaczenie dla głosujących mają również problemy z infrastrukturą (szczególnie usługami podstawowymi), spowalniająca gospodarką oraz rosnąca liczbą brutalnych przestępstw.

Bezrobocie w Republice Południowej Afryki (2008-2018)

Bezrobocie w Republice Południowej AfrykiŹródło: Thomson Reuters Datastream Data: 08/05/19

Ostatnie sondaże sugerują, że partia ANC zdobędzie około 55% głosów, podczas gdy Alians Demokratyczny (DA) i Bojownicy o Wolność Gospodarczą (EFF) powinny uzyskać odpowiednio 20% i 10-15% głosów. Reszta głosów ma zostać rozdzielona pomiędzy aż 45 pozostałych partii biorących udział w wyborach. Uczucie zmęczenia i niepewności związane z wyborami, mogą sprawić, że rezultaty będą odbiegać od tych wynikających z sondaży. Ilustracją tego może być ostatnie badanie „Citizen Survey” cytowane przez południowoafrykańskie media, zgodnie z którym 6,1 mln młodych głosujących nie jest zarejestrowanych, z kolei 1,7 mln zarejestrowanych raczej nie pojawi się przed urnami. Co więcej, aż 700 tys. głosujących pozostaje niezdecydowanych i najpewniej podejmie decyzję w ostatniej chwili.

Obywatele liczą na szerokie reformy, których odpowiednie przeprowadzenie – z uwagi na podziały w partii Ramaphosy – będzie możliwe jedynie, jeśli ANC uzyska znaczące poparcie. Jesteśmy zdania, że jeśli partia uzyska 60% lub więcej głosów, wystarczy to aby wzmocnić pozycję Cyrila Ramaphosy w partii i zaimplementować wspomniane zmiany. Taki obrót spraw powinien zaowocować wyraźnym wzrostem kursu randa południowoafrykańskiego w relacji do koszyka walut. Dla kontrastu, wynik poniżej lub w okolicy poziomu 55% powinien przełożyć się na dalsze osłabienie południowoafrykańskiej waluty i sprowadzić kurs USD/ZAR powyżej poziomu 14,75.

Kurs USD/ZAR (luty ‘19-maj ‘19)

Kurs USD ZARŹródło: Thomson Reuters Datastream Data: 08/05/19

Na oficjalne wyniki wyborów przyjdzie poczekać do niedzieli. Jednak zmienność randa południowoafrykańskiego najwyższa będzie najpewniej w czwartek/piątek, kiedy zaczną pojawiać się skrawki informacji dotyczących głosowania.

Autorzy: Analitycy Ebury – Enrique Diaz-Alvarez, Matthew Ryan, Roman Ziruk

Bitcoin drożeje – czy dobije do 6000 USD?

Bitcoin systematycznie drożeje, a jego kurs zbliża się do najwyższej wartości od końcówki 2018 roku.  

Marek Paciorkowski, dyrektor ds. rynków finansowych, Aforti Exchange / Grupa AFORTI
Marek Paciorkowski, dyrektor ds. rynków finansowych, Aforti Exchange / Grupa AFORTI

Po trwającej od kilkunastu miesięcy stagnacji na rynku krypotowalut, w końcu zapanowało ożywienie. Już od kwietnia większość wirtualnych walut zaczęła zyskiwać na wartości, gdzie szczególną uwagę przyciągnął bitcoin, którego cena od początku kwietnia br. wzrosła bowiem o ponad 40% docierając w okolice 6000 USD. W związku z tym w ostatnich tygodniach temat bitcoina zdecydowanie powrócił. Wspomniany dłuższy czas marazmu na tym rynku spowodował w końcu powrót kupujących i z poziomu 3130 USD doszło do podejścia w rejon 5885 USD, który jest pierwszym istotnym oporem biorąc pod uwagę układ fal.

Bitcoin drożeje

Źródło: Aforti Exchange

Kluczową barierą dla rynku jest jednak poziom 6560 USD, który wynika z 1 podfali spadkowej wyższego rzędu. To tam będą dążyć notowania, jeżeli wcześniej nie zostaną zatrzymane przez okolice 6275 USD, które wynikają ze zrównania kolejnych podfal wzrostowych w obecnej strukturze.

Nie wydaje się jednak, żebyśmy byli świadkami trwalszego odreagowania na tym rynku, a tylko większego odreagowania, po którym dojdzie do ponownego cofnięcia w kierunku poziomu 3130, albo sporo niżej. Zasięg spadków będziemy mogli ocenić dopiero wówczas, kiedy pojawi się lokalny szczyt, do którego wciąż dąży rynek.

Trump chce kolejnej podwyżki ceł

Po czterech miesiącach łudzenia się, że amerykańsko-chińska wojna handlowa zakończy się kompromisem konflikt eskaluje. W piątek poznamy reakcję rynków światowych, a zagrożenia dla światowej gospodarki są coraz większe.

Donald Trump zaskoczył świat informacją, że zwiększy cła z 10 do 25 proc. na import z Chin już objęty wojnami handlowymi, a dodatkowo tak wysokie cła obejmą pozostałą część importu o wartości 300 mld USD.

– To nie chodzi przede wszystkim o zmniejszenie deficytu w bilansie handlowym USA, ale o zmniejszenie tempa w jakim chińska gospodarka dogania amerykańską – mówi w rozmowie z MarketNews24 dr Przemysław Kwiecień, główny ekonomista XTB.

Prezydent USA zwiększa presję wywieraną na Chiny. W czwartek dowiemy się czy są jeszcze szanse na kompromis, ale powodów do optymizmu nie ma zbyt wiele, a w piątek poznamy jaka jest reakcja rynków finansowych.

– Tempo wzrostu gospodarczego na świecie może ulec jeszcze większemu spowolnieniu, a przecież już teraz koniunktura gospodarcza jest najgorsza od 2016 r. – komentuje ekspert.

Fundusz Pracuj Ventures wesprze startupy HRTech i EduTech

Na rynku wystartował Pracuj Ventures – fundusz założony przez Grupę Pracuj i część jej udziałowców. To pierwszy w Polsce i jeden z pierwszych w regionie CEE corporate innovation funds, który koncentruje się na inwestowaniu w młode firmy zajmujące się technologiami wspierającymi HR oraz learning & development. Pierwszą spółką w portfelu Pracuj Ventures jest Kadromierz. W ciągu 3 lat fundusz planuje dokonać kolejnych 10-12 inwestycji.

Wsparcie innowacji i cyfrowego HR

Misją Pracuj Ventures jest wsparcie innowacyjnych projektów działających na rynku cyfrowego HR. Fundusz zamierza inwestować przede wszystkim w firmy na wczesnym etapie rozwoju, które znalazły pierwszych komercyjnych klientów.

Partnerami zarządzającymi funduszem są Maciej Noga oraz Paweł Leks – współzałożyciele Grupy Pracuj. Obaj posiadają wieloletnie doświadczenie w roli inwestorów oraz ekspertów rynku cyfrowego HR, wspierających projekty m.in. Pracuj.pl, Rabota.ua, eRecruiter, Coders Lab, Beamery i Fitqbe. Środki do dyspozycji funduszu pochodzą od Grupy Pracuj, części jej udziałowców oraz partnerów zarządzających Pracuj Ventures.

Inwestujemy i będziemy inwestować w innowacyjne oraz efektywne technologie. Ze względu na nasze doświadczenia i wiedzę zdobyte w trakcie rozwijania Grupy Pracuj, możemy zaoferować najpełniejsze wsparcie podmiotom tworzącym produkty lub usługi HRTech i EduTech. Angażując własne środki, mamy znacznie lepszą motywację, aby zapewnić spółkom, w które inwestujemy maksymalne wsparcie merytoryczne i dostęp do naszych kontaktów. Chcemy być dla nich nie tylko inwestorami, ale także partnerami i doradcami
— tłumaczy Paweł Leks, Partner Zarządzający w Pracuj Ventures.

Pracuj Ventures, podobnie jak większość funduszy typu corporate innovation, jest podmiotem całkowicie niezależnym od Grupy Pracuj. Pracuje ze spółkami na takich samych zasadach jak fundusze venture capital, z tą różnicą, że oferuje dostęp do wiedzy i doświadczeń lidera rynku cyfrowego HR. Firmy, w które fundusz zainwestuje mogą, ale nie muszą w przyszłości stać się częścią Grupy Pracuj, która w ostatnich latach konsekwentnie rozwija technologiczny ekosystem wspierający działy HR w budowaniu efektywności kapitału ludzkiego. Mniejszościowe udziały obejmowane przez Pracuj Ventures gwarantują startupom zachowanie niezależności, przy jednoczesnym wykorzystaniu potencjału wsparcia oferowanego przez Fundusz.

Inwestycje

Podmiot, którym zarządzają Maciej Noga i Paweł Leks, będzie inwestował w innowacyjne przedsiębiorstwa HRTech i EduTech od 500 tysięcy do 2 milionów złotych. W ciągu najbliższych 3 lat zamierza wesprzeć ok. 10-12 firm. Pracuj Ventures nie ma z góry określonej puli środków, które zostaną zainwestowane w ciągu najbliższych lat. Będzie to uzależnione od liczby ciekawych projektów. Podmiot działa na zasadach komercyjnych, ale jego celem jest rozwój rynku i wspieranie cennych inicjatyw, a nie jedynie zwrot z inwestycji.

Mamy świadomość, że określenie „smart money” w ostatnich latach mocno się zdewaluowało. Niemniej uważamy, że Pracuj Ventures oferuje wyjątkowe wsparcie przedsiębiorcom, które wpisuje się w znaczenie tego terminu. Nie jesteśmy i nie będziemy tylko inwestorem stricte kapitałowym. Osobiście pracujemy z przedsiębiorcami, których wspieramy, jesteśmy z nimi w stałym kontakcie i służymy naszą wiedzą i kontaktami. Myślimy długoterminowo i szukamy zarówno projektów, które już pokazały swój mocny potencjał, jak i tych, które w pełni rozwiną swoje skrzydła za kilka lat
— dodaje Maciej Noga, Partner Zarządzający w Pracuj Ventures.

Pierwsza spółka w portfelu

Pierwszą spółką, w którą zainwestowało Pracuj Ventures jest Kadromierz. Jest to nowoczesna platforma do zarządzania czasem pracy. Firma oferuje produkt, który optymalizuje proces planowania, rejestracji i ewidencji czasu pracy wykorzystując sztuczną inteligencję i uczenie maszynowe. Rozwiązanie jest kierowane głównie do podmiotów z branży HoReCa, handlu i produkcji, ale z powodzeniem sprawdza się również w innych sektorach. Kadromierz ma już ponad 300 klientów m.in. Hard Rock Cafe, Puro Hotels czy Green Factory.

Zainwestowaliśmy w tę spółkę, ponieważ Kadromierz to przede wszystkim doskonały zespół kierowany przez skutecznego lidera, Radosława Głowatego. Dla nas zawsze pierwszym i najważniejszym warunkiem inwestycji są odpowiednie osoby kierujące firmami, które wspieramy. Kolejnym atutem jest stworzenie rozwiązania bardzo istotnego z punktu widzenia potrzeb HR i biznesu na współczesnym rynku. W Kadromierz uwierzyliśmy już ponad rok temu inwestując w projekt jako aniołowie biznesu. Obecna runda zwiększa nasze całkowite zaangażowanie kapitałowe do wartości bliskiej 2 milionów złotych
— informuje Paweł Leks.

Jak automatyzacja procesów zmieni rynek pracy w sześciu regionach Polski?

Największe wzrosty zatrudnienia w wyniku automatyzacji procesów czekają firmy zlokalizowane w Polsce wschodniej – 21% prognozuje zwiększenie liczby pracowników w ciągu dwóch lat. Największych redukcji można się spodziewać w Polsce południowo-zachodniej (10%) i północnej (10%). Biorąc pod uwagę wielkość firmy najwięcej nowych pracowników będą poszukiwać duże przedsiębiorstwa (16%) i jednocześnie to również one spodziewają się największych redukcji w wyniku cyfryzacji (10%). Dowiedz się więcej z analizy przygotowanej przez ManpowerGroup.

W 5 z 6 przeanalizowanych przez ManpowerGroup regionów Polski* więcej pracodawców planuje powiększać niż redukować etaty w wyniku automatyzacji procesów. Najlepsze perspektywy zatrudnienia czekają na mieszkańców Polski wschodniej, gdzie 21% pracodawców planuje w wyniku cyfryzacji rekrutować nowych pracowników, jednocześnie tylko 4% firm myśli o redukcji zatrudnienia. Znacznych zmian można się spodziewać w Polsce północno-zachodniej – 15% firm zwiększy liczbę pracowników, a 8% zmniejszy ją w efekcie cyfryzacji. W południowo-zachodniej i południowej części kraju powiększać swoje zespoły będzie odpowiednio po 12% firm, cięcia etatów przewiduje odpowiednio 10% i 8% przedsiębiorstw. Jedynie na północy tyle samo pracodawców prognozuje wzrost i spadek zatrudnienia – po 10%.

– Różnice w regionach dotyczące wzrostów i spadków zatrudnienia w wyniku automatyzacji to efekt między innymi uprzemysłowienia danego regionu, ponieważ to właśnie ten sektor w największym stopniu jest poddawany automatyzacji procesów. Najwyższe wskazania dotyczące wzrostów zatrudnienia odnotowano na wschodzie, gdzie uprzemysłowienie dopiero rośnie, a dzięki dostępności pracowników firmy mogą sobie jeszcze pozwolić na stosowanie takich rozwiązań, które wymagają działań manualnych człowieka. W Polsce południowo-zachodniej i północnej, czyli regionach, gdzie bezrobocie jest bardzo niskie a co za tym idzie bardzo mała dostępność nowych pracowników, organizacje muszą inwestować w takie rozwiązania, które pozwolą na zwiększanie wydajności i efektywności produkcji oraz rozwój skali produkcji przy dużych trudnościach w zwiększaniu zatrudnienia – mówi Kamil Sadowniczyk, dyrektor w Manpower. – Mówiąc o spadkach zatrudnienia w wyniku automatyzacji eliminowane będą te stanowiska, które są związane z czynnościami prostymi, powtarzalnymi, najmniej skomplikowanymi. Ich miejsce zastąpią stanowiska pracy bardziej wykwalifikowane, związane z budową maszyn, montażem czy serwisowaniem, usprawnianiem automatyzacji. W efekcie bilans wdrożenia rozwiązań zautomatyzowanych będzie dodatni, ponieważ przeważają firmy przewidujące wzrost zatrudnienia nad planującymi redukcję stanu osobowego – dodaje ekspert.

Wiele firm nadal nie ma świadomości, jakie zmiany automatyzacja procesów spowoduje w ich organizacjach w ciągu najbliższych dwóch lat. Najwięcej takich przedsiębiorstw znajduje się w Polsce centralnej (10%), wschodniej (6%) i południowo-zachodniej (6%). Dla porównania w ujęciu ogólnopolskim to 6% firm, a w ujęciu globalnym – 4%.

– Nadal istnieją procesy, gdzie koszty pracy nie są jeszcze na tyle wysokie, aby opłaciło się firmie zainwestować w automatyzację. Z drugiej strony Polska nie jest jeszcze tak dojrzałym rynkiem jak Europa Zachodnia. Nie wszystkie organizacje wiedzą, jak z wykorzystaniem technologii mogą poprawić swoją efektywność i polskie firmy nadal się tego uczą. Międzynarodowe korporacje przynoszą tę wiedzę z Zachodu, wdrażają gotowe linie produkcyjne, usprawniają procesy. Między innymi z tego powodu to duże firmy będą się chętniej automatyzować, ponieważ aby inwestycja w nowoczesne rozwiązania się opłaciła organizacja musi realizować produkcję na szerszą skalę i w długich seriach niewymagających częstego przezbrajania, czyszczenia i ustawiania maszyn, co generuje wysokie koszty w procesach zautomatyzowanych – wyjaśnia Kamil Sadowniczyk.

Analizując dane w podziale na wielkość przedsiębiorstwa największe wzrosty zatrudnienia w wyniku cyfryzacji czekają duże organizacje (zatrudniające powyżej 250 osób), gdzie 16% firm chce powiększać swoje zespoły, jednocześnie 10% chce je redukować. W średnich organizacjach 13% chce zwiększać, a 6% zmniejszać liczbę pracowników, natomiast w małych to odpowiednio 11% i 6%.

Badaniem ManpowerGroup objęto 19417 pracodawców z 6 sektorów rynku z 44 krajów, w tym 301 z Polski. Pracodawcy zapytani byli o wpływ automatyzacji na poziom zatrudnienia w ich firmach w ciągu najbliższych dwóch lat, branże, w stosunku o do których przewidują oni największy wzrost zatrudnienia oraz o wdrażane strategie zarządzania talentami w celu utworzenia przyszłej kadry pracowniczej. Więcej informacji na temat raportu dostępnych jest na stronie www.manpowergroup.pl w zakładce Raporty rynku pracy.

* Regiony Polski według podziału Eurostatu: centralny (łódzkie, mazowieckie), południowo-zachodni (dolnośląskie, opolskie), południowy (małopolskie, śląskie),północno-zachodni (wielkopolskie, zachodniopomorskie, lubuskie), północny (kujawsko-pomorskie, warmińsko-mazurskie, pomorskie), wschodni (lubelskie,podkarpackie, świętokrzyskie, podlaskie).

Granice opłacalności inwestycji w mieszkanie na wynajem

Rentowność inwestycji w mieszkania na wynajem z roku na rok maleje, wskazują eksperci Emmerson Evaluation. Stawki najmu nie rosną bowiem tak szybko jak cen mieszkań. W ubiegłym roku średnie stopy zwrotu z wynajmu w największych polskich miastach kształtowały się w przedziale 3,0-5,9%. Najwyższą rentowność w raporcie EVALUER INDEX 2019 analitycy firmy odnotowali w Gdańsku i we Wrocławiu, gdzie dla mieszkań 1-pokojowych stopa zwrotu sięgała odpowiednio 5,9% i 5,6%.

Wysokie ceny studzą zapał do inwestowania w mieszkania na wynajemRynek wynajmu mieszkań w Polsce skupiony jest głównie w największych polskich aglomeracjach. Emmerson Evaluation w najnowszym raporcie EVALUER INDEX 2019 przeanalizował 9 z nich: Warszawę, Wrocław, Gdańsk, Kraków, Poznań, Szczecin, Łódź, Lublin oraz Białystok. W większości z tych lokalizacji tradycyjnie dominuje najem długoterminowy, a stronę popytową reprezentują głównie studenci, cudzoziemcy, osoby rozpoczynające karierę zawodową oraz pracownicy delegowani do pracy w innej lokalizacji niż miejsce zamieszkania.

Stawki najmu a dzielnice miast

Największą podaż lokali mieszkalnych na wynajem eksperci Emmerson Evaluation zaobserwowali w obszarach centralnych największych miast wojewódzkich. – W przypadku Warszawy i Krakowa 60% oferty najmu dotyczyło właśnie tych rejonów. Podobna sytuacja miała miejsce w Gdańsku, gdzie największa podaż widoczna była w Śródmieściu i Przymorzu. We Wrocławiu najwięcej mieszkań na wynajem zlokalizowanych jest w dzielnicy Krzyki, tam też w ostatnim czasie powstaje najwięcej inwestycji mieszkaniowych. Z tego obszaru pochodziło aż 40% ofert wynajmu w 2018 r. W Poznaniu rynek mieszkaniowy jest mniej zróżnicowany niż w pozostałych stolicach wojewódzkich. W tym mieście poziom oferty kształtował się podobnie w każdej z dzielnic – podaje Robert Korczyński, Członek Zarządu Emmerson Evaluation.

Wśród analizowanych w raporcie miast najwyższe stawki czynszu najmu[1] w 2018 r. odnotowano w stolicy, gdzie jej mediana dla 1-pokojowego mieszkania wynosiła 1 660 zł/m-c. W przypadku mieszkania 2-pokojowego stawki uplasowały się na poziomie 2 370 zł/m-c, natomiast w przypadku 3–pokojowego – 2 850 zł/m-c. Najwięcej ofert mieszkań na wynajem w ubiegłym roku można było znaleźć w dzielnicach: Śródmieście, Mokotów i Wola. W tych obszarach przeważający udział w ofercie stanowią mieszkania 2- i 3-pokojowe. Najwyższe stawki wynajmu tradycyjnie odnotowano w Śródmieściu, gdzie mediana czynszu za mieszkanie 2-pokojowe wynosiła 2 850 zł/m-c, a za mieszkanie 3-pokojowe 4 280 zł/m-c. W przypadku Mokotowa, drugiej najpopularniejszej na rynku najmu dzielnicy, mediana czynszu za mieszkanie 2-pokojowe wynosiła 2 620 zł/m-c, a za mieszkanie 3-pokojowe 3 710 zł/m-c. Na Woli mediana stawki czynszu za mieszkanie 2-pokojowe wynosiła 2 660 zł/m-c, natomiast za mieszkanie 3-pokojowe 3 420 zł/m-c.

Według danych zebranych w raporcie EVALUER INDEX 2019 niewiele tańsze mieszkania na wynajem niż w Warszawie oferuje rynek gdański, na którym mediana czynszu najmu kawalerki w 2018 r.  to 1 610 zł/m-c. Największym zainteresowaniem wśród wynajmujących cieszyły się m.in. Przymorze, Wrzeszcz i Żabianka. Na tych obszarach mediana czynszu najmu wyniosła 1 590 zł/m-c w przypadku kawalerek i 2 570 zł/m-c w przypadku mieszkań 3-pokojowych. Na przestrzeni ostatniego roku na gdańskim rynku widoczne były średnio 15% wzrosty stawek czynszu najmu.

W czołówce miast o najwyższych stawkach czynszu najmu możemy znaleźć również Wrocław, gdzie mediana czynszu dla kawalerki w 2018 r. to 1 570 zł/m-c, dla mieszkania 2-pokojowego odpowiednio o ok. 30% więcej (2 000 zł/m-c) i mieszkania 3-pokojowego 60% więcej (2 510 zł/m-c) względem mediany za mieszkanie 1-pokojowe. Zdecydowanie najwyższą kwotę za wynajem płacono za mieszkanie na Starym Mieście, gdzie mediana miesięcznej stawki czynszu najmu w przypadku 2-pokojowego wynosiła ok. 2 190 zł/m-c. Podobna sytuacja miała miejsce w Krakowie, gdzie za kawalerki w centrum miasta najemcy płacili od 1 430 zł/m-c.

Poznański rynek najmu nie odbiegał znacząco od rynków pozostałych analizowanych w raporcie miast. W stolicy Wielkopolski mediana czynszu najmu dla kawalerki w 2018 r. wyniosła od 1 180 zł/m-c na peryferyjnych terenach Nowego Miasta, do nawet 1 450 zł/m-c w ścisłym centrum Starego Miasta. Najwięcej mieszkań na wynajem w 2018 r. analitycy Emmerson Evaluation odnotowali na terenie dzielnicy Stare Miasto i Grunwald. Skupiały one ponad 50% ofert na rynku.

W ostatnim czasie stawki najmu w Szczecinie znacząco wzrosły, osiągając poziom bliski stawkom wynajmu w Poznaniu. Na szczecińskim rynku najwięcej w ofercie najmu w 2018 r. było mieszkań 2-pokojowych (ponad 50%), których mediana stawki czynszu najmu kształtowała się na poziomie 1 520 zł/m-c. Natomiast kawalerki, których mediana czynszu najmu w 2018 r. ukształtowała się na poziomie 1 140 zł/m-c stanowiły najmniejszy udział w rynku ofert (poniżej 20%).

W Lublinie, Białymstoku i Łodzi, poziom stawek czynszu najmu był zbliżony. Kształtował się w przypadku kawalerek od 1 000 zł/m-c w Łodzi do 1 140 zł/m-c w Lublinie. Stawki czynszu najmu większych mieszkań (3-pokojowych) są zdecydowanie wyższe. Największe różnice zaobserwowano w Łodzi – ok. 80% (1 810 zł/m-c) względem stawek najmu mieszkań 1-pokojowych. Duża różnica (ok. 65%) względem stawki czynszu kawalerki zauważalna była również w Lublinie. W Białymstoku mieszkania 3-pokojowe były o ponad połowę droższe względem kawalerek, wskazują autorzy raportu EVALUER INDEX 2019.

Rentowność coraz niższa

Według wyliczeń Emmerson Evaluation w ubiegłym roku średnie stopy zwrotu z wynajmu kształtowały się w przedziale 3,0-5,9%. Najwyższą rentowność generował wynajem w Gdańsku i we Wrocławiu. Odpowiednio 5,9% i 5,6% w przypadku mieszkań 1–pokojowych.

Wskaźnik rentowności najmu w Warszawie mieścił się w przedziale od 3,6% (uzyskiwany dla mieszkań 3-pokojowych) do 4,3% (uzyskiwany dla mieszkań 1-pokojowych). Rentowność mieszkań 2-pokojowych była podobna, jak w przypadku kawalerek. – W Stolicy, w starym budownictwie poziom zwrotu z inwestycji jest wyższy w porównaniu z lokalami zakupionymi na rynku pierwotnym. Oznacza to, że korelacja między wysokością stawek czynszów, a cenami nowych i starych mieszkań nie jest równomierna – zaznacza Robert Korczyński z Emmerson Evaluation.

Z kolei na łódzkim rynku rentowność z najmu w ubiegłym roku kształtowała się w przedziale od 3,6% dla mieszkań 2-pokojowych, do 5,2% dla kawalerek. W Łodzi zysk z wynajmu większych mieszkań (3-pokojowych) kształtował się na poziomie 4,4%.

Ze względu na wzrost cen mieszkań w Białymstoku, rentowność najmu w 2018 r. zmalała, wynika z raportu EVALUER INDEX 2019. Najwyższą rentowność można było uzyskać z wynajmu kawalerki – 4,3%, natomiast najmniejszą (na poziomie 3%) z wynajmu mieszkania 3-pokojowego.

Granice opłacalności

W związku z konsekwentnym wzrostem cen mieszkań w ostatnich latach stopa zwrotu z inwestycji w wynajem z roku na rok spada. W 2019 r. dla części zainteresowanych takim zakupem nie osiągnie ona wystarczającego progu i może spowodować, że wstrzymają się z inwestycją do momentu ustabilizowania się cen na rynku mieszkaniowym. Na to jednak przyjdzie nam poczekać. Według prognoz analityków Emmerson Evaluation w 2019 r. ceny mieszkań nadal będą rosły, choć już wolniej niż w roku 2018. Z drugiej strony inwestycjom w wynajem i rozwojowi rynku sprzyjać będą rosnące wynagrodzenia, niski poziom bezrobocia oraz wciąż mniej atrakcyjne zyski z innych inwestycji, np. lokat bankowych.

[1] W analizie przyjęto miesięczne stawki czynszu brutto (zawierające czynsz administracyjny). Przedstawione stawki nie zawierają opłat za miejsca postojowe, komórki lokatorskie oraz kosztów poniesionych na media. W zaprezentowanych stawkach czynszu najmu uwzględniono straty poniesione na negocjacje w wysokości 5% czynszu ofertowego.

Przedsiębiorcy chcą dobrowolnych składek ZUS

Dwie trzecie właścicieli małych firm zrezygnowałoby z płacenia ZUS, gdyby Polska, na wzór Niemiec, wprowadziła dobrowolność składek dla przedsiębiorców. Z badań przeprowadzonych na zlecenie WEI wynika, że przedsiębiorcy, za główny mankament systemu uważają brak gwarancji wsparcia finansowego na wypadek utraty zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie, stale rosnące opłaty, stanowią barierę dla rozwoju firm.

Dla 70% małych przedsiębiorców miesięczne obciążenia wynikające z prowadzonej działalności nie stanowią zagrożenia dla funkcjonowania firmy. Dla większości badanych stanowią od 10% aż do 30% miesięcznych zarobków małych przedsiębiorstw. Ponad połowa badanych uważa, że składki ZUS powinny być dobrowolne, a co piąty jest za wprowadzeniem dobrowolności dla tych, którzy z działalności gospodarczej nie osiągają poziomu średniego wynagrodzenia w Polsce.

Za szczególnie dotkliwe, mali przedsiębiorcy uważają składki emerytalną (54%) i składkę zdrowotną (45%). Z kolei za zbędne respondenci uznają składkę na Fundusz Pracy (72%). Przeszło połowa uważa, że obowiązujące składki rentowe i wypadkowe ZUS nie są wystarczające, by pokryć ewentualne koszty związane z niezdolnością do pracy. Dlatego gdyby istniała możliwość wyboru między składkami ZUS a dobrowolnym komercyjnym ubezpieczeniem na życie, które pokrywałoby ryzyko wypadku przy pracy, dwie trzecie małych przedsiębiorców wybrałoby komercyjne ubezpieczenia.

Już obecnie ponad 30% małych przedsiębiorców posiada dodatkowe komercyjne indywidualne ubezpieczenie na życie, a dwie trzecie badanych posiada dodatkowe komercyjne indywidualne ubezpieczenie NNW.

Mali przedsiębiorcy wskazali także zmiany, których należy dokonać w pierwszej kolejności w celu polepszenia warunków działalności gospodarczej:
1. zmniejszenie podatku VAT – 89%,
2. dalsze upraszczanie procedur dla małych i średnich przedsiębiorców – 71%,
3. obniżenie obowiązkowych składek na ZUS – 61%,
4. zniesienie obowiązkowych składek społecznych na ZUS – 30%,
5. wprowadzenie podatku dochodowego w sposób ryczałtowy – 12%.

Badanie przeprowadzono metodą CATI na ogólnopolskiej, reprezentatywnej próbie firm, osobach fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Respondentom zadano szczegółowe pytania odnoszące się do uciążliwości obciążeń fiskalnych, opinii nt. składek ZUS, preferencji ubezpieczenia oraz barier w zatrudnianiu pracowników i oczekiwanego przez przedsiębiorców kierunku zmian.

Lex Uber – przywileje dla taksówkarzy, obowiązki dla operatorów aplikacji

Rządowy projekt nowelizacji ustawy o transporcie drogowym już pod koniec kwietnia został uchwalony przez Sejm. Nowela trafiła do Senatu RP. Liczne badania opinii, w tym w tym audyt przeprowadzony na mieszkańcach wybranych największych polskich miast potwierdzają, że Polacy chcą mieć przede wszystkim wolność wyboru w miejsce monopolu taksówek.

Przywileje dla taksówkarzy, obowiązki dla operatorów aplikacji

Zgodnie z przygotowana przez Ministerstwo Infrastruktury nowelizacją prawa przewóz osób będzie mógł być prowadzony jedynie przez kierowców z licencją taksówkarską i w oznakowanych pojazdach. Wszystkich przewoźników będą obowiązywały takie same zasady i obowiązki, w tym konieczność zdobycia licencji. Ustawa dopuszcza także stosowanie aplikacji mobilnej zamiast  taksometru.

Nowelizacja nakłada nowe obowiązki na platformy łączące pasażerów i kierowców, co może doprowadzić do eliminacji z rynku usług przewozu osób realizowanych za pośrednictwem aplikacji. Albowiem do posiadania licencji konieczne będzie  prowadzenie przez kierowców działalności gospodarczej. Co zdaniem ekspertów może doprowadzić do zwiększenia cen przejazdów.

Polacy nie popierają postulatów taksówkarzy

Nowelizacja ustawy o transporcie drogowym spotkała się z silną krytyką ze strony środowisk taksówkarskich. Na początku kwietnia Warszawę sparaliżował protest taksówkarzy, którzy domagali się aby operatorzy aplikacji działali na rynku na takich samych prawach, jak korporacje taksówkarskie. W trakcie protestu zorganizowanego 8 kwietnia domagano się także wyłączenia aplikacji takich jak Uber czy Bolt. Jak wynika z sondażu przeprowadzonego dla portalu money.pl w panelu Ariadna, 35 proc. Polaków nie popiera protestu taksówkarzy, a 40 proc. nie ma zdania na ten temat. Tylko 5 proc. Polaków wspiera przedstawione w trakcie protestu postulaty, natomiast 14 proc. jest nastawionych bardzo negatywnie wobec taksówkarskich żądań.

Przejrzyste ceny przejazdów

Dla konsumentów kluczowe znaczenie mają transparentne warunki przejazdu. Sondaż w panelu Ariadna dla portalu money.pl dowodzi, iż 34 proc. Polaków przyznaje, iż doświadczyło próby zawyżenia rachunku za przejazd. Natomiast z badania przeprowadzonego przez Instytut Badań Rynkowych i Społecznych IBRiS na zlecenie organizacji Pracodawcy RP wynika, że blisko 80 proc. Polaków, wsiadając do taksówki, chciałoby znać przybliżoną cenę przejazdu przed jego rozpoczęciem. Co drugi ankietowany twierdzi, iż decydujące znaczenie odnośnie do ceny za przejazd, ma poznanie ceny za kurs i wybranej drogi przed rozpoczęciem przejazdu.

Klienci chcą mieć dostęp do różnych opcji

Blisko połowa Polaków (43,8 proc.) jest przeciwna likwidacji usługi przewozu osób, wynika z badania IBRiS dla Pracodawców RP. Obraz stosunku Polaków do tego typu daje także badanie przeprowadzone przez firmę Quality Watch na zlecenie Fundacji Forum Konsumentów. Przebadała ona próbę 500 mieszkańców największych miast, aktywnie korzystających z przejazdów osobowych i taksówek. Jej audytorzy odbyli także 72 przejazdy kontrolne (w sumie 800 km) w Warszawie, Wrocławiu i Krakowie.

– Z badania wynika, że konsumenci chcą wygody, użyteczności i prostoty korzystania z usług i produktów. Stawiają na jakość i dostępność „tu i teraz”. A nowoczesne rozwiązania to dla nich w tym przypadku przejazdy zamawiane przez aplikację. – mówi Agnieszka Plencler, prezes Forum Konsumentów.

Zamawianie przejazdu poprzez aplikację typu Uber lub Bolt jest już w Polsce niemal tak samo popularne, jak wzywanie taksówki przez telefon. Tę pierwszą metodę praktykuje 50 proc. klientów, drugą 53 proc. (są osoby, które stosują obie). Aplikacje okazują się jednak najszybszym sposobem wezwania przejazdu (Taxi telefoniczne: 1:51 min, Taxi aplikacja 1:32 min, Przewozy z aplikacji 1:12 min. Zastosowanie nowych technologii zwiększa transparentność usługi. Klienci z góry znają cenę i nie obawiają się nieprzyjemnych niespodzianek. W przypadku taxi telefonicznego jedynie w 18 proc. przypadków znana była oszacowana cena, w przypadku taxi z aplikacji w 83 proc., natomiast w przewozie z aplikacji w 100 proc. Przejazdy wykorzystujące aplikację wypadają także lepiej cenowo. Kurs jest tańszy niż w taksówką na telefon. Ta ostatnia kosztuje średnio 3,91 zł/km, podczas gdy taxi z aplikacji, Uber czy  Bolti: 3,23 zł/km. To ok. 20 proc. różnicy.

Mitem jest rzekomo wyższy poziom usług w taksówkach na telefon. Przeciwnie, to przejazdy z aplikacją oceniano lepiej: średnia ocena zadowolenia z przejazdu to 4,45 dla taksówek na telefon vs 4,71 dla tych z aplikacji. Kierowcę motywuje bowiem opcja recenzji w aplikacji, którą może mu wystawić pasażer.  W taksówce zamawianej telefonicznie klient jest na podrzędnej pozycji – w razie problemów pozostaje mu kłopotliwe składanie reklamacji.

– Niech pasażerowie sami zdecydują, jakie usługi będą przodowały na tle innych. Dostęp do szerokiej oferty usług przejazdu taksówkami i przewozami osobowymi to respektowanie jednego z podstawowych praw konsumenta, czyli do wolności wyboru. Ważne, aby im nie ograniczać dostępu do różnych opcji. – apeluje Agnieszka Plencler.

9 na 10 Polaków odrzuca pomysł przeprowadzki za pracą

Obecnie aż 9 na 10 Polaków odrzuca pomysł przeprowadzki za pracą – wynika z badań firmy Work Service[1]. To najmniej od 5 lat, ostrzegają eksperci. Jednocześnie wiele firm zmaga się z niedoborem pracowników. Niska mobilność pracowników w Polsce jest poważną barierą rozwoju gospodarczego. Co zrobić, by ją pokonać?

Polska obecnie jest dotknięta przez paradoksalną sytuację. Z jednej strony mamy rekordowo niskie bezrobocie, a firmy intensywnie walczą o pracowników, z drugiej jednak strony, jak wynika z badań GUS, aż w 100 powiatach bezrobocie osiąga dwucyfrowe wartości. W sytuacji idealnej mielibyśmy do czynienia z migracją pracowników z obszarów o wysokim bezrobociu do miast, gdzie zapotrzebowanie na prace stale rośnie. Rzeczywistość jednak bywa odległa od idealnych modeli i wiele czynników przeciwdziała masowej przeprowadzce ludzi.

Jednym z takich czynników jest tradycjonalizm, który szczególnie u ludzi w średnim i starszym wieku zniechęca do zmiany miejsca pracy i zamieszkania. Polacy niechętnie opuszczają swoje rodziny i rodzinne strony. Barierę stanowi też struktura mieszkalnictwa – odsetek tych własnościowych w naszym kraju wynosi 73 proc[2]. i jest jednym z najwyższych w Europie. Jednocześnie w przeciwieństwie chociażby do Niemców jesteśmy niechętni najmowi. W naszym kraju jedynie  16 proc. wybiera tę formę zamieszkania, a u naszych zachodnich sąsiadów blisko połowa.

Bezrobocie w Polsce kształtuje się według pewnych wzorów. Powiaty oddalone od wielkich miast o odległość większą niż godzinna podróż osiągają największe poziomy bezrobocia. Aglomeracje wysysają z nich młodych, zdolnych i najbardziej mobilnych pracowników, pogarszając i tak niekorzystną sytuację gospodarczą. Dlatego najgorsza sytuacja jest w powiatach szydłowieckim gdzie pracy nie ma co czwarty mieszkaniec, a także sąsiednie przysuski (18,6 proc.) i radomski (17,7 proc.).

Na szczęście są sposoby, w jaki sposób można przezwyciężyć te negatywne trendy. Po stronie państwa jest to przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa mieszkaniowego pracownikom, którzy zdecydowali się na migrację. Niezależnie czy będzie to postawienie na przystępne cenowo mieszkania komunalne czy popularne we wspomnianych wcześniej Niemczech dopłaty do czynszu, zapewnienie dachu nad głową to podstawa w zwiększaniu mobilności. Oczywiście mobilność nie musi się równać przeprowadzce. Szybki i regularny transport publiczny to kolejny sposób, by zachęcić mieszkańców mniejszych miejscowości do poszukania swojej szansy na karierę gdzie indziej.

Pracodawcy zmagający się z niedoborem pracowników też nie są bezbronni. Dla nich idealnym rozwiązaniem może być oferowanie zatrudnienia w formie telepracy. Wraz z rozwojem technologii istnieje coraz mniej argumentów za tym, żeby pracownik musiał się stawiać co rano w biurze.

Podbijane karty od 9 do 17 to model pracy z ubiegłego wieku – mówi Paul Clark, EMEA Managing Director w firmie POLY będącej dostawcy rozwiązań technologicznych do komunikacji i współpracy. – Gospodarka oparta na danych daję nam tą zaletę, że dzięki powszechnemu dostępowi do szerokopasmowego Internetu, nasza obecność nie jest wymagana przez cały czas w zakładzie pracy. Z mapy Polski znikają miejsca, gdzie nie mamy możliwości połączenia się z siecią z prędkością co najmniej 30 Mb/s. Dlaczego nie wykorzystać tej infrastruktury do pozyskania pracowników?

Jak dodaje Clark odnosi się to nie tylko do samego pracownika ale i do struktury firmy.

Obecnie nie jest problemem otworzenie zamiejscowego oddziału firmy tam, gdzie panują do tego dogodne warunki, a które będzie mogło być w stałym kontakcie z centralą dzięki zaawansowanym udostępniania dźwięku, obrazu oraz danych. Wobec coraz silniejszego rynku pracownika firmy mogą zwiększać swoją konkurencyjność „łowiąc” zdolnych pracowników w miejscu ich zamieszkania, a nie tylko próbując ich „przyciągnąć” do swojej siedziby dziesiątki lub setki kilometrów dalej.

[1] https://www.forbes.pl/praca/migracje-zarobkowe-polakow-raport-work-service/nny4erl

[2] https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Housing_statistics

Wyniki EPD Renewables po I kwartale 2019 r.

  • Portfel aktywów operacyjnych obejmuje 11 krajów i w ciągu ostatniego roku wzrósł o 703 MW mocy zainstalowanej, osiągając 11,7 GW.
  • Firma wyprodukowała 8,4 TWh czystej energii, unikając emisji 5,9 Mt CO2.

EDP Renewables (Euronext: EDPR), światowy lider w sektorze energii odnawialnej i jeden z największych producentów energii wiatrowej na świecie, ogłosił dziś, że przychody za I kwartał 2019 r. wyniosły 521 milionów € (-1% r/r), co jest spowodowane mniejszymi zasobami wiatru – w porównaniu do wyjątkowo korzystnych warunków wiatrowych w I kw. 2018 r. – oraz spodziewanym zakończeniem 10-letnich ulg podatkowych PTC. Skutki obydwu zjawisk zostały złagodzone dzięki zwiększonej mocy operacyjnej, wyższej średniej cenie sprzedaży oraz korzystnym różnicom kursowym.

Pozostałe przychody operacyjne wyniosły 25 mln € (+ 13 mln € r/r). Wzrost rok do roku firma zawdzięcza głównie dodatkowym 10 mln € ze sprzedaży 80% udziałów w portfelu aktywów w Ameryce Północnej o mocy 499 MW. Sprzedaż nastąpiła w grudniu 2018 r., a jej skutki zmaterializowały się w I kw. 2019 r.

EBITDA w I kw. 2019 r. wyniosła 385 mln € (+1% r/r), a zysk EBIT osiągnął 233 mln € (w por. z 252 mln € w I kw. 2018 r.). Koszty finansowe netto wzrosły do 96 mln € (w por. z 53 mln € w I kw. 2018 r.). Różnica rok do roku jest efektem dodatkowych 15 mln € zaksięgowanych w I kw. 2018 r. ze względu na sprzedaż udziałów w obiekcie offshore w Wielkiej Brytanii, 7 mln € wynikających z zastosowania MSSF 16 do nowych umów dzierżawy w I kw. 2019 r. oraz wyższej średniej kwoty zadłużenia i odsetek ze względu na różną konfigurację walutową.  Udziały niekontrolujące w przedmiotowym okresie wyniosły 40 mln € i były o 23 mln € mniejsze rok do roku, co wynika z wartości przychodów z farm wiatrowych. Natomiast zysk netto wyniósł 61 mln €  (w por. z 94 mln € w I kw. 2018 r.).

Zadłużenie netto w I kw. 2019 r. wyniosło 3,615 mld € (+556 mln € w por. z grudniem 2018 r.), co z jednej strony odzwierciedla środki pieniężne wygenerowane przez aktywa, a z drugiej inwestycje w okresie i różnice kursowe. Należności z tytułu partnerstwa instytucjonalnego wyniosły 1,267 mld € (bez zmian r/r). Projekty wygenerowały zyski, a partnerzy fiskalni zostali skompensowani przez różnice kursowe (-30 mln $ w walucie lokalnej w por. z grudniem 2018 r.).

Wynik operacyjny

Na 31 marca 2019 r. EDPR zarządza globalny portfelem aktywów o mocy 11,7 GW zlokalizowanych w 11 krajach, z czego 11,3 GW ma charakter w pełni skonsolidowany, a 371 MW obejmuje udziały w kapitale (w Hiszpanii i USA). W ciągu ostatniego roku portfel EDPR zwiększył się o 703 MW, w tym 318 MW w Ameryce Płn., 249 MW w Europie i 137 MW w Brazylii. W I kw. 2019 r. EDPR wybudowało 62 MW w Europie, w tym 47 MW w Portugalii i 15 MW we Francji. Rozpoczęto także modernizację farmy wiatrowej o mocy 24 MW w północnej Hiszpanii, co dało dodatkowe +38 MW w roku bieżącym. Wg stanu na marzec 2019 r. EDPR posiada 684 MW mocy w budowie.

Produkcja czystej energii elektrycznej wyniosła 8,4 TWh (-4% r/r). Uniknięto emisji 5,9 Mt CO2. Zmiana r/r spowodowana została słabymi zasobami wiatru (34% w por. z 38% w I kw. 2018 r.; I kw. 2019 r. na poziomie 93% średniej długoterminowej w por. z 105% w I kw. 2018 r.), co częściowo nadrobiono zwiększeniem mocy w ciągu ostatnich 12 miesięcy (+663 EBITDA MW r/r).

Średnia cena sprzedaży wzrosła o 3% r/r, co było spowodowane odbiciem się cen w Europie Zachodniej, wyższymi cenami w USA i kursami walut.