Autorzy raportu „Rynek powierzchni biurowych w miastach regionalnych, At a Glance H1 2020”, opublikowanego przez BNP Paribas Real Estate Poland, zwracają uwagę, że drugi kwartał na ośmiu kluczowych rynkach stał pod znakiem odnawiania umów, które w analizowanym okresie stanowiły aż 59 proc. całego popytu. Czas między kwietniem a końcem czerwca pokazał, że kryzys zdrowotny wstrzymał sporą część decyzji najemców dotyczących procesów ekspansji czy też pozyskania nowej powierzchni biurowej. Chwilowe zamrożenie decyzyjności spowodowało, że nowe umowy odpowiadały za zaledwie 28 proc. popytu.

W ostatnich latach biura w regionach przyzwyczaiły nas, że wolumen umów podpisywanych na nowe powierzchnie w puli całego popytu waha się między 50 a 60 proc. Historycznie, rzadko spadał on poniżej 40 proc. Kryzys zdrowotny zweryfikował plany wielu firm. Część decyzji została zawieszona i przesunięta w czasie, część kontraktów jest w trakcie ponownej analizy czy renegocjacji. Duże znaczenie będzie teraz miała wnikliwa analiza pracy zdalnej, którą przeprowadzą najemcy samodzielnie lub przy współudziale firm doradczych – Klaudia Okoń, Konsultant, Dział Analiz Rynkowych & Doradztwa, BNP Paribas Real Estate Poland

Warto odnotować, że w całościowym popycie brutto w drugim kwartale 13 proc. przypadło na umowy, na mocy których najemcy dokonali bądź dokonają ekspansji na dodatkową powierzchnię. Eksperci z Działu Analiz Rynkowych i Doradztwa w BNP Paribas Real Estate Poland zwracają również uwagę na fakt, że w całym pierwszym półroczu 47 proc. popytu netto to powierzchnia w biurowcach będących w budowie albo w inwestycjach będących dopiero w przygotowaniu. Na taki wynik zapracował jednak przede wszystkim bardzo mocny pierwszy kwartał.
BPO kontra pandemia

Rynek biurowy odczuł już pierwsze efekty kryzysu zdrowotnego i ekonomicznego, ale z oceną w średniej i dłuższej perspektywie trzeba jeszcze poczekać. Są jednak branże, które na epidemii koronawirusa mogą skorzystać. To firmy zaliczane do tzw. branży nowoczesnych usług dla biznesu (BPO/SSC) oraz firmy technologiczne i IT.
W miastach regionalnych, szczególnie w Krakowie, ale także we Wrocławiu, Katowicach czy Łodzi firmy z branż BPO i IT widzą perspektywę rozwoju. Wykwalifikowane kadry, dużo talentów, biurowe zaplecze o wysokich standardach, efektywna infrastruktura i wysoka jakość życia. Ponadto okazało się, że w większości firmy te były i są w znacznym stopniu „koronawirusoodporne” i zachowały ciągłość pracy, a nie wszędzie home office okazał się sukcesem – Tomasz Skrzypek, Senior Consultant, Office Agency, BNP Paribas Real Estate Poland

Praca zdalna wymaga odpowiednich warunków lokalowych oraz dostępu do niezbędnej infrastruktury technologicznej – mobilnego sprzętu i stabilnego łącza internetowego. Lockdown i wprowadzone ograniczenia unaoczniły nieprzygotowanie do pracy w warunkach home office w Indiach, królestwie outsourcingu.
Pandemia może okazać się dla indyjskiego sektora outsourcingu czarnym łabędziem. Konsekwencją tych turbulencji mogą być aktywne poszukiwania przez największych globalnych graczy innych, niekoniecznie tańszych, ale z pewnością bezpieczniejszych i bardziej stabilnych lokalizacji. Jest duże prawdopodobieństwo, że polskie miasta regionalne znajdą się na liście wygranych tych biznesowych roszad – Tomasz Skrzypek, Senior Consultant, Office Agency, BNP Paribas Real Estate Poland

Najnowszy raport dotyczący biur w regionach pokazuje, że tylko w pierwszym półroczu firmy z sektora BPO/SSC podpisały umowy najmu na 139 tys. m kw. powierzchni biurowej. Co więcej, prawie połowa przypadła na Kraków.
Wirus nie dotknął deweloperów

Pod koniec czerwca na placach budów w 8 największych miastach regionalnych powstawało 817 tys. m kw. powierzchni, co oznacza, że żadna z istotnych inwestycji nie została wstrzymana z powodu Covid-19. Eksperci z BNP Paribas Real Estate Poland szacują, że do końca roku oddanych zostanie ponad 270 tys. m kw. nowoczesnych biur. Niekwestionowanym liderem w kategorii „Obiekty w budowie” ponownie jest Kraków, w którym w realizacji jest około 228 tys. m kw. biur, z czego ok. 30% ma przyjąć najemców jeszcze w bieżącym roku.

Przed nami, mamy nadzieję, że tylko chwilowa konieczność organizacji pracy w nowej, wcześniej nieznanej rzeczywistości. Nie zakładam również, iż praca zdalna stanie się ogólnie przyjętym standardem, obejmującym całość zespołów. Miniony kwartał jest okresem wyjątkowym ze względu na lockdown. Dziś najważniejszą kwestią jest i będzie bezpieczny powrót pracowników do pracy. Patrząc długofalowo, chcąc spełnić nowe wymogi sanitarne i zapewnić dodatkową przestrzeń do pracy oraz spotkań czy też do poruszania się po biurze, większość firm poddaje analizie maksymalne wykorzystanie swojej przestrzeni. Wbrew obiegowym opiniom może okazać się, że będzie potrzebować jej więcej dla swojej organizacji – Mikołaj Laskowski, Head of Office Agency, BNP Paribas Real Estate Poland

Zdalna praca, zdalne kontakty, a gdyby nie telefony i internet również zdalne życie. Dawno tak nie docenialiśmy rozmów telefonicznych jak w czasie lockdownu. Czy w związku z tym firmy telekomunikacyjne mogą być pewne, że klienci zapłacą każdy rachunek? Wręcz przeciwnie – do opóźniania płatności różnego rodzaju zobowiązań uciekło się w czasie pandemii 27 proc. osób, a najwięcej z nich przełożyło na później faktury za telefon. Potwierdzają to dane o rosnących zaległościach. W ciągu drugiego kwartału wartość nieopłaconych rachunków zwiększyła się o 138,5 mln zł do 1,31 mld zł, a liczba dłużników o prawie 33 tys. do niemal 367 tys. Średni zaległy rachunek dochodzi już do 3,6 tys. na osobę. Najwięcej dłużników mieszka w Warszawie, Łodzi i Wrocławiu.

Wiele firm i branż patrzy na telekomy z zazdrością, gdy ich biznes po wielu latach tworzenia rozsypuje się lub z trudem walczy o przetrwanie, dla firm telekomunikacyjnych pandemia to dodatkowa szansa na wzrost sprzedaży i jeszcze silniejsze przywiązanie do siebie klienta. W pierwszych tygodniach narodowej kwarantanny długość rozmów w zależności od operatora zwiększyła się o około połowę, a przesył danych między 20 a 40 proc. Choć rząd zapowiedział, że dzieci od września wracają do szkoły, to jednak fala zachorowań na koronawirusa znów wzrasta. Stąd w niejednym domu, z myślą o ewentualnym ponownym łączeniu zdalnej pracy i nauki już za niecały miesiąc, zamiast o wymianie samochodu czy szkolnego plecaka, w celu poprawy przepustowości internetu i poszerzeniu zakresu usług na telefonach domowników, rozważa się zmianę operatora lub pakietu. Na szczęście dla klientów, mimo rosnącego popytu usługi telekomunikacyjne nie zaraziły się inflacją tak jak żywność. Ich ceny w pierwszym półroczu, w porównaniu z pierwszą połową zeszłego roku, zwiększyły się o 3,1 proc. przy ogólnym wzroście cen konsumpcyjnych o 3,9 proc. (GUS). A sprzęt telekomunikacyjny nawet staniał i to sporo, bo o niemal 10 proc.

Halo mam kłopoty, zapłacę za telefon w innym terminie

Nie wszystkiego można jednak operatorom telekomunikacyjnym zazdrościć. Jak wynika z badania wykonanego przez firmę Research&grow dla BIG InfoMonitor, gdy tylko zaczynają pojawiać się kłopoty finansowe, właśnie regulowanie rachunków za telefon i internet najwięcej osób jest gotowych przełożyć na później. Opóźnianie jakichkolwiek płatności w trakcie pandemii, kiedy to spora część osób została przynajmniej na pewien czas bez pracy albo z ograniczonymi wpływami, zadeklarowało 27 proc. badanych, a najwięcej – 16 proc. – ankietowanych wskazało, że aby ocalić płynność domowego budżetu przełożyło na później opłaty za telefon i internet. Na drugim miejscu znalazły się rachunki za media – 15 proc., następnie czynsz – 12 proc., zakupy ratalne – 11 proc. oraz m.in. ubezpieczenia – 8 proc.

Czy w związku z pandemią i obawami przed utratą płynności finansowej zdarzyło Ci się opóźniać następujące płatności?

Wysoki odsetek osób przyznających się do odkładania na później rachunków telefonicznych i internetowych, w sytuacji gdy z pieniędzmi jest krucho, bierze się po części z faktu, że za telefon płaci zdecydowanie więcej osób niż za czynsz czy prąd. Ale i tak liczba wskazań jest spora biorąc pod uwagę jak ważny był telefon i internet w czasie lockdownu. Najczęściej opóźnienia dotyczą młodych osób: 18-29 i 30-39 latków. W tych przedziałach wiekowych niemal co czwarty odpowiedział, że nie płacił na czas za telefon w związku z obawami o utratę płynności finansowej, których przysparza pandemia. Z kolei najwyższą solidnością w tym zakresie odznaczają się osoby po 65. roku życia – jedynie 7 proc., przyznało się do opóźniania rachunku za telefon. I tu już widać, że kontakt ze światem przedkładali oni ponad inne dobra, bo gotowych do przełożenia płatności czynszu i mediów było nieznacznie więcej, 8 proc. badanych.

Decydujący o samodzielnym wyznaczaniu terminu płatności rachunków powinni mieć świadomość, że jeśli będą zwlekać zbyt długo, to może się to skończyć wpisem do rejestru BIG. Na listę dłużników prowadzoną przez BIG może bowiem trafić osoba, która nie zapłaci zobowiązania o wartości min. 200 zł wobec jednego wierzyciela, przez co najmniej 30 dni od wyznaczonej daty. Zwykle wystawcy czekają nieco dłużej, bo zgodnie z prawem zobowiązani są też wysłać na 30 dni przed wpisem wezwanie do zapłaty, w którym informują o swoim zamiarze.

Niemal połowa rocznego przyrostu zaległości pojawiła się w drugim kwartale

O ile w pierwszym kwartale., mimo wzrostu kwoty zaległości za telefon, liczba osób z długami stopniała, to już drugi kwartał, na który przypadła większość lockdownu, przyniósł poważne zmiany zarówno w sumie zaległości, jak i liczbie dłużników. W kwietniu przybyło 11 945 dłużników, a kwota zaległości wzrosła o 54,2 mln zł, w maju przybyło kolejnych 11 554 osób i 41,1 mln zł zaległości, a w czerwcu 9 245 osób i ponad 43,3 mln zł. W sumie na koniec II kw. w Rejestrze Dłużników BIG InfoMonitor znajdowało się 366 752 dłużników telekomunikacyjnych, a ich łączna zaległość przekroczyła 1,31 mld zł. W ciągu 12 miesięcy przybyło 108 408 osób niepłacących rachunków za telefon, a kwota zaległości zwiększyła się o prawie 309 mln zł. Z tego tylko w II kw. br. o blisko 33 tys. osób i 138,5 mln zł, co stanowi 45 proc. rocznego przyrostu zaległości. Średni dług na osobę to 3 583 zł, ale są województwa, gdzie jest dużo wyższy.

Rachunki kontrolowane

– Firmy telekomunikacyjne zdają sobie sprawę, że pieniądze, które powinny opłacić rachunek telefoniczny, nierzadko poprawiają bieżącą sytuację klientów zamiast trafiać do ich kas. Nie mogą sobie jednak pozwolić na wyrozumiałość, przy tak dużej skali działania nawet kilka procent niesolidnych klientów z niewielkimi rachunkami składa się na ogromne sumy. Dlatego też firmy telekomunikacyjne, operatorzy telewizji kablowej i internetu zarówno aktywnie wpisują niepłacących rachunków, jak i sprawdzają potencjalnych klientów, czy są osobami wiarygodnymi finansowo – mówi Sławomir Grzelczak, prezes BIG InfoMonitor. – Telekomy pilnują płatności, ale inne firmy również. Co to oznacza? Wciąż wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jakie ryzyko niesie ze sobą dopisanie do bazy dłużników, do której zaglądają banki, firmy pożyczkowe i inni przedsiębiorcy. Informacja o zaległości może poważnie utrudnić dostęp do kredytów i innych produktów – dodaje Sławomir Grzelczak.

Najwięcej nieopłaconych rozmów na Śląsku i Mazowszu

Na wysokość zaległości telekomunikacyjnych Polaków mają wpływ przede wszystkim zobowiązania zgromadzone na Śląsku, Mazowszu, Dolnym Śląsku i w Wielkopolsce. W tych regionach mieszka również najwięcej dłużników telekomów, w województwie śląskim jest ich ponad 54 tys., w mazowieckim prawie 43 tys., dolnośląskim ponad 39 tys., a wielkopolskim ponad 35 tys. Te cztery województwa odpowiadają za niemal połowę wszystkich długów konsumentów wobec operatorów.

Gdyby jednak spojrzeć na rozpowszechnienie problemu w przeliczeniu na 1000 dorosłych mieszkańców województwa, to wówczas najwięcej osób z nieopłaconymi rachunkami telefonicznymi jest w lubuskim, dolnośląskim, zachodniopomorskim oraz kujawsko-pomorskim.

Przy średnim krajowym zadłużeniu na osobę dochodzącym do 3,6 tys. zł, w ośmiu województwach jest to jeszcze więcej, m.in. w mazowieckim niemal 4 tys. zł, a małopolskim prawie 3,9 tys. zł.

Warszawa stolicą zaległości telekomunikacyjnych

Najwyższe zaległości przypadają zwykle na największe miasta i nie inaczej jest w tym przypadku. Na czele listy znajduje się Warszawa, gdzie mieszka ponad 14,6 tys. osób wpisanych do rejestru dłużników za brak uregulowanej płatności na rzecz telekomów. Warszawski dług jest prawie dwukrotnie wyższy niż pochodzący z Łodzi, drugiego miasta pod względem zaległości telekomunikacyjnych. Jeśli chodzi o najwyższe średnie zaległości na osobę, to odnotowano je w Gdańsku – 4 486 zł i w Poznaniu – 4 483 zł.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców Adam Abramowicz w dniu 7 sierpnia br. skierował pismo do Wicepremier Minister Rozwoju Jadwigi Emilewicz, w którym zaproponował zamrożenie płacy minimalnej w roku 2021 na dotychczasowym poziomie, tj. 2600 zł brutto.

W piśmie Rzecznik MŚP zwraca uwagę, że gdy płaca minimalna wzrośnie w przyszłym roku o 200 zł, tj. do poziomu 2800 zł brutto, to stawka godzinowa wyniesie tym samym 18,30 zł. Zdaniem Rzecznika MŚP przyjęcie takiego rozwiązania w obliczu kryzysu gospodarczego, spowodowanego pandemią COVID-19, może spowodować negatywne skutki gospodarcze, które odczują nie tylko przedsiębiorcy, ale także pracownicy. W regionach słabszych gospodarczo podwyżka płacy minimalnej może doprowadzić do redukcji zatrudnienia.

Adam Abramowicz podkreśla w liście także, że pomoc rządowa dla firm, których działalność była ograniczana rozporządzeniami ministra zdrowia, w dużej części się zakończyła. Nałożenie kolejnych restrykcji, ograniczających przychód, oraz decyzji rządowej o podniesieniu płacy minimalnej, wymuszającej wzrost kosztów prowadzenia działalności, spowoduje ogromne trudności dla wielu firm z sektora MŚP, zwłaszcza w powiatach słabszych gospodarczo.

„Negatywnym skutkiem braku zamrożenia płacy minimalnej w 2021 roku na poziomie z roku 2020 będzie także wyższa składka na ubezpieczenia społeczne przedsiębiorców. Uzależniona jest ona od średniej płacy w gospodarce narodowej, która to wzrośnie ze względu na podwyżkę minimalnej płacy. Wzrost składki na ubezpieczenie społeczne przedsiębiorców także spowoduje wzrost kosztów firmy” – podsumowuje w liście Adam Abramowicz.

Ewa Kurowska-Tober, partner kierująca warszawską praktyką Własności Intelektualnej i Nowych Technologii, została nominowana na stanowisko Global Co-Chair Podgrupy Ochrony Danych, Prywatności i Bezpieczeństwa w DLA Piper.

Ewa Kurowska-Tober wspólnie z pozostałymi Global Co-Chairs, Andrew Dyson (Leeds) i Carolyn Bigg (Hong Kong) będzie rozwijać grupę na globalnych rynkach w obszarach specjalizacji ochrony danych osobowych, prywatności i bezpieczeństwa. Obecnie ta globalna praktyka DLA Piper zajmuje Tier 1 w rankingach i realizuje projekty z ochrony danych osobowych i cyberbezpieczeństwa dla międzynarodowych klientów na całym świecie.

„Znaczące konsekwencje wyroku Europejskiego Trybunału Sądowego w tzw. sprawie Schrems II dotyczącej globalnych transferów danych; gwałtowna ewolucja prawa ochrony danych w krajach Azji i Pacyfiku, na Bliskim Wschodzie, w Afryce i Południowej Ameryce; wzmocnienie prawa prywatności w Stanach Zjednoczonych i szansa na rozwój gospodarki opartej na danych w czasach pandemii – te wszystkie trendy tworzą kontekst, w którym nasi klienci oczekują i potrzebują merytorycznego prawnego wsparcia w pokonywaniu wyzwań i korzystaniu z szans, które powstają na rynkach” – powiedziała Ewa Kurowska-Tober.

„Nominacja Ewy jest ogromnym uznaniem jej pracy klienckiej w obszarze ochrony danych osobowych, prywatności i bezpieczeństwa oraz współpracy z innymi biurami DLA Piper.  Jest także wzmocnieniem pozycji biura polskiego w sieci DLA Piper” – dodaje Krzysztof Kycia, partner współzarządzający DLA Piper w Polsce.

O Ewie Kurowskiej-Tober

Ewa Kurowska-Tober jest prawnikiem, radcą prawnym, z 18-letnim doświadczeniem pracy w sprawach związanych z ochroną danych osobowych i nowoczesnymi technologiami. Specjalizuje się w branżach o wysokim poziomie regulacji, łącząc profesjonalne doświadczenie w zakresie umów handlowych z głęboką znajomością spraw regulacyjnych.

Doradza wiodącym spółkom z sektora bankowego, ubezpieczeniowego, mediów i technologii, przy dużych globalnych programach zgodności z RODO, transgranicznych transferach danych, politykach bezpieczeństwa danych i zgłoszeniach podejrzeń naruszenia. Wspiera klientów w postępowaniach przed PUODO. Doradza w przypadkach naruszenia ochrony danych rekomendując kroki naprawcze. Uczestniczy w projektowaniu od strony ochrony danych osobowych innowacyjnych narzędzi biznesowych opartych na przetwarzaniu danych osobowych.

Specjalizuje się również w zakresie prawa informatycznego i internetowego, umów dotyczących obliczeń w chmurze, e-handlu, nadawania i dystrybucji programów oraz umów licencji i umów wdrożenia oraz utrzymania systemów informatycznych.

Zarząd PragmaGO SA poinformował dziś o zawarciu umowy o współpracy z Allegro Sp. z o.o. Przedmiotem wspólnej działalności obu Spółek będzie oferowanie w serwisie Allegro.pl usług faktoringu online PragmaGO® w modelu white label.

„Podjęcie współpracy z Allegro jest ważnym krokiem w realizacji przyjętej strategii działania na lata 2017-2020. Dostarczanie usług finansowych online do ekosystemów naszych partnerów jest jednym z głównych projektów PragmaGO® o kluczowym znaczeniu. Techniczna integracja z zewnętrznymi partnerami jest możliwa dzięki naszemu systemowi klasy Enterprise Navi PragmaGO, który jest w pełni przygotowany do obsługi dużej skali transakcji” – komentuje wiceprezes Daniel Mączyński.

Na czym będzie polegać współpraca z największą internetową platformą handlową online w Polsce? Jak wyjaśnia prezes PragmaGO SA Tomasz Boduszek „przedmiotem współdziałania Spółek jest udostępnienie przedsiębiorcom sprzedającym towary w serwisie Allegro.pl usług faktoringu online z przejęciem ryzyka wypłacalności. W efekcie, firmy sprzedające na platformie Allegro.pl z wydłużonym terminem płatności, skorzystawszy z usługi PragmaGO®, uzyskają natychmiastową zapłatę za swój sprzedany towar, a firmy kupujące go na fakturę zyskają wydłużony termin na opłacenie zakupów.”

Usługa będzie realizowana online dzięki komunikującym się ze sobą aplikacjom Allegro.pl i Navi PragmaGO. Obie strony zobowiązują się nie podejmować przez określony czas żadnych działań z podmiotami konkurencyjnymi w zakresie analogicznych produktów. Dodatkowo, PragmaGO SA ma zapewnić środki finansowe pozwalające zrealizować obroty w minimalnej kwocie 500 mln zł do końca 2021 r., 1,2 mld zł do końca 2022 r. oraz 1,2 mld zł w kolejnych latach.

Konsekwentnie rozbudowujący się rynek biurowy w Trójmieście może pochwalić się dziś najniższym poziomem pustostanów w kraju, podaje firma doradcza Walter Herz.

Po zakończeniu budowy prowadzonych w Trójmieście inwestycji zasoby biurowe aglomeracji przekroczą 1 mln mkw. powierzchni. Rynek trójmiejski, który jest jednym z najszybciej rozwijających się ośrodków regionalnych w Polsce, dysponuje dziś zapleczem liczącym prawie 870 tys. mkw. powierzchni biurowych. Bardzo nowoczesnym zapleczem, bo większość biur w Trójmieście powstała zaledwie kilka lat temu.

– Od ponad roku ilość niewynajętej powierzchni biurowej na rynku trójmiejskim utrzymuje się na najniższym poziomie w kraju, nie przekraczając 6 proc. Świadczy to dużym potencjale tej lokalizacji, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę dynamikę rozwoju tego rynku w ostatnim czasie. W realizacji i przygotowaniu do budowy jest w Trójmieście kilkanaście inwestycji biurowych, które w ciągu najbliższych 36 miesięcy przyniosą prawie 150 tys. mkw. nowoczesnej powierzchni – mówi Mateusz Strzelecki, Partner w Walter Herz.

Do największych, ukończonych w tym roku w Trójmieście projektów należą m.in. dwa gdańskie biurowce, które dostarczyły po 25 tys. mkw. biur: tj. budynek Olivia Prime B w kompleksie Olivia Business Center i biurowiec Wave firmy Skanska.

Inwestycje na terenach postoczniowych

Najwięcej trójmiejskich inwestycji biurowych powstaje przy jednej z głównych arterii komunikacyjnych Gdańska, al. Grunwaldzkiej oraz w centralnej części miasta na terenie tzw. Młodego Miasta. Na tym obszarze Cavatina realizuje obecnie pierwszy etap kompleksu biurowego Palio Office Park, a firma Inopa biurowiec C300.

Na postoczniowych terenach Młodego Miasta w Gdańsku, tuż przy Europejskim Centrum Solidarności i historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej na starcie budowy jest również wielofunkcyjna inwestycja DOKI. Projekt zakłada realizację dwóch budynków biurowych o łącznej powierzchni najmu 37 tys. mkw., a także ponad 1000 mieszkań i kilkudziesięciu lokali usługowych. W ramach przedsięwzięcia odrestaurowany zostanie także usytuowany w sercu nowej dzielnicy, zabytkowy budynek Montowni, w którym znajdą się lofty serwisowane, food hall oraz sale konferencyjne.

Na terenie gdańskiej Stoczni Cesarskiej remontowany jest też aktualnie zabytkowy budynek Dyrekcji, który przyjmie funkcję biurową, oferując 4 tys. mkw. powierzchni.

Pierwsze w Polsce centrum biurowe na lotnisku

Ponadto, przy ulicy Droszyńskiego w Gdańsku firma Torus prowadzi budowę biurowca Format o powierzchni 16 tys. mkw., który ma być gotowy w drugim kwartale przyszłego roku. W tym samym czasie inwestor planuje również oddanie budynku biurowego z 7,3 tys. mkw. powierzchni najmu, który powstaje w drugim etapie  inwestycji Officyna usytuowanej przy alei Grunwaldzkiej.

W drugim kwartale przyszłego roku ukończony ma być z kolei pierwszy z siedmiu biurowców, które stanąć mają na terenie Portu Lotniczego Gdańsk. Pod budynek Alpha, który dostarczy 8,5 tys. mkw. powierzchni biurowych, wmurowano niedawno kamień węgielny. Realizacja ta daje początek pierwszemu w Polsce centrum biurowemu, które zlokalizowane będzie na lotnisku.

Powstała również koncepcja zagospodarowania terenów PKS przy ulicy 3 Maja w Gdańsku. W jego miejscu powstać miałby plac miejski z zielenią oraz nowym biurowcem i hotelem. A dworzec i perony autobusowe miałyby być przeniesione pod ziemię na poziom -1.

W Gdyni, która skupia niespełna jedną piątą trójmiejskich zasobów biurowych, największym z realizowanych obecnie projektów jest natomiast kompleks biurowy 3T Office Park z około 38 tys. mkw. powierzchni, który położony jest przy ulicy Łużyckiej.

Popyt na trójmiejskie biura nie spada

Chłonność trójmiejskiego rynku biurowego w ostatnich trzech latach, jak oblicza Walter Herz, wynosiła średnio 100 tys. mkw. rocznie. W pierwszym półroczu tego roku ten poziom absorbcji został utrzymany. Do najemców trafiło w Trójmieście ponad 50 tys. mkw. powierzchni biurowej.

– Najwięcej umów zawarły firmy z sektora transportowego i bankowego. Ponad milionowe Trójmiasto jest również wciąż atrakcyjne dla firm z segmentu nowoczesnych usług dla biznesu oraz nowych technologii. Inwestycje w infrastrukturę portową przyciągają też firmy związane z obrotem towarów drogą morską, wykorzystujące morski węzeł przeładunkowy – informuje Martyna Markiewicz, Senior Leading Negotiator, Regional Coordinator w Walter Herz.  – W związku z obecną sytuacją epidemiologiczną, poza nowymi transakcjami, w ostatnich tygodniach mieliśmy do czynienia także z dużą ilością renegocjacji umów najmu, które dobiegają końca. Sporo najemców zobligowanych dłuższymi kontraktami zgłaszało również chęć podnajmu części powierzchni. Jest to jednak tendencja zauważalna w całym kraju, nie tylko na rynku trójmiejskim – dodaje Martyna Markiewicz.

Dwa lata temu zaktualizowana została ustawa o przetwarzaniu odpadów, w której do polskiego prawodawstwa weszły dyrektywy unijne. Według nich jeszcze w tym roku Polska musi osiągnąć 50%-owy poziom recyklingu i przetwórstwa odpadów komunalnych. To aż 6 milionów ton śmieci. Obecnie jednak system przetwórstwa i recyklingu śmieci to zaledwie około 26% odpadów. Daleko nam więc do spełnienia unijnych wymagań. 

Federacja Przedsiębiorców Polskich (FPP) wzywa więc polski rząd do wcielenia w życie systemu Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenckiej (ROP) – którego mechanizm zobowiązuje producentów do stuprocentowego pokrycia kosztów zbierania, transportu, segregacji i przetworzenia odpadów.

– Rozszerzona Odpowiedzialność Producenta oznacza przedłużenie odpowiedzialności producenckiej za odpady, które są wprowadzane na rynek, do końca ich cyklu życia. Ta odpowiedzialność jest przede wszystkim finansowa – ale kształtuje się w zależności od tego, z jakimi odpadami mamy do czynienia – powiedziała serwisowi eNewsroom Sylwia Szczepańska, dyrektor ds. dialogu Federacji Przedsiębiorców Polskich (FPP). – W polskim systemie śmieciowym mamy do czynienia z dwoma rodzajami odpadów. Po pierwsze są to opakowania po napojach – butelki PET, puszki aluminiowe i butelki szklane. Ich przetwarzanie powinno w dużej części opierać się na skutecznym, jednolitym, scentralizowanym i porządnie działającym systemie kaucyjnym. Taki system musimy w Polsce wprowadzić – przy zaangażowaniu i wsparciu finansowemu producentów. Drugi rodzaj śmieci to odpady opakowaniowe, które są i powinny pozostać przetwarzane w obecnie obowiązującym systemie komunalnym. W tym przypadku odpowiedzialność producenta powinna obejmować finansowanie tego systemu oraz pilnowanie jakości i ilości wprowadzanych do niego odpadów. To powinno być odpowiednio rozliczane w dokumentach sprawozdawczych. Te dwie kwestie – system kaucyjny i odpowiedzialność producentów za odpady opakowaniowe – mogą zbliżyć nas do wywiązania się z unijnych zobowiązań – podkreśla Szczepańska.

Płaca minimalna, inaczej nazywana minimalnym wynagrodzeniem ustawowym, obowiązuje w Polsce od 2002 roku. Na początku wynosiła kilkaset złotych miesięcznie – a w 2020 roku wzrosła do 2600 zł brutto na umowie o pracę i 17 zł brutto za godzinę na umowach cywilnoprawnych. Płaca minimalna to narzędzie ochrony obywateli. Stanowi jedną z najważniejszych zdobyczy polityki społecznej, prowadzonej przez państwo. Dlatego pomysł rezygnacji z płacy minimalnej jest pomysłem radykalnym. Ekonomiści wskazują, że brak płacy minimalnej prowadzi nie tyle do problemów gospodarczych, co do społecznych. Rząd, który zrezygnuje z płacy minimalnej, może mieć później bardzo duże kłopoty.

– Detronizacja płacy minimalnej w ogóle nie wchodzi w grę. Musielibyśmy wystąpić z Unii Europejskiej, by wcielić ten pomysł w życie. A nawet gdybyśmy wystąpili, to sami będziemy oczekiwać, żeby płaca minimalna z nami pozostała. Ten, kto tu popełni błąd, ten za ten błąd zapłaci wielokrotnie – powiedział serwisowi eNewsroom Witold Modzelewski, prezes Instytutu Studiów Podatkowych. – Za taki błąd płacą Stany Zjednoczone. Milionowe bezrobocie nie jest tam już problemem ekonomicznym – jest problemem stabilności państwa. Płaca minimalna chroni obywatela i zapewnia stabilność zatrudnienia. To taka pomoc państwa w relacji pracownik-przedsiębiorca. W Polsce istnieje jednak pewien bufor, który pozwala na elastyczne podejście do płacy minimalnej – to możliwość samozatrudnienia. Ponad milionowa grupa samozatrudnionych pracowników w Polsce wystawia swoim pracodawcom faktury i godzi się na stratę pewnych praw pracowniczych – między innymi płacy minimalnej – w zamian za elastyczność zatrudnienia i większą wolność rynkową. Taka możliwość sprawia, że dyskusja o zniesieniu pracy minimalnej staje się tak naprawdę wycieczką intelektualną. Likwidacja tego historycznego osiągnięcia nie mieści się więc w  agendzie żadnej rozsądnej władzy – ocenia Modzelewski.

Sytuacja na polskim rynku odpadów nie jest dobra. Widać o chociażby po wzroście cen za wywóz śmieci. Każda podwyżka stawki dla gospodarstw domowych oznacza, że w systemie wywozu i przetwarzania odpadów dzieje się źle. Drugim wyznacznikiem złej sytuacji jest dysproporcja między możliwościami zakładów recyklingowych, a deklarowanym w dokumentach poziomie przetwarzania odpadów. W Polsce liczba ton odpadów, które według deklaracji zostały poddane przetworzeniu, jest dużo większa niż realne możliwości zakładów recyklingowych. Różnica między tymi liczbami to prawie milion ton śmieci. Tymczasem Polskę już obowiązuje dyrektywa Unii Europejskiej numer 2018/851, której termin realizacji przypadł na 5 lipca bieżącego roku. Ustalone przez nią minimalne poziomy recyklingu powinny być więc już realizowane. Do 2025 ma być to 70% szkła, 77% plastiku po napojach i 70% stali. Te odsetki będą rosnąć co pięć lat – na 2030 rok planowany jest wzrost o kilka lub kilkanaście punktów procentowych w każdym z tych obszarów. By osiągnąć taki poziom recyklingu, potrzebujemy odpowiednio zbudować i zorganizować system Rozszerzonej Odpowiedzialności Producenckiej (ROP).

– Przypuszczamy, że sytuacja ta wynika z rozpowszechnionego handlu kwitami i dokumentacją. Wystawiane są papiery dowodzące, że coś zostało poddane recyklingowi – ale w rzeczywistości wcale nie zostało przetworzone – powiedział serwisowi eNewsroom Marek Lachowicz, główny analityk Instytutu Jagiellońskiego. – Rozszerzona Odpowiedzialność Producenta (ROP), która jest głównym tematem naszego raportu, mogłaby tę sytuację zmienić. Wprowadza ona bowiem na rynek równowagę – producent, który wypuszcza odpad na rynek, jest odpowiedzialny za jego usunięcie. W tym momencie producenci wprowadzają odpady na rynek i nie obchodzi ich to, co się z nimi później dzieje – a z problemem śmieci pozostają mieszkańcy i gminy. Tymczasem w interesie producenta powinno być dopilnowanie, by jego odpady zostały przetworzone lub odzyskane – wyjaśnia Lachowicz.

Lipiec nie przyniósł żadnych zaskoczeń na rynku mieszkaniowym. Kolejny raz potwierdziła się teza, że w miesiącach wakacyjnych nie obserwuje się znacznych wahań, przede wszystkim, gdy bierzemy pod uwagę ceny mieszkań. Po pierwszym pandemicznym szoku rynek wtórny radzi sobie nieco lepiej niż rynek pierwotny[1].

Spokojne wakacje

Na rynku wtórnym w lipcu ceny ofertowe mieszkań zmieniły się symbolicznie. Jedynymi miastami, w których zmiana wyniosła blisko 1% były Warszawa i Kraków. W stolicy średnia cena 1m² używanego mieszkania wzrosła o 0,8%, a w Krakowie spadła o 0,9% w porównaniu do poprzedniego miesiąca. W Warszawie sprzedający przeciętnie określali wstępną wartość metra kwadratowego swojego mieszkania na 10 773 zł, natomiast w stolicy małopolski na 9 211 zł. W pozostałych miastach zmiany cen były jeszcze niższe (od 0,1% do 0,7%), dlatego możemy uznać, że na badanych sześciu rynkach ceny mieszkań w lipcu pozostały na stałym poziomie. – komentuje Barbara Bugaj, główny analityk rynku nieruchomości w SonarHome.pl

Średnie ceny ofertowe mieszkań z rynku wtórnego w lipcu 2020 r.

źródło: SonarHome.pl

Poziom cen z lipca nadal jednak jest niższy niż ten jaki notowany był w marcu na początku pandemii. Największą zmianę można zauważyć w Gdańsku, gdzie ceny ofertowe spadły o 3,5%. W Krakowie i Warszawie ceny mieszkań w ofertach są niższe o 1,5%, natomiast w Gdyni, Poznaniu i Wrocławiu spadek cen w porównaniu do marca jest już niższy niż 1%.

Zmiana średnich cen ofertowych mieszkań z rynku wtórnego – porównanie lipiec vs marzec 2020

źródło: SonarHome.pl

Ofert nie brakuje

Przyglądając się liczbie nowych ofert można zauważyć, że pierwszy szok spowodowany pandemią już minął. Biorąc pod lupę Warszawę, rzeczywiście od połowy marca liczba najświeższych ofert zamieszczanych na portalach mocno spadła. Przyjmując jako punkt wyjściowy 1 marca 2020 roku największy spadek liczby nowych ofert odnotowano na przełomie kwietnia i maja, wtedy liczba nowych ogłoszeń spadła o 20%. Podaż szybko jednak zaczęła odrabiać spadki i już pod koniec maja była nieco wyższa niż na początku marca. Obecnie ofert jest już więcej o 13% (porównanie stanu z początku sierpnia do 1 marca 2020). Właściciele mieszkań nie rezygnują zatem ze sprzedaży. Być może niektórzy z nich nie wahają się dlatego, że przecież wciąż nie mamy pewności co do przyszłych zmian cen mieszkań i gdyby prognozy dotyczące ich spadku miały się ziścić, lepiej sprzedać mieszkanie teraz. Nie wiemy też jaki odsetek w odbudowanej podaży mogą stanowić mieszkania, które do tej pory służyły, bądź miały służyć jako inwestycja np. w formie najmu krótkoterminowego.

Procentowa zmiana liczby nowych ofert* w Warszawie (okres bazowy 01.03.2020 =0%)

źródło: SonarHome.pl *mieszkania będące w ofercie do 45 dni, począwszy od daty publikacji

Trzeci kwartał sprzyja mieszkaniówce

Trzeba przyznać, że obecnie, niemal w połowie trzeciego kwartału, ogólny klimat na wtórnym rynku mieszkaniowym nie jest zły. Rynkiem wtórnym wciąż interesują się inwestorzy. Mimo tego, że pojawiły się dodatkowe czynniki ryzyka takiej inwestycji, nie wszyscy są chętni na inwestycje na rynku kapitałowym i te osoby trafiają na rynek mieszkań. Jednym z nowych istotnych czynników ryzyka jest stojący pod znakiem zapytania powrót studentów na uczelnie. Nie wiemy jeszcze w jakiej skali nauka będzie kontynuowana w formule online. Niektóre uczelnie już wydały komunikat, że w zbliżającym się semestrze zimowym 2020/2021 zajęcia dydaktyczne będą prowadzone jak dotychczas, czyli w formie kształcenia na odległość. Część studentów podejmujących pracę w trakcie studiów może jednak wciąż pozostać na rynku najmu. Poza tym rynek najmu ma różnych odbiorców, są to również osoby pracujące. Część osób, która wstrzymała się z decyzją zakupu mieszkania lub otrzymała negatywną decyzję kredytową wciąż pozostanie na rynku. Dlatego kupując mieszkanie na wynajem najlepiej z góry określić grupę docelową, czyli profil osób dla jakich będziemy chcieli takie mieszkanie dostosować.

Odchodząc jednak od kwestii inwestycyjnych, rynkowi wtórnemu sprzyjały jeszcze inne czynniki. Po kwietniowym, drastycznym spadku nastrojów konsumenckich kolejny miesiąc z rzędu obserwowaliśmy poprawę (badanie GUS[2]). Bieżący wskaźnik ufności konsumenckiej w lipcu wzrósł o 6 punktów procentowych w porównaniu do czerwca. Poprawie uległa też część składowa wskaźnika BWUK, a dokładniej skłonność konsumentów do dokonywania ważnych zakupów (wzrost o 5,6 pp.).

Bieżący wskaźnik ufności konsumenckiej prowadzony przez GUS i jego części składowe [pkt]

źródło: SonarHome.pl na podstawie danych GUS

Optymizm widać również w przypadku liczby wniosków o kredyt mieszkaniowy składanych do banków. Najnowsze dostępne na ten moment dane BIK (10.08.2020r.) wskazują, że w czerwcu 2020 roku o kredyt mieszkaniowy wnioskowało łącznie 36,1 tys. klientów, natomiast w czerwcu 2019 liczba klientów wyniosła 35,2 tys., co oznacza wzrost w skali roku o 2,6%. Liczba wnioskujących w porównaniu do kwietnia 2020 wzrosła natomiast o prawie 30%. Trzeba jednak pamiętać, że część wniosków o kredyt zostaje odrzucona.
Dla osób starających się o kredyt w III kw. 2020 roku widać jednak światełko w tunelu. Z najnowszej ankiety NBP skierowanej do przewodniczących komitetów kredytowych w bankach wynika, że w III kwartale banki spodziewają się złagodzenia polityki kredytowej oraz nieznacznego wzrostu popytu na kredyty mieszkaniowe. Jak podaje NBP, na dotychczasowe zaostrzenie kryteriów udzielania kredytów największy wpływ miało pogorszenie się prognoz sytuacji gospodarczej w kraju i na rynku mieszkaniowym.

Podsumowując, klimat na wtórnym rynku mieszkaniowym jest na pewno lepszy niż jeszcze 2-3 miesiące temu. Jeśli sytuacja się utrzyma to III kw. 2020 powinien przynieść większą liczbę przeprowadzonych transakcji niż we wcześniejszym kwartale. Wzrost aktywność powinien dotyczyć zarówno rynku pierwotnego, jak i wtórnego. Oczywiście wciąż pod znakiem zapytania stoi końcówka roku i często poruszany temat drugiej fali zachorowań, zwiększania restrykcji oraz pogorszenia ogólnej koniunktury gospodarczej w kraju.

[1] Jak podaje JLL na sześciu głównych rynkach w II kw. deweloperzy sprzedali 6,9 tys. mieszkań, 64 proc. mniej kdk

[2] https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/koniunktura/koniunktura/koniunktura-konsumencka-lipiec-2020-roku,1,89.html#:~:text=W%20lipcu%202020%20r.,proc.

Podmiot powiązany z prezesem IPOPEMA Securities S.A. Jackiem Lewandowskim realizuje dwie umowy z końca 2019 roku, na podstawie których sprzedaje łącznie 9,99 proc. akcji spółki po cenie 1,50 zł za walor. Kupującym jest Jarosław Wikaliński, prezes IPOPEMA TFI oraz jego żona, Małgorzata Wikalińska.

Sprzedaż pakietu jest konsekwencją umowy wstępnej, zawartej pod koniec 2019 roku, w ramach której strony uzgodniły jednostkową cenę akcji spółki na 1,50 zł.

Transakcja, która została uzgodniona pod koniec ubiegłego roku i zrealizowana dziś, była obliczona na podzielenie się w ramach kadry menedżerskiej wartością, ale również odpowiedzialnością za rozwój Grupy IPOPEMA. Jarosław Wikaliński pełni funkcję prezesa IPOPEMA TFI od 2007 roku. Rola IPOPEMA TFI w ramach Grupy znacząco wzrosła w ciągu ostatnich miesięcy m.in. w konsekwencji pozyskania istotnych aktywów pod zarządzaniem.

– Jestem bardzo zadowolony, że miałem możliwość dołączenia do długoterminowych, strategicznych inwestorów w Ipopemie – mówi Jarosław Wikalinski – i tak też podchodzę do inwestycji w akcje naszej firmy. Nie zamierzam zbywać akcji w przewidywalnej perspektywie. Zdaję sobie sprawę z odpowiedzialności, jaka na mnie spoczywa, ale głęboko wierzę, że IPOPEMA TFI i cała Grupa IPOPEMA spełni długoterminowe oczekiwania pokładane przez naszych akcjonariuszy. Zarządzamy pieniędzmi najbardziej renomowanych klientów instytucjonalnych, codziennie powiększamy grupę klientów indywidualnych, które zaufały naszej organizacji. Jesteśmy z tego dumni, ale odczuwamy ogromną odpowiedzialność – podkreśla prezes IPOPEMA TFI.

Potwierdza to Jacek Lewandowski – Dzisiejsza transakcja nie zmienia liczby akcji w posiadaniu kadry menedżerskiej Ipopemy. IPOPEMA TFI jest obecnie największą firmą zarządzającą funduszami rynku niepublicznego w Polsce z 58 mld zł. Cieszy mnie, że rola IPOPEMA stabilnie rośnie na polskim rynku oferując profesjonalne usługi dla rosnącej bazy klientów – mówi Jacek Lewandowski.

Jacek Lewandowski założył Dom Inwestycyjny IPOPEMA w maju 2003 roku, a w 2005 zbudował Dom Maklerski IPOPEMA, który w 2006 r. przejął kompetencje Domu Inwestycyjnego. Od marca 2005 r. pełni funkcję prezesa IPOPEMA Securities S.A.

Z raportu agencji badawczo-analitycznej Hiper-Com Poland oraz Grupy BLIX wynika, że średnio o 5,5% podrożały najczęściej promowane piwa w sklepach. W tegorocznym sezonie letnim statystyczna cena półlitrowego napoju wyniosła 2,61 zł. Natomiast w analogicznym okresie ubiegłego roku trzeba było zapłacić o 14 groszy mniej. Jednocześnie sieci handlowe zwiększyły liczbę promocji o 8%.

O 5,5% wzrosła średnia cena najczęściej promowanych piw w sklepach. Koszty zakupu były obserwowane od początku maja do końca lipca br. i zostały porównane z wynikami z analogicznych trzech miesięcy ub.r. Wówczas ten napój w półlitrowej puszcze lub butelce kosztował statystycznie 2,47 zł, a ostatnio – 2,61 zł.

– Od dłuższego czasu obserwujemy tendencję wzrostową średniej ceny piwa na polskim rynku. Jest to przede wszystkim związane z presją wyższych kosztów produkcji, zwłaszcza surowców. Wynika to także z rosnących wydatków na energię, opakowania, logistykę i transport. Znaczenie ma też drożejące zatrudnienie. W bieżącym roku na wzrost średniej ceny piwa wpływ mogła mieć podwyżka akcyzy, która obowiązuje od początku 2020 roku – komentuje Bartłomiej Morzycki, dyrektor generalny Związku Pracodawców Przemysłu Piwowarskiego – Browary Polskie.

Jak podkreśla Andrzej Olkowski, prezes Stowarzyszenia Regionalnych Browarów Polskich (SRBP), wzrost cen był nieunikniony. Przesądziła o tym nie tylko podwyżka akcyzy. Z powodu pandemii browary były zmuszone wycofać z rynku HoReCa sporo piwa rozlanego do tzw. kegów. Z kolei Michał Majszczyk z Hiper-Com Poland stwierdza, że znaczenie miało raczej niwelowanie rosnących kosztów prowadzenia działalności. Jednak należy też wziąć pod uwagę takie czynniki jak inflację oraz suszę, która wpłynęła na ceny surowców potrzebnych do produkcji piwa.

– Czas pandemii mógł chwilowo zahamować przed wakacjami popyt na piwo. Chcąc nadrobić zysk ze sprzedaży tych produktów, sieci handlowe zdecydowały się na lekkie podniesienie cen. Z danych opublikowanych przez GUS wynika, że w czerwcu tego roku ceny żywności wzrosły o 6,1% w porównaniu z ubiegłym rokiem. To może oznaczać, że finalnie koszt zakupu piwa jest niższy niż średnie podwyżki obejmujące jedzenie i napoje alkoholowe – mówi Marcin Lenkiewicz z Grupy BLIX.

W porównaniu z poprzednim sezonem, sieci handlowe zwiększyły o 8% liczbę promocji najczęściej promowanych piw. Według Huberta Majkowskiego z Hiper-Com Poland, duży wpływ na to miało częściowe wstrzymanie promocji w związku z pandemią, zwłaszcza że akurat przypadło to na okres wiosenny i częściowo letni. Wówczas sprzedaż tego rodzaju asortymentu jest największa w związku z imprezami na świeżym powietrzu i popularną formą wypoczynku w postaci grillowania.

– Większa ilość promocji pokazuje, że sieciom handlowym zależało na mocniejszej sprzedaży tych produktów. Napoje alkoholowe są w wakacje bardzo ważne, a miejsc na półkach czy modułach w gazetkach promocyjnych nie przybywa. Zdecydowanie wybiły się promocje komunikujące piwo jako dobry dodatek do wakacyjnego grillowania. Popularne również były zniżki na wielopaki, które pomogły sieciom sprzedać nadmiar zalegających w magazynach produktów. Sklepy zamówiły je wcześniej, przygotowując się na zapowiadane upalne lato, które okazało się jednak nie aż tak gorące – zaznacza Marcin Lenkiewicz.

Zdaniem Andrzeja Olkowskiego, prognozowanie dalszych cen piwa w trakcie rozwijającej się pandemii jest jak wróżenie z fusów. Na wiele aspektów browary nie będą miały wpływu. Jednak prezes SRBP raczej nie spodziewa się żadnych korekt w dół.

Analizę wykonali eksperci z agencji badawczo-analitycznej Hiper-Com Poland oraz Grupy BLIX. Porównano wyniki 10 najczęściej promowanych marek piw (500 ml w puszkach i butelkach) z okresu od początku maja do końca lipca br. i z analogicznego czasu w ub.r. Weryfikacji poddano blisko 11 tys. promocji z gazetek handlowych.

Branżą, która intensywnie się rozwija w czasie pandemii jest e-commerce, co generuje dodatkowy popyt na pracowników logistyki i usług kurierskich. Według raportu OTTO Work Force aż 72% nowych pracowników tymczasowych znalazło pracę w tych właśnie obszarach.

W wyniku pandemii koronawirusa mocno ucierpiały takie branże jak gastronomiczna, eventowa czy produkcja przemysłowa. Kryzys gospodarczy sprawił, że wiele firm z tych sektorów zdecydowało się na redukcję zatrudnienia lub obniżkę wynagrodzenia. W efekcie, niemal z dnia na dzień, zatrudnienie straciła rzesza pracowników. Według szacunków Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w czerwcu 2020 stopa bezrobocia rejestrowanego wyniosła 6,1%, a liczba bezrobotnych wzrosła do 1 027,1 tys. osób.

“W poprzednich latach, w czasie wakacji, można było obserwować wzrost zapotrzebowania na pracowników sezonowych w branży produkcyjnej. Obecnie, ze względu na Covid-19, liczba wakatów w tym sektorze jest mniejsza. W tym roku nie ma również zamówień z branży związanej z eventami i imprezami masowymi, w której co roku zatrudnienie znajdowali głównie młodzi pracownicy sezonowi” – mówi Tomasz Dudek, Dyrektor Zarządzający OTTO Work Force Central Europe.

W jakich branżach można znaleźć zatrudnienie

Znaczna część przedsiębiorstw nadal liczy straty spowodowane pandemią, ale są także takie branże, które w tym trudnym czasie umocniły swoją pozycję i intensywnie się rozwiają jak np. e-commerce. W tych firmach nastąpił wzrost zapotrzebowania na pracowników tymczasowych. Na zatrudnienie można więc liczyć także w powiązanych z e-commerce branżach jak usługi kurierskie i logistyczne. Potrzebują one nowych pracowników tymczasowych do centr logistycznych, biur, magazynów, sortowni czy do pracy w terenie.

72% nowych pracowników znalazło pracę w usługach kurierskich i logistyce

“W nowej rzeczywistości rynkowej w niektórych branżach pojawiło się większe niż dotychczas zapotrzebowanie na personel. Spośród naszych nowo zatrudnionych pracowników tymczasowych niemal połowa znalazła zatrudnienie w usługach kurierskich, a 25% w logistyce. Jest to związane głównie ze wzrostem pozycji branży e-commerce, która w czasach pandemii odnotowała bardzo duży przyrost klientów” – mówi Tomasz Dudek, Dyrektor Zarządzający OTTO Work Force Central Europe.

Według raportu OTTO Work Force , spośród nowych pracowników tymczasowych zatrudnionych w czasach Covid-19  niemal połowa, bo 47%, znalazła pracę w branży usług kurierskich. 25% zostało zatrudnionych w logistyce, 23% w produkcji, a 5% w branży spożywczej.

Czy warto się przekwalifikować?

Nowa sytuacja rynkowa zmusiła wiele osób do przekwalifikowania się i podjęcia pracy tymczasowej. W badaniu OTTO Work Force Polska 68% nowo zatrudnionych pracowników tymczasowych wskazało, że w wyniku pandemii musiało podjąć pracę w zupełnie innej branży niż dotychczas. Mimo wszystko aż 70% respondentów wskazało, że nie zamierza wrócić do poprzedniej branży nawet jeśli sytuacja gospodarcza ulegnie poprawie. 21% badanych rozważa taką możliwość, a 9% jeszcze nie podjęło decyzji.

Czym są obligacje korporacyjne? Niezależnie od tego czy jesteś poczatkującym inwestorem czy poszukujesz odpowiedniej opcji do dywersyfikacji portfela warto zainteresować się głębiej tym zagadnieniem. To tak zwane dłużne papiery wartościowe. Emituje je konkretne przedsiębiorstwo, które chce pozyskać środki finansowe np. na rozwój swojej działalności. Obligacja oznacza, że emitent zaciągnął dług u nabywcy, czyli inwestora, i wyznaczonym terminie (zwanym terminem zapadalności obligacji) musi ową należność spłacić, zwracając cały kapitał wraz z odsetkami.

Konstrukcja tego rozwiązania nie jest skomplikowana. Firma dokonująca emisji jest zobligowana szczegółowo ją opisać. Jest to niemal obowiązkowa lektura zanim podejmiemy decyzję dotyczącą ulokowania swojego kapitału. W warunkach znajdziemy m.in. oznaczenie emitenta, cele i wielkość emisji, wartość nominalną oraz cenę emisyjną obligacji, wysokość i rodzaj oprocentowania, częstotliwość wypłaty odsetek, termin wykupu obligacji. Takie informacje pomagają we wstępnej ocenie firmy szczególnie kiedy nie jest ona jeszcze na giełdzie ale oferuje atrakcyjną stopę zwrotu.

Z całą pewnością należy zwrócić uwagę na oferowane oprocentowanie. Oferty różnią się chociażby wysokością naliczanych odsetek i też sposobem ich naliczania. Są i takie, które nie oferują żadnych odsetek. Określane są zerokuponowymi czyli obligacje z pewnym z góry ustalonym dyskontem tzn. płacąc za nie cenę niższą od ich wartości nominalnej. W przypadku jej wykupu otrzymuje kwotę równą wartości nominalnej takiej obligacji. Nie są również wypłacane odsetki po okresie kapitalizacji. Jaki zysk ma z tego inwestor? Jedynym zyskiem jest różnica wynikająca z ceny zakupu a ceny nominalnej.

Zakładamy jednak, że oczekujemy większego zysku niż wspomniana różnica. Stawiamy wtedy na oferty o stałym lub zmiennym oprocentowaniu. Stałe oprocentowanie gwarantuje naliczanie i wypłacanie odsetek w tej samej wysokości bez względu na warunki ekonomiczne. Bez problemu można przewiedzieć zysk z inwestycji. Zmienne oprocentowanie najczęściej oparte jest na danym parametrze który decyduje o oprocentowaniu obligacji. Najczęściej jest to WIBOR albo inflacja + z góry ustalona marża. Wybór powinien opierać się na sytuacji rynkowej. Jeżeli stopy procentowe lub inflacja idą w górę warto zdecydować się na zmienne oprocentowanie. Kiedy jednak spodziewany jest spadek inflacji i stóp procentowych dobry posunięciem jest lokowanie kapitału w oferty o stałej stopie zwrotu. Oczywiście na względzie trzeba mieć, że jak to z rynkiem bywa może być dynamiczny i rozwojowy.

Obligacje korporacyjne możemy zakupić zarówno na rynku pierwotnym, jak i wtórnym. Co więcej, na rynku pierwotnym możemy zakupić je zarówno w ofercie publicznej, jak i prywatnej. Jak nazwa wskazuje na rynku pierwotnym dokonujemy zakupu nowo wyemitowanych obligacji. Na rynku wtórnym odkupujemy obligacje od pierwotnego nabywcy, który z jakiś powodów nie może czekać do końca terminu na jaki zostały wyemitowane.

Czy warto ulokować wolne środki w obligacje korporacyjne? Tak warto. Inwestujemy stosunkowo bezpiecznie z niemałym zyskiem. Należy pamiętać, że stawiając pierwsze kroki musimy postępować ostrożnie i dokładnie sprawdzić emitenta. Jego sytuację rynkową i proponowane zabezpieczenia. Jeżeli pójdziemy taką ścieżką szansę na powodzenie są ogromne.

Grzegorz Szulik, prezes zarządu polskiego fintechu Provema

Wzrost liczby zakażeń koronawirusem na Ukrainie nie pozostał bez wpływu na decyzje tamtejszych władz. Od sierpnia wprowadzono nowy system kwarantanny adaptacyjnej, który będzie obowiązywał do końca miesiąca – obejmuje on m.in. konieczność przejścia dwutygodniowej kwarantanny po powrocie do kraju. Zdaniem ekspertów Personnel Service, może być to dobra informacja dla polskiego rynku pracy, który ma szansę zatrzymać na dłużej część kadry ze Wschodu.

Na Ukrainie odnotowano już ponad 62 tys. przypadków zakażenia koronawirusem. Rząd, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się COVID-19, w miejscach, gdzie jest najwięcej osób zakażonych, od początku sierpnia wprowadził nowy system kwarantanny adaptacyjnej, który będzie obowiązywał do końca lata. Zgodnie z jego założeniami, w zależności od sytuacji epidemicznej w danym regionie wprowadza się „zielony”, „żółty”, „pomarańczowy” lub „czerwony” poziom zagrożenia. Najwyższy, czerwony stopień, wiąże się z takimi samymi obostrzeniami, jak na początku kwarantanny, m.in. zawiesza się połączenia transportowe, zamknięte zostają punkty gastronomiczne, centra handlowe, sklepy czy jednostki edukacyjne.

– Z perspektywy polskiego rynku pracy, wprowadzenie kwarantanny na Ukrainie to dobra informacja i wcale nie chodzi o samo ograniczanie ryzyka zakażeniem. Wielu pracowników z Ukrainy zatrudnionych w Polsce nie będzie chciało wracać teraz do swojego kraju, bo będzie się to wiązało z koniecznością odbycia dwutygodniowej kwarantanny. Zdecydowanie bardziej opłacalne, i to dosłownie, będzie wydłużenie pobytu w Polsce i kontynuowanie pracy – zaznacza Krzysztof Inglot, prezes Personnel Service i ekspert ds. rynku pracy.

Automatyczne wydłużenie pobytu w Polsce możliwe od kilku miesięcy

Zdaniem eksperta, nowe zasady kwarantanny na Ukrainie nie powinny wpłynąć na decyzję tych, którzy mają już wizy i chcą do Polski przyjechać. Sprzyjają temu nowe przepisy dotyczące ewentualnego wydłużenia wygasającego pozwolenia na pracę. Od marca, czyli od samego początku wprowadzania obostrzeń związanych z koronawirusem w Polsce, Personnel Service i stowarzyszenie Pracodawcy RP postulowali o zmiany w prawie prowadzące do automatycznego wydłużania pobytu w Polsce tym Ukraińcom, którym kończyły się pozwolenia na pracę w naszym kraju. Miało to ograniczyć odpływ pracowników ze Wschodu i zapewnić stabilność polskiemu rynkowi pracy. Rząd przychylił się do tych postulatów i uwzględnił je jeszcze w marcu, w ramach tzw. tarczy antykryzysowej.

– Z perspektywy czasu widać, że jest to jedna z naprawdę ważnych zmian w ramach tego narzędzia. Cieszymy się, że nasza sugestia została wówczas zrealizowana. Dzięki temu pracownicy z Ukrainy mogli dalej pracować w naszym kraju, bez konieczności ponownego ubiegania się o pozwolenie na pracę w ramach standardowych procedur – podsumowuje Krzysztof Inglot.

Czy czeka nas inwestycyjna gorączka złota? Kruszec jest silny jak nigdy, ale Polacy nie bardzo mu ufają

Światowe rynki inwestycyjne oszalały na punkcie inwestycji w złoto i w srebro. Cena uncji jeszcze nigdy nie była tak wysoka jak dzisiaj i analitycy w inwestycjach w złoto upatrują szansę na zarobek oraz na utrzymanie wartości aktywów w czasie, kiedy lokaty bankowe nie generują zysków (a nawet często generują straty). Wiele wskazuje na to, że najbliższe tygodnie pokażą jaka jest realna siła złota i czy rzeczywiście warto w nie inwestować. Polacy – póki co – są ostrożni. – O inwestycje w złoto pytają albo Ci ciekawscy albo Ci, którzy znają ten rynek i wiedzą jak inwestować w kruszce. Zaryzykowałbym stwierdzenie, że Polacy złotu nie ufają i powodów takiej sytuacji jest kilka – mówi Filip Kiżuk z Centrum Doradczego Kiżuk & Michalska.

Inwestorzy traktują złoto jako ciekawostkę, a nie realną szansę na zarobek

Czy Polacy pokochają inwestowanie w złoto? Zdania są podzielone. Wielu analityków już teraz wskazuje, że sytuacja i wzmocnienie złóota na rynku amerykańskim już za jakiś czas spowoduje trend w Europie, by swoje wolne środki lokować właśnie w kruszcach. Nie brakuje jednak sceptyków, twierdzących, że zaufanie do złota jest za małe, żebyśmy mówili o tym, że regularni inwestorzy będą lokowali w nie swój wolny kapitał. Obecnie złoto jest najdroższe w historii. W ubiegłym tygodniu został pobity rekord z 2011 roku. Cena uncji zbliża się do 2000 dolarów, a w ciągu roku wartość złota zwiększyła się o 25%.

– Złoto i srebro jako kruszec zyskujący na wartości budzi ciekawość naszych klientów, ale musimy przyznać, że póki co inwestorzy się przyglądają, zastanawiają, ewentualnie decydują się na dywersyfikację środków np. część inwestują w złoto, a część w nieruchomości. Nie mają jeszcze przekonania, że złoto jest kruszcem, który da im długofalowy zysk – mówi Filip Kiżuk, doradca gospodarczy. – Widzimy, że złoto bije rekordy wartości. To w dużej mierze kwestia sytuacji geopolitycznej, dodrukiem pieniądza oraz kryzysem gospodarczym związanym z pandemią koronawirusa. Uczciwie należy przyznać, że złoto wydaje się być dzisiaj „bezpieczną przystanią” dla inwestorów, gwarancją, że inflacja nie zje ich oszczędności. Trochę jest jednak tak, że polski inwestor nadal złoto bierze pod uwagę inwestycje w złoto nie jako pierwszą myśl – dodaje Filip Kiżuk.

„Królewski metal” sprzedaje się w Polsce w dużych ilościach, ale… biorąc pod uwagę jego wartość można było się spodziewać większych wzrostów

Jak należy inwestować w złoto? Specjaliści z Centrum Gospodarczego Kiżuk & Michalska zwracają uwagę, że po pierwsze należy to robić bezpiecznie. W Internecie nie brakuje ofert inwestycyjnych, które nie są bezpośrednio inwestycjami w złoto, a w fundusze, obligacje lub papiery wartościowe. Obecny trend rosnący widoczny jest od kilku tygodni: – Zachęcamy klientów do dywersyfikowania portfela inwestycyjnego. Złoto jest ciekawym urozmaiceniem gwarantującym pewną ochronę kapitału, a niekoniecznie wielkie zyski. Zachęcamy do zakupu kruszca, a nie funduszy, które zajmują się obrotem kruszcem – mówi Katarzyna Michalska, Doradca Gospodarczy.

Popyt na „królewski metal” może rosnąć wraz z zainteresowaniem klientów inwestycjami w złoto. Warto jednak wspomnieć, że dostępność żywego złota wcale nie jest łatwa, szczególnie w czasie pandemii koronawirusa. Jak więc mówią specjaliści należy rozsądnie dobierać sobie współpracowników i bardzo świadomie czytać umowy inwestycyjne. Może okazać się bowiem tak, że inwestując „w złoto” faktycznie będziemy inwestować w fundusze obracające surowcami i kruszcami. – W ostatnim kwartale w Polsce sprzedano więcej ton złota inwestycyjnego niż w całym roku 2019. Mam jednak wrażenie, że to wciąż mniejsze zainteresowanie niż można byłoby się spodziewać analizując sytuację na rynkach światowych – dodaje Filip Kiżuk.

Mali inwestorzy nie czują „gorączki złota”. Inwestycja w złoto kojarzy im się z… Amber Gold.

Doświadczenia Polaków ze złotem nie są najlepsze. Wielcy inwestorzy nie ulegają modom i trendom i raczej inwestują według określonych planów. Faktem jest, że zostały one mocno zweryfikowane przez pandemię koronawirusa i np. wielu zrezygnowało z lokat bankowych, ale tutaj inwestycje w złoto wciąż należy traktować jako ewentualny element strategii. Modom ulegają zazwyczaj mali inwestorzy, którzy nadwyżkę finansową chcą ulokować w bezpiecznej przestrzeni. Tak, by nie tracić, ale i mieć czyste sumienie, że pieniądze nie tracą wartości. Okazuje się, że Polacy pamiętają aferę Amber Gold i niektórzy reagują alergicznie ma myśl o „inwestycjach w złoto”

– W przypadku afery Amber Gold mieliśmy inwestycje w lokaty opierające się na złocie. Fizycznie nie było takiej ilości sztabek, by wyrównać ilość wpłaconych przez Polaków pieniędzy. Jest tak, że Polacy pamiętają i nie zawsze ufają inwestycjom w złoto. Musimy tutaj mówić wprost: nie proponujemy funduszy czy lokat, a proponujemy zakup kruszca – mówi Filip Kiżuk. – Nikt nie powinien nam oferować pośrednictwa w zakupie złota, ale jeżeli będzie ono deponowane gdzieś w skarbcach w Austrii czy w Szwajcarii. Ważne żebyśmy sprawdzili podmiot przez który będziemy zakupywali sztabki złota. Nasz rynek jest młody, a wzrost zainteresowania złotem może prowokować nieuczciwych pośredników – dodaje Katarzyna Michalska.

Standard Chartered, wiodący bank międzynarodowy, otworzył nową przestrzeń do pracy dla swoich pracowników na najwyższych piętrach jednego z najnowocześniejszych kompleksów biurowych w Polsce, The Warsaw Hub przy Rondzie Daszyńskiego. W sumie prawie 7,000 m2 nowoczesnej, funkcjonalnej i bezpiecznej powierzchni do pracy dla zespołu liczącego nawet 1000 osób.

10 sierpnia ruszyły dwa pierwsze z czterech pięter, których oddanie zaplanowano na ten rok. Kolejne dwa zostaną uruchomione przed końcem września, a uroczyste otwarcie zaplanowano na początek października. Oddanie piątego piętra zaplanowano w przyszłym roku. Od zarejestrowania polskiej spółki Standard Chartered w czerwcu 2018 roku, siedziba firmy znajdowała się w odrestaurowanych wnętrzach budynku biurowego z 1998 roku, przy ul. Towarowej 25a.

ʺDotychczasowe biuro dobrze spełniło swoją rolę jako tymczasowa lokalizacja, czas jednak na przeprowadzkę do docelowej siedziby. Nowe biuro nie tylko oferuje wyższe standardy funkcjonalne, ale jest również lepiej dopasowane do profilu naszej działalności w Polsce.
W ciągu dwóch lat stworzyliśmy w Warszawie zespół ponad 600 doświadczonych ekspertów, świadczących wysoce specjalistyczne usługi na rzecz innych spółek z Grupy Standard Chartered. Wiele zadań, które realizują nasi pracownicy, ma związek z zaawansowanymi technologiami i procesami, co koresponduje z charakterem kompleksu The Warsaw Hubʺ, mówi Rowena Everson, dyrektor zarządzająca Standard Chartered GBS Poland.

ʺThe Warsaw HUB to najnowocześniejszy i zarazem najbardziej funkcjonalny budynek, jaki dotychczas zrealizowaliśmy, który wykracza daleko poza ramy zwykłego kompleksu biurowców. Projektując go, zależało nam, aby był to obiekt samowystarczalny, gdzie pod jednym dachem znajdą się wszystkie funkcje i usługi potrzebne do funkcjonowania nowoczesnego biznesu. Bardzo się cieszymy, że te atuty dostrzegł wiodący międzynarodowy bank, jakim jest Standard Chartered i wybrał na swoją polską siedzibę The Warsaw HUBʺ, mówi Jarosław Zagórski, dyrektor handlowy i rozwoju Ghelamco Poland.

Nowoczesna, inkluzywna i bezpieczna przestrzeń

Nowa przestrzeń biurowa Standard Chartered została zaprojektowana zgodnie z globalnymi standardami banku przez biuro architektoniczne M Moser Associates, z uwzględnieniem elementów podkreślających jej lokalizację w Polsce. Obraz autorstwa polskiej malarki, Marty Zawadzkiej, zdobi recepcję, a kolory wykorzystane w innych częściach biura nawiązują do wyjątkowych miejsc na mapie Polski, takich jak Słowiński Park Narodowy, Puszcza Białowieska, Zielony Staw czy Jaskinia Raj. Najbardziej imponującym lokalnym elementem nowego biura banku jest jednak spektakularny widok na panoramę Warszawy.

ʺNaszym celem było przede wszystkim stworzenie w tym nowoczesnym budynku w centrum miasta przestrzeni wspierającej zarówno bardziej tradycyjne, jak i bardziej przyszłościowe formy pracy oraz dostosowanej do potrzeb osób o różnym stopniu sprawności i różnych preferencjach dotyczących sposobu pracy. Siedziba takiej spółki, jak nasza, powinna uwzględniać zarówno miejsca sprzyjające pracy indywidualnej, jak i zespołowej, oraz tworzeniu nowych pomysłów. Analizując efekty, uważam, że cel ten udało się osiągnąć, niemniej jednak kluczowe będą opinie naszych pracowników, którzy stopniowo i dobrowolnie wracają do pracy w biurze po kilkumiesięcznej pracy zdalnej. W trakcie pandemii podjęliśmy szereg działań wspierających naszych pracowników, m.in. dostarczając im dodatkowy sprzęt do domu czy umożliwiając tym z nich, którzy tego potrzebowali, korzystanie z biura w odpowiednio dostosowanej do wymogów sanitarnych przestrzeni. Nasze nowe biuro oferuje rozwiązania dodatkowo zwiększające bezpieczeństwo w trakcie pandemii, zaprojektowane i wdrożone przez Ghelamcoʺ, dodaje Rowena Everson.

Świetna lokalizacja w centrum rozwijającej się dzielnicy biznesowej, doskonałe skomunikowanie z innymi częściami miasta, w tym bezpośredni łącznik między budynkiem
a stacją metra Rondo Daszyńskiego, oraz dostęp do punktów handlowych i usługowych to atuty dodatkowo podnoszące atrakcyjność nowego biura, a przez to – atrakcyjność Standard Chartered jako pracodawcy w oczach obecnych i przyszłych pracowników.

ʺZ naszych badań wynika, że lokalizacja i standard powierzchni biurowej nadal odgrywają znaczącą rolę w oczekiwaniach polskich pracowników. Nowa siedziba firmy Standard Chartered spełnia w tej kwestii najwyższe standardy. Kilkupoziomowe funkcjonalne biuro
w budynku The Warsaw Hub zlokalizowane jest w nowym centrum biznesowym stolicy,
z bezpośrednim dostępem do stacji metra oraz szerokiej oferty usług. Dbałość naszego klienta o komfort i zadowolenie pracowników, zawsze była i niezmiennie jest priorytetem. Cieszymy się, że bank zaufał nam, powierzając nam prowadzeniu całego procesu, oraz docenia nasze zaangażowanie w opiece poprocesowejʺ, mówi Karolina Dobrowolska, starszy konsultant, CBRE, firmy reprezentującej Standard Chartered
w transakcji najmu powierzchni biurowej.

W swoim warszawskim globalnym centrum usług biznesowych bank zatrudnia specjalistów  w obszarze przeciwdziałania przestępczości finansowej, cyberbezpieczeństwa, zarządzania ryzykiem płynności, zarządzania międzynarodowymi projektami HR czy negocjowania umów na instrumenty pochodne z klientami korporacyjnymi i instytucjonalnymi i innych. Istniejące zespoły są na bieżąco rozwijane, powstają też nowe obszary kompetencji. W ciągu ostatnich kilku miesięcy Standard Chartered stworzył w Polsce m.in. zespoły odpowiedzialne za:

• ochronę danych (Data Privacy),
• zaawansowaną analizę danych (Data Analytics),
• analizę transakcji i przepływu informacji pod kątem wykrywania nadużyć (Trade & Communication Surveillance),
• edukacje w zakresie cyberbezpieczenstwa (Cyber Awareness),
• współpracę między ofensywnymi i defensywnymi obszarami cyberbezpieczeństwa (Purple Team).

W polskiej spółce Standard Chartered jest obecnie 80 aktywnych projektów rekrutacyjnych,
a proces wyboru kandydatów i wdrażania nowych pracowników jest prowadzony w sposób zdalny w trosce o bezpieczeństwo wszystkich zaangażowanych stron.

1 z 8

Polska Izba Przemysłu Targowego zwraca się do Jadwigi Emilewicz – wicepremier i minister rozwoju, aby planowaną pomocą sektorową objęła również 2 kategorie przedsiębiorstw pracujących dla targów branżowych. Chodzi o podmioty projektujące i wykonujące stoiska targowe, a także o transportowe i zajmujące się spedycją targową. Z relacji uczestników spotkania przedstawicieli ministerstwa z kilkoma liczącymi na rządowe wsparcie sektorowe branżami wynika, że spośród współpracujących z imprezami targowymi firm, pomoc dostać ma tylko jedna kategoria przedsiębiorstw – organizatorzy targów, wystaw i kongresów (PKD: 82.30.Z), pomimo wniosku, aby rząd wsparł w sumie 3 kategorie firm pracujących dla imprez targowych.

• Pracujące dla branżowych targów firmy obawiają się, że rząd może je ostatecznie pominąć przy udzielaniu wsparcia sektorowego na kolejne miesiące. Chodzi przede wszystkim o zwolnienie je z obowiązkowych składek ZUS.
• Pomimo, iż decydować ma o tym przynależność do danej branży – w tym przypadku mocno poszkodowanej przez kryzys – targowej, a także spadek obrotów co najmniej 80 procent, to według nieoficjalnych informacji, o pominięciu takich firm miałby zdecydować numer wiodący PKD czyli oznaczenie działalności w ewidencji gospodarczej.
• Przedsiębiorstwa projektujące i budujące targowe powierzchnie wystawiennicze, a także zajmujące się promocją wyłącznie targów należą do tej samej kategorii – firm reklamowych. Tych jednak rząd miał nie uwzględnić w programie wsparcia sektorowego. Identycznie miał potraktować podmioty zajmujące się transportem i spedycją targową.

PKD firm, które zajmują się wykonywaniem zabudowy stoisk targowych to 73.11.Z, a świadczących usługi transportu i spedycji targowej – 52.29.C. 21 lipca, na spotkaniu przedstawicieli liczących na pomoc rządu branż (poza targową także m.in. turystyczna czy tzw. przemysłu spotkań zw. turystyką biznesową – MICE) z ministerstwem rozwoju, jego przedstawiciele mieli zaproponować skreślenie PKD 73.11.Z i 52.29.C. W pierwszym przypadku, oprócz działalności dotyczącej zabudowy stoisk targowych, obejmuje on również agencje reklamowe, a te zdaniem przedstawicieli resortu nie ucierpiały w tak dużym stopniu na skutek epidemii. Taki sam los ma spotkać współpracujące z targami przedsiębiorstwa transportowe i spedycyjne.

– Pomimo decyzji Rządu o odmrożeniu targów w Polsce z dniem 6 czerwca br., targi w kraju praktycznie nadal nie odbywają się, podobnie jak targi na innych rynkach targowych Europy, w związku z czym firmy świadczące ww. usługi dla targów i żyjące jedynie z tych usług kompletnie nie mają zleceń i przychodów, a co za tym idzie – tysiące osób zatrudnionych w firmach budujących stoiska targowe oraz pracujących w transporcie i spedycji targowej od kilku miesięcy jest w tragicznej sytuacji materialnej – czytamy w skierowanym przez Polską Izbę Przemysłu Targowego (PIPT) do wicepremier Jadwigi Emilewicz piśmie. Jego autorzy zwracają się do szefowej resortu rozwoju o ponowne rozpatrzenie wniosku, aby proponowaną przez rząd dalszą pomocą sektorową objąć firmy oznaczone PKD 73.11.Z (projektowanie i wykonanie stoisk targowych) i 52.29.C (transport i spedycja targowa).

– Pozytywna decyzja pani premier (…) stanowiłaby nieocenioną pomoc dla tych przedsiębiorstw i ich pracowników, a także zapewne w dużej mierze uchroniłaby je od fali bankructw, co z kolei daje jakiekolwiek szanse na ich powrót do biznesu w przyszłości i odbudowę polskiego przemysłu targowego – konkluduje Polska Izba Przemysłu Targowego. Dodaje, że będzie niezwykle wdzięczna za objęcie pomocą tych 2 kategorii – pod warunkiem, że każda z nich podlegać będzie dodatkowo pod segment „targowy” czyli oznaczony sygnaturą PKD 82.30.Z. Oznacza to, że o udzieleniu wsparcia sektorowego przez rząd przesądzałaby przynależność do segmentu przedsiębiorstw działających na rzecz branżowych targów. Oprócz wiodącej kategorii PKD istotna stała by się pomocnicza – wskazująca na współpracę z organizatorami targów.

Prawdopodobne pominięcie firm transportowo spedycyjnych i projektujących powierzchnie wystawiennicze w oparciu o niejako „automatyczną” przynależność do stałych kategorii branżowych (PKD) byłoby zatem ogromnym kłopotem dla wielu przedsiębiorstw, co zwłaszcza w przypadku tych drugich porównać by można do swoistego tsunami.

– Taki właśnie numer PKD (73.11.Z) mają setki firm stanowiących poważną gałąź przemysłu targowego w Polsce i za granicą W klasyfikacji odpowiada on faktycznie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej. Świadczą one bowiem usługi pomocnicze dla targów, zaś sami organizatorzy targów (np. spółki targowe z targami w nazwie) posiadają inne oznaczenie PKD – zwraca uwagę Krzysztof Szofer z firmy Abyss, która zajmuje się właśnie projektowaniem i wznoszeniem stoisk na targach. Wraz z kilkuset innymi przedsiębiorcami reprezentującymi ten segment martwi się o dalszy jego los i chce zainteresować nim rządzących i parlamentarzystów. Przypomina, że kooperujące z targami firmy to poważna cześć rynku targowego. Działa ona także dla zleceniodawców organizujących branżowe imprezy w Europie Zachodniej. Polskie przedsiębiorstwa np. budujące stoiska mają tam od dawna bardzo mocną pozycje i zaangażowane są w tworzenie przestrzeni targowych na największych targach na naszym kontynencie, a w wielu przypadkach także na świecie.

– Żadna z naszych firm nie miała wpływu na konstruowanie klasyfikacji PKD. Niemal każda z nich jest całkowicie uzależniona od możliwości organizacji targów. Nasz segment jako pierwszy ucierpiał w największym stopniu wskutek zamrożenia rynku targowego. Jest też na końcu całego łańcucha wykonawców, gdyż jako ostatni otrzyma wynagrodzenie za wykonanie swojej pracy – po zakończeniu z powodzeniem przeprowadzonych targów – opisuje sytuacje własnej i innych podobnych firm Krzysztof Szofer. Jego zdaniem, w sytuacji, gdy organizatorzy kolejno odwołują lub przekładają na inny termin zaplanowane na ten rok imprezy targowe, jest bardzo prawdopodobne, że wiele z nich w ogóle w tym roku nie dojdzie do skutku.

– Czym kierowały się nasze władze, skazując de facto na śmierć setki przedsiębiorstw będących do niedawana liderami na skalę europejską w swojej branży? – pyta Krzysztof Szofer. Wskazuje, że brak pomocy sektorowej dla tej grupy przedsiębiorstw oznacza, że już wkrótce nie będzie można przeprowadzić w ogóle większych imprez targowych w Polsce oraz Europie, ponieważ nie będzie komu zaprojektować i budować stoiska na targach. – Czy można wyobrazić sobie imprezy targowe bez powierzchni wystawienniczych? – zastanawia się Krzysztof Szofer i przyznaje, że nie było dotąd takiego przypadku, a nawet gdyby był, to byłoby to bardzo dziwne.

Zarówno dla niego, jak i jego kolegów oraz koleżanek zarządzających takimi firmami kompletnie niezrozumiała jest argumentacja przedstawicieli ministerstwa, którzy mieliby ograniczać listę przedsiębiorstw targowych tylko do organizatorów targów, skoro proponowane jest dość surowe kryterium – 80% spadku obrotów. – Nawet, jeśli któraś z agencji reklamowych kwalifikowałaby się do tej kategorii, oznaczałoby to, że również ucierpiała na skutek zamrożenia rynku targowego. Pozostałe agencje nie spełniające tego kryterium nie kwalifikują się na ten rodzaj pomocy – twierdzi Krzysztof Szofer. Według niego trzeba dziś, i to jak najszybciej, uzupełnić projekt przygotowywanej przez resort rozwoju ustawy o branżę targową, ale tę ujętą w PKD 73.11.Z – Jest to niezbędne dla wzmocnienia całego tzw. Przemysłu Targowego – w koniunkcji z PKD 83.20. Z. Pominięta kategoria obejmuje kilkaset ważnych dla gospodarki przedsiębiorstw, będących do tego często eksporterem usług za granicę i stanowiących tam wizytówkę polskiej gospodarki – postuluje w imieniu całego „około targowego” segmentu Krzysztof Szofer. Według niego, a także innych przedstawicieli branży targowej, o pomocy sektorowej mogłaby decydować przynależność do organizacji samorządu gospodarczego – w tym przypadku do PIPT. – Organizację tę tworzą przecież firmy w 100% związane z rynkiem targowym, bez względu na klasyfikację PKD – przypomina Krzysztof Szofer.

Firmy dostarczające tzw. „usługi targowe”, a więc np. wznoszące przestrzenie wystawiennicze, spedycyjne, informatyczne czy zajmujące się promocją targów, pozostają w „zamrożeniu” od początku marca 2020. Zatrudnienie w tym sektorze szacuje się na kilkadziesiąt tysięcy osób.

To najczęściej przedsiębiorstwa, które do niedawna były liderami w swoich sektorach na rynkach europejskich. Są, jak wskazuje Krzysztof Szofer, idealnymi z punktu widzenia finansów państwa płatnikami. Zarabiają, świadcząc usługi za granicą, a wydają je w kraju. – Trudno tym wysoce wyspecjalizowanym przedsiębiorstwom o zróżnicowanej strukturze zatrudnienia, od firm rodzinnych po kilkuset osobowe zespoły, dokonać błyskawicznego przebranżowienia, w dodatku bez żadnych gwarancji powodzenia w przyszłym funkcjonowaniu. Bez pomocy sektorowej możemy spodziewać się kolejnych upadków firm, a w konsekwencji pozycję tych firm zajmą podmioty zagraniczne otrzymujące znacznie większe środki pomocowe niż nasze krajowe – podsumowuje Krzysztof Szofer, mając na uwadze realizację zleceń nie tylko w innych krajach Europy, ale także w Polsce.

Rząd miał przekazać projekt ustawy o sektorowej pomocy sejmowi tuż po zorganizowanym 21 lipca spotkaniu. Na posiedzeniu w piątek 24 lipca parlament nie zajął się tą sprawą. Kolejne, ostatnie już przed wakacjami, ma być 14 sierpnia. Zarówno przedstawiciele branż związanych z branżowymi targami, jak i turystycznej, „spotkaniowej” (MICE) czy organizatorów występów estradowych, czekają na ostateczną odpowiedź ze strony rządu co do przyznania sektorowego wsparcia.

Provema to dynamicznie rozwijająca się polska spółka z sektora nowoczesnych technologii finansowych. Z przewodniczącym rady nadzorczej Bartoszem Tomczykiem rozmawiamy o rozwoju rynku pożyczek konsumenckich w Polsce i w Europie.

Jak wygląda rozwój Provemy w konkretnych liczbach?

Rok 2019 zamknęliśmy wzrostem ilości udzielonych pożyczek na poziomie 151% w stosunku do roku 2018. Obecnie, mimo kryzysu, nie obserwujemy spadku zainteresowania naszymi produktami wśród klientów. Nasza strategia od początku istnienia firmy polega na udzielaniu niewielkich pożyczek na krótkie okresy. Dzięki temu jesteśmy w stanie ograniczyć ryzyko.

Dynamiczny rozwój jest efektem udanej inwestycji w oprogramowanie służące do automatycznej analizy ryzyka kredytowego. Nasz algorytm, oparty na sztucznej inteligencji, podejmuje decyzję kredytową w kilka sekund. Według naszych obliczeń, średni czas jaki upływa od wejścia klienta na naszą stronę internetową do udzielenia pożyczki nie przekracza sześciu minut.

Jak branża finansowa i pożyczkowa radzą sobie z obecnym kryzysem? Jak znacznie wzrosło ryzyko kredytowe? Czy w waszym przypadku wzrosła szkodowość udzielonych pożyczek?

Nasz produkt ma taką specyfikę, że zapotrzebowanie na niego wzrasta w okresie kryzysów gospodarczych. Jednak wtedy jednocześnie wzrasta ryzyko kredytowe. Przy wzroście bezrobocia i obniżeniu poziomu dochodów, klienci mogą mieć kłopoty z regulowaniem swoich zobowiązań. Banki tradycyjnie zaostrzają wtedy swoje wymagania w stosunku do potencjalnych kredytobiorców. A to oznacza, że wielu z nich trafia do nas.

Nie zmienia to faktu, że również my musieliśmy dostosować swoje wymagania dla kredytobiorców po wybuchu kryzysu. Od początku wiedzieliśmy, że obecny kryzys będzie ostatecznym testem dla naszego oprogramowania oceniającego zdolność kredytową klientów. Radykalna zmiana sytuacji gospodarczej i warunków funkcjonowania przedsiębiorstw jest zawsze wydarzeniem ryzykownym. Jednak dziś z satysfakcją mogę powiedzieć, że nie odnotowaliśmy wzrostu szkodowości. W przeciwieństwie do tradycyjnych banków jesteśmy w stanie stabilnie funkcjonować w warunkach podwyższonego ryzyka. Można powiedzieć, że jesteśmy z ryzykiem zaprzyjaźnieni.

Czy polskie władze w wystarczający sposób wspierają krajowe przedsiębiorstwa rozwijające nowoczesne technologie finansowe?

Branża fintech otrzymuje dość ograniczoną pomoc państwa. Fintechy nie posiadają z reguły licencji bankowych, a więc nie gromadzą oszczędności obywateli. Niebezpieczeństwo strat wśród klientów banków było podstawową motywacją, jaka skłoniła rząd i Narodowy Bank Polski do stworzenia bardzo szerokiego pakietu wsparcia instytucji finansowych. Nas ten problem nie dotyczy.

Oprócz wsparcia płynności banki otrzymują również możliwość uczestniczenia w dystrybucji pomocy publicznej przeznaczonej dla konsumentów i przedsiębiorstw. Uważam, że chcąc wesprzeć sektor nowoczesnych technologii, władze powinny włączyć w ten proces również technologiczne przedsiębiorstwa finansowe, w tym firmy pożyczkowe. Tak dzieje się w Stanach zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii i innych państwach.

Czy polskie przedsiębiorstwa z branży fintech mają szansę na ekspansję międzynarodową? Jakie są szanse i problemy z tym związane?

Polskie startupy technologiczne rzadko inwestują za granicą. Tymczasem, z punktu widzenia firmy technologicznej, odpuszczanie rynku międzynarodowego jest bardzo złą strategią. Polski rynek jest zbyt duży, żeby umrzeć, ale zbyt mały, aby żyć. Rynki w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej są bardziej zasobne, ale jednocześnie bardziej konkurencyjne. Polskie startupy, aby inwestować za granicą muszą pokonać barierę mentalną. Jest jednak coraz więcej przedsiębiorców, którzy nie mają z tym problemu.

Istnieje natomiast jeszcze jedna bariera. Badania pokazują, że polskie startupy technologiczne mają do dyspozycji bardzo mało kapitału. Okazuje się, że z jednej strony jesteśmy cały czas krajem zbyt egzotycznym dla poważnych zachodnich inwestorów, z drugiej polscy inwestorzy nie potrafią inwestować w przedsięwzięcia o wyższym ryzyku, jakimi są fintechy. Takie strategie inwestycyjne wymagają doświadczenia i rozbudowanego zaplecza analitycznego.

Jedak Provema zdecydowała się na ekspansję zagraniczną.

Tak, działamy już na dwóch rynkach zagranicznych. W Hiszpanii i na Litwie. Charakterystyczne jest to, że w naszej branży ekspansja geograficzna nie wymaga budowania lokalnych struktur. Wszystkie procesy biznesowe jesteśmy w stanie kontrolować z naszej centrali w Katowicach. Dla przedsiębiorstw działających w internecie, brak granic jest zjawiskiem naturalnym, przelewy międzynarodowe są dziś tanie i szybkie, nie ma też ograniczeń w przepływie kapitału.

W ostatnich latach klienci prawie zupełnie przestali chodzić do banków i zaczęli korzystać z finansowych aplikacji mobilnych. Jakich rozwiązań technologicznych możemy się spodziewać w przyszłości?

Już od dawna stawiamy sobie to pytanie. Niewykluczone, że aplikacje bankowe działające w obecnej formie przestaną być klientom potrzebne. Pewne jest natomiast że ich rola będzie ewoluować. Usługi bankowe staną się dostępne na przykład przez komunikatory internetowe. Przyszłość leży też w nowoczesnych narzędziach służących do obsługi sektora e-commerce, na przykład takich jak nasz innowacyjny produkt Loan-By-link, który uruchomiliśmy na początku tego roku. Jest to narzędzie, które pozwoli na szybką zamianę dowolnej strony internetowej w sklep online. Rzecz jasna, będzie on połączony z naszym systemem pożyczkowym.

Jak Provema będzie wyglądać za 10 lat, jakie są wasze strategiczne cele biznesowe?

Konsekwentnie chcemy się stawać coraz bardziej istotną instytucją finansową. Naszym marzeniem jest stać się najnowocześniejszym i najbardziej innowacyjnym bankiem w Europie.

Pierwszym krokiem na tej drodze było uzyskanie przez nas w lutym tego roku statusu małej instytucji płatniczej. Ta licencja, udzielona nam przez Komisję Nadzoru Finansowego, między innymi oznacza, że mamy możliwość wydawania kart płatniczych. Nasz kolejny cel to status krajowej instytucji płatniczej a w dalszej perspektywie zamierzamy starać się o pełną licencję bankową.

Sektor bankowy w Polsce a także w całej Europie jest bardzo konkurencyjny. Wymagania kapitałowe oraz bariery wejścia są bardzo duże. Na czym może polegać wasza przewaga konkurencyjna na tym rynku?

Obecna sytuacja tradycyjnego sektora bankowego jest dość skomplikowana. Na jego niekorzyść wpływa polityka niskich lub zerowych stóp procentowych prowadzona przez światowe banki centralne. Z tego powodu banki mają kłopot z zaoferowaniem swoim klientom atrakcyjnych produktów inwestycyjnych, jednocześnie trudno im finansować startupy technologiczne, które stają się coraz bardziej istotną gałęzią gospodarki. Wymagania władz regulacyjnych oraz oczekiwania depozytariuszy nie pozwalają im angażować się w przedsięwzięcia o bardzo wysokim ryzyku.

Tam, gdzie działanie tradycyjnych banków jest utrudnione, coraz częściej pojawiają się dynamiczne przedsiębiorstwa sektora technologii finansowych. Jesteśmy w tej chwili jednym z nich. Niestety, też mamy swoje problemy a największym z nich jest ograniczona dostępność kapitału, nawet przy wysokiej zyskowności.

Dlatego uważam, że przyszłość rynków finansowych należy do przedsiębiorstw, które będą łączyły w sobie zalety tradycyjnych banków i startupów z branży fintech. Aby osiągnąć sukces potrzebny będzie wachlarz produktów doskonale dostosowanych do potrzeb klienta oraz dostęp do kapitału.

W tym tygodniu tegoroczni maturzyści otrzymają wyniki swojego egzaminu dojrzałości. Aby ułatwić im decyzje o tym, gdzie aplikować na studia, stworzyliśmy Ranking Najlepszych miast do studiowania 2020. Porównaliśmy w nim koszty życia, poziom nauczania, a także ewentualne szanse na szybkie znalezienie pracy. Które miasta zasługują zatem na miano najlepszych do życia dla studentów?

Łącznie przeanalizowaliśmy ofertę 18 miast – pod uwagę wzięliśmy wszystkie miasta, będące stolicą województw, a także w przypadku woj. lubuskiego i kujawsko-pomorskiego – ośrodki pełniące podobne role. W raporcie  uwzględniliśmy takie kategorie jak: edukacja, koszty życia, perspektywy ekonomiczne. W raporcie znajdują się m.in. dane dotyczące bezrobocia, poziomu wynagrodzeń, średniej ceny wynajęcia mieszkania, pokoju lub miejsca w  akademiku, a także informacje o cenach miesięcznych biletów komunikacji miejskiej.

Najlepsze miasta do studiowania 2020 – ranking

Zwycięzcą ostatecznej klasyfikacji okazała się Warszawa, łącznie zdobywając 148 punktów. Jednak po piętach depcze jej Kraków, który stracił do zwycięzcy tylko jeden punkt! Pierwsza dwójka rankingu iKalkulator.pl zdeklasowała inne miasta, uzyskując nad nimi przewagę ponad czterdziestopunktową. Na trzecim miejscu znalazł się Poznań, na czwartym – Wrocław, a na piątym Gdańsk. To jedyne miasta, które zdobyły powyżej 100 punktów.

Z kolei najmniej punktów w Rankingu Najlepsze miasta do studiowania 2020 iKalkulator.pl zdobył Białystok (61 punktów). Tuż za nim uplasowały się Kielce (68 punktów), a następnie Rzeszów i Lublin (po 73 punkty).

Średnia dla rankingu wyniosła 90 punktów. Widać zatem duże odchylenia od średniej – zarówno w przypadku najwyższych, jak i najniższych miejsc zestawienia.

Edukacja

O pozycji w rankingu w dużej mierze decydował poziom edukacji – który jest kluczowym czynnikiem przy wyborze danej uczelni.  W rankingu iKalkulator.pl skuliliśmy się na uczelniach publicznych. W tej kategorii przyznaliśmy punkty tym ośrodkom edukacyjnym, które znalazły się w ogólnopolskim Rankingu Szkół Wyższych Perspektywy 2020. Liczba punktów była zależna od pozycji konkretnej uczelni w zestawieniu. Dodatkowo, przyznaliśmy dodatkowe punkty uczelniom, które znalazły się w rankingu najlepszych szkół wyższych na świecie – The World University Rankings 2020. W liczącym 1 400 uczelni zestawieniu znalazło się też 15 placówek z Polski. Najwięcej uczelni, które znalazły się w tym prestiżowym rankingu, znajduje się w Krakowie (3). Po dwie placówki wyróżnione w zestawieniu ma Warszawa (w tym sklasyfikowany najwyżej z polskich uczelni Uniwersytet Warszawski), Łódź, Poznań, Wrocław i Gdańsk, a po jednej – Toruń i Gliwice.

W kategorii edukacja pierwsze miejsce zajęła Warszawa, która znacząco uciekła swoim rywalom – prześcigając drugi Kraków o 8 punktów. Na trzecim miejscu znalazł się Poznań, który do Warszawy stracił aż 40 punktów. Na końcu zestawienia znalazły się: Gorzów Wielkopolski, Zielona Góra i Olsztyn.

Koszty życia

Nie każdy może sobie pozwolić na beztroskie studiowanie, bez konieczności pilnowania każdej złotówki. Dlatego sprawdziliśmy, ile w danych miastach student musi zapłacić za lokum. Na warsztat wzięliśmy ceny akademików, ale także średni koszt wynajmu pokoju i mieszkania dwupokojowego. Dodatkowo, iKalkulator.pl sprawdził ceny biletów miesięcznych komunikacji miejskiej. Gdzie zatem studiowanie jest najtańsze? Najlepszym do życia dla studentów miastem, pod względem kosztów, jest Gorzów Wielkopolski, który zdobył 68 punktów. 9 punktów mniej zebrała Zielona Góra, a 10 mniej – Olsztyn. Z kolei najdroższym miastem zestawienia zdecydowanie jest Warszawa, która zdobyła jedynie 16 punktów. Za nią uplasował się Wrocław, Poznań i Gdańsk.

Perspektywy rozwoju

Poza wyborem kierunku studiów i uczelni, ważne jest również to, jakie perspektywy rozwojowe zapewni nam miasto akademickie. Część studentów decyduje się na płatne praktyki lub pracę zarobkową, choćby dorywczą, już w czasie nauki. Dlatego iKalkulator.pl zweryfikował miasta pod względem poziomu bezrobocia, wysokości średniego wynagrodzenia, a także tego, gdzie jest najwięcej absolwentów multimilionerów – z dorobkiem min. 100 mln euro. W którym mieście student ma najlepszą przyszłość?

Kolejny raz na najwyższym stopniu podium znalazła się Warszawa. Z niewielką stratą do niej na drugim miejscu uplasował się Kraków, a na trzecim – Wrocław i Katowice. W ścisłej czołówce znalazły się też Poznań i Gdańsk, które uzyskały powyżej 30 punktów.

Na drugim końcu zestawienia uplasował się Białystok, Kielce i Gorzów Wielkopolski, które w tej kategorii zebrały najmniejszą liczbę punktów.

Metodologia

Ranking iKalkulator.pl został opracowany na podstawie dostępnych danych: GUS, Ministerstwa Edukacji Narodowej, uczelni wyższych w danym mieście, urzędów pracy, a także zestawień przygotowanych przez Perspektywy.pl, Quacquarelli Symonds czy Pracownię Ekonomiczną 2033.

Kategorie zostały podzielone na podkategorie. Zazwyczaj w każdej maksymalnie można było uzyskać 18 pkt., a minimalnie – 1 pkt lub 0 – w przypadku, gdy miasto nie spełniało żadnego z warunków.  Inaczej oceniana była kategoria Edukacja – gdzie ze względu na liczbę zmiennych, punktowane było miejsce w danym rankingu. Uznaliśmy tą kategorię za kluczową, dlatego tutaj do rankingu głównego wliczana była uzyskana suma punktów z każdej podkategorii.

W przypadku znalezienia się uczelni publicznych z danego miasta w Rankingu Szkół Wyższych Perspektywy 2020, liczba punktów była zależna od pozycji konkretnej uczelni w zestawieniu. I tak, pierwsze trzy miejsca były punktowane odpowiednio po: 18,17, 16 pkt., miejsca 4-10 po 10 pkt, 11-20 po 5 pkt, a 21-100 po 3 pkt.

W przypadku znalezienia się uczelni z danego miasta w Ranking najlepszych szkół wyższych The World University Rankings 2021 – otrzymywało ono 10 punktów.

Dodatkowo, w kategorii Perspektywy ekonomiczne, przyznano ekstra punkty miastom, które znalazły się w zestawieniu ośrodków z największą liczbą absolwentów z majątkiem min. 100 mln euro. Przyznano od 10 do 5 pkt – w zależności od miejsca w rankingu. Suma wszystkich punktów z każdej podkategorii dała nam ostateczne wyniki. Tak powstał ranking Najlepsze miasta do studiowania 2020.

Rynek magazynowy w Polsce nadal rozwija się dynamicznie. Zarówno popyt, jak i podaż w pierwszej połowie 2020 roku utrzymywały się na wysokim poziomie – podkreślają eksperci z międzynarodowej firmy doradczej Cushman & Wakefield, która podsumowała pierwsze półrocze 2020 roku na rynku magazynowym w Polsce.

Pomimo dobrych wyników ostrożnie podchodzimy do stwierdzenia, że ten rok będzie rekordowy dla rynku magazynowego. Sektory takie jak motoryzacja czy produkcja, które odgrywają ważną rolę dla polskiej gospodarki, mocno ucierpiały z powodu pandemii. Ostatnie miesiące pokazały jednak pozytywne tendencje do stopniowego powrotu firm do normalnej działalności gospodarczej wraz z dalszym łagodzeniem obostrzeń. Niektóre firmy negocjują lub finalizują już nowe projekty i spodziewamy się, że cały sektor będzie lepiej przygotowany na potencjalne ryzyko wystąpienia drugiej fali epidemii – mówi Joanna Sinkiewicz, Partner, Dyrektor Działu Powierzchni Przemysłowych i Logistycznych, Cushman & Wakefield.

Popyt

W drugim kwartale 2020 roku wynajęto 1,3 mln mkw. powierzchni magazynowej, a od początku 2020 roku blisko 2,3 mln mkw. Bardzo dobry wynik odnotowano po stronie popytu netto obejmującego nowe umowy i ekspansje. W pierwszym półroczu wyniósł on prawie 1,7 mln mkw., co stanowiło 74% całkowitego popytu, natomiast na przedłużenia umów przypadło pozostałe 26% (tj. 582 tys. mkw.) wolumenu transakcji najmu. W ujęciu regionalnym największa aktywność najemców obserwowana była na trzech największych rynkach: Warszawa –okolice, Górny Śląsk i Polska Centralna. Na tych rynkach zawarto transakcje najmu na łączną powierzchnię 1,2 mln mkw., co stanowiło ponad 50% całkowitego popytu odnotowanego w okresie styczeń-czerwiec 2020 roku.

Statystyki te wskazywałyby na rekordowy poziom aktywności najemców w warunkach rynkowych innych niż pandemiczne, jednak należy zwrócić szczególną uwagę na fakt, że część popytu została wygenerowana przez transakcje najmu lub przedłużenia, które obejmowały preferencyjne warunki oferowane najemcom w związku z COVID 19. Moglibyśmy oczekiwać, że niektóre transakcje zostaną sfinalizowane w późniejszych latach, jednakże ze względu na wyjątkową sytuację, zaistniały przesłanki do wcześniejszej renegocjacji warunków najmu. Firmy, które najbardziej odczuły negatywne konsekwencje pandemii, zwróciły się do wynajmujących o wsparcie polegające najczęściej na odroczeniu lub tymczasowym obniżeniu kosztów w zamian za przedłużenie umowy najmu – dodaje Joanna Sinkiewicz.

W strukturze branżowej popytu dominowały firmy logistyczne (28% całkowitego wolumenu transakcji w pierwszej połowie 2020 roku), sieci sklepów (16%), e-commerce (14%) oraz lekkiej produkcji (12%). Aktywne były również firmy z branż takich jak budowlana (6%), kurierska (4%) i spożywcza (4%).

Należy podkreślić że całkowity wpływ sektora e-commerce na polski rynek magazynowy jest większy niż pokazują to „czyste” dane statystyczne – te obejmują wyłącznie firmy wyspecjalizowane w sprzedaży online jak sklepy i platformy internetowe. Natomiast wiele innych firm reprezentujących różne branże rozwija dynamicznie strategię omnichannel w związku z czym generuje dodatkowy popyt na usługi logistyczne, kurierskie i finalnie na powierzchnię magazynową. Warto także wspomnieć o relatywnie nowym źródle popytu w Polsce, jakim stają się firmy z branży IT poszukujące nowoczesnej powierzchni magazynowej z przeznaczeniem pod obiekty typu „data center”. W pierwszym półroczu zawarto dwie transakcje tego typu na rynku warszawskim o łącznej powierzchni 28,5 tys. mkw. a kolejne projekty są w fazie rozwoju – mówi Adrian Semaan, Senior Research Consultant, Cushman & Wakefield.

Podaż

Od początku roku deweloperzy oddali do użytku ponad 1 mln mkw. powierzchni magazynowej, z czego 600 tys. mkw. w drugim kwartale. Około 70% nowej podaży zostało dostarczone na trzy rynki regionalne: Warszawa – okolice, Wrocław i Górny Śląsk.

Łączne zasoby magazynowe w Polsce wkrótce przekroczą 20 mln mkw. W czerwcu w budowie znajdowało się 1,9 mln mkw. powierzchni przemysłowej, co świadczy o wysokiej aktywności deweloperskiej, choć jest to wynik nieco słabszy w porównaniu z analogicznym okresem ubiegłego roku (2,2 mln mkw.). Deweloperzy są najbardziej aktywni na rynkach regionalnych: Górny Śląsk (435 000 mkw.), Warszawa – okolice (324 000 mkw.), Polska Zachodnia (256 000 mkw. z czego 80% w ramach projektu typu BTS (Build To Suit) zlokalizowanego w Świebodzinie w pobliżu granicy polsko-niemieckiej) oraz Trójmiasto (237 000 mkw.) i Wrocław (158 000 mkw.).

W związku z wyższym ryzykiem rynkowym spowodowanym pandemią COVID-19 deweloperzy będą bardziej wstrzemięźliwi w uruchomianiu kolejnych projektów o charakterze spekulacyjnym. Będzie to szczególnie widoczne w wybranych lokalizacjach charakteryzujących się obecnie relatywnie wysokim odsetkiem dostępnej powierzchni magazynowej w istniejących i realizowanych projektach m.in. na rynkach takich jak Wrocław czy Górny Śląsk.

Czynsze

Czynsze bazowe utrzymują się na stabilnym poziomie w 2020 roku i wynoszą od 2,50-3,80 EUR/mkw./miesiąc w przypadku większych modułów magazynowych typu BIG-BOX do około 4,00-5,25 EUR/mkw./miesiąc w przypadku miejskich projektów tzw. Small Business Units (SBU) zlokalizowanych w największych aglomeracjach.

Konkurencja na rynku deweloperskim jest nadal wysoka, co powoduje, że skala zachęt finansowych oferowanych najemcom pozostanie atrakcyjna, szczególnie w przypadku dużych powierzchni zabezpieczonych długoterminowymi umowami najmu – mówi Adrian Semaan.

Stawki czynszów efektywnych wahają się obecnie w przedziale 2,00-3,20 EUR/mkw./miesiąc dla jednostek typu BIG-BOX oraz 3,00-4,50 EUR/mkw./miesiąc za moduły typu SBU.

Powierzchnie niewynajęte

Na koniec czerwca 2020 roku prawie 1,4 mln mkw. powierzchni stanowiły pustostany, co odpowiada 7% całkowitych zasobów magazynów w Polsce. Stopa pustostanów spadła o 0,4 p.p. w porównaniu do poprzedniego kwartału, ale nadal jest wyraźnie wyższa niż rok temu. Największy spadek dostępności powierzchni magazynowej odnotowano w Polsce Centralnej (z 10,1% do 6,8%) i Krakowie (z 7,5% do 5,2%), natomiast niewielki wzrost odnotowano na rynku Warszawa- okolice (z 5,3% do 6,8%). W przypadku pozostałych rynków regionalnych wskaźnik pustostanów utrzymywał się w ciągu ostatnich trzech miesięcy na stabilnym poziomie.

Prognozy

Sektor e-commerce pozostaje głównym motorem dynamicznego rozwoju rynku magazynowego w Polsce. W okresie pandemii obserwowaliśmy jego przyspieszony wzrost, o czym świadczy dwucyfrowy udział sprzedaży internetowej w całkowitych obrotach detalicznych. Obecnie jednak wskaźnik ten stopniowo powraca do poziomów sprzed pandemii, choć jego organiczny, długofalowy wzrost będzie korzystny dla sektora logistycznego, a docelowo dla całego sektora magazynowego w Polsce, który z powodzeniem funkcjonuje zarówno w dystrybucji krajowej, jak i transgranicznej – mówi Joanna Sinkiewicz, Partner, Dyrektor Działu Powierzchni Przemysłowych i Logistycznych, Cushman & Wakefield.

Pandemia COVID-19 oraz kilkumiesięczny lockdown okazały się poważnym problemem dla przedsiębiorców. Brak możliwości prowadzenia biznesu lub znaczne ograniczenia w tym zakresie sprawiły, że dla zachowania miejsc pracy oraz utrzymania działalności konieczna stała się pomoc państwa. Oprócz pomocy czysto finansowej przewidziano także rozwiązania prawne, które modyfikują niektóre obowiązki podatkowe. Jednym z nich jest możliwość rezygnacji przez małych podatników w trakcie roku z płacenia uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy oraz przejście na rozliczenia oparte na faktycznym dochodzie.

Zaliczki na podatek dochodowy

Podatki dochodowe są podatkami rocznymi. To oznacza, że ostateczne ustalenie ich wysokości następuje już po zakończeniu roku. Przez cały rok konieczne jest natomiast płacenie zaliczek, które następnie uwzględnia się w ostatecznym rozliczeniu za dany rok. Ich wysokość można określać na dwa sposoby – jako zaliczki obliczane za każdy miesiąc w wysokości odpowiadającej przychodom i kosztom podatnika w danym okresie lub jako tzw. zaliczki uproszczone – wpłacane w równej wysokości w ciągu całego roku podatkowego.

Zaliczki uproszczone

Wysokość zaliczek uproszczonych płatnych co miesiąc ustala się na podstawie zeznania podatkowego złożonego w poprzednim roku podatkowym. To oznacza, że zaliczki płacone w roku 2020 określane są na podstawie zeznania za rok 2018 – to bowiem zostało złożone w roku poprzednim (2019). Dokładne zasady jego obliczenia nieco różnią się w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych.

W przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych wysokość zaliczki oblicza się na podstawie dochodu wykazanego w danej deklaracji podatkowej oraz skali podatkowej lub stawki liniowej 19% – w zależności od zasad dokonywania rozliczeń w danym roku. Tak obliczony podatek dzieli się następnie na 12 równych części i określa wysokość zaliczki płaconej w każdym miesiącu roku podatkowego. Dodatkowo kwota ta jest pomniejszana o składkę na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconą przez przedsiębiorcę w danym miesiącu (która jednak nie może przekroczyć 7,75% podstawy wymiaru).

W przypadku podatku dochodowego od osób prawnych wysokość zaliczki określa się jako 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym w roku poprzednim.

Tym samym, jeżeli przedsiębiorca za rok 2018 zapłacił podatek w wysokości 12 000 zł, w roku 2020 jest zobowiązany do płacenia miesięcznych zaliczek uproszczonych w wysokości 1 000 zł.

Warunki stosowania

Aby stosować zaliczki uproszczone, konieczna jest możliwość określenia wysokości zaliczki według opisanych wyżej zasad. Ponadto zaliczka ta musi być wyższa niż 0 zł. Rozwiązanie nie jest więc możliwe do zastosowania przez podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym nie złożyli zeznania podatkowego.

Podobnie w przypadku podatników, którzy w ostatnich latach nie płacili podatku dochodowego. W przypadku, gdy podatnik podatku CIT nie wykazał podatku do zapłaty w zeznaniu złożonym w roku poprzednim oraz podatnik podatku PIT w tym roku nie osiągnął dochodów powyżej 3 091 zł (kwota wolna od podatku), nie jest możliwe określenie zaliczki na tej podstawie. Wówczas wartość tę można określić na podstawie zeznania z roku wcześniejszego (2017). Jeśli jednak także w tym roku ustalenie zaliczki nie jest możliwe, przedsiębiorca musi płacić zaliczki obliczane według zasad ogólnych.

Rezygnacja z zaliczek uproszczonych

Możliwość regulowania zaliczek uproszczonych jest przywilejem podatnika – może on z niego skorzystać, ale na swój wyraźny wybór. Zasadą pozostają bowiem zaliczki określane na podstawie osiąganych na bieżąco dochodów. Nie oznacza to jednak, że możliwe są zmiany tej formy w ciągu roku – w przypadku wyboru zaliczek uproszczonych zasadniczo konieczne jest płacenie zaliczek w równej wysokości przez cały rok podatkowy. Jedynie wyjątkowo można zwrócić się do organu podatkowego o zmniejszenie tej kwoty w trakcie roku w sytuacji, gdyby ich wysokość była niewspółmiernie wysoka do przewidywanego podatku należnego (zgodnie z art. 22 §2a Ordynacji podatkowej).

Szczególne rozwiązanie na czas pandemii

Taka wyjątkowa sytuacja nastąpiła w 2020 r. w stosunku do bardzo dużej liczby przedsiębiorców, którzy w związku z pandemią COVID-19 i „zamrożeniem” gospodarki znaleźli się w poważnych trudnościach finansowych. Zgodnie ze specjalnymi regulacjami przyjętymi w ramach tzw. tarczy antykryzysowej mali podatnicy stosujący dotychczas tę formę regulowania zaliczek mogą za miesiące od marca do grudnia 2020 r. opłacać zaliczki obliczane według zasad ogólnych. Przy ich obliczaniu uwzględnia się wysokość zaliczek zapłaconych dotychczas w formie uproszczonej. Warunkiem zastosowania tej regulacji, poza statusem małego podatnika, jest poniesienie negatywnych konsekwencji finansowych pandemii, co jednak nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zatem można tak traktować w istocie wszystkie trudności w prowadzeniu biznesu.

Zastosowanie tego rozwiązania nie wymaga spełnienia żadnych warunków formalnych – wystarczające jest wskazanie tego faktu w deklaracji podatkowej za rok 2020.

Korzyści związane z rezygnacją

Zaliczki uproszczone korzystne są zwłaszcza dla tych przedsiębiorców, którzy w związku z dynamicznym wzrostem co roku osiągają wyższe dochody i w konsekwencji są zobowiązani do zapłaty wyższego podatku. Wówczas przez cały rok nie muszą opłacać wysokich zaliczek. Dzięki temu więcej środków pozostaje na prowadzenie biznesu i dalsze inwestycje, a dopiero wraz z rozliczeniem podatku za dany rok dochodzi do uregulowania pełnej kwoty podatku.

Rozwiązanie to jest jednak także problematyczne, gdy dochody okazują się niższe niż przewidywano. Wówczas bowiem, niezależnie od okoliczności, nawet w przypadku braku jakichkolwiek przychodów konieczne jest regulowanie zaliczki w pełnej wysokości. Możliwość rezygnacji z tego obowiązku mogła okazać się więc bardzo pomocna dla wielu przedsiębiorców, którzy boleśnie odczuli skutki pandemii.

Rozwiązanie dla wąskiej grupy podatników

Trudno jednak nie zauważyć, że zakres stosowania tego rozwiązania został określony bardzo wąsko. Mali podatnicy (ci, którzy w poprzednim roku osiągnęli przychody ze sprzedaży poniżej 2 mln euro) to grupa przedsiębiorców, którzy mogli najboleśniej odczuć skutki pandemii. Olbrzymia część przedsiębiorców, także tych o niewielkiej skali działalności, z rozwiązania nie może skorzystać. Oni więc przez cały rok są zmuszeni do finasowania budżetu państwa często nieproporcjonalnie wysokimi w stosunku do zysków zaliczkami. Tym przedsiębiorcom pozostaje jedynie wnioskowanie o zmniejszenie zaliczek, do czego jednak konieczny jest wniosek i pozytywna decyzja organu, na którą obecnie trzeba czekać dłużej niż zwykle.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

Zamrożenie polskiej gospodarki na skutek COVID-19 wywarło duży wpływ na nasz rynek pracy. Spadło zapotrzebowanie na pracowników, co w pierwszej kolejności odczuli Ukraińcy pracujący w Polsce. W efekcie około 250 tysięcy Ukraińców wyjechało do swojego kraju. Czy wraz z odmrażaniem gospodarki wraca zainteresowane polskich pracodawców pracownikami zza wschodniej granicy?

Paradoksalnie, pomimo wzrostu bezrobocia w Polsce w ostatnich miesiącach (to wzrost o 0,8% r/r – z 5,3% w 06.2019 do 6,1% w 06.2020[1]), nie obserwujemy spadku zapotrzebowania na pracowników z Ukrainy w polskich firmach.

– Początkowo stopniowe odmrażanie gospodarki zbiegło się z sezonem prac tymczasowych w rolnictwie, więc osoby, które utraciły pracę w przemyśle, szybko znalazły tam nowe zatrudnienie. Wzrost zainteresowania Ukraińcami dotyczy nie tylko branży rolnej. Zapotrzebowanie zgłaszają nam firmy logistyczne, budowlane oraz coraz więcej firm produkcyjnych, również tych z branży automotive. Obecnie notujemy średnio o 70% więcej zamówień na rekrutację obcokrajowców w porównaniu do poprzednich miesięcy. – mówi Ewelina Glińska–Kołodziej, Dyrektor Operacyjny agencji zatrudnienia Trenkwalder.

Na czym polega fenomen utrzymującej się popularności Ukraińców na polskim rynku pracy?

PRACOWNIK Z UKRAINY BARDZIEJ MOBILNY I ELASTYCZNY

Redukcja zatrudnienia związana z pandemią dotknęła wielu polskich pracowników, zwłaszcza pracowników tymczasowych. Jednak Polacy w przeciwieństwie do Ukraińców, nie są gotowi na poszukiwanie pracy poza swoim miejscem zamieszkania.

– Pracownicy z Ukrainy są bardziej elastyczni i skłonni do przemieszczania się za pracą, jeśli otrzymają atrakcyjną dla nich ofertę oraz bezpłatne lub tanie zakwaterowanie. I chociaż wydawać by się mogło, że zakwaterowanie jest dodatkowym kosztem, to dla polskich pracodawców ma to pewien plus  – podnosi lojalność zagranicznego pracownika. –  mówi Daniel Sola, Dyrektor Projektów Międzynarodowych w agencji zatrudnienia Trenkwalder.

Ponadto polskie firmy cenią gotowość do realizacji dodatkowych zleceń oraz pracy w nadgodzinach, gdy pojawi się taka potrzeba. Ukraińcy również chętniej wybierają takich pracodawców. Cel zarobkowy stawiają na pierwszym miejscu.

POLSKA NADAL ATRAKCYJNA DLA UKRAIŃCÓW

Pomimo kryzysu i wciąż rosnącej liczby zakażeń koronawirusem, Polska nadal jest atrakcyjnym rynkiem pracy dla Ukraińców – zarówno dla doświadczonych, jak i początkujących pracowników. Nasz kraj oferuje możliwość poprawy jakości życia lub gromadzenia oszczędności. Jako przewagę nad innymi państwami UE, Ukraińcy w dalszym ciągu wskazują bliskość geograficzną, językową i kulturową. Dlatego, pomimo niepewności na polskim rynku pracy, pracownicy z Ukrainy nadal są najliczniejszą grupą cudzoziemców, która przyczynia się do rozwoju polskiej gospodarki.

„PANDEMICZNE” WARUNKI ZATRUDNIENIA

Pakiety antykryzysowe wprowadziły szczególne rozwiązania dla cudzoziemców przebywających na terytorium naszego kraju, szereg regulacji prawnych ułatwiających im pracę i pobyt. Mowa chociażby o przedłużeniu ważności zezwoleń na pracę oraz oświadczeń o powierzeniu pracy cudzoziemcowi, czy też okresów ważności kart pobytu. Ważność dokumentów jest przedłużona do 30 dni następujących po dniu odwołania stanu epidemii.

Pracownicy z Ukrainy, po przyjeździe do Polski nadal muszą przejść dwutygodniową kwarantannę. To wpływa na podjęcie decyzji o przyjeździe do pracy do Polski. Dla wielu Ukraińców ogromnym problemem jest pozyskanie środków na utrzymanie się przez 14 dni w Polsce. Dodatkowo, pierwsze wynagrodzenie otrzymają dopiero po miesiącu pracy. Wyjątkiem jest praca sezonowa, gdzie cudzoziemiec odbywając kwarantannę w gospodarstwie rolnym ma  możliwość świadczenia pracy – z zastrzeżeniem, że obowiązuje go całkowity zakaz opuszczania gospodarstwa w okresie odbywania kwarantanny i ograniczony kontakt z osobami zamieszkującymi dane gospodarstwo. Z tego względu prace sezonowe w rolnictwie cieszą się dużym zainteresowaniem wśród obcokrajowców.

– Z powodu sytuacji epidemicznej i związanych z nią restrykcji, rekrutacja cudzoziemców ogranicza się obecnie głównie do pracowników z Ukrainy, Mołdawii, Białorusi i Gruzji. Gruzini jako jedni z nielicznych narodowości nie muszą odbywać kwarantanny. – Daniel Sola, Dyrektor Projektów Międzynarodowych w agencji zatrudnienia Trenkwalder.

PRACA ZA NAJNIŻSZĄ KRAJOWĄ?

Pomimo pogorszenia koniunktury na polskim rynku pracy, oczekiwania płacowe Ukraińców nie spadły. Jeśli polscy przedsiębiorcy liczą, że w dobie kryzysu będzie zainteresowanie pracą za najniższą stawkę krajową, to może ich czekać rozczarowanie. I to nie tylko ze strony polskich pracowników. Ukraińcy przyzwyczaili się do wyższych stawek przed koronawirusem, a głównym motywatorem ich przyjazdu do Polski jest zarobek.

SAMODZIELNIE CZY PRZEZ AGENCJĘ?

Jak najlepiej rekrutować obcokrajowców podczas pandemii? W czasach niepewności gospodarczej i gąszczu nowych przepisów dotyczących zatrudnienia, optymalnym rozwiązaniem dla pracodawców jest skorzystanie z agencji pracy w celu uzupełnienia braków kadrowych. Korzyści z tego płynące to m. in. optymalizacja kosztów stałych, rekrutacji oraz selekcji pracowników, krótkie okresy wypowiedzeń pracowników tymczasowych, brak odpowiedzialności kadrowo-płacowej oraz pozbycie się całej procedury związanej z legalizacją pracy obcokrajowców. Zwłaszcza, że kary związane z nielegalnym zatrudnieniem lub nieprzedłożeniem dokumentów w wyznaczonym terminie mogą być bardzo bolesne – nawet do 30 tysięcy złotych. Trzeba się też liczyć z ewentualnością nałożenia sankcji w postaci braku możliwości zatrudniania cudzoziemców.

– Od 7 lat zajmujemy się rekrutacją Ukraińców oraz legalizacją ich pobytu i zatrudnienia w Polsce. Z doświadczenia wiemy, że rekrutacja obcokrajowców jest bardziej złożona i czasochłonna niż zatrudnienie Polaków, nawet jeśli są to osoby już przebywające na terenie naszego kraju. Dzisiaj, w warunkach pandemii, rekrutacja Ukraińców jest jeszcze bardziej kosztowna ze względu na wymóg obowiązkowej kwarantanny – koszty ponosi najczęściej pracodawca. My, jako agencja, pomagamy natomiast naszym klientom
w całej organizacji pobytu cudzoziemców podczas kwarantanny. – mówi Ewelina Glińska–Kołodziej, Dyrektor Operacyjny agencji zatrudnienia Trenkwalder.

[1] Źródło – GUS – bezrobocie rejestrowane.

Ostatni tydzień upłynął pod dyktando danych z amerykańskiego rynku pracy. Po bardzo słabych danych na temat nowo utworzonych miejsc pracy nastroje były bardzo słabe. Szybko jednak się okazało, że wcale nie jest tak źle, jak wcześniej sądzono.

Znów amerykański rynek pracy

Pomimo wyraźnie niezadowalających danych na temat nowych miejsc pracy bezrobocie w piątkowych danych niespodziewanie spadło do 10,2%. Nie jest to absolutnie dobry wynik, ale spadek o 0,9% w ciągu miesiąca pokazuje, że możliwe jest do końca roku przywrócenie go w okolice szeroko pojętej normy. Rynki przyjęły tę informację bardzo pozytywnie. W piątek dolar miał bardzo dobrą passę od rana, umacniając się o pół centa względem euro. Po tych danych umocnił się jednak w krótkim czasie o kolejne pół.

Wybory na Białorusi

W weekend odbyły się wybory na Białorusi. O stylu, w jakim się odbyły można powiedzieć wiele, ale nie to jest tematem tego tekstu. Wynik wyborów mocno odbiega zarówno od sondaży, jak i od badań exit poll. Ogłoszone zwycięstwo dotychczasowego prezydenta Łukaszenki nie jest niespodzianką. Wynik 80%, z którym miał je uzyskać, już jednak jest. Jest on równie mało wiarygodny, co opozycja podająca jego “realne” poparcie na poziomie 1-3%. Niemniej protesty za naszą wschodnią granicą w tej skali są czymś nowym. Rynki na razie nie reagują, ale zmiana władzy, szczególnie w tym klimacie może spowodować spore zawirowania na rynkach. Białoruś nie jest na tyle istotnym partnerem handlowym, by miało to duży wpływ na złotego, o ile oczywiście pozostanie w miarę stabilnym krajem.

Bezrobocie w Szwajcarii

Szwajcaria pokazała dzisiaj wyniki w ramach stopy bezrobocia. Wydawać by się mogło, że 3,2% to bardzo dobry wynik. Wiele państw nie jest się w stanie do niego zbliżyć normalnie, a co dopiero w trakcie pandemii. Warto jednak przypomnieć, że jeszcze rok temu kraj ten chwalił się osiągnięciem pułapu 2,1%. Dzieje się to wszystko pomimo silnego umocnienia franka względem euro, co nie wpływa korzystnie na opłacalność szwajcarskiego eksportu.

Dzisiaj w kalendarzu danych makroekonomicznych brak ważnych odczytów.

Maciej Przygórzewski – główny analityk w InternetowyKantor.pl

Chwilowe spowolnienie gospodarki, które miało miejsce wiosną, spowodowało, że tego lata fachowców od remontów poszukujemy jeszcze intensywniej niż zwykle – wynika z raportu Oferteo.pl. Najwięcej zleceń otrzymują specjaliści od malowania, montażu płyt gipsowo-kartonowych oraz instalacji elektrycznych.

Wiosna inna niż dotychczas

Początek roku i lato to zwykle czas, w którym Polacy najchętniej zabierają się za organizację prac remontowych w swoim domu. Tegoroczna wiosna bardzo różniła się od tych z lat ubiegłych. Jak te zmiany wpłynęły na plany remontowe Polaków?

Od maja remontujemy na potęgę

Dane zgromadzone przez Oferteo.pl, największy polski serwis łączący poszukujących usług z ich dostawcami, pozwalają porównać zapotrzebowanie na usługi remontowe w Polsce w pierwszej połowie 2019 i 2020 roku. Na ich podstawie widać, że w 2019 roku działania związane z remontem rozpoczynano wraz z przyjściem wiosny. W marcu 2019 złożono aż 19% wszystkich zapytań z pierwszej połowy tego roku. Sytuacja w pozostałych miesiącach wyglądała wówczas dość podobnie, a różnice były kilkuprocentowe.

Przyglądając się danym z 2020 roku, widać znaczne wyhamowanie popytu na usługi remontowe na samym początku kwarantanny. W marcu tego roku usług fachowców szukano niemal o połowę rzadziej niż rok wcześniej. Znaczny spadek popytu wyraźny jest także w kwietniu. Natomiast już od maja zainteresowanie wzrosło aż dwukrotnie w stosunku do poprzedniego miesiąca. Ten trend utrzymywał się także w czerwcu, z którego pochodziła niemal ¼ wszystkich zapytań o fachowców z pierwszego półrocza 2020 roku.

Jak remontować, to kompleksowo

Mimo że terminy rozpoczęcia prac w dużej mierze zmieniły się, to nasze zamiłowanie do dużych przedsięwzięć nie. Polacy, podejmując się remontu, zwykle chcą wprowadzić gruntowne zmiany w wielu pomieszczeniach. Jak pokazuje statystyka, najczęściej prace obejmują 4–5 pomieszczeń, co w praktyce oznacza często całe mieszkanie.

Nie zmieniły się także najchętniej wybierane do remontu pomieszczenia. Najczęściej (w 78% przypadków) były to pokoje dzienne oraz sypialnie, na drugim miejscu z wynikiem 67% znalazł się przedpokój, a dalej kuchnia i łazienka – z popularnością na poziomie 64% każda.

Szeroki zakres prac

Analizując dokładny zakres prac, które były wykonywane w polskich domach, można zauważyć, że jest on rozległy. Fachowcom zwykle zlecamy kilka czynności. Najczęściej jest to malowanie (74%) oraz montaż płyt gipsowo-kartonowych (51%). Na brak zajęcia nie mogą narzekać specjaliści od instalacji elektrycznych (46%), tynkowania (47%), a także układający glazurę lub terakotę (48%).

Pandemia nie zmieniła w znaczący sposób rodzaju usług, jakich poszukują Polacy.

– Remont należy to tych przedsięwzięć, które chętnie planujemy na czas letni. Specjaliści większość zleceń otrzymują na przestrzeni kilku miesięcy – wiosną, latem i wczesną jesienią, w tym czasie kolejki do nich są więc najdłuższe. W tym roku sytuacja jest wyjątkowa, ponieważ zapytań o usługi remontowe było aż o 31% więcej niż rok wcześniej. Mamy więc do czynienia z kumulacją wstrzymanych wcześniej zleceń. Jeśli w takich okolicznościach nie rozpoczniemy poszukiwań wykonawcy odpowiednio wcześnie, możemy zostać odesłani do długiej kolejki oczekujących, co w konsekwencji opóźni remont o kolejne tygodnie, a nawet miesiące – radzi Karol Grygiel z zarządu Oferteo.pl.

Metodologia badania

Przedstawione dane pochodzą z analizy ponad 13 tysięcy zapytań ofertowych złożonych w serwisie Oferteo.pl w pierwszej połowie 2019 i 2020 roku przez osoby poszukujące wykonawców usług remontowych.

Pandemia koronawirusa na krótko wpłynęła na spadek produkcji i  sprzedaży telewizorów w Polsce. Najgorszymi miesiącami był marzec i kwiecień. Jednak już od maja sytuacja zaczęła się poprawiać. Eksperci Związku Cyfrowa Polska w najnowszym raporcie na temat rynku telewizorów szacują, że
w 2021 r. nastąpi szybkie odbicie. Będzie to miało związek m.in. z rozwojem telewizji hybrydowej w Polsce oraz odbywającymi się Igrzyskami Olimpijskimi w Tokio.

Jak wynika z najnowszego raportu Związku Cyfrowa Polska „Telewizory i monitory przyszłości. Rozwój rynku w Polsce na tle światowym i europejskim” średnia sprzedaż telewizorów w Polsce w ostatnich pięciu latach wahała się w przedziale 2,1 – 2,4 mln sztuk. Co ciekawe, gros z tego stanowiły odbiorniki wyposażone w technologię smart. W 2019 r. było to ponad 1,5 mln sztuk. Jak podaje Związek Polska jest szóstym rynkiem w Europie w kolejności pod względem sprzedaży odbiorników. Więcej od nas kupują m.in. Niemcy, Anglicy i Francuzi.

Wpływ pandemii na rynek telewizorów

Producenci telewizorów przyznają, że pandemia koronawirusa miała wpływ na ich rynek. Z raportu wynika, że najgorszymi miesiącami w sprzedaży telewizorów w tym roku były marzec i kwiecień, kiedy handel elektroniką momentami prawie całkiem stanął z uwagi na zamknięcie sieci handlowych. W pierwszym kwartale 2020 r. w Polsce sprzedano ponad 437 tys. sztuk telewizorów, czyli o prawie 10 proc. mniej niż w tym samym okresie w roku poprzednim. Natomiast z obserwacji branży wynika, że spadek ten był tylko czasowy. Według handlowców i producentów, w maju 2020 r. wyraźne było ożywienie i wzrosty sprzedaży.

Producenci wręcz spodziewają się w najbliższym czasie pewnego wzrostu popytu na odbiorniki telewizyjne w Polsce, ponieważ mija 7 lat od ostatniego dużego wzrostu, który miał miejsce w latach 2012/2013 i był spowodowany wyłączeniem telewizji analogowej na rzecz telewizji cyfrowej. Jednocześnie kolejny etap cyfryzacji telewizji naziemnej (DVB-T2), który jest wdrażany w Polsce, powinien zachęcić konsumentów do wymiany odbiorników na nowe – prognozuje Cyfrowa Polska. Eksperci Związku przewidują, że 2021 r. będzie zwyżkowy w sprzedaż z uwagi na odbywające się w tym roku dwie imprezy sportowe – Euro oraz Igrzyska Olimpijskie.

Trendy sprzedaży w Polsce

Raport Cyfrowej Polski wskazuje również na zmieniające się trendy zakupowe Polaków. Polscy konsumenci coraz rzadziej wybierają tanie modele telewizorów, za to wolą sprzęt nowocześniejszy, typu smart, z dobrą jakością dźwięku i obrazu. – Niemal co roku pojawiają się nowe modele odbiorników z coraz to lepszą jakością obrazu i dźwięku, wyposażone w kolejne nowe technologie, a producenci prześcigają się w dodawaniu nowych funkcjonalności, które jeszcze bardziej mają przekonać konsumentów do zakupu – komentuje prezes Związku Cyfrowa Polska Michał Kanownik. I podkreśla: – Dziś dla konsumentów telewizor to nie tylko narzędzie do odbioru kanałów telewizyjnych, jak to było dawniej, ale dzięki podłączeniu do internetu stał się on prawdziwym centrum rozrywki i edukacji w każdym domu.

Wejście technologii DVB-T2 i HbbTV

Eksperci zauważają, że na polski rynek telewizorów w najbliższym czasie wpływ będzie mieć też kolejny etap cyfryzacji telewizji – wprowadzenia technologii DVB-T2 oraz HbbTV. Jak podaje Cyfrowa Polska w 2019 r. 62 proc. wszystkich polskich gospodarstw domowych posiadało co najmniej jeden telewizor wyposażony w moduł pozwalający odbierać naziemną telewizję cyfrową w standardzie DVB-T2. Jednocześnie prognozuje się, że w tym roku ten poziom sięgnie 77 proc., a w 2021 r.– nawet 91 proc. Kolejnym impulsem rozwoju rynku telewizorów będzie telewizja hybrydowa. – To kolejny krok w rozwoju telewizji. HbbTV dostarczy widzom możliwość korzystania z zupełnie nowych usług, aplikacji i innowacyjnych rozwiązań. Jesteśmy na ostatnim etapie prac legislacyjnych nad przepisami, które wprowqadzają nowe wymagania dla producentów telewizorów – mówi wiceminister cyfryzacji Wanda Buk.

Znaczenie dla gospodarki w Polsce

Eksperci podkreślają, że utrzymujący się stabilny popyt na telewizory oraz dobre perspektywy rozwojowe dla tego rynku ma ogromne znaczenie także dla polskiej gospodarki.  – My jako Polska możemy poszczycić się tym, że jesteśmy jednym z największych ich producentów w Europie i ich jednocześnie największym esksporterem. Producenci chcą u nas montować telewizory i pracować nad innowacyjnymi rozwiązaniami, co świadczy, że jesteśmy atrakcyjnym miejscem dla nich do inwestowania – ocenia Wanda Buk.

Jak podaje Związek Cyfrowa Polska produkcja odbioróników telewizyjnych w Polsce sięga średnio 20 mln sztuk rocznie, które powstają w 7 zakładach produkcyjnych znajdujących się w naszym kraju. 90 proc. z wyprodukowanych telewizorów nich trafia na rynki zachodnie, głównie do Niemiec. – Także w Polsce inżynierowie pracują nad innowacyjnymi rozwiązaniami i technologiami, które później znajdują zastosowanie w nowoczesnych odbiornikach telewizyjnych – zauważa Michał Kanownik.

Polacy nie potrafią być off-line nawet przez chwilę. Tylko 1 proc. z nas spędza wakacje bez telefonu czy laptopa. Co więcej, ponad połowie rodaków zdarzyło się pracować podczas urlopu – 57 proc. ankietowanych w badaniu przeprowadzanym przez Devire.  

Rola cyfryzacji w naszym życiu osiągnęła nowy poziom, zwłaszcza, że po wybuchu pandemii znacznie częściej używamy urządzeń mobilnych i komputerów. Na 37,8 mln ludzi w Polsce, z Internetu korzysta prawie 31 mln, czyli o milion więcej niż przed rokiem. Z czego blisko 29 mln osób robi to mobilnie, względem 26 mln użytkowników w 2019 roku.

W lipcu br. roku firma rekrutacyjna i outsourcingowa Devire, postanowiła zapytać Polaków o to, czy spędzają wakacje „podłączeni do sieci”. Okazuje się, że tylko 1 proc. ankietowanych jest off-line w trakcie wypoczynku.

Jedziemy na urlop, ale ze sprzętem służbowym

Choć liczba zachorowań na koronawirusa znów rośnie, to przeszło połowa Polaków deklaruje chęć wyjazdu na urlop. 70 proc. ankietowanych zdecyduje się na wypoczynek w kraju, przy czym 19 proc. wyruszy poza granice – wynika z badania Devire. Tylko co czwarty Polak zrezygnował z wyjazdu.

57 proc. respondentów przyznaje, że dotychczas pracowało podczas urlopu. Taki sam procent badanych zabierze ze sobą urządzenia służbowe na najbliższe wakacje. Co ciekawe 82 proc. osób deklaruje, że nie zamierza wykonywać obowiązków zawodowych.

To znaczy, że odbieranie maili czy korzystanie z telefonu służbowego podczas urlopu, nie traktujemy już jako wykonywanie obowiązków służbowych. Może to wynikać z faktu, że postępujący trend pracy zdalnej i work-life integration zatarły granicę między pracą, a życiem prywatnym.

– Praca zdalna, z którą w tempie ekspresowym musiała się oswoić znaczna część Polaków ma nie tylko blaski, ale i cienie. Wielu pracodawców odchodząc od sztywno wyznaczonego czasu pracy zaczęło oczekiwać dostępności swoich pracowników pod telefonem 24/7. Pracownicy uzyskując większą elastyczność w normalnych godzinach pracy, również stali się na to bardziej otwarci. Zacieranie się granicy między życiem prywatnym, a zawodowym potwierdzają wyniki badania. Nawet jeśli nie chcemy pracować podczas urlopu, to nadal sprawdzamy pocztę służbową lub odbieramy telefon – komentuje Michał Młynarczyk, Prezes Devire i Członek Zarządu Polskiego Forum HR. 

Dlaczego pracujemy w trakcie urlopu?

Główną przyczyną pracy podczas urlopu jest charakter wykonywanych obowiązków – 59 proc. osób przyznaje, że ich stanowisko wymaga, aby być stale w kontakcie. Co trzeci badany czuje się zobligowany względem swojego pracodawcy (32 proc.). Z kolei 18 proc. z nas nie potrafi zapomnieć o pracy podczas wakacji.

Najczęściej sprawdzamy pocztę służbową (69 proc. z nas) i odbieramy służbowy telefon – 63 proc. Do wykonywania standardowych obowiązków przyznaje się 10 proc. badanych.

***

Metodyka

Badanie “On-line czy off-line? Jak Polacy spędzają wakacje?” zostało przeprowadzone metodą CAWI w lipcu 2020 roku. Odpowiedzi udzieliło 278 respondentów: 15% z nich stanowili młodsi specjaliści, 44% to specjaliści, 27% managerowie, 9% przedstawiciele kadry kierowniczej, a pozostałe 5% – studenci, wolni strzelcy i osoby poszukujące pracy.

Kto z nas nie lubi oszczędzać? Szczególnie wtedy, gdy jest to naprawdę proste! Oszczędności mogą przydać się w wielu sytuacjach. Zamiast przepłacać za różne usługi, lepiej płacić mniej i zbierać fundusze np. na wymarzone wakacje! Dziś zajmiemy się oszczędzaniem na kurierze. Pokażemy Wam wszystkie dostępne opcje, które pozwolą zapłacić jak najmniej za wysyłkę przesyłki kurierskiej. Zainteresowani? Zapraszamy do lektury naszego artykułu! Zacznij oszczędzać najwięcej, jak się da!

Jak znaleźć najtańszego kuriera?

Na polskim rynku dostępnych jest wiele firm kurierskich, które są znane i sprawdzone. Trzeba pamiętać, że cena to nie jedyny aspekt, który bierzemy pod uwagę przy wyborze kuriera. Czas dostawy, wygoda oraz obsługa klienta to równie ważne elementy. Dlatego jeśli już interesuje nas najtańszy kurier, to wybierajmy spośród sprawdzonych firm. Najlepiej zrobić to za pośrednictwem porównywarki cen kurierów. Są tam zgromadzone wszystkie znane i pewne firmy kurierskie. Wystarczy podać wymiary oraz wagę przesyłki, kraj wysyłki oraz ewentualne dane dodatkowe. Po przejściu dalej zobaczymy najlepsze cenowo oferty dostosowane właśnie do naszej przesyłki!

Jak zaoszczędzić na kurierze?

Oprócz tego, że znajdziemy najtańszego kuriera, możemy wykonać kilka dodatkowych rzeczy, które jeszcze obniżą jego cenę. Przede wszystkim musimy zadbać o to, aby nasza paczka była traktowana jako przesyłka standardowa. Chodzi tu o jej opakowanie, które powinno być kartonowe, o regularnych kształtach. Takie przesyłki są najtańsze. Dopłacić będziemy musieli za paczki w folii strecz, o nieregularnych kształtach oraz o dużych gabarytach.

Kolejna kwestia dotyczy formy odbioru przesyłki przez kuriera od nadawcy. Warto postawić na samodzielne dostarczenie paczki do punktu nadawczego. Zaoszczędzimy na tym, gdyż kurier nie będzie musiał przyjeżdżać specjalnie pod nas adres! Praktycznie każda firma oferuje taką opcję. Dodatkowo, kurier InPost ma opcję nadawania i dostarczania przesyłek do paczkomatów. To jedna z najtańszych dostępnych opcji na rynku!

Wysyłaj tanio i oszczędzaj!

W tych kilku prostych krokach możesz zaoszczędzić na kurierze nawet kilkanaście złotych! Nawet przy przesyłkach zagranicznych uda Ci się całkiem sporo obniżyć cenę. Dlatego zawsze stosuj się do powyższych porad, aby zawsze mieć pewność, że nie przepłacasz. Oczywiście przesyłki kurierskie maja różne formy. Tutaj przedstawiliśmy tę najbardziej podstawową. Jednak tyczy się ona praktycznie wszystkich innych wersji. Także tych pobraniowych czy z dodatkowymi opcjami do wykupienia.

Tani kurier dla Ciebie

To już wszystko w naszym artykule. Możesz już łatwo, szybko i tanio zamówić taniego kuriera. Bez zbędnego szukania i wybierania! Nasze porady są uniwersalne i stosują się do każdej firmy kurierskiej. Jeśli więc już znasz podstawy oszczędzania na kurierze, nic więcej Cię nie zaskoczy!

Zmiany zwyczajów zakupowych i oczekiwań klientów wpływają również na ich podejście do usług świadczonych przez instytucje finansowe. Polacy – niezależnie od wieku – nie chcą czekać na pojawienie się pieniędzy na koncie. Jak wynika z badania Kantar dla KIR i ZBP*, prawie jedna trzecia klientów banków uważa, że przelewy natychmiastowe powinny być standardem. Dowodem popularności tego typu usług jest stale rosnąca liczba i wartość transakcji rozliczanych w systemie płatności natychmiastowych Express Elixir.

– Konsumenci, w szczególności ci z młodszych pokoleń, wychowani w cyfrowym świecie, są przyzwyczajeni do usług świadczonych od ręki, bez czekania. Takie samo jest ich podejście do kwestii finansowych, w szczególności do płacenia czy przelewania środków – mówi Grzegorz Leńkowski, dyrektor Linii biznesowej płatności natychmiastowe w KIR, instytucji obsługującej system Express Elixir, który umożliwia realizację przelewów natychmiastowych oraz przelewów na numer telefonu pomiędzy indywidualnymi użytkownikami systemu BLIK.

W jakich sytuacjach najczęściej klienci wybierają przelewy natychmiastowe? Dla 35 proc. badanych ważna jest pewność, że druga osoba od razu otrzyma pieniądze, podczas, gdy 31 proc. uznaje to za przydatną opcję przy płaceniu rachunków za energię elektryczną, wodę, gaz, itp. w ostatniej chwili.

31 proc. badanych uważa, że natychmiastowy transfer jest potrzebny przy uiszczaniu ważnych i pilnych płatności na rzecz administracji publicznej, np. podatków, opłat administracyjnych i sądowych, mandatów, itp. To także opcja uznawana za użyteczną przy spłacie raty kredytu, pożyczki, karty kredytowej (18 proc.) lub transakcjach na duże kwoty, np. przy zakupie samochodu, kiedy warto  uniknąć noszenia znacznej ilości gotówki (14 proc.).

– Powody wyboru przelewów natychmiastowych przez konsumentów są różne, ale trend ich upowszechniania  jest wyraźny. Widać, że coraz bardziej zależy nam na całodobowej dostępności do systemów płatności i możliwości operowania własnymi środkami w sposób elastyczny – dodaje Grzegorz Leńkowski.

Jak pokazują dane KIR, liczba transakcji rozliczanych w sposób natychmiastowy rośnie dynamicznie. W  lipcu br. klienci banków skorzystali z funkcjonalności Express Elixir 5,27 mln razy, a wartość zleconych przez nich  transakcji wyniosła 5,53 mld zł. Dla porównania, w lipcu 2019 r. w systemie zrealizowano 2,3 mln takich transakcji o wartości 3,9 mld zł. W skali roku oznacza to wzrost liczby transakcji o 129 proc., a wartości o 41 proc.

*) Badanie zrealizowane w marcu 2020 r. przez Kantar na ogólnopolskiej próbie osób w wieku 15+, w tym pracowników banków. Liczebność próby N=1009

Aż 47 proc. europejskich pracowników odczuło presję ze strony pracodawców, aby wrócić do pracy stacjonarnej – wynika z badania firmy ADP „Workforce view 2020”.

Pandemia koronawirusa spowodowała, że firmy musiały – często w krótkim czasie
– przeorganizować dotychczasowy tryb swojej pracy. Wiele przedsiębiorstw było zmuszonych do przeniesienia niemal wszystkich zespołów w tryb pracy z domu i to bez odpowiedniego, wcześniejszego przygotowania. Choć coraz więcej firm zaczyna  otwierać swoje biura, to wciąż wielu pracowników pozostaje w trybie pracy zdalnej. Jak wynika z danych ADP, nie wszyscy pracodawcy są z tego powodu zadowoleni, co przekłada się na wywieranie presji na pracowników, aby do biura powrócić.

Naciski szefów na powrót do biura

W większości krajów, w momencie nasilenia epidemii, zostały wydane rządowe rekomendacje, aby w miarę możliwości przedsiębiorstwa przeniosły się w tryb pracy zdalnej. Jak się okazuje, pracodawcy największą presję na powrót do biura pracowników wywierali w początkowej fazie pandemii, gdy sytuacja wielu firm była najbardziej niepewna – deklaruje tak ponad 18 proc. europejskich pracowników. Co ciekawe, ponad 15 proc. odczuwało ją jednak przez cały czas pandemii.

– Niepokojący jest fakt, że wielu szefów na całym świecie próbowało zignorować odgórne zalecenia i namawiało pracowników, aby zrezygnowali z tzw. home office na rzecz pracy w biurze. Takie zachowanie może wynikać z nieprzygotowania na tak szybkie i radykalne przejście w tryb pracy zdalnej. Wiele firm nie miało wdrożonych i przećwiczonych procedur, nie posiadało odpowiednich narzędzi i musiało wprowadzać zmiany na ostatnią chwilę, bez przekonania o ich skuteczności. Firmy, które przed pandemią nie stosowały nawet częściowo rozwiązań pracy zdalnej, mogły mieć także duże wątpliwości co do efektywności swoich pracowników – komentuje Anna Barbachowska, HR business partner z ADP Polska.

Młodsi pracownicy pod największą presją

Jak wynika z danych ADP, największą presję odczuli młodsi pracownicy. Ponad 62 proc. osób w wieku 18-24 lat przyznaje, że w którymś momencie pandemii pracodawcy naciskali na ich powrót do biura. Podobne odczucie miało 61 proc. z grupy wiekowej 25-34 lata. Z kolei „tylko” 24 proc. pracowników powyżej 50. roku życia twierdzi, że poczuło presję przełożonych, aby wrócili do stacjonarnego trybu pracy.

– Instytucje ochrony zdrowia już od początku pandemii ostrzegały, że koronawirus stanowi największe zagrożenie dla starszych osób. To mogło być powodem nacisków ze strony pracodawców na powrót młodszych pracowników. Interesująco przedstawiają się też różnice regionalne. Podczas, gdy w Europie, tak jak w Stanach Zjednoczonych, blisko co drugi pracownik odczuł naciski pracodawcy, to w przypadku Indii z taką sytuacją spotkało się trzech na czterech zatrudnionych, a w przypadku Chin aż dziewięciu na dziesięciu – mówi Anna Barbachowska.

Co ciekawe, duże różnice w podejściu pracodawców występują także w zależności od wielkości firmy. W przypadku sektora MŚP, odsetek osób, które nie odczuły nacisków wynosi 31 proc., podczas gdy w przypadku firm powyżej 1000 zatrudnionych to 45 proc.