W minionych latach pojawiały się opinie, że w Polsce powinien zostać powołany powszechny samorząd gospodarczy. Jego zwolennicy twierdzą, że umożliwiłby on przedsiębiorcom w większym stopniu wpływanie na politykę gospodarczą kraju. Przeciwnicy mówią, że tworzenie obligatoryjnej organizacji dla firm to złe rozwiązanie. Związek Przedsiębiorców i Pracodawców zapytał samych przedsiębiorców, co sądzą o tym pomyśle. Polski biznes jest przeciw.

Obowiązkowe uczestnictwo firm w powszechnym samorządzie gospodarczym ma znacznie więcej przeciwników niż zwolenników wśród badanych przedsiębiorców (43% jest „przeciw” vs 11% „za”). Niemal połowa przedstawicieli firm nie ma zdania na ten temat.

– Polskie firmy i tak są już dziś skrępowane mnogością przepisów, skomplikowaniem prawa i podatków. Dorzucanie im obowiązku zrzeszania się w powszechnym samorządzie gospodarczym jest czymś, co kompletnie nie ma sensu – twierdzi Cezary Kaźmierczak, Prezes ZPP.

Najwięcej przeciwników obserwuje się w najmniejszych firmach. Najbardziej niechętny wobec obowiązku uczestnictwa firm w powszechnym samorządzie gospodarczym jest sektor usług, którego rola w gospodarce rośnie. Warto zwrócić uwagę, że ogólny wskaźnik nastrojów gospodarczych Busometr ZPP jest najniższy w tym sektorze, co może być związane z niechęcią wobec ponoszenia jakichkolwiek dodatkowych opłat.

Odsetki odpowiedzi dotyczących gotowości do ponoszenia opłat za uczestnictwo firm w powszechnym samorządzie gospodarczym są zbliżone do tych uzyskanych dla ogólnej postawy wobec tego rozwiązania – 44% deklaruje niechęć wobec płacenia, a 13% byłaby skłonna ponosić opłaty za to.

– Jak coś jest obowiązkowe, to najczęściej oznacza, że nie jest w pełni korzystne. Dorzucanie firmom kolejnego obowiązku zrzeszania się oraz dodatkowo ponoszenia za to opłat, jest rozwiązaniem, które nie dość że nie polepsza, to pogarsza sytuację, skalę obowiązków i obciążeń, jakie muszą ponosić polscy przedsiębiorcy – mówi Piotr Palutkiewicz, Zastępca Dyrektora Departamentu Prawa i Legislacji ZPP.

– Obecne prawo do zrzeszania się w dobrowolnych izbach gospodarczych, związkach przedsiębiorców czy stowarzyszeniach jest wystarczające. – kwituje Cezary Kaźmierczak.

*****
Badanie zostało przeprowadzone przez dom badawcy Maison&Partners na zlecenie Związku Przedsiębiorców i Pracodawców. Badanie metodą CAWI (Computer Assisted Web Interviews). Wielkość próby stanowiło 597 respondentów. Struktura próby w badaniu jest reprezentatywna dla przedsiębiorstw w Polsce ze względu na wielkość firmy (mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa). Badanie zostało zrealizowane w sierpniu 2020.

Najnowsze technologie przemysłowe, wykorzystujące automatyczne rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji, już niedługo mogą doprowadzić do tego, że coraz więcej fabryk w ogóle nie będzie zatrudniać ludzi. Dzięki zwiększonej wydajności oraz obniżonych kosztach, takie przedsiębiorstwa mogą stać się znacznie bardziej zyskowne. Redukcji będą często podlegać koszty wysoko opodatkowane, na przykład praca ludzka. Istnieje więc możliwość, że przedsiębiorcy osiągną wyższe dochody, będą płacić niższe podatki a w tym samym czasie wzrośnie bezrobocie.

Nic dziwnego, że w krajach najbardziej rozwiniętych temat zaczął być szeroko dyskutowany. Wielu komentatorów domaga się wprowadzenia nowych form redystrybucji dochodów oraz opodatkowania takich przedsiębiorstw. Nie ma wątpliwości, że w ciągu nadchodzących kilkudziesięciu lat pracodawcy będą zgłaszać coraz niższe zapotrzebowanie na pracowników nisko wykwalifikowanych. Z kolei rosnąć będzie popyt na pracę pracowników posiadających specyficzną wiedzę. Oczywiste jest więc, że przynajmniej część dodatkowych dochodów osiąganych przez przedsiębiorców powinna być wykorzystywana na edukację. Jest to nie tylko w interesie pracowników ale również samych przedsiębiorstw.

Dyskusja toczy się na razie wyłącznie w teorii, gdyż prawdziwie automatycznych fabryk jest jeszcze bardzo niewiele. Technologie są bardzo drogie i opłacalne wyłącznie przy ogromnej skali produkcji. Dodatkowo, koncepcje opodatkowania automatycznych fabryk mogą nieco przypominać dzielenie skóry na niedźwiedziu. Nie wiemy do końca, co będzie do podziału. Przedsiębiorcy, wskutek coraz bardziej intensywnej konkurencji, mogą być zmuszeni do obniżania cen swoich produktów. Będą wtedy przyczyniać się do poprawy poziomu życia społeczeństw nie przez płacone podatki a przez dostarczanie coraz tańszych produktów wysokiej technologii.

Redukcja wysoko opodatkowanych kosztów może być niebezpieczną gra dla przedsiębiorstw technologicznych. Rządy, zagrożone utratą wpływów podatkowych, jednocześnie mając przed sobą perspektywę wzrostu bezrobocia, z całą pewnością będą szukać nowych źródeł finansowania. Istnieje więc niebezpieczeństwo wylania dziecka z kąpielą. Najlepiej będą się rozwijać te kraje, które znajdą odpowiednią równowagę między rozwojem najnowocześniejszych technologii a ich opodatkowaniem.

Polskie władze, zachęcone sukcesem programu 500+, prawdopodobnie będą chciały wprowadzać nowe programy socjalne. Jednak chcąc utrzymać wysokie tempo rozwoju oraz wzrost poziomu życia, prawdopodobnie nie będziemy mogli opodatkowywać naszych przedsiębiorstw technologicznych bardziej, niż robi się to w Azji. Wtedy w długim okresie przegralibyśmy z nimi konkurencję.

W Polsce nie brakuje doskonale radzących sobie przedsiębiorstw wykorzystujących rozwiązania oparte o sztuczną inteligencję, szczególnie w sektorze technologii finansowych. Kontomatik, CRIF czy Provema, konkurują z tradycyjnymi bankami stawiając na rozwój ultranowoczesnych technologii. W bankach, reklamujących się od lat jako najnowocześniejsze, samo zamknięcie karty kredytowej po jej spłacie zajmuje często dwa miesiące. Tymczasem „fintechy” potrafią zbadać zdolność kredytową klienta i przyznać mu pożyczkę w kilkadziesiąt sekund. W dodatku robią to w ten sposób, że szkodowość udzielanych kredytów jest znacznie niższa niż w tradycyjnych bankach.

Co na to banki? W świetle prawa, zasłaniając się wewnętrznymi wytycznymi, najczęściej odrzucają możliwości współpracy z o wiele nowocześniejszą konkurencją. Nie ma im się co dziwić. Właściciele dorożek kiedyś na dwa lata zablokowali Paryż. W kilkunastu miejscach w mieście postawili barykady, żeby zaprotestować przeciwko rozwojowi taksówek zmotoryzowanych. Postęp jest jednak nieunikniony i polscy przedsiębiorcy z sektora nowoczesnych technologii doskonale sobie radzą pomimo przeciwności.

Autor: Piotr Kłodziński, radca prawny, MBA, Provema.

Coraz większa liczba software house’ów decyduje się na dywersyfikację przychodów poprzez wdrażanie własnych produktów, dzięki czemu otwiera się na współpracę z funduszami venture capital – to jeden z kluczowych wniosków płynących z raportu „Finansowanie VC w branży Software House” przygotowanego przez fundusz Czysta3.VC.

Celem raportu było zbadanie realnych potrzeb, wiedzy i potencjału inwestycji typu venture capital na rynku software house. Respondenci wskazali w nim kluczowe problemy i wyzwania stojące przed branżą, ale także oczekiwania wobec funduszy, które są dla nich wciąż względnie nowym źródłem finansowania.

Koncepcja włączenia software house’ów do spektrum zainteresowań funduszy Venture Capital wynika z transformacji na rynku start-upów, które na przestrzeni lat przestały budować wewnętrzne zespoły programistyczne i zaczęły zlecać kompleksowo tworzenie oprogramowania na zewnątrz. Kiedy trend ten zaczął dominować, software house’y stały się swoistymi centrami innowacji tworzącymi także własne produkty, dysponując unikalną wiedzą i kompetencjami technologicznymi – tłumaczy Szymon Janiak, Dyrektor Zarządzający funduszu Czysta3.VC.

Główne problemy software house’ów

Badani respondenci dostrzegają problem niewykorzystanego potencjału marketingowego oraz sprzedażowego w swoich spółkach. Wśród najliczniej wskazywanych jako „istotny” oraz „bardzo istotny problem” w rozwoju, znalazły się brak strategii w zakresie marketingu usług (58%) i brak konsekwentnej strategii w sprzedaży usług 61%.

Drugą grupą istotnych i bardzo istotnych trudności, które dostrzegają software house’y, są kwestie związane z pozyskiwaniem wartościowych pracowników (56% respondentów), a w konsekwencji presja płacowa i wysoki koszt wynagrodzeń obciążający budżet firmy (58% badanych). W tym kontekście zrozumiała staje się duża gotowość SH do tworzenia własnych produktów, które ułatwią pozyskanie dodatkowych źródeł dochodów, niezwiązanych z przepracowaną liczbą godzin programisty i szukania do współpracy inwestorów venture capital (71,3%).

Skąd software house’y biorą pieniądze

45% badanych deklaruje, że nie korzystało z żadnych zewnętrznych form finansowania swoich software house’ów. Najpopularniejszą formą pozyskiwania środków wśród ankietowanych jest pożyczka lub kredyt bankowy – w toku działalności sięgnęło po nie 37% firm.

Wśród badanych 86% deklaruje, że posiada co najmniej podstawową wiedzę dotyczącą finansowania venture capital, a 31% z nich uznaje, że bardzo dobrze orientuje się w tym temacie. Deklarowana wiedza o VC ma jednak w większości przypadków wśród badanych jedynie wymiar teoretyczny – 70% badanych nigdy dotąd nie prowadziło rozmów z funduszem inwestycyjnym.

Firmy IT doceniają zalety inwestorów

Respondenci, poproszeni o cenę jaką wagę mają poszczególne zalety finansowania venture capital najwyżej ocenili wsparcie doświadczonych doradców współpracujących z funduszem (71% wskazań „ważna” i „bardzo ważna zaleta”), wsparcie kontaktami zawodowymi, „otwieranie drzwi” – 79% wskazań, pomoc w skalowaniu działalności – 78% i wsparcie w ekspansji międzynarodowej – 72%.

Na pozafinansowe korzyści współpracy z funduszem wskazuje Radosław Bułat, CEO Applover, software house’u, który pozyskał inwestora VC „Oprócz samej inwestycji, bardzo ważne było to, aby inwestycja była „smart”, a nie skupiała się tylko na „money”. Bardzo dobrze sprawdza się sieć venture partnerów, od których co jakiś czas możemy odbić nasze biznesowe problemy czy wyzwania, a także nawiązać współprace związane z wzajemną promocją”.

Obawy software house’ów

Niemal połowa respondentów poproszona o wskazanie obaw, jakie mogą mieć osoby zarządzające software house’ami wskazała na możliwość utraty kontroli i decyzyjności w firmie w związku z dołączeniem inwestora. Wśród 11% badanych mówi o konieczności przekazania udziałów w zamian za finansowanie i potencjalnych nieadekwatnych oczekiwaniach funduszy, przede wszystkim dotyczących wyników, ale także procesów i raportowania.

Na chwilę obecną pokutuje wiele nieuzasadnionych obaw dot. np. kontroli nad spółką, zmiany jej założeń biznesowych czy forsowania decyzji, które są korzystne jedynie w krótkim terminie. Wyraźnie pokazuje to, że potrzebujemy więcej edukacji w zakresie współpracy z VC dla potencjalnych beneficjentów, co powinno stopniowo zwiększać liczbę ciekawych inwestycji w tym sektorze – dodaje Janiak.

Pełna treść raportu dostępna jest pod linkiem:

https://czysta3.vc/wp-content/uploads/2020/09/09092020-Raport-Finansowanie-VC-w-branzy-software-house-final.pdf

Patronat nad raportem objęły: ITCorner, Interizon Pomorski Klaster ICT, KLASTERit – Klaster Firm Informatycznych Polski Wschodniej, Klaster ICT Pomorze Zachodnie oraz Stowarzyszenie Inżynierii Wymagań.

Patronatem medialnym publikację objęły justjoin.it, BrandsIT, iTWIZ oraz DevNews.

***

Metodologia:

Raport powstał w oparciu o badanie przeprowadzone metodą CAWI wśród 80 firm IT tworzących dedykowane oprogramowanie (software house’ów). Oprócz wyników ankiety odnaleźć można w nim także komentarze ekspertów z branży, opinie spółek, które skorzystały z finansowania oraz podstawowe informacje na temat działania venture capital.

Webinarium:

01 października, o godz. 14.00 odbędzie się bezpłatny webinar Finansowanie VC w branży software house. Autorzy raportu oraz eksperci będą dyskutować o tym, w jakim stopniu finansowanie venture capital może okazać się odpowiedzią na największe wyzwania stojące przed firmami IT tworzącymi oprogramowanie. Więcej informacji oraz zapisy: https://czysta3.clickmeeting.com/finansowanie-venture-capital-w-branzy-software-house/register

Niewiele wskaźników wzbudza tyle emocji, co wskazania VIX. Choć stworzony został z myślą o mierzeniu i wykazywaniu zmienności na rynku, to przez wielu traktowany jest jako skuteczny sposób na przewidywanie przyszłych rynkowych wydarzeń, pozwalając ocenić nastroje inwestorów. Czym w rzeczywistości jest VIX i co powinien wiedzieć o nim każdy inwestor?

Czym jest VIX?

Główne zadanie wskaźnika VIX to mierzenie zmienności na rynkach. Zmienności, czyli tego, jakim zmianom podlegają ceny aktywa – w przypadku indeksu VIX mierzona jest zmienność amerykańskiego S&P 500. Pomiar odbywa się, bazując na opcjach call i put w przedziale 37 do 23 dni przed wygaśnięciem, co daje 30-dniową średnią, której wskazania są właśnie zapisywane na wykresie VIX. Mówiąc o zmienności, warto mieć na uwadze istnienie dwóch typów – historycznej i implikowanej – ta pierwsza pokazuje zmiany w przeszłości, podczas gdy ta druga dotyczy właśnie tego, co ma nadejść. To właśnie ją stara się uchwycić VIX.

Jakie ma zastosowania VIX?

Zyski zazwyczaj nie idą w parze ze zmiennością. Wie o tym każdy doświadczony inwestor. Zmienność towarzyszy raczej niepokojom i niestabilności, a to bardzo szybko może doprowadzić do paniki na rynku i wyprzedaży. Z tego powodu w większości przypadków spadki są znacznie bardziej dynamiczne niż wzrosty. Rosnące wskazania indeksu VIX, wskazujące na rosnącą niepewność i zmienność mogą więc podpowiadać, że coraz bardziej prawdopodobny staje się wybuch paniki, który może gwałtownie pozbawić inwestorów zysków z zajętych pozycji.

Co ważne, posługując się indeksem VIX można również obliczyć przewidywany dzienny zasięg ruchu na S&P 500, wystarczy podzielić jego wskazania przez 16 (pierwiastek z 256, czyli liczby dni roboczych w roku). W praktyce może oznaczać to, że np. wskazania indeksu VIX na poziomie 30 wskazują na 1,875% dzienny ruch. Oczywiście należy pamiętać, że mówimy o spodziewanym ruchu.

Kontrakty futures na VIX

Jak niemal na wszystko, również na wskazania VIX, można zawierać kontrakty terminowe CFD. Pozwalają one na swobodne spekulowanie, zarówno spodziewając się wzrostów, jak i spadków instrumentu bazowego. Warto jednak pamiętać o ogromnym mnożniku – wynoszącym aż x1000 w przypadku amerykańskiego VIX (na S&P 500) lub x100 na europejski Euro Stoxx 50. Spekulowanie na VIX może więc dawać szanse na duże zyski, ale również szybko przynieść ogromne straty, warto więc mieć to na uwadze.

Ubóstwo w Polsce dotyka mniej więcej 4 proc. obywateli. Co 25-ty Polak mieszka więc w gospodarstwie domowym, w którym dochód na osobę jest niższy niż minimum egzystencji. W gospodarstwie jednoosobowym wyniósł on w ubiegłym roku niewiele ponad 600 złotych. Ubóstwo w naszym kraju jest jednak silnie zależne od wieku i od typu gospodarstwa domowego. Najwyższy poziom wciąż odnotowuje się wśród dzieci. W tej grupie odsetek ubogich wynosi 4,5 proc. W przypadku osób starszych, w wieku 65+ odsetek ten to 3,8 proc. Często jest tak, że w rodzinach wielodzietnych – gdzie dochód osiąga tylko jedna osoba, dzieląc go na wszystkich członków gospodarstwa domowego – wynik jest niższy niż granica minimum egzystencji. Wtedy takie gospodarstwo uznaje się za ubogie.

– Różnica pomiędzy ubóstwem wśród osób starszych i dzieci wynika przede wszystkim z typu gospodarstwa domowego – powiedział serwisowi eNewsroom Jakub Sawulski, Kierownik Zespołu Makroekonomii w Polskim Instytucie Ekonomicznym. – W przypadku emeryckich gospodarstw domowych zazwyczaj jedna lub dwie osoby uzyskują dochód z emerytury. Nawet jeżeli jest on stosunkowo niski, wciąż przekracza minimum egzystencji. W gospodarstwach domowych z dziećmi mamy wielu członków, z których tylko jeden lub dwóch osiąga dochód i jest on dzielony na pozostałych. W Polsce poziom ubóstwa udało się znacznie zmniejszyć, w tym przede wszystkim zjawisko to wśród dzieci. Dzisiaj jego poziom jest o wiele niższy niż jeszcze w 2014 roku. Wtedy przekraczało 10 proc., a dziś obejmuje niecałe 5 proc. dzieci, które żyją w gospodarstwach ubogich. To przede wszystkim zasługa transferów socjalnych – w tym głównie Programu 500+, ale nie tylko. Istotna była także bardzo dobra kondycja rynku pracy w tym okresie, niskie bezrobocie oraz stosunkowo szybki wzrost wynagrodzeń. To główne recepty na zmniejszanie odsetka osób ubogich w gospodarce. Po pierwsze potrzeba transferów socjalnych celowanych w te grupy, w których odsetek osób ubogich jest najwyższy. Po drugie konieczna jest systematyczna poprawa kondycji rynku pracy – w tym niskich płac, np. wynagrodzenia minimalnego – wskazuje Sawulski.