PragmaGO uplasowała emisję o rekordowej dla siebie wartości 83,2 mln zł, podnosząc marżę o 0,1 pkt proc. względem emisji przeprowadzonej na przełomie czerwca i lipca. Na tle zmian otoczenia rynkowego, ceny korporacyjnego długu trzymają się jednak nadspodziewanie mocno.
Na przełomie półrocza inwestorom wydawało się jeszcze, że rozpoczęty właśnie mundial w USA zdoła wygładzić fale konfliktu w Cieśninie Ormuz, a notowania ropy szybko wrócą do poziomów sprzed ataku na Iran. Jednak od tamtej pory rentowność polskich obligacji dziesięcioletnich wzrosła o ponad 100 punktów bazowych. Jeśli przez ten pryzmat spojrzeć na wyniki publicznej emisji obligacji PragmaGO, podniesienie marży doliczanej do WIBOR o 10 pkt bazowych jest niewielką ceną płaconą za nieprzyjemne otoczenie. I całkowicie zgodną z przebiegiem notowań obligacji skarbowych opartym o WIBOR. Dyskonto, z jakim notowane są „wuzetki” wzrosło na tyle, że rynkowa marża trzyletnich papierów tego typu także wzrosła o około 10 pkt bazowych od ostatniej emisji PragmaGO.
Emisja obligacji tej konkretnej spółki jest aktualną ilustracją trendu widocznego na całym rynku obligacji korporacyjnych. Na przestrzeni niespełna czterech lat PragmaGO zdołała obniżyć oferowaną inwestorom marżę doliczaną do WIBOR o 2,35 pkt proc., co istotnie przekracza średni spadek marż dla tego okresu (ok. 1,4 pkt proc. – dane dla emisji wprowadzanych na Catalyst na podstawie danych agregowanych przez Obligacje. pl). Jednak rentowność dziesięcioletnich obligacji skarbowych jest dziś o 50 pkt bazowych wyższa niż na początku 2023 r., gdy PragmaGO składała inwestorom niezwykle hojną – z perspektywy minionych lat – ofertę. A przecież kompresja marż oferowanych w emisjach obligacji korporacyjnych to tylko fragment obrazu. Spadła także sama wysokość WIBOR – o mniej więcej 300 pkt bazowych, emitenci wydłużyli okresy zapadalności, podnieśli limity zadłużenia zapisane w kowenantach, itd.
Oprocentowanie nowych emisji jest dziś przeciętnie o 4,5-5,0 pkt proc. niższe niż w emisjach z lat 2022-23. Rentowność starokuponowych obligacji skarbowych wzrosła w tym samym czasie, a mimo to obligacje korporacyjne cieszą się rosnącym popytem, szczególnie ze strony indywidualnych inwestorów. Tajemnica częściowo wynika z samej ich konstrukcji. Obligacje stałokuponowe są wrażliwe na ryzyko stopy procentowej, przez co tegoroczne wyniki funduszy dłużnych, które na nich oparły swoje portfele, są nominalnie słabe. Obligacje korporacyjne, których oprocentowanie w większości oparte jest o WIBOR, są znacznie mniej narażone na ryzyko zmiany stopy procentowej. Nawet jeśli płacą dziś niższe niż kiedyś odsetki, wyniki ich posiadaczy (w tym funduszy korporacyjnych) pozostają z reguły wyraźnie na plusie. Z tych samych powodów inwestorzy indywidualni mogą w ostatnim czasie preferować obligacje oszczędnościowe skarbu państwa – nie są one notowane, a więc nie ma też w ich przypadku ryzyka zmienności. Pomijając kwestie kosztów przedterminowego wykupu, te obligacje także pokażą posiadaczom nominalny zysk.
Niemniej, są inwestorzy, którym obecne warunki oferowane przez resort finansów przypadły do gustu. Kolejny przetarg obligacji skarbowych udał się znakomicie (12 mld zł sprzedaży przy 17,4 mld zł popytu). Przynajmniej częściowo za kolejnymi udanymi aukcjami stoi niezwykle szeroki spread ponad stopę referencyjną NBP, sięgający obecnie 2,5 pkt proc.
Warte odnotowania jest piątkowe zachowanie rynku. Globalne załamanie nastrojów na rynkach akcji przełożyło się na wzrost zainteresowania obligacjami skarbowymi i na spadek ich rentowności na rynkach bazowych. U nas, ale też na innych rynkach regionu czy też szerzej – na rynkach wschodzących – ten pomyślny dla posiadaczy obligacji scenariusz się nie realizował. Globalny rynek najwyraźniej „uciekał” w stronę głównych walut rezerwowych. Kończymy zatem tydzień tam, gdzie przed tygodniem, a inwestorzy czekają na rozstrzygnięcia.



