• Revolut uzyskał finansowanie w wysokości 500 milionów dolarów w serii D i wycenę na poziomie 5,5 miliarda dolarów, stał się jedną z najwyżej wycenianych firm fintech na świecie
• Liderem rundy finansowania był amerykański fundusz inwestycyjny TCV, brało w niej udział wielu dotychczasowych inwestorów
• Revolut wykorzysta pozyskany kapitał do tworzenia nowych produktów na rynkach gdzie jest już dziś obecny, do rozwinięcia działalności bankowej w Europie i zwiększenia wykorzystania aplikacji do codziennych finansów

Revolut, globalna platforma usług finansowych, z której korzysta 10 milionów klientów, ogłosiła dziś pozyskanie 500 milionów dolarów finansowania serii D, co oznacza, że spółka pozyskała do tej pory na swój rozwój w sumie 836 milionów dolarów.

Liderem nowej rundy finansowania był amerykański fundusz inwestycyjny TCV, brało w niej również udział wielu dotychczasowych inwestorów. Dzięki nowej wycenie na poziomie 5,5 miliarda dolarów, Revolut stał się jedną z najwyżej wycenianych spółek z branży fintech na świecie.

Nie udałoby się pozyskać nowego kapitału, gdyby nie rosnący popyt i zaangażowanie ze strony konsumentów oraz solidne wyniki finansowe za poprzedni rok. W 2019 roku Revolut zwiększył liczbę klientów o 169%, dzienną liczbę użytkowników korzystających z aplikacji o 380%, a w roku 2018 przychody wzrosły o 354%.

Pozyskany kapitał przeznaczony zostanie na dalszą poprawę doświadczeń klienta (customer experience) oraz na wzmocnienie oferty usług i produktów Revolut dla klientów indywidualnych i dla firm, na rynkach gdzie firma już dziś jest obecna. W szczególności na produkty, które zachęcą klientów do korzystania z aplikacji na co dzień. Fintech planuje uruchomienie pożyczek dla firm i klientów indywidualnych, wyjście z ofertą oprocentowanych kont oszczędnościowych poza Wielką Brytanię, poprawę jakości wsparcia i obsługi klienta, a także rozwinięcie działalności bankowej w Europie.

Revolut zamierza dalej zwiększać wartość i użyteczność planów Premium i Metal, które potwierdziły, że są dla biznesu ważnym źródłem przychodów. W 2019 roku przychody z tego tytułu wzrosły o 154%. Konta Premium i Metal oferują szereg benefitów, takich jak nielimitowana wymiana walut, dostęp do saloników lotniskowych, bezprowizyjny handel akcjami czy ubezpieczenie podróżne.

Firma zatrudnia ponad 2000 pracowników i planuje intensywnie zwiększać zatrudnienie w wielu lokalizacjach. Miniony rok był przełomowy pod kątem kluczowych transferów na szczeblu kierowniczym, które umocniły ład korporacyjny w spółce. Do fintechu dołączył Martin Gilbert, były prezes Standard Life Aberdeen, a obecnie szef Rady Dyrektorów Revolut. Jako Dyrektorzy Niewykonawczy dołączyli także Caroline Britton, wcześniej Partner w Deloitte odpowiedzialna za audyt oraz Bruce Wallace, wcześniej COO w Silicon Valley Bank.

“Naszym celem jest stworzenie globalnej platformy usług finansowych – jednej aplikacji, z pomocą której klienci mogą zarządzać wszystkimi swoimi potrzebami finansowymi, na co dzień. Nowa runda inwestycyjna potwierdziła, że inwestorzy mają zaufanie do naszego modelu biznesowego. W kolejnym kroku skupimy się na rozwoju działalności bankowej w Europie, zachęceniu klientów do codziennego korzystania z naszej aplikacji i działaniach, dzięki którym osiągniemy rentowność. Fundusz TCV ma wieloletnie doświadczenie we wspieraniu założycieli firm, które zmieniają rynki w skali globalnej, dlatego cieszymy się na myśl o nowym partnerstwie i przygotowujemy wspólnie kolejny etap rozwoju” – powiedział Nik Storonski, współzałożyciel i CEO w Revolut.

“Jesteśmy zachwyceni współpracą z Nikiem, Władem i całym zespołem Revolut. Dzięki wykorzystaniu najnowszych technologii i skupieniu całej uwagi na zadowoleniu użytkownika, Revolut tworzy wyjątkowe doświadczenie klienta – wykracza ono daleko poza to, co oferują współczesne banki. Chcemy wspierać zespół Revolut i pomóc uczynić z firmy jedną z największych na świecie platform usług finansowych” – powiedział John Doran, General Partner w TCV.

* * *
O  TCV
Założony w 1995 r. fundusz TCV oferuje kapitał prywatnym i publicznym spółkom technologicznym, na etapie wzrostu. Od momentu powstania, TCV zainwestował ponad 13 miliardów dolarów w wiodące technologiczne firmy, w tym ponad 1,5 miliarda dolarów w branżę fintech. Pomógł też zarządom spółek w ponad 120 debiutach giełdowych i strategicznych przejęciach.

W 2019 r. po raz kolejny spadła średnia powierzchnia mieszkania ukończonego na terenie Polski. Wyjaśniamy, dlaczego spadki średniego metrażu lokali i domów są widoczne już od dawna. 

Jeżeli chodzi o wyniki inwestorów mieszkaniowych z minionego roku, to media największą uwagę poświęcają rekordowej liczbie ukończonych mieszkań. Mniejsze zainteresowanie wzbudza natomiast zmiana przeciętnego metrażu wybudowanych lokali i domów. To również jest ważna kwestia. Dane GUS-u wskazują bowiem, że w 2019 r. średnia powierzchnia oddanego do użytku mieszkania znów znacząco spadła. Eksperci portalu RynekPierwotny.pl postanowili wyjaśnić przyczyny ubiegłorocznej zmiany i zaprezentować ją w kontekście wyników z poprzednich 25 lat.

Spadek średniego metrażu trwa już od 2014 roku …

Informacji o średniej powierzchni mieszkań ukończonych w Polsce, trzeba szukać na stronie Głównego Urzędu Statystycznego. Wspomniane informacje mają charakter zbiorczy, ponieważ GUS pod pojęciem mieszkania rozumie zarówno lokal mieszkalny, jak i dom. Taka definicja mieszkania stosowana przez Główny Urząd Statystyczny tłumaczy, dlaczego wyniki widoczne na poniższym wykresie są znacznie wyższe od przeciętnej powierzchni nowego „M”. Wykres przygotowany przez ekspertów RynekPierwotny.pl informuje, jak w latach 1995 – 2019 zmieniała się średnia powierzchnia ukończonych mieszkań. Taki przeciętny metraż od 2003 r. do 2014 r. niemal bez przerwy przekraczał 100,0 mkw. Szczególnie wysokie wyniki odnotowano w latach 2003 – 2004 oraz 2010 – 2011. Wtedy były oddawane do użytku m.in. domy oraz lokale, których budowa rozpoczęła się w czasach dobrej koniunktury gospodarczej z końca lat 90 – tych i podczas poprzedniego boomu mieszkaniowego.

Warto jednak wrócić do czasów nieco nam bliższych i przyjrzeć się spadkowemu trendowi, który dotyczy średniej powierzchni mieszkań ukończonych w ostatnich sześciu latach. Taka średnia powierzchnia zmieniała się następująco:

• 2013 r. – 104,6 mkw.
• 2014 r. – 100,9 mkw.
• 2015 r. – 99,8 mkw.
• 2016 r. – 94,5 mkw.
• 2017 r. – 92,7 mkw.
• 2018 r. – 90,3 mkw.
• 2019 r. – 88,8 mkw.

Na poniższym wykresie dobrze widać, że spadki z lat 2017 – 2019 miały niemal identyczne tempo. Jeżeli chodzi o wynik dotyczący 2019 roku, to trzeba podkreślić, że w ciągu poprzedniego ćwierćwiecza niższą wartość odnotowano tylko dwa razy (1999 r. – 87,3 mkw. oraz 2001 r. – 86,0 mkw.).

Mieszkania deweloperskie nie skurczyły się mocno

Na średnią powierzchnię mieszkań ukończonych w Polsce, wpływa głównie aktywność dwóch różnych typów inwestorów. Chodzi o deweloperów i osoby prywatne budujące mieszkania na własny użytek. W przypadku prywatnych inwestorów, możemy śmiało mówić o budowie tylko domów jednorodzinnych. Deweloperzy budują zarówno lokale mieszkalne, jak i domy stanowiące znacznie mniejszą część ich oferty (ok. 3% – 5%).

Poniższa tabela przedstawia zmiany średniej powierzchni mieszkań (lokali i domów) wybudowanych przez deweloperów oraz osoby prywatne w latach 2013 – 2019. To zestawienie przygotowane przez ekspertów portalu RynekPierwotny.pl, dobrze tłumaczy spadkowy trend na powyższym wykresie (dotyczący lat 2014 – 2019). Informacje z tabeli potwierdzają, że w analizowanym okresie szybko spadała średnia powierzchnia ukończonych domów jednorodzinnych (spadek ze 148,5 mkw. – 2013 r. do 143,5 mkw. – 2019 r.). W przypadku mieszkań wybudowanych przez deweloperów, procentowy spadek średniego metrażu był dwuipółkrotnie mniejszy. To sugeruje, że kurczenie się przeciętnego mieszkania ukończonego w Polsce jest przede wszystkim efektem mniejszej wielkości prywatnych domów.

Średnia powierzchnia wybudowanych domów spada nie tylko z przyczyn demograficznych. Warto również wskazać na bardziej restrykcyjną politykę kredytową banków niż w czasach poprzedniego boomu, a także na wzrost kosztów budowy domów. Trzeba jednak pamiętać, że statystyczne skutki rekordowo szybkich wzrostów kosztu wybudowania domu (widocznych w 2018 roku oraz 2019 roku), zobaczymy dopiero za 3 lata – 4 lata. W Polsce budowa przeciętnego domu trwa bowiem 48 miesięcy (według aktualnych danych GUS).  

Autor: Andrzej Prajsnar, ekspert portalu RynekPierwotny.pl

Najpopularniejsza na świecie domena .com stanie się na całym świecie wyraźnie droższa. Cena za jej utrzymanie wzrośnie o 7 proc. w drugiej połowie 2020 roku i taka sama podwyżka czeka nas także przez 3 kolejne lata. Niestety na tym się nie skończy. Od 2026 ceny zaczną rosnąć dalej – informuje serwis hostingowy Domeny.pl. Wedle firmy, podwyżka wynika z porozumienia, które jest obecnie finalizowane przez Verisign, globalnego operator domeny .com, oraz ICANN, organizację nadzorującą globalny rynek domen.

Ceny domen .com były zamrożone od 2012 roku na mocy postanowienia wydanego przez amerykańską Narodową Administrację Telekomunikacji i Informacji (US National Telecommunications and Information Administration). Decyzja ta została jednak zniesiona pod koniec 2018 roku w porozumieniu między rządem USA i Versign, na mocy którego przedłużono prawo firmy do administrowania domeną .com.

„W tej umowie Versign uzyskał też zgodę na podnoszenie cen za utrzymanie domeny .com o maksymalnie 7 proc. każdego roku przez cztery kolejne lata, a potem przychodzi dwuletni okres zamrożenia cen. Okres podwyżek rozpoczyna się w 2020 roku i potrwa do 2023 roku. Do 2025 ceny zostaną zamrożone, ale od 2027 przez cztery lata znowu będą rosły o 7 proc. każdego roku. I tak dalej. Wdrożenie tego mechanizmu wymagało zgody ICANN, co praktycznie już się stało” – mówi Elżbieta Kornaś, Brand Manager serwisu Domeny.pl.

Jak wyjaśnia przedstawicielka Domeny.pl, ICANN już w czerwcu minionego roku wyraził zgodę na zniesienie ograniczenia cen dla domen najwyższego poziomu (gTLD), w tym m.in. .org czy .com, motywując to zaostrzającą się konkurencją dla tego typu domen ze strony tzw. domen z nietypowymi rozszerzeniami (new gTLD). Zgoda na podwyżki cen domeny .com jest zatem naturalną konsekwencją wcześniejszej decyzji.

„Smaczku temu nadaje jednak fakt, że za oficjalną zgodę ICANN na wdrożenie mechanizmu podwyżek wynegocjowanego między rządem USA i Verisign, organizacja otrzyma od operatora 20 milionów dolarów, płatne 4 miliony przez kolejne 5 lat. Ma to być formą wsparcia inicjatyw podejmowanych przez  ICANN. Dla Verisgn to kropla w morzu korzyści, jakie osiągnie dzięki uwolnieniu cen na domenę .com” – mówi Elżbieta Kornaś.

Versign w minionym roku miał 1.232 miliardów dolarów przychodu, a w tym roku szacuje, że jego przychody wzrosną do poziomu 1.250-1.265 miliardów dolarów. Szacunki te nie uwzględniają wzrostu cen za utrzymanie domen .com.

Według danych Domeny.pl, obecnie w internecie jest zarejestrowanych ponad 146 milionów domen z rozszerzeniem .com, co czyni ją najpopularniejszą domeną najwyższego poziomu na świecie. Na kolejnych miejscach są: tk (30 mln), .cn (15,3 mln), .de (14,7 mln), .net (13,2 mln), .uk (10.9 mln) oraz org (10,1 mln).

Miniony tydzień przyniósł wzrost obaw inwestorów, co odbiło się na cenach aktywów – w tym walut takich jak polski złoty.

W zeszłym tygodniu obserwowaliśmy spadki indeksów giełdowych z całego świata. Niepokój związany z wpływem epidemii koronawirusa na stan światowej gospodarki negatywnie odbił się na bardziej ryzykownych aktywach. Rynki akcji traciły po raz pierwszy od trzech tygodni, a gwałtownej wyprzedaży doświadczały również waluty rynków wschodzących. Umacniały się natomiast, jak zwykle w takich sytuacjach, aktywa uznawane za bezpieczne (tzw. safe haven). W oczy rzucał się jedynie brak aprecjacji jena japońskiego. Tłumaczyć to może fakt, że gospodarka Japonii jest jedną z bardziej narażonych na negatywne skutki epidemii koronawirusa.

W obliczu atmosfery paniki na rynkach finansowych, uwagę zwraca stabilizacja euro w parze z dolarem amerykańskim. Ograniczona zmienność tej pary wspiera tezę, że jej ostatnie spadki wynikały raczej z używania euro do realizacji strategii “carry trade” – polegającej na wykorzystywaniu różnic w stopach procentowych między krajami – aniżeli z gorszych perspektyw ekonomicznych wspólnego bloku walutowego.

Kalendarz ekonomiczny na najbliższe dni nie obfituje w istotne publikacje. Inwestorzy będą zatem obserwować dane dotyczące liczby zainfekowanych koronawirusem w Chinach i innych krajach. Większą zmienność może przynieść jedynie raport o inflacji PCE w USA, w związku z tym, że jest to wskaźnik dynamiki cen preferowany przez Fed.

PLN

Ryzyko związane z koronawirusem miało negatywny wpływ na zachowanie złotego w zeszłym tygodniu, wywołując wyprzedaż polskiej waluty i jej osłabienie w relacji do głównych walut. Informacje z Polski były dość mieszane, jednak napływające w ostatnim czasie dane makroekonomiczne nadal zdają się sugerować utrzymanie względnie wysokiego tempa wzrostu gospodarczego. W minionym tygodniu opublikowane zostały “minutki” ze spotkania RPP, które wskazują na pewne rozbieżności w ocenach decydentów. Pomimo tego, obecnie za najbardziej realistyczny scenariusz uznajemy utrzymanie stabilnych stóp procentowych w kolejnych miesiącach.

GBP

Szereg danych makroekonomicznych z Wielkiej Brytanii – dotyczących zatrudnienia, cen nieruchomości oraz aktywności biznesowej – opublikowanych w ostatnich dniach, nie wsparł brytyjskiej waluty. Jej obecne zachowanie wydaje się zależeć niemal wyłącznie od szczątkowych informacji o stanie negocjacji handlowych z Unią Europejską. W tym tygodniu można spodziewać się kolejnych informacji dotyczących tej kwestii: Wielka Brytania ma przedstawić swoje stanowisko a propos żądań w kontekście negocjacji.

Brak istotnego wpływu odczytów ekonomicznych na funta jest pewnym zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że większość wspomnianych danych okazała się zauważalnie lepsza od oczekiwań. Szczególną uwagę warto zwrócić na odczyt inflacji w styczniu, który pokazał wzrost dynamiki cen do najwyższego poziomu od sześciu miesięcy – nieznacznie poniżej 2-procentowego celu inflacyjnego Banku Anglii. Naszym zdaniem oznacza to, że w najbliższym czasie w Wielkiej Brytanii nie należy spodziewać się cięcia stóp procentowych.

EUR

Ubiegły tydzień przyniósł stabilizację sytuacji po gwałtownych i niekiedy zaskakujących zmianach na głównej parze, jakie obserwowaliśmy w poprzednich tygodniach. Wspólna europejska waluta w ostatnich dniach umocniła się w relacji do większości istotnych walut (za wyjątkiem franka szwajcarskiego). Zachowanie euro zdaje się potwierdzać nasz pogląd tłumaczący niedawną deprecjację waluty, który zakłada, że ostatnie spadki euro miały związek przede wszystkim z wykorzystywaniem wspólnej europejskiej waluty w strategiach „carry trade”. W tym przypadku chodzi o pożyczanie przez inwestorów niskooprocentowanego euro w celu inwestycji w waluty wyżej oprocentowane, co pozwala zarobić na różnicy w stopach procentowych między krajami. Wzrost awersji do ryzyka zazwyczaj przekłada się na zamykanie części tego typu pozycji.

Mimo obaw związanych z wpływem epidemii koronawirusa na globalne łańcuchy dostaw, ostatnie odczyty indeksów PMI w strefie euro w ujęciu ogólnym zaskoczyły na plus, wskazując na poprawę w aktywności biznesowej w krajach bloku walutowego. Bardziej wnikliwa analiza danych pokazuje jednak mniej optymistyczny obraz – w kontekście odczytu dla przemysłu zaobserwowano wydłużenie czasu realizacji dostaw od dostawców związane z koronawirusem. Wzrost indeksów PMI jest dobrą informacją, jednak należy mieć na uwadze, że pełen wpływ epidemii nie jest jeszcze odzwierciedlony w tych danych.

USD

Optymistyczne odczyty drugorzędnych publikacji makroekonomicznych dla Stanów Zjednoczonych, które poznaliśmy w ubiegłym tygodniu, musiały ustąpić negatywnej niespodziance, jaką okazała się piątkowa publikacja indeksów PMI. Podczas gdy konsensus oczekiwał, że indeks dla usług znajdzie się powyżej poziomu 53 pkt, odczyt pokazał spadek poniżej progu 50 pkt, który oddziela ekspansję od kurczenia się sektora. Warto jednak zachować pewien dystans do tych danych – historia indeksu w USA jest krótsza, a jego zdolności prognostyczne są niższe w porównaniu z indeksem dla strefy euro.

Najważniejszą publikacją dla USA w tym tygodniu będzie piątkowy odczyt inflacji PCE. Konsensus zakłada, że wskaźnik bazowy w styczniu wzrósł do poziomu 1,7%, powoli kierując się w stronę 2-procentowego celu inflacyjnego Rezerwy Federalnej. Czwartek przyniesie również rewizję danych o PKB w USA w IV kwartale, jednak oczekuje się, że dynamika nie zmieni się względem wstępnego odczytu na poziomie 2,1% w ujęciu zanualizowanym.

Autor: Enrique Diaz-Alvarez, Ebury

Fundusz Icos III będzie inwestować w scale-upy skupiające się na rozwijaniu oprogramowania oraz technologii na potrzeby produkcji w przemyśle rolno-spożywczym, biochemikaliów i nowoczesnych materiałów. Nowy fundusz corporate venture capital (CVC) jest wspierany przez trzech, międzynarodowych, korporacyjnych inwestorów: Nouryon, Bühler Group oraz Royal Cosun.

Myśląc perspektywicznie wspieramy innowacyjne projekty korzystając z różnych mechanizmów, także tych z udziałem funduszy venture capital. Zwiększają one szansę na sukces rodzimych spółek technologicznych, a jednocześnie sprawiają, że Polska staje się coraz bardziej atrakcyjnym krajem dla inwestorów z zagranicy, którzy widzą ogromny potencjał polskich innowatorów. Co istotne, stawiamy przy tym nie tylko na dynamiczny, ale zrównoważony rozwój. Inwestycje w nowe technologie w sektorach rolno-spożywczym i chemicznym to korzyść dla całego społeczeństwa, nie tylko dla inwestorów i twórców rozwiązań – zaznacza wicepremier Jarosław Gowin, minister nauki i szkolnictwa wyższego.

Kapitał dla innowacji

Icos Capital Fund III (ICF III) planuje zainwestować ponad 20 milionów euro w innowacyjne scale-upy działające w sektorach rolno-spożywczym, biochemikaliów i materiałów w Polsce. Fundusz zaangażował trzy europejskie korporacje jako głównych inwestorów i strategicznych partnerów: Nouryon (wcześniej AkzoNobel Specialty Chemicals), Bühler Group oraz Royal Cosun. Finansowanie pochodzi także z Funduszy Europejskich – z zarządzanego przez PFR Ventures Funduszu Funduszy PFR NCBR CVC, który współtworzy Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

Pieniądze unijne wykorzystujemy też do rozwoju sektora venture capital w Polsce, w tym w coraz bardziej liczącej się na świecie formule corporate venture capital. Fundusz ICOS III to około 20 milionów euro, z czego połowa pochodzi z programu Inteligentny Rozwój. Doceniamy, że w polskie innowacyjne spółki chcą inwestować fundusze i inwestorzy korporacyjni z zagranicy. To tylko potwierdza, że w naszym kraju jest wiele ciekawych firm z nowatorskimi pomysłami i dużym potencjałem rozwoju – powiedziała Małgorzata Jarosińska-Jedynak, Minister Funduszy i Polityki Regionalnej.

Europejski fundusz Icos obecny jest w Holandii, Polsce, Szwajcarii i Niemczech. Siedziba zespołu znajduje się w Rotterdamie. Równolegle do polskiego rynku, fundusz czynnie inwestuje w pozostałych regionach Unii Europejskiej. Icos to już trzeci fundusz CVC uruchomiony przez PFR Ventures. Dwa poprzednie to SpeedUp Energy Innovation wspierany przez PGE oraz EEC Magenta, którego inwestorem korporacyjnym jest Tauron. W 2019 roku dokonały one swoich trzech pierwszych inwestycji, o łącznej wartości ok. 13 mln PLN

Cieszymy się, że na naszym rynku pojawiają się pierwsze fundusze CVC zasilane przez prywatne korporacje. Mamy nadzieję, że wpłynie to na lokalnych graczy i dzięki temu, by przyjrzeli się bliżej formule wykorzystywanej przez większość spółek z listy Fortune500 – mówi Maciej Ćwikiewicz, CEO, PFR Ventures.

Stworzyliśmy już sieć funduszy VC, a teraz na polski rynek wprowadzamy kolejny fundusz CVC ukierunkowany na B+R. Dzięki temu spółki technologiczne będą mogły rozwijać się w długim okresie, korzystając z know-how naszych partnerów – mówi Wojciech Kamieniecki, dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.

Icos angażuje korporacje i instytucje finansowe w partnerską współpracę, mającą na celu przyspieszenie wzrostu obiecujących scale-upów. Skuteczna realizacja naszego modelu biznesowego w połączeniu z dobrymi wynikami pomogły nam założyć trzeci taki fundusz z rozpoznawalnymi partnerami. Jesteśmy podekscytowani tym, że dołączył do nas inwestor instytucjonalny w postaci PFR Ventures, ponieważ otwiera nam to szerszy dostęp do polskiego ekosystemu start-upów – mówi Peter van Gelderen, Dyrektor Zarządzający, Icos Capital.

Konsorcjum

Współpraca partnerska ICF III obejmuje trzy wiodące europejskie korporacje: szwajcarską Bühler Group, lidera rynku systemów i rozwiązań dla sektora rolno-spożywczego i samochodowego; Nouryon, znaną wcześniej jako AkzoNobel Specialty Chemicals, z siedzibą w Holandii; oraz Royal Cosun, wiodącą europejską spółdzielnię rolno-spożywczą oraz w obszarze biochemikaliów i materiałów, również posiadającą siedzibę w Holandii.

Konsorcjum zapewnia unikalną wiedzę o rynku, pozwalającą analizować ponad 1000 propozycji rocznie i inwestować w te najlepsze. Już wcześniej, partnerstwo gwarantowało duże zaangażowanie we wspieraniu spółek portfelowych na ich drodze do zwiększania skali działalności na rynkach przemysłowych. Wszystkie korporacje ICF III są obecne w Polsce. Ich łączny przychód za 2019 roku wyniósł ponad 10 miliardów euro w skali światowej.
ICF III dokonał już czterech inwestycji, w cyfryzację przemysłu, rozszerzoną inteligencję (Squirro, Szwajcaria), rolnictwo precyzyjne (Gamaya, Szwajcarcia), analitykę predykcyjną (Reliability Solutions, Polska, finansowana wcześniej także przez NCBR) oraz fermentację beztlenową biochemikaliów (Holiferm, Zjednoczone Królestwo). Niedługo fundusz planuje ogłosić dwie kolejne inwestycje w Polsce.

W ostatnich latach w Polsce obserwujemy stały wzrost obiecujących spółek technologicznych, a obecnie prowadzimy rozmowy z kilkoma start-upami w regionie. W połowie 2019 roku, wspólnie z EEC Magenta, przeprowadziliśmy inwestycję w krakowską spółkę Reliability Solutions. Planujemy ogłosić kilka nowych inwestycji w tym regionie w nadchodzących latach – mówi Nityen Lal, Dyrektor Zarządzający, Icos Capital.

Mamy ambitny plan cyfryzacji, a we współpracy z Icos Capital przyglądamy się bliżej najlepszym spółkom, aby pomóc im odnieść sukces na ich rynkach oraz sprawić, że cyfrowe i zrównoważone rozwiązania przetwarzania żywności będą dostępne na naszych rynkach i dla naszych klientów. Współpracujemy z Reliability Solutions, Squirro oraz Gamaya, które naszym zdaniem oferują najlepsze rozwiązania na niektórych głównych rynkach, na których operujemy – mówi Ian Roberts, CTO Bühler Group, Szwajcaria.

Pracujemy z Icos nad kilkoma innowacjami, w tym nad naszym partnerstwem z Photanol, aby produkować chemikalia ze światła słonecznego i CO2. Icos to skuteczna platforma do wyszukiwania, monitorowania i współpracy z wiodącymi innowacyjnymi spółkami, Icos wspiera także naszą strategię rozwoju bardziej zrównoważonych platform chemicznych dla naszych klientów – mówi Marco Waas, Dyrektor Działu Badań, Rozwoju i Innowacji w Nouryon, Holandia.

Nasz udział w ICF III to inwestycja w poszukiwanie innowacji, które wzmacniają i poszerzają naszą działalność poprzez nawiązywanie nowej współpracy z innowacyjnymi scale-upami zarówno na naszych głównych rynkach, jak również na nowych rynkach, gdzie nasze dotychczasowe możliwości mogą sprawić różnicę. Czynnie współpracujemy z Icos oraz pozostałymi korporacyjnymi partnerami w funduszu prowadzących działalność komplementarną, ale skupiającymi się na podobnych możliwościach cyfryzacji oraz wyzwaniach związanych ze zrównoważonym rozwojem – mówi Albert Markusse, CEO Royal Cosun, Holandia.

Od 2005 roku Icos Capital wsparł 18 ambitnych start-upów oraz scale-upów na pograniczu sektora cyfrowego i zrównoważonego rozwoju. Poprzez wspólne podejmowanie ryzyka Icos Capital wsparł i nadal wspiera spółki o wysokim potencjale transformacji sektorów rolno-spożywczych i (bio)chemikaliów z innowacjami w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i cyfryzacji przemysłu. Dzięki ponad 80-letniemu doświadczeniu całego zespołu, nadal zapewnia on finansowanie na najwyższym poziomie, przyciąga wiodące korporacje i stosuje interaktywne podejście, jeśli chodzi o partnerstwo z bardzo innowacyjnymi start-upami w branży.

600 tys. złotych w Bitcoinie, nieruchomości i pojazd o łącznej wartości 400 tys. złotych zabezpieczyła na poczet przyszłych kar i grzywien Prokuratura Okręgowa w Olsztynie po zatrzymaniu przez Policję 49-latka, mieszkańca powiatu mrągowskiego, podejrzanego o tzw. „sharing”.

Wg ustaleń śledczych mężczyzna od kilku lat nielegalnie udostępniał w internecie programy telewizyjne płatnych platform satelitarnych, a zarobione w ten sposób pieniądze inwestował w zakup kryptowalut i nieruchomości. Zarobione na piractwie środki transferował również przez wirtualne portfele i konta w bankach założone na tzw. słupy w celu ukrycia ich faktycznego pochodzenia.

Przestępstwo sharingu polega na nielegalnym rozdzieleniu uprawnień karty abonenckiej i udostępnieniu tych uprawnień osobom do tego nieuprawnionym przy użyciu urządzeń niedozwolonych, za pośrednictwem Internetu. Jest to proceder pozwalający na odbiór kanałów telewizji satelitarnej w czasie rzeczywistym w wyniku bezprawnego uzyskania uprawnień przysługującym klientom nadawców telewizyjnych. W procederze sharingu biorą udział dawca – oferujący nielegalną usługę i biorca – osoba, której udostępniana jest telewizja. Biorca również popełnia przestępstwo określone w art. 7 ust. 2 Ustawy o ochronie niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym. Dawca dysponuje legalnym dostępem do usługi płatnej telewizji kodowanej, ma zawarte legalne umowy o świadczenie usług telewizyjnych z operatorami.

Mężczyzna wpadł w trakcie jednego z kilkunastu przeszukań realizowanych na terenie trzech województw przez funkcjonariuszy i przedstawicieli Stowarzyszenia Sygnał.

Wobec podejrzanego 49-latka zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Mężczyźnie grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności. Sprawa ma charakter rozwojowy.

Łączne straty, jakie poniosły firmy z branży mediów, szacowane są na chwilę obecną na kwotę około 6 mln złotych.

Jak podaje GUS w opublikowanej dzisiaj informacji sygnalnej, wskaźnik ogólnego klimatu koniunktury w lutym br. wyniósł 1,6 i był niższy niż w styczniu (3,2), jak i w lutym w ostatnich sześciu latach. Przy czym zróżnicowanie między branżami jest dość znaczne:

• przetwórstwo przemysłowe (dane wyrównane sezonowo +1,3/dane niewyrównane: +1,6): długookresowy trend spadkowy; po styczniowej korekcie, w lutym obserwujemy dalsze spadki. Ocena obecnego stanu rzeczy wyraźnie lepsza niż oczekiwania na przyszłość (dane niewyrównane: +4,7 vs. -1,6), chociaż należy zauważyć, że przed miesiącem mieliśmy do czynienia z bardziej optymistyczną diagnozą i słabszymi prognozami.
• budownictwo (+0,9/+0.1): po wyłączeniu silnego czynnika sezonowego notujemy długookresowy trend negatywny. Pesymistyczne prognozy (-4,5) przy relatywnie dobrej ocenie stanu bieżącego (+4,6), silna weryfikacja opinii styczniowych (słabsza diagnoza, lepsza prognoza).
• handel: w handlu hurtowym sentymenty firm na sporym plusie (+4,6/+4,5), zbliżone w poziomach do tych notowanych w 2016. Systematycznie wysoka ocena stanu zastanego (+12,5), powyżej długookresowych średnich, składowa prognostyczna na minusie (-3,5); w handlu detalicznym (+0,3/-0,8) po tąpnięciu na początku 2019 konsekwentnie zbiegamy w stronę zera; znaczne minusy w ocenie przyszłego popytu (-7,4) – obok stałych wyzwań, związanych ze spadkiem koniunktury, branża czeka na rozwiązanie kwestii podatku cukrowego.
• transport i logistyka (+0,7/+0,1): także tu wyraźny długookresowy trend spadkowy, który w ostatnich miesiącach ustabilizował się wokół zera; bardzo słabe prognozy (-5,5; chociaż skorygowane in plus po styczniu), u podłoża których leży m.in. niepewność związana z kształtem brexitu.
• zakwaterowanie i gastronomia (-2,1/-5,6): kontynuacja ostrego trendu spadkowego, dla którego decydująca jest składowa prognostyczna – jeszcze gorsza niż przed miesiącem (-13,2 vs. -9,0). Tu ujawnia się przeciwstawna siła czynników długookresowych, jak bogacenie się społeczeństwa, ze spadającą koniunkturą i efektem czynników administracyjnych, czyli wzrostu płacy minimalnej.
• informacja i komunikacja (+17,5/+19,0): niezmiennie na wyraźnych plusach w ostatniej dekadzie, zmiany strukturalne w gospodarce premiują tę dziedzinę, przez co zmiany cykliczne właściwie nie są odczuwalne. Słabną prognozy (+5,0), ale nadal znajdują się na poziomach nieosiągalnych dla przemysłu.
• finanse i ubezpieczenia (niewyrównane sezonowo +23,6): podobnie jak informacja, pozytywne oceny wyraźnie górują nad negatywnymi, ale jednak obserwowany lekki trend spadkowy, który nieco zaostrzył bieg od połowy 2019 – w lutym słabszym diagnozom (+37,2) towarzyszą lepsze prognozy (+10,0).

Komentarz dr Soni Buchholtz, ekspertki ekonomicznej Konfederacji Lewiatan

Obecne nasycenie rynku sprawia, że koszty reklamy i pozyskiwanie klientów stają się coraz droższe. Firmy ciągle prześcigają się w pomysłach marketingowych. W najtrudniejszych branżach marki są wstanie oferować usługi ze stratą, aby zarobić na obsłudze klienta dopiero za drugim lub trzecim razem. Liczy się ciągłe zwiększanie skali działania i podnoszenie jakości obsługi.

Klienci dziś oczekują coraz lepszego „customer experience”, weryfikują marki, sprawdzają ich działania oraz politykę, chcą zamawiać produkty i usługi w firmach, które niosą za sobą wartość. Sam produkt i dobra cena dziś nie wystarczają – wymaga się, aby marki niosły za sobą określone wartości. Wg. Najnowszych badań wynika, że coraz większa rzesza osób wierzy, że obecny kryzys klimatyczny zostanie rozwiązany przez największe i najbardziej odpowiedzialne marki świata, a nie przez polityków i inne organizacje pozarządowe.

Wszystkie powyższe aspekty powinny skłaniać do wsłuchiwania się w swoich odbiorców i zaangażowanie się w stałe i konsekwentne budowanie relacji z nimi. Ta zasada powinna przyświecać nie tylko największym firmom, ale i tym małym – prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą – które chcą przetrwać na rynku w kolejnych latach,
Jak zatem budować relacje z klientami?

„Dziś pozyskiwanie klientów stanowi dla firm jedno z największych wyzwań. Często taniej i efektywniej jest inwestować w pozyskanych już klientów i budować z nimi szczerą relacje. Niezastąpione są wówczas gadżety reklamowe, które użyte w odpowiedni sposób, dają najwyższy zwrot z inwestycji i potrafią zwiększyć CLV(customer lifetime value – wartość klienta w firmie) o nawet kilkaset procent” – mówi przedstawiciel Artigraf.pl

Gadżety reklamowe dla firm z każdej branży

Wiele firm, błędnie, kojarzy gadżety z logo jako drogą formę promocji. Mimo swojej wysokiej jakości, gadżety reklamowe dla firm, to narzędzie marketingowe, na które będzie stać nawet najmniejsze firmy. Upominki z logo sprawdzą się w każdej branży np.

• Gadżety reklamowe dla fryzjerów – wymienić możemy takie produkty jak: lusterka z nadrukiem, kosmetyczki reklamowe, pomadki do ust czy gadżety reklamowe z kategorii higieny osobistej
• Gadżety reklamowe dla branży motoryzacyjnej – produkty znaleźć można już od kilku złotych jak np. latarka LED z magnesem lub zegarek reklamowy w kształcie felgi.
• Gadżety reklamowe dla branży medycznej – antystresy z nadrukiem lub pendrive z grawerem, skórzane etui na recepty
• Gadżety reklamowe dla branży budowlanej – kubki reklamowe, kubki termiczne z grawerem lub narzędzia z nadrukiem
• Gadżety eventowe – plecaki reklamowe, portfele reklamowe, torby z nadrukiem lub smycze reklamowe

Powyższe informacje wyraźnie pokazują, że artykuły reklamowe może dopasować do swoich potrzeb każda firma, niezależnie od branży jak i budżetu. Tanie gadżety reklamowe to sposób na reklamę dla nawet najmniejszych przedsiębiorstw.

Sposób na promocję – tanie gadżety reklamowe

Budżety marketingowe małych firm, oscylują czasem w obrębie kilku tysięcy a nawet kilkuset złotych. Dla tego wybór upominków reklamowych to najlepsza opcja jeśli chcemy w tani sposób zbudować relacje z klientami. Dla przykładu, salon kosmetyczny lub fryzjerski może wybrać atrakcyjne lusterka z grawerem, które będzie wręczać swoim klientom. Nawet przy stosunkowo niewielkim nakładzie zamówienia (100 szt.)  produkt taki nie przekroczy kwoty 4 zł/szt. netto. Jest to bardzo niska kwota, biorąc pod uwagę, że obdarowany odbiorca na pewno poczuje się mocno związany z marką, a ponadto wręczony upominek reklamowy będzie użytkował na co dzień. To z kolei pozwala nam na dodatkową promocje marki za pośrednictwem naszego klienta poprzez codziennie użytkowanie gadżetu reklamowe z logo. Poprawia to również nasz ogólny PR i rozpoznawalność – wszystko to za 4 zł!
Czy rabat do wykonanej usługi zapewniłby aż takie możliwości ?

Jak wybierać upominki reklamowe?

Kluczowym czynnikiem, który wpływa na sukces artykułów reklamowych w procesie budowania relacji z klientami, jest użyteczność. Gadżet reklamowy z nadrukiem musi zostać wybrany w sposób staranny i przemyślany. Dodatkowo powinien korelować z branżą  w której działa firma. To pozwoli na lepsze odnajdowanie marki w głowach klientów. Wybieranie produktów sugerując się jedynie ceną lub własnymi preferencjami jest błędem.
Zawsze należy starać się wczuć w rolę odbiorcy i wybrać produkt taki jaki sami chcielibyśmy otrzymać będąc na miejscu naszych odbiorców.

Dostosowanie się do powyższych wskazówek pozwoli w znacznym stopniu zwiększyć efektywność w utrzymaniu już zdobytych klientów jak i pomóc w promowaniu wizerunku marki. Ważne, aby pamiętać, że gadżety reklamowe to nie tylko utrzymanie już zdobytych klientów, ale sposób na pozyskanie nowych. Upominki można wykorzystywać na setki sposobów jak np. konkursy na facebooku, akcje promocyjne, systemy lojalnościowe eventy.
Kreatywność to podstawa w działaniu jak i ważny czynnik, który może zwiększyć jeszcze bardziej efektywność artykułów reklamowych użytych do reklamy Twojej firmy

Pomimo dobrych danych z głównej gospodarki europejskiej zarówno euro, jak i złoty są w odwrocie. Powodem jest wykrycie kolejnego przypadku śmiertelnego koronawirusa we Włoszech.

Euro znów po 4,30 zł

W ciągu trochę ponad tygodnia złoty stracił na wartości przeszło 6 groszy. Jeszcze w walentynki oglądaliśmy 4,24 zł za jedno euro, dzisiaj to już 4,30 zł. Nie lepiej wygląda sytuacja na innych, ważnych dla Polaków, walutach. Frank kosztuje powyżej 4,05 zł, a dolar zbliża się wyraźnie do 4 zł, funt z kolei odbił się od poziomu 5,15 zł. Niepewność na rynkach wyraźnie szkodzi polskiej walucie. Część komentatorów jako powód wskazuje kolejny przypadek śmiertelny koronawirusa we Włoszech.

Indeks IFO

Kolejne lepsze od oczekiwań dane z Niemiec. Indeks Instytutu IFO to jedne z najważniejszych danych wyprzedzających koniunkturę. Gdy indeks spada poniżej 100 punktów, sugeruje on spowolnienie w gospodarce, gdy jest powyżej należy oczekiwać rozwoju. Wynik 96,1 punktów nie jest zatem dobry, warto jednak przyrównać go do 95 punktów, których oczekiwali analitycy. Dane te zderzyły się jednak z doniesieniami o ofiarach koronawirusa w Europie, przez co euro i tak jest w odwrocie.

Słabsze indeksy koniunktury z USA

W piątek poznaliśmy wstępne odczyty indeksów PMI zarówno dla przemysłu, jak i dla usług. Z dwóch odczytów ten ważniejszy wyniósł 50,8 punktów. Z jednej strony to powyżej granicy 50 punktów oddzielającej rozwój od recesji, z drugiej odczyt był słabszy od oczekiwań – analitycy spodziewali się 51,5 punktów. Gorzej jeszcze wypadł indeks dla usług, do tego jednak inwestorzy przeważnie przykładają mniejszą wagę. Efektem tych danych było pierwsze od niemal miesiąca realne odbicie na parze EURUSD. Dzisiaj od rana jednak widzimy korektę tego ruchu i znów wracamy blisko maksimów dolara. Najwyraźniej czas się pogodzić z marszem zielonego w stronę 4 zł.

Dzisiaj dzień wolny w Japonii, a w kalendarzu danych makroekonomicznych brak ważnych danych.

Maciej Przygórzewski – główny analityk w Internetowykantor.pl

W przeprowadzonym przez Esaliens TFI badaniu „Barometr emerytalny 2019” ponad połowa respondentów (50,79%) stwierdziła, że emerytura z ZUS będzie zbyt niska, a zaledwie 3,77% uznało, że będzie wystarczająca. Prawie 73% badanych obawia się problemów finansowych na emeryturze. Respondenci w większości spodziewają się na tym etapie życia również rzadszych wyjazdów, mniejszych wydatków konsumpcyjnych i spadku ogólnej jakości życia. Jednocześnie kwotę pozwalającą na godne życie większość lokuje w przedziale od 3 000 do 4 000 PLN na rękę. Wielu z respondentów szanse widzi w prywatnym oszczędzaniu – 51,59% już odkłada w ten sposób pieniądze, a blisko 67% zamierza to robić w przyszłości.

„Polacy z obawą patrzą na jesień życia. Wielu z nich jest świadomych, że z perspektywy wydatków może być to bardzo wymagający czas i trzeba się do niego odpowiednio przygotować, np. dodatkowo odkładając pieniądze. Istnieje tutaj wiele możliwości – IKE, IKZE, PPE albo PPK, które w tym roku otwiera się na pracowników średniej wielkości firm, zatrudniających od 50 do 250 osób. Rozwiązania są zatem dostępne i skrojone bezpośrednio pod gromadzenie kapitału na emeryturę. Wraz ze wzrostem świadomości i postępującymi obawami, powinny one być coraz bardziej popularne. Zwłaszcza, że w każdym z wymienionych produktów kapitał gromadzony prywatnie z celem emerytalnym jest dziedziczony” – wyjaśnia Przemysław Gawlak, dyrektor Rozwoju Planów Emerytalnych z Esaliens TFI.

Polacy mają świadomość, że emerytura ma swoje prawa i może się wiązać z potrzebami wydatkowymi, które mogą okazać się trudne do zaspokojenia ze świadczeń z ZUS. Zaledwie 27,78% pytanych nie obawia się problemów finansowych na emeryturze, przy czym aż 72,22% się ich obawia. Zdecydowana większość respondentów (63,69%) uważa, że jakość ich życia na emeryturze spadnie, a 33,33% jest zdania, że się nie zmieni. Przy tym zaledwie 2,98% liczy w tym względzie na wzrost.

Większość respondentów (62,70%) jest zdania, że będzie rzadziej podróżować na emeryturze. Mniej, bo 30,95% badanych osób, sądzi, że uda im się zachować podobną częstotliwość wyjazdów jak obecnie. Zaledwie 6,35% osób jest przekonanych, że na emeryturze będzie podróżowało częściej niż dotychczas. Ponad połowa badanych (50,60%) uważa, że ich wydatki na konsumpcję spadną na emerytalnym etapie życia. 41,87% jest zaś zdania, że będzie wydawało na konsumpcję tyle ile dotychczas. Najmniej respondentów (7,54%) wskazało, że ich wydatki konsumpcyjne wzrosną.

„Prywatne oszczędzanie na emeryturę ma kilka poważnych zalet, w zależności od rozwiązania, na które się zdecydujemy. Poza samym budowaniem zabezpieczenia finansowego, które jest wartością samą w sobie i może po prostu pozwolić na realizowanie bardziej wysublimowanych potrzeb, takich jak np. podróżowanie, są to przede wszystkim liczne preferencje podatkowe i możliwość dziedziczenia przez bliskich naszych środków. Nie mniej ważne są duże możliwości związane z dysponowaniem zgromadzonymi przez nas środkami. Przykładowo środki odkładane w Pracowniczym Planie Kapitałowym będą dostępne dla uczestnika w każdym czasie, a w razie konieczności wypłaty na cel mieszkaniowy lub choroby, jeśli dzieje się to na warunkach zgodnych z ustawą, oszczędzający zachowuje wszelkie korzyści finansowe” – dodaje Przemysław Gawlak z Esaliens TFI.

Badanie „Barometr emerytalny 2019” zostało przeprowadzone na podstawie kwestionariusza internetowego, tzw. metodą CAWI (ang. Computer-Assisted Web Interview) na próbie 504 respondentów w okresie od czerwca do września 2019 r.

Mimo brexitu jeszcze kolejny rocznik kandydatów może studiować na brytyjskich uczelniach na dotychczasowych warunkach. Co potem? Zdaniem ekspertów Elab Education Laboratory uniwersytety brytyjskie będą chciały zachować status quo.

Przed brexitem studia w Zjednoczonym Królestwie dla obywateli krajów należących do Unii Europejskiej były marzeniem zupełnie osiągalnym. Przewagą Wielkiej Brytanii nad np. USA była niewielka odległość, a przede wszystkim nieskomplikowane formalności i dzięki pożyczkom rządowym, stosunkowo niskie koszty studiów.

Krótko o obecnej sytuacji:

Czesne za rok studiów dla aplikantów z UE wynosi 9 250 funtów. Można otrzymać pożyczkę rządową na bardzo korzystnych warunkach (takich samych jak dla obywateli UK).
Czesne za rok studiów dla aplikantów spoza UE wynosi od 10 500 do 33 000 funtów (na kierunkach medycznych). Rząd nie oferuje pożyczek pokrywających wysokość czesnego.
Wymagania przedmiotowe są dość podobne, ale np. dla przyszłych studentów spoza UE obowiązkowy jest egzamin językowy IELTS.

Co się zmieniło po 31 stycznia 2020 roku?

Rok akademicki 2019/2020

Obecni studenci uczelni wyższych Zjednoczonego Królestwa ukończą studia na dokładnie takich samych warunkach z jakimi zostali przyjęci. Czyli ich czesne nie wzrośnie a Student Finance England przyzna im pożyczkę na kolejne lata studiów z takimi samymi warunkami spłaty.

Rok akademicki 2020/2021

Osoby rozpoczynające studia w 2020 roku otrzymają takie same warunki rekrutacji i studiowania jak w poprzednich latach. Dotyczy to całego okresu trwania studiów.

Studia w UK po brexicie – Co dalej?

Transition period kończy się 31 grudnia 2020 roku. Osoby, które rozpoczną studia do tego czasu po złożeniu odpowiedniego wniosku w terminie do 30 czerwca 2021 (będąc zarejestrowanymi i mając status osiedlonego) będą mogły kontynuować studia i mieszkać w UK. Wysokość czesnego dla Polskich maturzystów nie jest jeszcze znana. Tak samo jak możliwości finansowania studiów.

– Według statystyk w roku 2017/2018 ponad 6 proc. wszystkich studentów w Wielkiej Brytanii było obywatelami krajów Unii Europejskiej. Zakładając wysokość samej opłaty za studia wynoszącej 9 250 funtów daje to prawie 1,3 miliarda funtów zysku. Łącznie prawie 14 proc. studentów w UK pochodzi z krajów nienależących do Zjednoczonego Królestwa. To prawie 328 tysięcy studentów. Dodajmy do tego pozytywny wpływ studentów z całego świata na różnorodność kulturową na kampusach oraz ich zaangażowanie w rozwój naukowy uniwersytetów, a powstanie obraz najlepszych i nowoczesnych uczelni, z jakiego nie chcą one rezygnować. Prawdopodobnie same zaczną przyznawać pożyczki, zastępując wsparcie rządowe. Taka sytuacja jest znana z uniwersytetów amerykańskich, które wspierają zdolnych studentów, nie będących w stanie samodzielnie opłacić studiów – tłumaczy Przemysław Jeziorowski z firmy doradztwa edukacyjnego Elab Education Laboratory.

Walka z mafiami VAT-owskimi ma zapewnić wyższe wpływy do budżetu państwa, ale i dać jego obywatelom poczucie sprawiedliwości społecznej. Tylko że w tej wojnie mafie wkręcają w łańcuch dostaw uczciwych przedsiębiorców, nieświadomych uczestnictwa w oszustwie podatkowym. To z nich potem fiskus ściąga uszczuploną w karuzeli VAT należność, podczas gdy prawdziwi jej twórcy pozostają anonimowi. Czasem ten bezkompromisowy topór sprawiedliwości zabiera nie tylko dorobek życia wkręconych podatników.

Jeden z lidzbarskich przedsiębiorców, trudniący się handlem cukrem, w październiku 2012 r. uczestniczył w transakcji wewnątrzwspólnotowej jego dostawy na rzecz zagranicznych firm. Cztery lata później Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bartoszycach stwierdził, że przedsiębiorca nie zachował należytej staranności przy doborze kontrahentów w ramach tej dostawy i określił mu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ww. miesiąc w wysokości 72 373 zł. W ocenie NUS podatnik nie miał prawa zastosować przy przedmiotowej dostawie zerowej stawki VAT. Stwierdził, a za nim powtórzył także Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie, że przedsiębiorca wiedział, lub przy zachowaniu należytej staranności mógł wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie mającym na celu wyłudzenie VAT.

Brak należytej staranności przy wewnątrzwspólnotowej dostawie dla innego z zagranicznych kontrahentów NUS stwierdził także w okresach za luty i marzec 2013 r. i również nakazał zwrot kwot VAT ustalonych w obejmujących te miesiące postępowaniach. W sumie zaległość podatkowa przedsiębiorcy w podatku od towarów i usług wynosi obecnie ponad 90 000 zł.

Brak świadomości uczestnictwa w oszustwie

Przedsiębiorca nie zgodził się z ustaleniami organów podatkowych. Wyjaśniał, że nie miał świadomości uczestnictwa w oszustwie podatkowym, a przyszło mu za to ponieść najgorsze z możliwych konsekwencje. Zawsze żył w uczciwy sposób i nie jest w stanie zrozumieć tak krzywdzących dla niego decyzji fiskusa, zwłaszcza że u ich podstaw legły ustalenia niezwiązane bezpośrednio z przepisami prawa podatkowego, a z regułami należytej staranności, stworzonymi i opublikowanymi przez Ministerstwo Finansów dopiero w drugiej połowie 2017 r., czyli po upływie ok. 5 lat od dokonania pierwszej zakwestionowanej przez organ dostawy.

6 lat po pierwszej spornej transakcji

W opublikowanym 30 sierpnia 2019 r. na stronie Ministerstwa informatorem nt. wyłudzeń VAT, wyjaśniającym jak działa karuzela VAT, znalazły się wskazówki „Jak uniknąć oszustwa podatkowego. Co możesz zrobić, by uniknąć wkręcenia w karuzelowy wir?”. Zalecają one, by w tym celu zapoznać się i skorzystać z narzędzi przygotowanych przez Ministerstwo Finansów i Krajową Administrację Skarbową, czyli z:

• wskazówek należytej staranności,
• mechanizmu podzielonej płatności.

25 kwietnia 2018 r. Ministerstwo Finansów opublikowało „Metodykę w zakresie oceny dochowania należytej staranności przez nabywców towarów w transakcjach krajowych”. Metodyka, choć stanowiąca zbiór wytycznych i wskazówek dla organów podatkowych, w jaki sposób mają dokonywać oceny zachowanej przez podatników staranności, jest jednocześnie przydatna dla samych podatników. Mechanizm podzielonej płatności (split payment) zaczął obowiązywać od 1 lipca 2018 r.

Wskazywany więc zbiór zasad zachowania należytej staranności Ministerstwo zdołało opracować dopiero 6 lat po tym, jak przedsiębiorca z Lidzbarka Warmińskiego „dał się wkręcić” w karuzelę VAT.

Ważny wyrok TSUE

Wszystkie decyzje organów wobec lidzbarskiego przedsiębiorcy w przedmiocie orzeczenia braku jego należytej staranności i ustalenia jego zobowiązań podatkowych zostały wydane: najwcześniejsza – 29 listopada 2016 r., a ostatnia – 6 sierpnia 2018 r., czyli odpowiednio po upływie 4 i blisko 6 lat od dokonania przez niego pierwszych rzekomych oszustw, jak również po upływie 4 i 6 lat od wydania przez Trybunał Sprawiedliwości UE wyroku w sprawach połączonych Mahagében kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (C‑80/11), i Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága (C‑142/11). W wyroku tym TSUE stwierdził, że nie można odmawiać podatnikowi prawa do odliczenia podatku: „…z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem (…) że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa” (ECLI:EU:C:2012:373).

Wyrok TSUE został wydany 21 czerwca 2012 r. Kwotę pierwszego z zobowiązań w wysokości głównej 72 373 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bartoszycach ustalił decyzją z 29 listopada 2016 r. za październik 2012 r., co oznacza, że stwierdzone oszustwa przedsiębiorcy nastąpiły już po wydaniu wyroku przez TSUE. Nie mając zatem żadnych wiążących w tamtym czasie ogólnie obowiązujących wytycznych co do zachowania należytej staranności w doborze kontrahenta, a jedynie dostęp do wyroku TSUE, przedsiębiorca mógł pozostawać w przekonaniu, że uczestnicząc w zwykłej transakcji handlowej, nie dokonuje malwersacji podatkowej. A jeśli działania te miałby ktoś mimo wszystko uznać za oszustwo, to nie będzie to dotyczyć jego, bo on żadnego oszustwa nie popełnia, czego świadomość w ostateczności w sposób obiektywny zbadają organy. Nie przewidział jednak, że wraz z nastaniem nowych rządów fiskus zintensyfikuje uszczelnienie systemu VAT. Co więcej, że badaniu jego świadomości uczestnictwa w karuzeli VAT niekoniecznie towarzyszyć musi obiektywizm organów.

Organy niezależnie od występujących okoliczności stwierdzają brak należytej staranności

W interpelacji poselskiej nr 11813 z 19 kwietnia 2017 r. poseł Jakub Kulesza, zwracając się do ówczesnego Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień w zakresie przesłanek należytej staranności, stwierdził:

„Aktualny rząd niewątpliwie podjął szereg kroków mających na celu przeciwdziałać oszustwom przy rozliczaniu VAT-u. Należy jednak pamiętać, że walka z wyłudzeniami podatku VAT nigdy nie może odbywać się kosztem uczciwych przedsiębiorców. (…) Przedstawiciele doktryny i praktyki zwracają uwagę, że zwykle polskie organy niezależnie od występujących okoliczności stwierdzają u podatnika brak należytej staranności. Jest to wbrew powyższym zasadom. Ponadto należy zwrócić uwagę, że pojęcie „należytej staranności” nie zostało w ustawie zdefiniowanie, przez co jego treść jest każdorazowo określana przez właściwe instytucje prowadzące konkretną sprawę. W piśmiennictwie można spotkać pogląd, że taki ustawowy brak definicji narusza art. 199a ust. 2 lit. c dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Co istotniejsze – brak definicji „należytej staranności” czy też określenie jasnych i zrozumiałych kryteriów, według których będzie ona oceniana, utrudnia w tej chwili funkcjonowanie uczciwym przedsiębiorcom. Nie wiedzą oni tak naprawdę, w oparciu o jakie kryteria i czynności mają sprawdzać swoich kontrahentów”.

Wszyscy wiedzą, ale daninę z kogoś ściągnąć trzeba

Zgodnie z aktualnym (data ostatniej modyfikacji: 11.10.2019 r.) komunikatem, zamieszczonym na stronie Ministerstwa Finansów, zatytułowanym: „Wyłudzenia VAT”, Ministerstwo, wyjaśniając, czym jest oszustwo podatkowe, przyznaje, że:

„Za oszustwami najczęściej stoją dobrze zorganizowane grupy przestępcze, które tworzą rozbudowane sieci powiązań gospodarczych i osobowych. Oszustwo na dużą skalę ma najczęściej formę karuzeli podatkowej. Do oszukańczego działania jego organizatorzy zwykle wykorzystują od kilku do nawet kilkudziesięciu firm. Najczęściej w karuzelę wplątywane są uczciwie działający przedsiębiorcy, na ogół osoby nieuważne lub nieświadome konsekwencji, w szczególności zachęcone „łatwym zyskiem” lub atrakcyjnymi okolicznościami transakcji. Poprzez wykorzystanie legalnie działających podmiotów, przestępcy dążą do uwiarygodnienia swojej działalności i utrudniają odkrycie oszustwa. Kiedy osiągną swój cel – wyłudzenie pieniędzy z budżetu państwa – zwykle szybko znikają z rynku. Kiedy przestępstwo podatkowe jest wykrywane – a wykrywalność tego typu oszustw jest bardzo wysoka – okazuje się, że zyski z działalności zabrali przestępcy, natomiast osoba wciągnięta w nielegalną działalność zostaje z długiem wobec Skarbu Państwa, a w skrajnych przypadkach może ponosić odpowiedzialność karną za wyłudzanie podatków. (…) Ofiarą oszustw karuzelowych jest budżet państwa, z którego wyłudzane są ogromne kwoty. Ofiarą są również podmioty wciągnięte w karuzelę” (www.podatki.gov.pl).

Jak pokazują przywołane wyżej przykłady, problem braku jasnego kodeksu dobrych praktyk i właściwego postępowania w transakcjach gospodarczych z zachowaniem należytej staranności, celem ustrzeżenia się przed udziałem w oszustwie podatkowym, nie dotyczył jedynie przedsiębiorcy. Świadomość jego istnienia wyrażali jeszcze kilka lat po dokonanej przez niego dostawie sami przedstawiciele władzy. Co więcej, wyrażali nawet obawę o sprawiedliwość dokonywanej przez organy oceny zachowanej przez przedsiębiorcę staranności.

A przecież wraz z modyfikacją i wyszukiwaniem przez fiskusa i organy ścigania coraz to nowych metod walki z karuzelami VAT, sposoby swojej działalności dostosowują do nich i unowocześniają rozkręcający te karuzele oszuści. Jedną z najpowszechniej znanych przestępczych modyfikacji jest wkręcanie w karuzele uczciwych przedsiębiorców, nieświadomych swego uczestnictwa w nielegalnym procederze.

Dramat przedsiębiorcy

7 lat nieszczęścia – bo taki okres upłynął od czasu dokonania przez przedsiębiorcę z Lidzbarka Warmińskiego dostawy, która skutkowała obciążeniem go ciężarem podatkowym nie do udźwignięcia. Śladu po prowadzonej przez niego firmie dawno już nie ma. Co jednak w całej sprawie najtragiczniejsze, był to ciężar nie do udźwignięcia także dla jego rodziny. We wrześniu 2019 r. 30-letnia córka przedsiębiorcy popełniła samobójstwo, którego powodem były problemy finansowe i sytuacja, w jakiej rodzina znalazła się w związku z ciążącymi zaległościami podatkowymi. Dwa dni później samobójstwo popełnił również jej partner życiowy.

Przedsiębiorca wystąpił o przyznanie mu opieki nad chorym na autyzm wnukiem, synem tragicznie zmarłej córki. Przeciw biologicznemu ojcu dziecka toczy się postępowanie o pozbawienie go władzy rodzicielskiej. Były już przedsiębiorca pozostaje bezrobotny, niezdolny do wykonywania jakichkolwiek prac fizycznych, z nadal ciążącym, ponad 90 000 zł zobowiązaniem podatkowym, niemal bez środków do życia – chyba nie tak wygląda los mafiosa wyłudzającego miliony z budżetu państwa. Na początku stycznia 2020 r. działający w imieniu byłego przedsiębiorcy pro bono radca prawny Robert Nogacki złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bartoszycach wniosek o umorzenie jego zaległości podatkowych. Przedsiębiorca wciąż nie może pogodzić się z tym, że organy uznały, iż był on świadomy uczestnictwa w karuzeli VAT.

Na początku stycznia 2020 r. przedsiębiorca złożył wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Wciąż tłumaczy, że nie miał świadomości uczestnictwa w karuzeli VAT.

Autor: Kancelaria Prawna Skarbiec

Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.

W marcu wejdzie w życie nowelizacja prawa upadłościowego. Upadłość konsumencka to sądowe postępowanie przeznaczone dla tych, którzy stali się niewypłacalni, tj. nie mają m.in. na spłatę kredytów i zaciągniętych pożyczek. Nie ma przy tym znaczenia, o jak duże zobowiązania chodzi ani przez jaki czas dłużnik zwlekał z ich uregulowaniem. Efektem ogłoszenia upadłości konsumenckiej jest przede wszystkim oddłużenie niewypłacalnego konsumenta, czyli umorzenie całości lub części jego długów bądź ich spłata, przy czym tylko w tych dwóch ostatnich sytuacjach można mówić o zaspokojeniu interesu wierzyciela. Co się zmieni?

Z danych resortu sprawiedliwości wynika, że liczba upadłości konsumenckich rośnie z roku na rok. W 2016 roku ogłoszono prawie 4,5 tys. upadłości konsumenckich przy prawie dwukrotnej liczbie wniosków. W 2017 roku było już blisko 5,5 tys. upadłości (na ponad 11 tys. złożonych wniosków), a w 2018 – 6,5 tys. (na prawie 13 tys. podań). W 2018 roku łączna wysokość długu osób, które ogłosiły upadłość wynosiła 732,4 mln zł. Duża część z tych zobowiązań obejmowała kredyty – 679,4 mln zł. Same „mieszkaniówki”, czyli kredyty hipoteczne miało 145 ubiegłorocznych bankrutów. Aż 347 osób spłacało jednocześnie zarówno kredyty konsumpcyjne, jak i mieszkaniowe. Najwięcej, bo 2372 Polaków miało kredyty konsumpcyjne o przeciętnej wartości 81 tys. 826 zł.

– Na przestrzeni ostatnich lat liczba upadłości konsumenckich wciąż rośnie. Eksperci rynkowi przestrzegają, że nowelizacja przepisów może spowodować, iż część osób będzie wnioskować do sądu o ogłoszenie upadłości konsumenckiej bez dogłębnej analizy sytuacji oraz bez dostatecznej wiedzy z czym taka upadłość się wiąże – mówi Andrzej Roter, Prezes Zarządu Związku Przedsiębiorstw Finansowych (dawniej KPF), organizacji zrzeszającej m.in. firmy windykacyjne, które wraz z ZPF realizują kampanię edukacyjną „Windykacja? Jasna Sprawa!”.

Czy faktycznie o upadłość będzie łatwiej?

Co zmieni się w prawie upadłościowym wraz z wejściem w życie nowych przepisów? Po pierwsze, zgodnie z nowelizacją, osoby zadłużone prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą będą traktowane w taki sam sposób jak konsumenci. Po drugie: obecnie sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Po zmianie ustawy będą mogli ogłosić bankructwo również ci, którzy doprowadzili do swojego zadłużenia z premedytacją. Zgodnie z nowymi przepisami, przyczyna niewypłacalności będzie badana dopiero po ogłoszeniu upadłości, czyli na kolejnym etapie postępowania, tj. ustalaniu planu spłaty. Zdaniem Ministerstwa Sprawiedliwości, ma to usprawnić procedurę upadłościową. I usprawni, przy czym osoba zadłużona, która umyślnie doprowadziła do niewypłacalności albo np. przez niedbalstwo, będzie potraktowana inaczej niż ktoś, kto ogłasza upadłość z przyczyn od niego niezależnych (takich jak choroba czy utrata pracy). W pierwszym, opisanym powyżej przypadku, dłużnik będzie zatem spłacał zobowiązania dłużej, tj. od min. 36 miesięcy do siedmiu lat. W drugim z kolei ten czas wyniesie tylko trzy lata.

Czy przy ogłoszeniu upadłości konsumenckiej wchodzi w grę całkowite umorzenie długu? Będzie ono możliwe tylko w przypadku, gdy sąd lub tymczasowy nadzorca sądowy udowodnią, że dłużnik nie posiada majątku, a także, że jest „trwale niezdolny do spłaty zobowiązań”. Chodzi na przykład o sytuacje, w których bankrut jest „trwale niezdolny do jakiejkolwiek pracy zarobkowej”. W większości przypadków zatem upadłość konsumencka nie będzie jednoznaczna z tym, że zadłużenie „automatycznie zniknie”.

Sąd może również ustalić, że niezdolność do spłaty nie ma u dłużnika charakteru permanentnego i podjąć decyzję o warunkowym umorzeniu zobowiązań – wtedy dłużnik pozostaje w pięcioletnim okresie „zawieszenia”, podczas którego może zostać złożony wniosek o ustalenie planu spłaty, a w konsekwencji obowiązek uregulowania, chociażby częściowego, zobowiązań upadłego. Podczas tego okresu, upadły musi np. składać sądowi coroczne sprawozdania dotyczące swojej sytuacji finansowej.

Jednak nie wszystkie zobowiązania dłużników będą mogły zostać umorzone. Co z tej puli wypada? Na przykład alimenty, naprawienie szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia, czy też renty odszkodowawcze. Jak wielu Polaków to dotyczy, dowodzą choćby te liczby: w Rejestrze Dłużników BIG InfoMonitor figuruje ponad 301,3 tys. winnych własnym dzieciom 11,8 mld zł.

Jest jeszcze jedna istotna zmiana. W myśl nowych przepisów dłużnik nie może zostać skazany na bezdomność. Jego majątek zostanie zlicytowany, ale z pieniędzy ze sprzedaży mieszkania czy domu ma otrzymać równowartość przeciętnego czynszu za okres od roku do dwóch lat.

Upadłość konsumencka – czy warto ogłosić?

Należy pamiętać, że ogłoszenie upadłości powinno być ostatecznością. Po pierwsze dlatego, że na całkowite umorzenie długu mogą liczyć tylko niektórzy, a procedura upadłościowa może okazać się złożona i długotrwała. Poza tym trzeba pamiętać, że w chwili rozpoczęcia postępowania upadłościowego wobec konsumenta, nadzór nad jego majątkiem jest przekazywany syndykowi. Likwidacji przez syndyka podlegają nieruchomości (mieszkanie, dom), jak również ruchomości (np. samochód). Syndyk może być zainteresowany również akcjami, czy udziałami dłużnika w spółkach, jak również wynagrodzeniem pobieranym za pracę w części podlegającej zajęciu. Dodatkowo osoba zadłużona traci możliwość korzystania ze swojego majątku (np. samochodu) i dysponowania swoim majątkiem – pieczę nad tym również sprawuje syndyk. Sama może jedynie kupować produkty niezbędne do funkcjonowania, takie jak np. żywność czy środki czystości.

To jednak nie wszystko. Upadłość konsumencka wiąże się także z innymi konsekwencjami. Jeśli jeden z małżonków ogłosi upadłość, to automatycznie między małżonkami powstaje rozdzielność majątkowa, zaś majątek wspólny wejdzie do masy upadłościowej. Sąd zwykle bada również, czy na sześć miesięcy przed złożeniem wniosku o upadłość konsumencką nie doszło do przeniesienia majątku lub jego części na osoby np. z rodziny dłużnika. Wówczas sąd może podważyć takie umowy. Małżonek upadłego może dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu udziału w majątku wspólnym, zgłaszając tę wierzytelność sędziemu-komisarzowi. Również niektóre czynności prawne – darowizny, umowy sprzedaży – dokonane przez dłużnika w okresie do roku przed dniem złożenia wniosku o upadłość konsumencką będą bezskuteczne w stosunku do masy upadłościowej.

– Ogłoszenie upadłości powinno być traktowane jako jedna z istotniejszych życiowych decyzji. Zanim ją podejmiemy, warto pomyśleć o tym, jak wpłynie ona na naszą sytuację materialną oraz prawną. Nowe przepisy, co prawda, ułatwią sam proces ogłoszenia upadłości, ale nie wpłyną na konsekwencje takiego działania. Zanim podejmiemy kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości, zastanówmy się, czy wykorzystaliśmy wszelkie możliwe sposoby, by zapanować nad swoim zadłużeniem. Czy podjęliśmy rozmowy z wierzycielami? Czy chcieliśmy zawrzeć ugodę? Czy negocjowaliśmy jej warunki? Czy próbowaliśmy przesunąć termin spłat lub rozłożyć kwotę należności na raty? To jedne z najważniejszych pytań, które powinniśmy sobie zadać – wskazuje mec. Czugan, Wiceprezes Zarządu Związku Przedsiębiorstw Finansowych.

Analitycy brytyjskiej firmy konsultingowej PA Consulting ostrzegają, że 13 największych, obecnych w Europie producentów samochodów nie osiągnie swoich celów emisji CO2 na 2021 rok i zostanie ukaranych grzywnami. Na podstawie corocznych prognoz redukcji emisji CO2 w stosunku do narzuconych w Unii Europejskiej celów, analitycy PA Consulting obliczyli, że samochodowe koncerny zapłacą łącznie ponad 14 mld Euro. Najniższą karę może otrzymać Toyota, najwyższą koncern Volkswagena, a kilkanaście marek znacząco przekroczy w 2021 roku swój limit emisji dwutlenku węgla.

Rosnąca obawa opinii publicznej o zmiany klimatu zwiększyła działania regulacyjne na terenie Unii Europejskiej. Nastały ciężkie czasy dla producentów samochodów, którym coraz trudniej spełnić wygórowane normy. Dla tradycyjnych silników spalinowych widoczna jest już wyraźna bariera technologiczna oraz kosztowa. Zyskać może ten, kto ma w swojej ofercie najbardziej niskoemisyjne hybrydy i będzie wprowadzać nowe modele z napędem elektrycznym.

Już po raz piąty eksperci z PA Consulting ocenili postępy w osiąganiu celów redukcji emisji. Jednakże, po pozytywnie zapowiadających się wynikach z ostatnich lat, wielu producentów… zwiększyło średnie emisje. Aby uniknąć potencjalnych kar, muszą już priorytetowo potraktować niskoemisyjne pojazdy i podjąć bardzo intensywne działania, by zrealizować cele UE w zakresie emisji CO2 w roku 2025 i 2030.

Jak wykazało najnowsze badanie, po czterech latach ciągłego postępu w obniżaniu emisji CO2 koncerny motoryzacyjne zrobiły krok wstecz. Emisje wzrosły, głównie ze względu na klientów kupujących SUV-y, znaczny popyt na samochody o dużej mocy i masie, a także brak odpowiedniej oferty niskoemisyjnych samochodów w salonach oraz zmianę preferencji użytkowników na zakup silników benzynowych po aferze z jednostkami Diesla.

Kto truje najmniej i kto najwięcej straci?

Niektórzy producenci otrzymają rekordowo wysokie kary, które będą mieć wpływ nie tylko na ich reputację, lecz również rentowność. Rekordowo niską karę zapłaci japoński koncern Toyota. Analitycy PA Consulting prognozują, że minimalnie przekroczy swój limit – o 0,2 g/km. Będzie się to wiązało z karą w wysokości 18 mln euro, co stanowi 0,1 proc. zysku EBIT, wypracowanego przez koncern w 2018 roku. Zwycięstwo w rankingu Toyota zawdzięcza pozycji lidera na rynku niskoemisyjnych pojazdów hybrydowych. Eksperci zaznaczają, że jako lider w dziedzinie napędów spalinowo-elektrycznych, który jednocześnie intensywnie rozwija także w pełni elektryczne rozwiązania, japoński koncern ma możliwość dalszego ograniczenia emisji oraz zminimalizowania przyszłych kar.

Według prognoz PA Consulting, rekordową grzywną – nawet 4,5 miliarda euro, ze względu na wysoki wolumen sprzedaży w Europie, może zostać ukarany Volkswagen, przekraczając swój limit o 12,7 g/km. Nawet koncerny, które do niedawna notowały coraz lepsze wyniki na polu ograniczania emisji, jak alians Renault-Nissan-Mitsubishi, Volvo i Jaguar Land Rover, zaczynają mieć problemy z utrzymaniem dobrego wyniku.

Choć rekordową karę może zapłacić Volkswagen i będzie ona stanowić ponad 30 proc. jego zysków EBIT, unijne grzywny najmocniej uderzą w koncern Jaguar Land Rover. Co prawda do zapłaty może mieć znacznie mniej niż niemiecki producent, bo 93 mln euro, lecz kwota ta stanowi ponad 400 proc. wypracowanych przez niego w 2018 roku zysków.

Jak ograniczyć emisje?

Choć oczywistym rozwiązaniem wydaje się być masowe wprowadzenie do sprzedaży samochodów z napędem elektrycznym, nie będzie to proste. Infrastruktura do ładowania tych pojazdów wciąż nie nadąża za restrykcyjnymi ograniczeniami emisji, wprowadzonymi na terenie Unii Europejskiej. Nawet jeśli producenci byliby w stanie przestawić swoją produkcję niemal w całości na auta bezemisyjne, ze względu na ograniczony zasięg i osiągi oraz wysoką cenę, nie znalazłyby dziś na rynku odpowiedniej liczby nabywców.

Zdaniem ekspertów PA Consulting, możliwe rozwiązania powinny obejmować obniżanie cen – zarówno pojazdów elektrycznych, jak również hybrydowych typu plug-in, ograniczając w ten sposób sprzedaż aut z tradycyjnym napędem, emitujących dużo zanieczyszczeń.

Potrzebne jest również wprowadzenie nowych usług z wykorzystaniem niskoemisyjnych pojazdów. Jednym z takich rozwiązań jest np. carsharing. Pomocne mogą być również fuzje pomiędzy koncernami oraz optymalizacja łańcuchów dostaw. Potrzebne jest też opracowanie otwartych platform w celu popularyzacji technologii elektrycznej. By spełnić unijne normy, producenci musieliby je wdrożyć jeszcze w tym roku.

Prognoza emisji CO2 na 2021 rok

Toyota niezmiennie od lat pozostaje najlepiej przygotowanym do zmian producentem, najskuteczniej redukującym emisje dwutlenku węgla nowych samochodów. Na drugim miejscu, awansując z piątej pozycji, znalazł się francuski koncern PSA, który wyprzedził alians Renault-Nissan-Mitsubishi. Natomiast spadki w rankingu PA Consulting odnotowały marki Volvo, Volkswagen, Daimler i BMW. Najwyższą, przewidywaną na 2021 rok emisję CO2 – aż 135 g/km ma Jaguar Land Rover. Najlepsza w rankingu Toyota uzyska w tym czasie w swoich pojazdach średnią emisję ma poziomie 95,1 g/km.

By już za rok uzyskać pożądaną emisję dwutlenku węgla, producenci musieliby sprzedać ponad 2,5 mln pojazdów elektrycznych, co oznaczałoby wzrost do 2021 roku o 1280 proc., a to nie jest możliwe. Jedyną marką, która nie została ujęta w raporcie PA Consulting, ponieważ – ze względu na w pełni zelektryfikowaną gamę modelową – nie będzie płacić żadnych kar, jest Tesla.

Jak dotąd tylko dwa europejskie kraje skutecznie zmniejszyły na swoim terenie emisję CO2 nowych samochodów. Pierwszy to Norwegia, drugi – Holandia. W pozostałych odnotowano pogorszenie wyników. Norwegia zmniejszyła emisję z 83,7 g CO2/km (2017) do 72,4 g CO2/km (2018), a sprzedaż pojazdów elektrycznych w tym kraju stanowiła 31,2 proc. rynku nowych samochodów. Holandia zyskała drugie miejsce z emisją wynoszącą 106 g CO2/km (2018) i sprzedażą w pełni elektrycznych pojazdów na poziomie 6 proc. rynku w 2018 roku.

W Wielkiej Brytanii odnotowano wzrost emisji ze 120,8 CO2/km do 125,1 CO2/km, pomimo wzrostu sprzedaży pojazdów elektrycznych o 0,7 proc. Niemcy również odnotowały wzrost emisji z poziomu 126,2 g CO2/km do 129,1 g CO2/km, przy niewielkim wzroście udziału sprzedaży pojazdów elektrycznych (z 0,7 do 1,1 proc.).

Ranking emisji CO2 w 2021 roku według PA Consulting

1. TOYOTA (95,1 g/km)

Według analiz PA Consulting emisje samochodów tej marki spadną z obecnego poziomu 100,9 g/km do 95,1 g/km w 2021 roku, czyli nieznacznie powyżej wyznaczonego celu 94,9 g/km. Analitycy spodziewają się, że sprzedaż hybryd – w tym hybryd plug-in – będzie stanowić w 2021 roku ponad 71 proc. portfolio japońskiej marki w Europie. Szacowana kara może wynieść 18 mln euro, co stanowi ok. 0,1 proc. przychodu EBIT koncernu.

2. PSA (95,6 g/km)

Przewidywany jest spadek emisji z poziomu 113,9 g/km do 95,6 g/km. Do realizacji celu w wysokości 91,6 g/km zabraknie więc tylko 4 gramów. Hybrydy plug-in i samochody elektryczne będą stanowić w 2021 roku około 10 proc. sprzedaży. Szacowana kara wyniesie 938 mln euro, stanowiąc 21,3 proc. przychodów koncernu.

3. RENAULT-NISSAN-MITSUBISHI (97,8 g/km)

Emisje spadną z poziomu 108,2 g/km do 97,8 g/km w 2021 roku, przekraczając cel wyznaczony na poziomie 92,9 g/km. Samochody elektryczne i hybrydy plug-in będą stanowić 11 proc. sprzedaży, a szacowana kara to ponad 1 miliard euro, co stanowi ponad 12 proc. przychodów koncernu.

4. HYUNDAI-KIA (101,1 g/km)

Koreański producent obniży emisje ze 118,9 g/km do 101,1 g/km w roku 2021, nie osiągając celu w wysokości 93,4 g/km. Spodziewany udział sprzedaży samochodów elektrycznych i hybryd plug-in wyniesie 15 proc. Kary oszacowano na 797 mln euro, co stanowi prawie 29 proc. zysków.

5. VOLKSWAGEN (109,3 g/km)

Niemiecki producent obniży swoje emisje z poziomu 121,1 g/km do 109,3 g/km, lecz nie zrealizuje celu w wysokości 96,6 g/km. Będzie się to wiązało z najwyższą karą – ponad 4,5 miliarda euro, co stanowi ponad 32 proc. przychodów koncernu.

6. BMW (110,1 g/km)

Emisje zostaną obniżone z poziomu 123,6 g do 110,1 g/km, przekraczając cel w wysokości 102,5 g/km. To wiąże się z karą w wysokości 754 mln euro, stanowiącą 8,3 proc. przychodów koncernu.

7. FORD (112,8 g/km)

Emisje zostaną ograniczone z poziomu 122,7 g/km do 112,8 g/km, lecz daleko będzie do realizacji celu w wysokości 96,6 g/km. To wiąże się z karą prawie 1,5 miliarda euro, stanowiącą aż 39 proc. przychodów koncernu.

8. DAIMLER (114,1 g/km)

Emisje spadną z poziomu 130,4 do 114,1 g/km, lecz sporo zabraknie do celu na poziomie 103,1 g/km. Daimler może spodziewać się kary 997 mln euro, stanowiącej 9 proc. jego przychodów.

9. HONDA (119,2 g/km)

Nastąpi spadek emisji z poziomu 126,8 do 119,2 g/km, co będzie bardzo odległym wynikiem od planowanych 94 g/km. Hybrydy i samochody elektryczne będą stanowić w 2021 roku około 5 proc. sprzedaży koncernu, a spodziewana kara to 322 mln euro, co stanowi 5,5 proc. przychodów.

10. FCA (119,8 g/km)

Emisje zostaną obniżone z poziomu 125,4 g/km do 119,8 g/km w 2021, znacznie przekraczając planowany poziom 92,8 g/km. Samochody elektryczne i hybrydowe będą stanowić ponad 6 proc. sprzedaży marki. Kary za przekroczenie emisji mogą sięgnąć okolic 2,5 miliarda euro, stanowiąc prawie połowę przychodów koncernu.

11. VOLVO (121 g/km)

Emisje zostaną zredukowane z poziomu 129,5 do 121 g/km, przekraczając cel w wysokości 108,5 g/km. Udział zelektryfikowanych pojazdów w ogólnej sprzedaży marki w 2021 roku przekroczy 14 proc. Koncern może spodziewać się kary 382 mln euro, stanowiącej ponad 27 proc. jego przychodów.

12. MAZDA (123,6 g/km)

W tym przypadku redukcja emisji ma nastąpić z poziomu 134,8 do 123,6 g/km, przekraczając cel 94,9 g/km. Sprzedaż elektryków i hybryd marki oszacowano na 2 proc. w 2021 roku, a wysokość kary na 877 mln euro, co stanowi ponad 115 proc. przychodów koncernu.

13. JAGUAR LAND ROVER (135 g/km)

Sprzedający w Europie poniżej 300 000 aut rocznie producent prawdopodobnie zredukuje emisje z poziomu 151,5 do 135 g/km, przekraczając wyznaczony cel 130,6 g/km, mimo że samochody hybrydowe i elektryczne mają stanowić w 2021 roku około 13 proc. jego sprzedaży. Spodziewana kara to 93 mln euro, co stanowi 404 proc. przychodów.

​​Team Formuły 1, Alfa Romeo Racing ORLEN, zaprezentował dziś w Warszawie bolid w malowaniu na sezon 2020. Biało-czerwony samochód, na którym znalazło się 10 logotypów sponsora tytularnego zespołu, PKN ORLEN, pokazano w warszawskim biurze spółki.

1 z 5

Zaangażowanie PKN ORLEN w sponsoring sportowy, również w Formułę 1 i współpraca z Robertem Kubicą ma przede wszystkim wymiar biznesowy. Już w ubiegłym roku udało nam się znacząco zwiększyć rozpoznawalność marki ORLEN na świecie. Jest to ważne biorąc pod uwagę fakt, że 60 procent przychodów koncernu pochodzi z zagranicy, a nasze produkty są obecne w ponad 100 krajach. W tym roku jesteśmy sponsorem tytularnym Alfa Romeo Racing ORLEN, zespołu, w którym Robert Kubica zdobył swoje pierwsze pole position i wygrał pierwszy wyścig w Formule 1. Ta współpraca  ma również duże znaczenie w kontekście dalszego rozwoju sieci detalicznej za granicą i planów dotyczących rebrandingu naszych stacji w Niemczech, Czechach i na Słowacji – powiedział Daniel Obajtek, Prezes Zarządu PKN ORLEN.

PKN ORLEN jako największy mecenas sportu w Polsce wprowadza sponsoring sportowy na nowy, wyższy poziom, również poza granicami kraju. Dzięki temu zaangażowaniu mamy dziś biało-czerwony bolid w najwyższej serii wyścigowej świata, polskiego kierowcę w zespole i polską młodzież w Akademii Kartingowej prowadzonej przez utytułowany zespół Formuły 1. Można śmiało powiedzieć, że PKN ORLEN jest swojego rodzaju ambasadorem Polski i jej produktów na arenie międzynarodowej. Spółka podchodzi do tego przede wszystkim biznesowo, jednak przy okazji daje nam wszystkim wartości niewymierne – dumę i radość kibicowania  – powiedział Jacek Sasin, Wicepremier i Minister Aktywów Państwowych.

C39, tegoroczny bolid Alfa Romeo Racing ORLEN, ma już za sobą pierwszą rundę testów przedsezonowych, który odbyły się w zeszłym tygodniu w Barcelonie. Pierwszego dnia za kierownicą bolidu zasiadł Robert Kubica, który przejechał 59 okrążeń uzyskując czas 1.18.386.

Jestem naprawdę zadowolony z moich pierwszych okrążeń w C39: ten bolid jest naprawdę dobry i od początku dał mi pewność siebie. Cały zespół Alfa Romeo Racing ORLEN powitał mnie życzliwie i przyczynił się do stworzenia tak dobrej atmosfery do pracy. Mamy przed sobą wiele pracy podczas testów i w późniejszym czasie, ale jak na razie wszystko idzie zgodnie z planem. Poznajemy nasz nowy bolid, odkrywamy, co należy poprawić i pracujemy nad tym. Bolidy Formuły 1 będą w tym roku szybsze i powinien to być bardzo ekscytujący sezon  – powiedział Robert Kubica, kierowca rezerwowy Alfa Romeo Racing ORLEN.

PKN ORLEN w tym roku jest  sponsorem tytularnym Alfa Romeo Racing ORLEN, gdzie Robert Kubica został kierowcą rezerwowym. Oznacza to nie tylko jazdę w przedsezonowych testach, ale również w sesjach treningowych przed niektórymi wyścigami, a także pracę nad rozwojem bolidu w symulatorze. Logotypy ORLENU widoczne są m.in. na bolidzie, kombinezonach i kaskach zawodników, strojach członków ekipy, w garażu i motorhome. Dodatkowo kierowcy Alfa Romeo Racing ORLEN będą brali udział  w wybranych organizowanych przez Koncern wydarzeniach.

Nasza współpraca z PKN ORLEN rozpoczęła się w najlepszy możliwy sposób – od udanego uruchomienia nowego bolidu C39 i od dzisiejszej imprezy. Cieszymy się na pracę z nimi – ich podejście cechuje dokładność, metodyczność i profesjonalizm, a to sprawia, że ich sposób pracy jest bardzo podobny do naszego. Robert to również bardzo silny atut zespołu: już od pierwszego testu udzielał cennych informacji zwrotnych naszym inżynierom. To jest rodzaj wkładu, który pomaga nam rozwijać bolid– powiedział Frédéric Vasseur, szef zespołu Alfa Romeo Racing ORLEN.

Tygodnie poprzedzające pierwszy wyścig są zawsze ekscytujące, a w tym roku nawet bardziej niż zwykle. Fakt że jest z nami ORLEN to duży zastrzyk pewności siebie dla wszystkich członków zespołu. Chcemy odwdzięczyć się za okazaną wiarę w nasze możliwości. Jeśli chodzi o Roberta, przez lata jeździłem z nim na wspólnym torze i nie mam wątpliwości, że wniesie duży wkład do naszego zespołu. Ma duże doświadczenie, a jego niesamowity powrót do zdrowia i powrót na tor pokazują, jak wielki jest jeszcze jego apetyt na ten sport– powiedział Kimi Räikkönen, kierowca Alfa Romeo Racing ORLEN oraz mistrz świata Formuły 1 z 2007 roku.

Widok tak wielu kibiców na trybunach, machających polskimi flagami i kibicujących drużynie Roberta, był jednym ze wspaniałych momentów ostatniego sezonu. Polscy kibice z całą swoją pasją przypominają mi bardzo Włochów i mam nadzieję, że w tym sezonie będą także kibicować Kimiemu i mnie. Jesteśmy bardzo podekscytowani rozpoczęciem roku w Melbourne i tym że ORLEN jest z nami – powiedział Antonio Giovinazzi, kierowca Alfa Romeo Racing ORLEN.

Marka ORLEN w Formule 1 pojawiła się w 2019 roku razem z wracającym do padoku Robertem Kubicą, znana jest jednak od dawna kibicom motorsportu na całym świecie. Koncern wspiera polskich i niemieckich zawodników startujących w Rajdzie Dakar i innych seriach wyścigowych. W tym sezonie zespół ORLEN Team ART wystartuje w niemieckiej serii DTM, a za kierownicą zasiądzie Robert Kubica.

PKN ORLEN jest również sponsorem m.in. reprezentacji Polski w siatkówce oraz czołowych polskich lekkoatletów, w tym multimedalistów olimpijskich.

Alfa Romeo Racing ORLEN to jeden z dziesięciu zespołów startujących w tegorocznym sezonie Formuły 1. Team wcześniej nosił nazwę Sauber, w jego bolidzie 6 sierpnia 2006 roku na Węgrzech Robert Kubica debiutował w Formule 1, 5 kwietnia 2008 w Bahrajnie zdobył pierwsze pole position, a 8 czerwca 2008 roku wygrał wyścig – Grand Prix Kanady. Obecna nazwa teamu nawiązuje do słynnej marki, która przyczyniła się do budowy królowej motorsportu. Nino Farina w bolidzie Alfa Romeo wygrał historyczny, pierwszy wyścig Formuły 1 w 1950 roku i został pierwszym mistrzem świata. W kolejnym sezonie jego sukces powtórzył Juan Manuel Fangio, też za kierownicą Alfy Romeo.

Ubiegły rok zakończył się dla firm eksportujących usługi IT przekroczeniem psychologicznej bariery. Jak wskazują dane z GUS suma nadwyżek eksportu nad importem usług IT po raz pierwszy była wyższa niż nadwyżka z usług transportowych[i]. Szybkie tempo wzrostu, niejednokrotnie przekraczające kilkadziesiąt procent rok do roku, wysoka marżowość i duży poziom elastyczności w działaniu zapewniający bezpieczeństwo to charakterystyka polskiej branży małych i średnich spółek IT.

Aktywa  wychodzące

Chęć rozwoju spowodowana globalną koniunkturą na rynkach technologicznych jest jednak hamowana z powodu trudności z finansowaniem w branży. Firmy IT mimo tego, że mają niespotykaną w innych branżach dynamikę wzrostu, nie posiadają jednak aktywów mogących stanowić zabezpieczenie dla kredytodawcy, a w dodatku bazują na kontraktach krótkoterminowych, co de facto eliminuje je z większości form finansowania bankowego. – Grupa Kapitałowa TenderHut jest jedną z najszybciej rozwijających się firm IT w Europie. Mamy jednak pewien problem – nasze aktywa wychodzą co wieczór do domu i wracają rano następnego dnia, a to bankom nie bardzo się podoba – żartuje Robert Strzelecki, prezes zarządu GK TenderHut. – Mimo stałego wzrostu przychodów, gamy skalowalnych produktów własnych i zagranicznej sieci sprzedaży nadal mamy spory problem z finansowaniem wzrostu przy pomocy finansowania bankowego, co zmusza nas do rozważania finansowania się z innych źródeł, takich jak rynek obligacji czy private equity – dodaje Strzelecki.

Ocena ryzyka

Finansowanie jest niezwykle trudne do pozyskania dla spółek IT właśnie z powodu znikomych aktywów trwałych. Tego rodzaju przedsiębiorstwa nie posiadają budynków ani maszyn, które mogłyby być  zabezpieczeniem dla kredytu bankowego. Odpowiedzią na potrzeby branży IT może stać się finasowanie bazujące na użyciu (Usage–Based Financing) uwzględniające w ocenie ryzyka inne zmienne niż aktywa. Dzięki temu wymagania banków dotyczące aktywów mogą być mniejsze, a kluczową rolę w analizie ryzyka odgrywają inne parametry lepiej odzwierciedlające kondycję finansową spółki. – Usage–Based Pricing to ciekawa alternatywa znana od jakiegoś czasu w branży ubezpieczeniowej. Patrząc przez pryzmat polskiego sektora fintech oraz rozwoju polskiej legislacji w postaci piaskownicy finansowej, być może już niedługo rodzime spółki IT będą w awangardzie korzystających z tego typu oceny ryzyka finansowania. Z pewnością w jego prawidłowej ocenie może pomóc sztuczna inteligencja, dzięki której analitycy będą mogli wziąć pod uwagę więcej zmiennych, a co za tym idzie zmniejszyć poziom wymaganych zabezpieczeń w postaci twardych aktywów – mówi Mateusz Maj, CEO VivaDrive Polska.

Technologia doścignęła zapotrzebowanie

Koncepcja oceny ryzyka w zależności od wybranych zmiennych swój początek miała na przełomie lat 60. i 70–tych w branży ubezpieczeniowej, jednak trzeba było poczekać trzy dekady na szeroki dostęp do technologii umożliwiających dobór odpowiednich parametrów i możliwość ich monitorowania. Przełomem okazało się upowszechnienie systemu GPS, pozwalającego śledzić wiele parametrów – np. szybkość jazdy, liczbę przejechanych kilometrów, a nawet styl jazdy. Dzięki telemetrii algorytm może obliczyć odpowiednią składkę ubezpieczeniową będącą wypadkową tych czynników. Dla branży finansowej kluczowe może być natomiast wykorzystanie sztucznej inteligencji w ocenie kondycji spółki i ryzyka finansowania analizującej wiele zmiennych, które tak jak w przypadku ubezpieczeń wcześniej nie mogły być brane pod uwagę. – Myślę, że jesteśmy u progu prawdziwej rewolucji związanej z nowoczesnym finansowaniem spółek takich jak TenderHut – posiadających ogromne tempo wzrostu, której aktywami są ludzie oraz opracowane wysoko skalowalne produkty, a nie maszyny czy budynki. Dzięki temu nasz biznes jest znacznie bardziej elastyczny i szybciej potrafi zaadaptować się do zmian, co czyni go bezpieczniejszym niż w przypadku firm produkcyjnych – przekonuje Robert Strzelecki, prezes zarządu TenderHut.

Tak jak w przypadku branży ubezpieczeniowej, tak i w sektorze bankowym potrzebny jest czas na upowszechnienie się innowacyjnych rozwiązań, jednak warto podkreślić, że klasyczne postrzeganie przez banki aktywów może niedługo znacząco się zmienić.

[i] https://twitter.com/Mr_Czaplicki/status/1212740848670138368

Rynek biurowy w regionach nie zwalnia tempa. W 2019 roku w ośmiu głównych miastach regionalnych dostarczono rekordowo duży wolumen nowej powierzchni biurowej – 547 tys. m kw., dzięki czemu łączna wielkość podaży przekroczyła 5,6 mln m kw. Sumaryczna wielkość zasobów na ośmiu rynkach regionalnych jest więc po raz pierwszy większa niż w Warszawie. Największym motorem napędowym wzrostów były dwa ośrodki – Kraków i Wrocław, natomiast w Katowicach jest aktualnie najwięcej powierzchni w budowie.

W 2019 r. na ośmiu głównych rynkach regionalnych oddano do użytku aż 61 budynków biurowych o średniej powierzchni prawie 9 tys. m kw. każdy, co przełożyło się na rekordowo wysoki poziom nowej podaży. Jak wynika z raportu przygotowanego przez ekspertów z BNP Paribas Real Estate Poland, liderem pod tym względem pozostaje Kraków (159 tys. m kw.), w którym dostarczono w 2019 r. prawie tyle samo nowej powierzchni biurowej co w stolicy kraju. Tuż za Krakowem, z niewiele niższym wynikiem, plasuje się rynek wrocławski (147 tys. m kw.).

Duże inwestycje w Krakowie i Wrocławiu

Znaczącą część nowej podaży w Krakowie przyniosły trzy inwestycje o powierzchni biurowej ponad 20 tys. m kw. każda. Oddany pod koniec zeszłego roku do użytku Tischnera Office (blisko 33 tys. m kw.) wyróżnia się dużymi, kaskadowymi tarasami od 3. piętra w górę oraz ogromnym patio mającym ponad 1 000 m kw., które będą dostępne dla wszystkich użytkowników biur.

Obiekt ten znalazł się na celowniku Globalworth Poland, jednego z największych inwestorów biurowych w Europie Środkowo-Wschodniej. Drugim obiektem, który w ostatnim czasie istotnie zmienił obraz rynku biurowego w stolicy Małopolski jest Fabryczna Office Park, mający składać się z trzech obiektów biurowych klasy A o łącznej powierzchni 40 tys. m kw. i stanowiący element większego kompleksu Fabryczna City. W zeszłym roku zostały ukończone dwie fazy tego projektu, a najemcy mogli zająć 29 tys. m kw. powierzchni. Trzecią, dużą inwestycję stanowił nowoczesny biurowiec V. Offices (prawie 22 tys. m kw.) – Tomasz Skrzypek, Starszy Konsultant, Dział Wynajmu Powierzchni Biurowych w BNP Paribas Real Estate Poland

Wielkość podaży biurowej Krakowa wynosi 1 416 700 m kw., co czyni to miasto największym z rynków regionalnych. Jedynie w ciągu ostatnich trzech lat rynek powiększył się aż o 56%, stając się największym rynkiem usług dla biznesu w Polsce.

We Wrocławiu niemal połowę całego wolumenu nowej podaży stanowiła druga faza kompleksu Business Garden Wrocław, będącego największą biurową inwestycją zrealizowaną w 2019 r. W ciągu roku oddano do użytku cały kompleks składający się z sześciu budynków o łącznej powierzchni blisko 77 tys. m kw. O skali przedsięwzięcia świadczy liczba osób, które będą mogły pracować na tak dużej powierzchni – nawet do 10 tys.
Wrocław jest drugim największym biurowym rynkiem regionalnym w Polsce o zasobach powyżej miliona metrów kwadratowych. Od początku 2017 r. wolumen podaży biurowej wzrósł niemal o 39%, osiągając poziom 1 188 400 m kw.

Szybki rozwój Poznania, dobre perspektywy dla Katowic i Trójmiasta

W ostatnim roku intensywnie rozwijał się również rynek biurowy w Poznaniu. Wielkość nowej podaży wyniosła 86 tys. m kw., co spowodowało, że w ciągu ostatniego roku powiększył się on o 18%. Czyni to Poznań najszybciej rozwijającym się rejonem w kraju. Niemal całą nową powierzchnię biurową dostarczyły w stolicy Wielkopolski dwa kompleksy. W kwietniu ub.r. oddano do użytku drugi etap Business Garden Poznań składający się z pięciu budynków biurowych o powierzchni 46 tys. m kw. Kompleks ten znajduje się w bliskim sąsiedztwie lotniska Ławica. Drugi ważny projekt ukończony w ubiegłym roku to dwa budynki kompleksu Nowy Rynek Poznań (w sumie prawie 31 tys. m kw.). Rynek biurowy w Poznaniu jest obecnie na stałej wznoszącej, ale według Mikołaja Laskowskiego z BNP Paribas Real Estate Poland najbliższe lata upłyną pod znakiem intensywnego rozwoju dwóch innych rynków regionalnych – Katowic oraz Trójmiasta.

Znajduje się tam ponad 42% powierzchni będącej obecnie w budowie na ośmiu głównych rynkach regionalnych, której łączna wielkość na koniec IV kwartału zeszłego roku wyniosła ponad 772 tys. m kw. Ponad połowa tej powierzchni (456 tys. m kw.) ma być dostarczona na rynek w 2020 roku. Największą realizowaną w tych dwóch regionach inwestycją jest składający się z dwóch biurowców katowicki kompleks Face2Face Business Campus (45 tys. m kw.). Budynki te powstają w dogodnej komunikacyjnie lokalizacji, u zbiegu ulicy Chorzowskiej i Grundmanna, tuż przy wjeździe do centrum miasta – Mikołaj Laskowski, Dyrektor Działu Wynajmu Powierzchni Biurowych w BNP Paribas Real Estate Poland

Kolejnym znaczącym projektem deweloperskim w Katowicach jest. KTW II (42 tys. m kw.) czyli wyższa wieża biurowa kompleksu usytuowanego w centrum regionu, tuż przy Spodku i rondzie Ziętka. Budynek ma mieć 31 kondygnacji naziemnych oraz 133 metry wysokości, dzięki czemu stanie się najwyższym budynkiem nie tylko w mieście, ale również w całym regionie. Listę największych inwestycji na dwóch wspomnianych rynkach uzupełnia gdyński 3T Office Park (38,5 tys. m kw.). Kompleks ten będzie składał się trzech wież – dwóch o 10 kondygnacjach naziemnych i środkowej o 13 kondygnacjach, a także 2-poziomowego podziemnego parkingu z 420 miejscami postojowymi. Projekt zlokalizowany jest w gdyńskim zagłębiu biznesowo-biurowym usytuowanym w okolicach ul. Łużyckiej oraz Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego, skupia około 35% całkowitej powierzchni biurowej istniejącej w Gdyni.

Popyt na poziomie zbliżonym do zeszłorocznego, najpopularniejszy nadal Kraków

W 2019 r. popyt netto w miastach regionalnych wyniósł 463 tys. m kw. co jest wynikiem zbliżonym do rezultatu z roku poprzedniego. Najwyższym popytem cieszył się największy rynek regionalny – Kraków, który odpowiadał za niemal 39% całkowitego popytu netto.

To właśnie tam zostały zawarte cztery z sześciu największych w zeszłym roku umów najmu na powierzchnie biurowe o wielkości ponad 10 tys. m kw. każda. Największa, nie tylko w ubiegłym roku, ale również w ciągu ostatnich dwóch lat, dotyczyła wspomnianego wcześniej kompleksu Fabryczna Office Park, w którym firma UBS wynajęła 19 300 m kw. powierzchni – Joanna Popielarczyk, Starszy Konsultant, Zarządzanie Transakcjami, Dział Powierzchni Biurowych z BNP Paribas Real Estate Poland

Szwajcarskie przedsiębiorstwo finansowe, zatrudniające dotychczas w swoich krakowskich biurach 3600 osób, zamierza przenieść się do nowej lokalizacji w 2021 roku. W 2019 r. około 46% popytu netto stanowiła powierzchnia wynajęta w budynkach będących jeszcze na etapie budowy (tzw. umowy pre-let).

Wysoki poziom nowej podaży przyniósł nieznaczny wzrost pustostanów

W raportowanym okresie nastąpił wzrost wskaźnika pustostanów. Jego poziom w stosunku do analogicznego okresu ubiegłego roku wzrósł o 1.2 p. proc. do 9,6%. W opinii ekspertów z BNP Paribas Real Estate Poland taki stan rzeczy to efekt dostarczenia rekordowo dużego wolumenu nowej powierzchni biurowej. Na koniec ubiegłego roku najwyższe wskaźniki powierzchni niewynajętej odnotowano we Wrocławiu (12,7%) i Łodzi (11,2%). Z kolei najniższy udział powierzchni niewynajętej zarejestrowano w Trójmieście (4,9%).Najwyższy wzrost poziomu pustostanów nastąpił w Poznaniu i Wrocławiu, co jest rezultatem dostarczenia dużej ilości nowej powierzchni biurowej na tych rynkach. Na przeciwległym biegunie znajduje się Lublin z największym spadkiem wynikającym z braku nowych inwestycji biurowych w minionym roku. Stan taki umożliwił absorbcję znacznej ilości wolnej powierzchni na tym rynku i przyczynił się do spadku wskaźnika o 6,1 p. proc. do poziomu 9,3% na koniec grudnia 2019 r.

Ponad połowa Polaków tankuje tylko raz w miesiącu, najczęściej wracając ze szkoły lub z pracy bądź jadąc na większe zakupy. Zaledwie garstka nie łączy wyjazdu po paliwo z załatwianiem innych spraw. Zdecydowana większość ankietowanych jest gotowa pokonać dodatkowo tylko 500 metrów, aby przy okazji uzupełnić bak. Natomiast niecała połowa z nich może przejechać tyle samo z domu do stacji, żeby specjalnie napełnić zbiornik. Tak wynika z ogólnopolskiego badania, przeprowadzonego przez platformę UCE RESEARCH i firmę technologiczną Proxi.cloud.

Raz na miesiąc

Z badania wynika, że większość Polaków tankuje swoje pojazdy raz w miesiącu – 56%. Dwa razy wskazało 21% respondentów, trzy razy – 11%, a częstsze wizyty na stacjach – 5%. Natomiast rzadziej niż raz na cztery tygodnie zadeklarowało 4% ankietowanych. Dr Jakub Bogucki, analityk rynku paliw z portalu e-petrol.pl, uważa, że częstotliwość uzupełniania baku w osobówkach zależy głównie od sposobu wykorzystywania samochodu. I wbrew pozorom, niekoniecznie ma związek z poziomem cen paliw.

– Fakt, że ponad połowa pytanych posiadaczy samochodów osobowych tankuje swoje auta raz w miesiącu, wynika z typowego wykorzystywania ich do przemieszczania się każdego dnia. Właściciele pojazdów to najczęściej ludzie pracujący, którzy codziennie jeżdżą z domu do firmy i z powrotem. W zdecydowanej większości pojemność baków pozwala im średnio przez miesiąc nie uzupełniać paliwa – komentuje Adam Grochowski, analityk z firmy technologicznej Proxi.cloud.

W opinii Urszuli Cieślak, Dyrektor Marketingu w BM Reflex, to, ile razy w miesiącu kierowca tankuje, wynika zarówno z ilości przejeżdżanych kilometrów, jak i z kwoty pieniędzy przeznaczanej jednorazowo na paliwo. Może być tak, że właściciel pojazdu bywa na stacjach dosyć często, ale jednak nie uzupełnia baku do pełna.

– Natomiast fakt, że raptem 4% właścicieli pojazdów tankuje je rzadziej niż raz na miesiąc, mówi o tym, jak niezwykle potrzebną rzeczą jest samochód osobowy. Można zatem wnioskować, że aż 96% ankietowanych używa pojazdu regularnie. Zdecydowana mniejszość nie korzysta z niego na co dzień – dodaje Adam Grochowski.

Raczej przy okazji

Najwięcej badanych tankuje samochód, wracając ze szkoły lub z pracy – 43%. Mniej osób robi to, jadąc na duże zakupy – 32%. Niewielu ankietowanych zajmuje się tym w drodze do szkoły lub pracy – 8%. Tylko 7% wybiera się specjalnie z domu na stację. Dr Bogucki uważa, że moment wybierany na tankowanie ma ścisły związek ze sposobem organizacji czasu.

– To jest dość logiczne i przewidywalne, że Polacy mają dużo więcej czasu na uzupełnianie paliwa, wracając z pracy lub ze szkoły niż jadąc tam. Rano z reguły panuje pośpiech, co nie sprzyja wykonywaniu dodatkowych czynności, nawet tak prostych jak tankowanie. Świadczą o tym też inne badania, które wykazały, że newralgicznym momentem na stacjach paliw są godziny pomiędzy 14.00 a 16.00, a więc odpowiadające powrotom – stwierdza Krzysztof Zych, analityk z firmy doradczej UCE GROUP LTD.

Z kolei ekspert z portalu e-petrol.pl wyjaśnia, że tankowanie samochodów w drodze na większe zakupy jest związane lokalizacją stacji benzynowych tuż przy centrach handlowych. To zachęca konsumentów do łączenia ww. czynności i pozwala im nie marnować czasu na załatwianie obu spraw oddzielnie.

– Wyraźnie widać, że tankowanie samochodu najczęściej odbywa się przy okazji. Konsumenci nie mają czasu na to, aby specjalnie wychodzić z domu i jechać na stację benzynową. Dlatego tylko 7% to praktykuje. Kolejnym czynnikiem jest ekonomia. Specjalny wyjazd tylko po paliwo zwiększa koszt jego zakupu. A to przestaje być opłacalne – zauważa ekspert z Proxi.cloud.

Góra 500 metrów

Aż 64% badanych jest gotowych pokonać dodatkowo tylko 500 m, aby przy okazji zatankować swój pojazd. Natomiast nieco większą odległość, tj. 500-1000 m, zadeklarowało 11%. Z kolei 1500-2000 m wskazał zaledwie 1%. Właściwie nikt z właścicieli samochodów nie przejechałby więcej niż 2000 m w ww. celu. Tylko 3% nie zwraca na to uwagi, a 17% respondentów nie potrafi tego określić.

– Zakup paliwa to czysta ekonomia. Nie ma sensu jechać po nie dalej niż 1-2 km, bo stacji wokół jest tak dużo, że wcale nie trzeba tego robić. Ponadto koszty tankowania są wszędzie w miarę podobne i sens dłuższego wyjazdu dalej mija się z faktycznym celem, patrząc na to z puntu widzenia opłacalności. Co więcej, dzisiaj kalkuluje się też czas. A dodatkowo przejechane kilometry z pewnością go generują – podkreśla Krzysztof Zych.

W ocenie analityka z Proxi.cloud, badanie ewidentnie wykazało, że Polacy niechętnie nadkładają zbędnej drogi. Nawet krótka odległość jak na samochody osobowe, tj. powyżej 500 m, stanowi dużą barierę. Świadczy to o tym, że właściciele pojazdów niechętnie je tankują na stacjach oddalonych od uczęszczanych dróg i własnych posesji. Nie chcą tracić większej ilości czasu oraz pieniędzy na dojazdy. Wyniki tej ankiety powinny dać mocno do myślenia koncernom paliwowym.

– Warto też zauważyć, że 20% respondentów nie potrafi określić, ile drogi może nadłożyć, aby zatankować swój pojazd. A to oznacza, że jeszcze sporo osób nie zwraca na to uwagi bądź nie uważa tego za istotną kwestię. I są to raczej klienci niezbyt lojalni wobec marek paliwowych. Działają w sposób nieprzemyślany – mówi ekspert z UCE GROUP LTD.

Jak wykazało badanie, 45% respondentów jest gotowych pokonać odcinek 500 m z domu do stacji, żeby specjalnie pojechać i zatankować. 21% wskazało 500-1000 m, 14% – 1000-1500 m, 7% – 1500-2000 m, a tylko 3% – powyżej 2 km. Z kolei 8% nie zwraca na to uwagi, a 2% nie wie, jak określić taką odległość. Jak podkreśla Urszula Cieślak, większy odsetek ankietowanych zwraca uwagę na wygodę i czas, dlatego wybiera tankowanie przy okazji.

– Deklarowane odległości w tym wypadku są już większe niż podczas tankowania przy okazji. I raczej wynika to z tego, że stacje benzynowe zwykle są oddalone od skupisk domów, a znajdują się przy drogach między nimi a centrami miast bądź przy trasach wylotowych. Dodatkowo już od paru lat tego typu placówki są otwierane na przedmieściach. Z tego powodu respondenci deklarują możliwość pokonania większego dystansu, aby specjalnie zatankować – podsumowuje Adam Grochowski.

Badanie zostało wykonane przez UCE RESEARCH (platformę analityczno-badawczą, należącą do brytyjskiej spółki UCE GROUP LTD.) we współpracy z firmą technologiczną Proxi.cloud. Działania były prowadzone od 1 do 15 lutego 2020 roku w najbliższym otoczeniu 86 stacji paliw, znajdujących się w 16 województwach, w tym w 34 dużych miastach oraz 16 średnich i mniejszych miejscowościach. Do ankiety dopuszczono wyłącznie te osoby, które na wstępie rozmowy zadeklarowały, że posiadają własny samochód osobowy i są odpowiedzialne za jego tankowanie. Odpowiedzi udzieliło 1002 respondentów. Wśród nich było 43% kobiet i 57% mężczyzn, w wieku od 18. do 65. roku życia.

Aktywa ryzykowne są pod presją na początku tygodnia przy rosnącej liczbie przypadków zachorowań na koronawirusa poza granicami Chin. Co wydawało się opanowane przez władze z Pekinu, teraz ponownie wydaje się poza ich kontrolą, a odpowiedzialność spada na decydentów w Korei Południowej, Włoszech i Kanadzie. Rynki dotychczas nie doszacowywały ryzyka wirusa, ale może być ciężko dalej opierać się faktom.

Czy to była wiara w globalną ekspansję monetarną, czy determinację chiński władz do opanowania epidemii, rynki finansowe nie przejawiały nadmiernego zaniepokojenia wirusem, a indeksy giełdowe w USA i Europie poprawiały historyczne rekordy. W końcu, co gospodarka ucierpi w tygodniach kulminacji epidemii, powinna odrobić w kolejnych miesiącach z pomocą fiskalnego wsparcia. Warunkiem jest jednak krótkotrwały charakter szoku, ale teraz świat stoi w obliczu przedłużającej się epidemii, strachu wychodzenia na ulice i podwyższonej niepewności prowadzenia biznesu. I nie tylko w Chinach, ale po raportach z Korei Płd., Włoch i kanady – w wielu zakątkach świata. To zupełnie nowy rodzaj ryzyka, z którym dotychczas rynki się nie liczyły. Czy teraz będą je w pełni kalkulować? To jest najtrudniejsze pytanie. Nie da się estymować trendów na podstawie liczby chorujących korygowanej o współczynnik śmiertelności. Spirala strachu może z łatwością sprowadzić rynki giełdowe o 5 proc. w dół, wynieść cenę złota ponad 1700 USD za uncję i przynieść pogrom na walutach ryzykownych. Ale równie dobrze inwestorzy mogą zacząć dyskontować przyszłość po epidemii, kiedy gospodarki przejdą w tryb odbudowy. Ceny aktywów z podobnymi szansami mogą teraz odzwierciedlać jakość wskaźników makro z marca (ukazujących apogeum obaw o wirusa) lub z III kw. tego roku (okres pełnego odreagowania szkód). Prawdopodobnie Wall Street da odpowiedź, który pozostałe rynki skopiują.

Na rynku walutowym mamy klasyczny schemat risk-off. Mocno tracą waluty ryzykowne (głównie surowcowe), a silne utrzymują się USD i JPY. Status bezpiecznej przystani uchroni dolara przed negatywną reakcją na fatalne odczyty PMI z USA w piątek. Trzeba zaznaczyć, że osłabienie USD do EUR i JPY po danych miało niewiele wspólnego z pesymistyczną oceną fundamentów, a bardziej z panicznym domykaniem długich pozycji w USD, które narosły na tych crossach w poprzednich dniach. Ten strach przed nieznanym, jaki niesie ten tydzień, może podtrzymać presję na USD na tych parach, ale wcale nie będzie to oznaczać, że nagle inwestorzy postrzegają EUR i JPY jako lepsze. W dalszym ciągu USD jest walutą pierwszego wyboru. Kondycja gospodarek strefy euro i Japonii jest dużo gorsza niż USA i to będzie odgrywać istotną role, kiedy w innych aspektach waluty będą traktowane po równo (skłonność banków centralnych do luzowania, stan rynku akcji). Szok gospodarczy będzie za to kulą u nogi dla walut surowcowych, co widać z resztą dziś po korelacji najgorzej radzącego sobie NOK z ropą naftową.

Niepewność oznacza też światło ostrzegawcze dla inwestycji w ryzykowne aktywa emerging markets. Złoty jest częścią tego zbioru i deprecjacja go nie omija. Mimo to EUR/PLN na 4,30 wkracza w obszar lokalnego wykupienia – w ciągu ostatniego roku były tylko cztery przypadki, kiedy kurs uciekał na wyższe poziomy, z których dość szybko zawracał. Ostatnio polski rynek nie był celem dla masowego napływu zagranicznego kapitału, który teraz mógłby uciekać i skutkować silną przeceną złotego. Globalna awersja do ryzyka jest zagrożeniem, przed którym nic się nie uchroni, ale poza takim scenariuszem potencjał deprecjacji złotego powinien się już wyczerpywać.

Konrad Białas
Dom Maklerski TMS Brokers S.A.

Rynek e-commerce w Polsce rozwija się w zawrotnym tempie. Każde 5 lat dla rozwoju tego sektora gospodarki zmienia go prawie nie do poznania. Rosnąca konkurencja sprawia że firmy działające na tym rynku bezustannie, dynamicznie, cały czas muszą się rozwijać po to by nie wypaść z wirującego młyna technologii. Dzięki temu my klienci zyskujemy dostęp do coraz atrakcyjniejszych usług i świadczonych na coraz to wyższym poziomie. Niestety przed przedsiębiorcami planującymi wejść na rynek e-commerce sytuacja ta rzuca spore wyzwanie.

Rynek e-commerce w Polsce rozwija się w zawrotnym tempie. Każde 5 lat dla rozwoju tego sektora gospodarki zmienia go prawie nie do poznania. Rosnąca konkurencja sprawia że firmy działające na tym rynku bezustannie, dynamicznie, cały czas muszą się rozwijać po to by nie wypaść z wirującego młyna technologii. Dzięki temu my klienci zyskujemy dostęp do coraz atrakcyjniejszych usług i świadczonych na coraz to wyższym poziomie. Niestety przed przedsiębiorcami planującymi wejść na rynek e-commerce sytuacja ta rzuca spore wyzwanie.

Dzięki firmie Design Cart do naszej redakcji trafiły dane liczbowe, które w sposób matematyczny świetnie opisują sytuację panującą na rynku. Warto zacząć od sytuacji przedsiębiorców. Tak jak przedsiębiorcy przed rokiem 2010 wchodzili w świat e-commerce bez kapitału na inwestycję ze szczątkową wiedzą, tak rozpoczynający przedsiębiorcy dzisiaj potrzebują przynajmniej 30 000zł kapitału na pierwszy rok, przy założeniu że promocją swych e-biznesów zajmą się sami. To wymusza zdobycie też nie małej ilości wiedzy w zakresie marketingu internetowego.

Zmienia się również budżet przeznaczany na rozwój sklepów internetowych. Tak jak pięć lat temu właściciele sklepów ograniczali się jedynie do bieżących aktualizacji oprogramowania tak dzisiaj zaczynają inwestować co raz bardziej w funkcje zwiększające jakość obsługi, wygodę użytkownika. Obecnie co 5 sklep zamawiany w studio Design Cart to sklep internetowy z dodatkowymi, kluczowymi funkcjonalnościami, na przykład z konfiguratorem produktów. To właśnie dzięki tym inwestycją my użytkownicy sieci, klienci e-commerce możemy składać automatycznie co raz to bardziej złożone, skomplikowane zamówienia.

Liczby opisujące użytkowników są również ciekawe. Rynek e-commerce w Polsce jest bardzo duży jeżeli patrzeć na wartości procentowe to wyprzedzamy w wielu obszarach takie kraje jak Niemcy. Jeżeli zastanawiasz się ilu Polaków korzysta z internetu to obecne liczby są naprawdę imponujące. Z internetu korzysta około 86% procent naszego społeczeństwa. Robi wrażenie? Na pewno.

Oczywiście nie wszyscy internauci robią zakupy w sieci. Wielu z nich korzysta jedynie z mediów społecznościowych, portali informacyjnych. Mimo wszystko spory odsetek to osoby aktywnie robiące zakupy. Jest to prawie 60% internautów. Tak ogromna ilość potencjalnych klientów sprawia że wielu przedsiębiorców próbuje swych sił w e-commerce. Niestety jest kawałek tortu dostępnych już tylko dla tych najbardziej wytrwałych i kreatywnych przedsiębiorców. Na dziesięć otwierających się biznesów internetowych tylko jeden odnosi sukces.

Przepisem na sukces jest być oryginalnym niestety oryginalność kosztuje. Koszt stworzenia dedykowanej platformy stworzonej według naszej wizji na platformie x-cms to około 20 tys. złotych. Większość startujących biznesów nie jest w stanie wyłożyć takiej sumy na start.

Jednak jak zapewnia nasz rozmówca z Design Cart, odniesienie sukcesu dla początkujących sprzedawców jest możliwe. Ważna jest promocja sklepu internetowego, podejście do klienta, to co sprzedajemy. Te cechy opakowane w porządną identyfikację wizualną mogą nas uczynić tym jednym na dziesięciu.

Wybór silnika sklepu internetowego to jedna z najważniejszych decyzji, jaką podjąć musi właściciel biznesu działające w modelu e-commerce. Podpowiadamy, które z dostępnych na rynku oprogramowań najlepiej wybrać.

Szczegółowy ranking platform ecommerce znajdziesz na – https://wojciechmatula.com/platformy-ecommerce/. Na stronie znajdziesz porównanie kilkunastu sklepów internetowych dla Twojej firmy.

Dlaczego wybór odpowiedniego silnika jest ważny?

Każdy sklep internetowy, by mógł zacząć rzeczywiście funkcjonować, potrzebuje specjalistycznego oprogramowania (tzw. silnika) w oparciu, o które będzie działać. Na rynku dostępnych jest kilka rodzajów tego typu rozwiązań:

• silniki open source,
• silniki abonamentowe (licencja SaaS),
• silniki dedykowane.

Każde z nich mają swoje charakterystyczne cechy, a przede wszystkim różnią się ceną. Silniki open source z założenia są bezpłatne, silniki oparte o licencję SaaS wiążą się z płatnością abonamentu, a silniki dedykowane to jednorazowy bardzo duży wydatek, jaki trzeba ponieść, by otrzymać oprogramowanie napisane pod szczegółowe wymagania i indywidualne potrzeby.

Poza ceną, podczas wyboru silnika sklepu internetowego, warto też wziąć pod uwagę możliwość wprowadzania ewentualnych zmian w funkcjonalnościach i zapoznać się ze szczegółowymi możliwościami oprogramowania, jakie oferuje jego dostawca.

Końcowa decyzja powinna być dobrze przemyślana, ponieważ przenoszenie sklepu internetowego na inny silnik podczas jego (zwłaszcza zaawansowanego) działania jest procesem pracochłonnym i czasochłonnym. Dobre oprogramowanie powinno pozwolić nam bez problemu zarządzać własnym e-biznesem.

Silniki open source

PrestaShop, Magento, WooCommerce to tzw. open source’owe silniki sklepów internetowych, występujące w formie gotowych oprogramowań, które po pobraniu i zainstalowaniu na własnym serwerze można od razu używać. Z założenia są darmowe, choć w większości przypadków posiadają też możliwość dokupienia dodatkowych modułów.

Nie bez powodu raport z badania przeprowadzonego w kwietniu 2019 przez Linuxpl.com pokazuje, że najpopularniejszym wśród właścicieli polskich e-commerce’ów silnikiem sklepu internetowego jest PrestaShop. Korzysta z niego już ponad 52 proc. rodzimych sklepów online. Skrypt ten posiada wiele zalet, które ułatwiają codzienne zarządzanie e-biznesem, m.in.:

• intuicyjny i wygodny panel administracyjny;
• pomoc techniczna w języku polskim;
• mnóstwo wbudowanych darmowych funkcjonalności, z którymi poradzą sobie osoby na każdym poziomie – od podstawowego po zaawansowany – i które można rozbudowywać o płatne wtyczki;
• praktycznie niczym nieograniczone możliwości konfiguracji i wdrażania dedykowanych rozwiązań.

Silniki SaaS

Silniki abonamentowe, bazujące na licencji SaaS to oprogramowania sklepów internetowych, które udostępniane są przez ich właścicieli za opłatą (może być jednorazowa, miesięczna, roczna itp.), która zwykle nie jest zbyt wygórowana. Do najpopularniejszych na polskim rynku rozwiązań w tej dziedzinie należą: Shoper, esklep od home.pl, IdoSell Shop, Sky-Shop, AptusShop, SoteShop, Comarch ERP e-sklep.

Choć posiadają zwykle rozbudowaną funkcjonalność i dostępne są w zasadzie “od ręki”, mają też swoje wady, o których warto pamiętać podczas dokonywania wyboru. Są to m.in.:

• trudność wdrażania niestandardowych rozwiązań;
• uzależnienie sklepu internetowego od jednej firmy, która dostarcza silnik;
• poczucie, że nie do końca jest się właścicielem swojego sklepu internetowego.

Rozwiązania dedykowane

Dedykowane oprogramowanie dla sklepu internetowego jest pisane przez programistę lub zespół programistów, którzy w projekcie odzwierciedlają szczegółowe wymagania klienta. Dzięki takiemu rozwiązaniu silnik jest szyty na miarę i może posiadać wszelkie funkcjonalności, jakie tylko nam się wymarzą. Niestety oprogramowanie indywidualne napisane od podstaw ma jedną dużą wadę, która przekreśla tę opcję w oczach wielu właścicieli biznesów działających w modelu e-commerce. Jest bardzo drogie, a jego cena w zasadzie ograniczona jest wyłącznie wyobraźnią zamawiającego.

Do najpopularniejszych na polskim rynku rozwiązań w tej dziedzinie należą: Shoper, esklep od home.pl, IdoSell Shop, Sky-Shop, AptusShop, SoteShop, Comarch ERP e-sklep.

20-go lutego 2020 r. Rada UE potwierdziła porozumienie polityczne pakietu mobilności. Jednak nie było to oficjalne pierwsze czytanie, na które z niepokojem czeka branża transportowa. Oznacza to, że wciąż przed nami dwa ostatnie kroki do przyjęcia pakietu mobilności. Eksperci Ogólnopolskiego Centrum Rozliczania Kierowców i Inelo wskazują, że europejskie regulacje w prawie transportowym niekorzystne dla polskich przewoźników zostaną przyjęte w perspektywie najbliższych czterech miesięcy.

Na ten moment interwencja delegacji ministrów z Polski, Rumunii, Bułgarii, Węgier, Litwy, Łotwy, Estonii, Cypru i Malty sprzed trzech dni w Brukseli i groźby zaskarżenia regulacji do Trybunału Sprawiedliwości UE, nie zablokowały prac nad niekorzystnymi regulacjami dotyczącymi transportu. Jednak Komisja Europejska zobowiązała się sporządzić ocenę skutków najbardziej kontrowersyjnych praw zawartych w pakiecie.

Choć aż dziewięć krajów wyraziło sprzeciw wobec pakietu mobilności, to prace nad dokumentem posuwają się do przodu. Wśród zwolenników regulacji znajdują się silni zachodni gracze, dla których pakiet mobilności jest barierą ochronną ich lokalnych rynków.

Na mocy obecnego kształtu pakietu zmiany obejmą trzy główne grupy przepisów:

• Wymagań dotyczących dziennego i tygodniowego czasu jazdy, przerw oraz dziennych i tygodniowych okresów odpoczynków, w tym także regulacje dotyczące tachografów.
• Delegowania pracowników w sektorze transportu drogowego i kontroli drogowych
• Warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i dostępu do międzynarodowego rynku przewozów drogowych.

– Przyjęcie postanowień pakietu mobilności przez Radę UE jest przedostatnim krokiem legislacyjnym. Oficjalne głosowanie jeszcze się nie odbyło. Pomimo, że nieznany jest jeszcze dokładnego terminu tego głosowania, na czerwiec zostało zaplanowane głosowanie w PE, które będzie najprawdopodobniej ostatecznym zatwierdzeniem pakietu mobilności – wyjaśnia Łukasz Włoch, ekspert Ogólnopolskiego Centrum Rozliczania Kierowców.

Już 20 dni po opublikowaniu nowych przepisów, więc być może nawet w czerwcu lub lipcu, zaczną obowiązywać postanowienia określające czas prowadzenia ciężarówek, przerw oraz odpoczynków kierowców. Truckerzy będą musieli spędzać swoje odpoczynki dłuższe niż 45 h w warunkach z wymaganym zapleczem socjalnym. Od tego momentu obowiązkowe staną się także powroty kierowców do domów min. raz na cztery tygodnie.

Następnie, po 18 miesiącach, zostanie wprowadzona nowa zasada – kierowca będzie zobowiązany do dokonywania wpisu do tachografu po przekroczeniu granic. W tym samym czasie wejdą w życie zapisy dotyczące zmian w delegowaniu pracowników i dostępu do zagranicznych rynków. Oznacza to, że samochody będą musiały wracać do kraju siedziby firmy przynajmniej raz na osiem tygodni.  Jeśli przepisy wejdą w życie w obecnym kształcie, to będzie można wykonać trzy operacje kabotażowe w ciągu tygodnia. Następnie zmienią się zasady kabotażu. Nowe reguły będą zezwalać podobnie jak obecne na wykonanie trzech operacji kabotażowych w ciągu 7 dni. Ale pojawi się zaostrzenie – czterodniowy zakaz wykonywania kabotażu w tym samym kraju, tym samym pojazdem

Kolejną zmianą jest wydłużenie kontrolowanego zapisu czasu pracy przez służby kontrolne z 28 do 56 dni, które zostanie wprowadzone do końca 2024 r.

Warto pamiętać, że pakiet mobilności wprowadza także istotną zmianę w przypadku lżejszych pojazdów w ruchu międzynarodowym. Przewoźnicy dysponujący flotą od DMC 2,5 t będą zobowiązani do zainstalowania inteligentnych tachografów. Wymóg ten wejdzie w życie najprawdopodobniej 1 lipca 2026r.

W perspektywie 21 miesięcy od daty publikacji europejskich regulacji przewoźnicy, dysponujący busami, będą mieć obowiązek spełniania wszystkich wymogów dotyczących wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, w tym m.in. posiadania licencji oraz zabezpieczenia finansowego na każdy pojazd.

Czy pakiet mobilności może zostać zablokowany?

Największe kontrowersje wśród polskich przewoźników wzbudzają postanowienia dotyczące obowiązkowych powrotów ciężarówek co osiem tygodni, ograniczeń w dostępie do rynków względem możliwości wykonywania kabotaży, objęcia delegowaniem pracowników przewozów typu cross-trade i kabotaży.

– Polska obecnie jest liderem europejskiego transportu drogowego, zaś nowe regulacje mogą zdetronizować cenionych przewoźników ze wschodniej części Europy na rzecz lokalnych firm transportowych – mówi Mateusz Włoch z Inelo. – Prowadzenie działań w celu zablokowania pakietu ma sens, gdyż teoretycznie jest jeszcze na to szansa. Wielowymiarowe działania na różnych poziomach – takie jak negocjacje z europosłami, oficjalne zastrzeżenia, skargi do TSUE mogą wpłynąć na ostateczną decyzję rządzących – dodaje.

Początek piątkowej sesji na Wall Street rozpoczyna się od bardzo niewielkiej korekty. Na otwarciu Nasdaq stracił 43 punkty, co oznacza spadek o 0,4 proc. S&P 500 zniżkował o 0,1 proc., a Dow Jones Industrial Average cofnął się o 83 pkt, tracąc na otwarciu sesji 0,3 proc. Są to w tym momencie kosmetyczne zmiany głównych amerykańskich indeksów.

Na Wall Street wciąż głośno jest o wynikach Domino’s Pizza i ich wpływie na cenę akcji, która wczoraj zwyżkowała do rekordowo wysokiego poziomu. Szczegóły zostały opisane we wczorajszym komentarzu, a dziś warto wspomnieć o kolejnych rekomendacjach dla sieci pizzerii wartej już ponad 15 mld dolarów. Analityk Wedbush podniósł poziom ceny docelowej dla DPZ do 410 USD za 310 USD poprzednio. Nowy poziom docelowy znajduje się o około 10 proc. od obecnej ceny akcji i jest blisko najwyższej rekomendacji na Wall Street równej 411 USD. Domino’s Pizza, według danych zebranych przez Bloomberga, posiada 13 rekomendacji kupna, 12 trzymaj i 2 sprzedaj. Tylko od początku roku cena akcji wzrosła o ponad 20 proc.

Pozytywną informacją podzieliła się dziś spółka Coca-Cola, której cena akcji w tym tygodniu osiągnęła rekordowy poziom 60,07 USD. Pomimo tego, że spółka zakłada, iż w pierwszym kwartale wpływ epidemii koronawirusa może przełożyć się na wyniki, to w skali całego roku Coca-Cola zamierza zrealizować podany wcześniej “guidance” ten rok. Spółki zakłada, że w pierwszym kwartale tego roku wybuch epidemii i jego skutki może obniżyć zysk na akcję o 1 lub 2 centy. W tym momencie szacuje się zysk na akcję KO na poziomie 49 centów. Warto również pamiętać, że wczoraj, 20 lutego, spółka podniosła kwartalną dywidendę do 41 centów na akcję. Według informacji ze spółki więcej na temat sytuacji związanej z chińską epidemią możemy dowiedzieć się podczas kwietniowego prezentowania wyników.

W szerszej perspektywie inwestorzy wciąż spoglądają na wydarzenia związane z epidemią wirusa w Chinach i tym samym mogą czasami nerwowo reagować na nowe informacje, jeśli te będą niekorzystne. Trzeba jednak pamiętać, że amerykański rynek akcji wciąż wydaje się odporny na wszelkiego rodzaju przeciwności, a korekty mogą pojawić się na każdym rynku, a na amerykańskim są od lat wykorzystywane tylko do zwiększenia posiadanego portfela akcji.

Departament Zarządzania Aktywami, Copernicus Capital TFI S.A

Juan chiński nie jest jedyną azjatycką walutą, która traci w związku z obawami w kontekście koronowirusa.

Juan chiński w parze z dolarem amerykańskim osłabił się dziś do najniższego poziomu od ponad dwóch miesięcy. Najnowszą „ofiarą” epidemii koronawirusa jest jednak inna azjatycka waluta – won koreański. Na przestrzeni ostatnich pięciu dni won stracił w relacji do dolara blisko 2%, schodząc do najniższego poziomu od września.

Kurs USD/KRW (luty ‘19 – luty ‘20)

Presja na południowokoreańską walutę w ostatnim czasie uległa zwiększeniu, co można powiązać z informacjami o gwałtownym wzroście zakażeń koronawirusem w Korei Południowej – ich liczba wzrosła dziś o 100, do 204 osób. Informacje te budzą obawy, gdyż jest to pierwszy przypadek tak gwałtownego wzrostu zakażeń poza Chinami (nie licząc japońskiego wycieczkowca Diamond Princess).

Azjatyckim walutom w ostatnim czasie nie sprzyjały też napływające dane. Kilka dni temu okazało się, że japońska gospodarka w końcówce ubiegłego roku doświadczyła spadku PKB o 1,6% w ujęciu kwartalnym. Dziś rano nadeszły informacje o 92-procentowym spadku sprzedaży samochodów w Chinach w pierwszej połowie lutego. Doniesienia o przestojach w chińskich fabrykach i wyraźnie niższej aktywności konsumentów w Państwie Środka również nie pomagają.

W kontekście powyższego, większym zaskoczeniem nie jest również utrzymująca się presja na polską walutę – w ostatnich pięciu dniach złoty w parze z euro stracił 0,8%, zachowując się w podobny sposób, co pozostałe kluczowe waluty regionu.

SPOJRZENIE NA GŁÓWNE WALUTY

EUR

Kurs EUR/PLN w czwartek wzrósł o 0,2%, wahając się w widełkach 4,27-4,29. Z kolei kurs EUR/USD zakończył dzień lekkim spadkiem, jednak dzisiaj odrobił większość wczorajszych strat. Wczoraj wspólnej europejskiej walucie, mimo względnie optymistycznego tonu, nie pomogło podsumowanie z dyskusji z ostatniego spotkania EBC. W tym kontekście warto zwrócić uwagę, że od czasu spotkania, sytuacja globalna w związku z koronawirusem stała się jeszcze trudniejsza, a kluczowe dane ekonomiczne ze strefy euro, które poznaliśmy, ostatnio często zaskakiwały in minus, wskazując na utrzymujące się problemy wspólnego bloku.

Warto jednak dodać, że dość istotny kontrast na tle innych publikacji stanowią dzisiejsze dane PMI dla strefy euro, które okazały się lepsze od oczekiwań. Na plus szczególnie zaskoczyły dane dla przemysłu, które pokazały wzrost z 47,9 pkt w poprzednim miesiącu do 49,1 pkt w lutym. W konsekwencji powyższego oraz lekkiego wzrostu indeksu dla usług, zbiorczy indeks również skierował się na północ, dochodząc do 51,6 pkt, czyli najwyższego poziomu od sierpnia ubiegłego roku. Dane trudno odbierać inaczej niż pozytywnie – sugerują bowiem, że europejskie firmy radzą sobie nieco lepiej nawet pomimo ostatniego wzrostu obaw związanego z koronawirusem.

Indeksy PMI dla strefy euro (2017 – 2020)

GBP

Kurs GBP/PLN w czwartek wzrósł o 0,1%, wahając się w widełkach 5,08-5,12. W parze ze słabszym złotym brytyjska waluta radzi sobie nieźle. W relacji do głównych walut funt jednak najpewniej zakończy tydzień osłabieniem. Ostatnie wieści z Wielkiej Brytanii są jednak pozytywne. Wczoraj na plus zaskoczyły dane o sprzedaży detalicznej w pierwszym miesiącu roku, dziś natomiast w konsekwencji istotnej poprawy w indeksie dla przemysłu, na plus zaskoczył indeks zbiorczy, który znalazł się na względnie dobrym poziomie 53,3 pkt (tym samym co miesiąc wcześniej). Dane sugerują poprawę sytuacji w brytyjskiej gospodarce po słabej końcówce ubiegłego roku.

Indeksy PMI dla Wielkiej Brytanii (2017 – 2019)

USD

Kurs USD/PLN w czwartek wzrósł o 0,4%, wahając się w widełkach 3,95-3,97. Danych PMI dla Stanów Zjednoczonych za luty jeszcze nie poznaliśmy, jednak w kontekście wieści z USA warto wspomnieć o innej publikacji dotyczącej bieżącego miesiąca: odczycie indeksu przemysłowego Fed z Filadelfii. Wskaźnik ten wczoraj mocno zaskoczył, pokazując najwyższy poziom od trzech lat i sugerując, że w przypadku Stanów Zjednoczonych kluczowe indeksy aktywności w przemyśle (z których jeden poznamy dziś) mogą pokazać wzrosty. Dane nie pomogły jednak amerykańskiej walucie, która po publikacji skierowała się w dół.

Indeksy Philly Fed, PMI i ISM dla przemysłu (2017 – 2020)

Autor: Roman Ziruk, Ebury Polska

Z dniem 1 marca 2020 r. wchodzą w życie zmiany w postępowaniu rejestrowym. Od tego dnia wnioski składane przez przedsiębiorców do Krajowego Rejestru Sądowego będą wymagały formy elektronicznej. Nastąpi także pełna informatyzacja postępowań – cała korespondencja z sądem będzie prowadzona elektronicznie. Dzięki temu ma zostać skrócony czas na dokonywanie wpisów. Zmiany mają usprawnić i ułatwić prowadzenie postępowania, jednak dotychczasowe doświadczenia pokazują, że trudno będzie uniknąć także problemów.

Wnioski do KRS tylko drogą elektroniczną

Nowe brzmienie art. 19 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym przewiduje, że wnioski dotyczące podmiotu podlegającego wpisowi do rejestru przedsiębiorców składa się wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Dotyczy to wszystkich wniosków składanych w postępowaniu rejestrowym przez spółki prawa handlowego ujawniane w KRS.

Dalej przepisy przewidują, że wniosek złożony w innej formie niż za pośrednictwem systemu teleinformatycznego pozostanie bez rozpoznania bez wzywania do uzupełnienia braków. Tym samym przepisy wyłączają inną formę dokonywania wpisów w rejestrze, a więc także dokonywania w nim jakichkolwiek zmian.

Akty notarialne pobierane automatycznie

Także wszystkie dokumenty dostarczane do sądu jako podstawa wpisów będą wymagały formy elektronicznej. Większość z nich będzie podpisana na podobnych zasadach jak wnioski, jednak zostały przewidziane ułatwienia dla aktów notarialnych. W związku z utworzeniem w 2018 r. Centralnego Repozytorium Wypisów Aktów Notarialnych od 1 marca 2020 r., składając wniosek do sądu rejestrowego, wystarczające będzie podanie numeru repozytorium. To zapewni pobranie aktu i włączenie go jako części elektronicznie prowadzonej dokumentacji przedsiębiorcy.

Akty rejestrowe online

Te zmiany wymusiły także przyjęcie nowych regulacji w kodeksie postępowania cywilnego. Wraz z wejściem w życie zmian wszelkie czynności sądu, referendarza sądowego i przewodniczącego będą utrwalane wyłącznie w systemie. Żadne dokumenty nie będą wiec drukowane w celu ich archiwizacji, a tym samym akta przestaną być prowadzone w formie papierowej.

Ma to ułatwić dostęp do akt rejestrowych przedsiębiorców. Formalnie są one w pełni jawne, jednak zapoznanie się z dokumentami nieujawnionymi w KRS (np. z treścią aktów notarialnych czy uchwał będących podstawą wpisów) wymaga udania się do właściwego sądu. Prowadzenie całej dokumentacji w formie elektronicznej zapewni dostęp do wszystkich dokumentów online.

Zmiany działają jednak na przyszłość – dokumenty złożone dotychczas w wersji papierowej nie będą digitalizowane. Aby zatem zapoznać się z pełną historią spółek wpisanych do rejestru na gruncie wcześniejszych regulacji, wciąż konieczna będzie wizyta w sądzie.

Informatyzacja pozwoli uniknąć błędów

Składanie wniosków za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ma przyczynić się do ograniczenia wielu popełnianych obecnie błędów. Formularze wypełnione w formie elektronicznej będą od razu weryfikowane w podstawowym zakresie, dzięki czemu nie będzie możliwe np. pominięcie pól obligatoryjnych do wypełnienia.

Błędy nie powinny pojawiać się także przy określaniu osób właściwych do podpisania dokumentów. System, pobierając dane z KRS, będzie wskazywał osoby, które powinny podpisać się pod danym wnioskiem.

Problematyczne podpisy

Nie oznacza to jednak, że podpisy będą prostsze – wręcz przeciwnie. W wielu przypadkach kwestia podpisów może okazać się najbardziej problematyczna. Wskazują na to dotychczasowe doświadczenia związane ze składaniem sprawozdań finansowych w formie elektronicznej.

Wszystkie dokumenty składane do KRS muszą być podpisane przez właściwe osoby kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub profilem zaufanym ePUAP. Dla większości przedsiębiorców zwłaszcza ten drugi system jest obecnie dobrze znany, jednak nie dla wszystkich jest on dostępny. Korzystanie z ePUAP-u jest bowiem możliwe jedynie w przypadku osób posiadających polski numer PESEL, którym nie dysponuje większość cudzoziemców niemieszkających na stałe w Polsce, a wchodzących np. w skład zarządu polskich spółek. Dla nich pozostaje podpis elektroniczny, który jednak nie jest systemem darmowym. Poza tym jego założenie wiąże się z załatwieniem pewnych formalności, co może być kolejną uciążliwością.

Poza tym cały system i znajdujące się w nim formularze będą prowadzone w języku polskim. W praktyce oznacza to, że znaczna część zagranicznych przedstawicieli spółek będzie podpisywała się pod formularzami, których samodzielnie nie będzie w stanie zrozumieć.

W końcu problemem może być fakt angażowania poszczególnych osób np. wchodzących w skład zarządów spółek, którzy będą musieli faktycznie uczestniczyć w procesie składania standardowych dokumentów do sądu, gdyż inaczej nie będzie możliwe ich właściwe podpisanie. To oznacza, że nie wystarczy przedstawienie zarządowi wcześniej ustalonych dokumentów w formie papierowej do podpisu, co pozwala znacznie ograniczyć zaangażowanie czasowe kluczowych osób w organizacji, ale konieczne stanie się ich faktyczne uczestniczenie w tym procesie. To zaś może spotkać się z dużym oporem.

Krok w dobrym kierunku, ale pozostają zastrzeżenia

W wielu przypadkach pomocne może okazać się ustanawianie pełnomocników. Jednak także to wymaga podjęcia dodatkowych czynności. I choć problemy mogą wydawać się mało znaczące, praktyka pokazuje, że tego rodzaju usprawnienia skutecznie utrudniają bieżącą działalność niektórym, zwłaszcza największym podmiotom z zagranicznym kapitałem.

Problemem może okazać się także sam system. Dotychczasowe próby zinformatyzowania postępowań wykazały nieprzygotowanie organów państwa, które udostępniają wadliwe i często trudne w obsłudze systemy. Błędów należy spodziewać się głównie na początku obowiązywania regulacji, ale to może wystarczyć do wprowadzenia sporego zamieszania związanego nawet z najbardziej standardowymi wnioskami do KRS.

Obok szeregu zastrzeżeń trzeba jednak podkreślić, że informatyzacja postępowań to krok w dobrym kierunku. Wszechobecny papier już dawno stał się archaizmem, generującym jedynie dodatkowe koszty przy obsłudze postępowań. Nie oznacza to jednak, że w niektórych okolicznościach lepsze okazuje się wrogiem dobrego.

Autor: radca prawny Robert Nogacki, Kancelaria Prawna Skarbiec specjalizuje się w ochronie majątku, doradztwie strategicznym dla przedsiębiorców oraz zarządzaniu sytuacjami kryzysowymi.