Główną barierą rozwojową dla przedsiębiorstw w Polsce jest brak rąk do pracy. Coraz więcej podmiotów ma z tym problem. Firmy nie są w stanie zatrudnić tylu pracowników, ilu potrzebują. Jedyną ucieczką od tej kwestii jest automatyzacja produkcji i organizacji. Menedżerowie muszą pogodzić się z tym, że skończyła się era możliwości rozwoju firm przez inwestowanie w powiększanie zatrudnienia, bo nie ma kogo obsadzić na stanowiskach. Należy pamiętać, że automatyzacja wcale nie oznacza zwalniania pracowników. Zatrudnieni obecnie mają duże doświadczenie i wiedzę. Wystarczy dokształcić ich w zakresie zautomatyzowanej produkcji, aby mogli nią sterować i nadzorować działanie. Nowe rozwiązania łączą się ze wzrostem wydajności, dokładności i jakości wytwarzanych produktów.
– Prawdą jest, że inwestowanie w automatyzację jest dosyć kosztowne. To wysoki nakład finansowy, który trzeba ponieść jednorazowo – powiedział serwisowi eNewsroom Tomasz Szostek, dyrektor, S&OP Expert w Trio Advisory – Łatwiej dać pracę dodatkowym osobom, którymi można dynamicznie zarządzać i w stosunkowo prosty sposób zmniejszać czy zwiększać zatrudnienie. Zakup systemu czy linii produkcyjnej to duży wydatek, amortyzowany przez wiele lat. W tym przypadku nie ma płynności i dynamiki w finansowaniu. Wśród polskich przedsiębiorców brakuje świadomości, że należy inwestować w systemy automatyzacji produkcji. U wielu z nich można spotkać się problemem poniesienia wysokich kosztów z nią związanych. Sytuacja pod tym względem jest lepsza w przypadku działających w Polsce firm należących do grup międzynarodowych, czyli zagranicznego kapitału. Świadomość menedżerska jest tam na wyższym poziomie i zdecydowanie łatwiej podejmują decyzje o inwestowaniu w automatyzację. Nie oznacza to, że pracownicy stają się wtedy niepotrzebni. Zazwyczaj taka sytuacja nie powoduje spadku zatrudnienia, zwłaszcza w obliczu braku rąk do pracy. Biorąc pod uwagę światowe trendy coraz częściej pojawia się – zarówno w mediach, na konferencjach i w biznesie – idea tzw. Przemysłu 4.0. To pojęcie oznacza właśnie automatyzację procesów i produkcji. Jest ona dostępna dla każdego z przedsiębiorców. Nie jest związana tylko z dużymi fabrykami i wielkim przemysłem. Ideę tę można wprowadzić w każdej, nawet małej, polskiej firmie produkcyjnej. To okazja do wykorzystania dostępnych obecnie technologii za stosunkowo nieduże pieniądze. Nie należy obawiać się i bronić przed wprowadzeniem automatyzacji. To dobre rozwiązanie dla wszystkich. Warto zapoznać się z ofertą i podążać za światowym trendem – wskazał Szostek.
źródło: obliczenia BGŻOptima
Euro jeszcze na początku maja dwukrotnie próbowało pokonać wsparcie na poziomie 4,236 zł. Obie próby okazały się nieudane i od prawie dwóch tygodni wspólna waluta systematycznie drożeje. Efektem tego jest dzisiejszy atak na 4,30 zł, który prawdopodobnie zakończy się trwałym złamaniem tej bariery. Ostatni raz euro kosztowało aż tyle w październiku zeszłego roku, kiedy to udało się tylko na chwilę pokonać tę barierę. Jeśli obecny ruch się nie zatrzyma EUR/PLN, wróci na poziomy ostatnio widziane na przełomie 2016 i 2017 roku. Warto pamiętać, że jeszcze na początku kwietnia euro było o 15 groszy tańsze, więc dynamika ruchu jest wyjątkowo duża. Prędzej czy później zapewne będziemy obserwować jakiś ruch korekcyjny, co nie zmienia faktu, że obecny trend spokojnie może sięgnąć co najmniej 4,35 zł.
Jeszcze większe ruchy obserwujemy ostatnio na dolarze. Tak naprawdę to on jest odpowiedzialny za ostatnie osłabienie złotego. Silny ruch spadkowy na głównej parze walutowej świata, zwyczajowo już przyniósł osłabienie się walut z koszyka EM (emerging markets). Dodatkowo nastrój wokół tego koszyka psują argentyńskie peso oraz turecka lira, które gwałtownie ostatnio tracą na wartości. W takim otoczeniu złotemu trudno się bronić przed spadkami, zwłaszcza że brakuje impulsu choćby z banku centralnego. Spowodowało to, że dolar zdecydowanie przebił poziom 3,60 zł i bez przerwy kieruje się na północ. Na początku maja można było mieć jeszcze nadzieje na zakończenie złej passy złotego zwłaszcza ze względu na wcześniejszy nieudany atak na ten opór. Po nim dolar potaniał do 3,55 zł. Ostatni tydzień jednak już zdecydowanie należał do amerykańskiej waluty, dlatego dzisiaj dolar jest już 12 groszy droższy.
Para GBP/PLN od początku maja znajduje się w kanale wzrostowym, który ma szerokość blisko 10 groszy. W ostatnim czasie zdążyliśmy się już przyzwyczaić do większej zmienności na tym instrumencie. Obie waluty mają swoje problemy i obie są podatne na mocniejsze tąpnięcia. Funtowi cały czas ciąży zamieszania związane z brexitem. Dodatkowo coraz częściej odczyty makroekonomiczne zawodzą, co może wskazywać na to, że rachunek za rozwód będzie większy, niż pierwotnie się spodziewano. Złotemu z kolei nie pomaga sytuacja w Niemczech, gdzie coraz więcej wskazuje na nadchodzące spowolnienie. Nikt chyba już nie ma wątpliwości, że uderzy ono także w naszą gospodarkę i to pomimo rezygnacji z normalizacji polityki pieniężnej przez RPP. Funt ostatnio przebił 4,90 zł, patrząc jednak na to, że obecnie znajdujemy się przy górnym ograniczeniu kanału, to w najbliższym czasie prawdopodobnie możemy się spodziewać osłabienia brytyjskiej waluty.
Frank jeszcze niedawno, bo w połowie kwietnia kosztował zaledwie 3,46 zł. Wiele wskazywało wtedy, że szwajcarska waluta poszuka spokoju na szerokim rynku, co by miało oznaczać stabilizację kursu CHF/PLN w okolicach 3,50 zł. Tak się jednak nie stało, rosnące rentowności amerykańskiego długu, a co za tym idzie, turbulencje dla euro i złotego spowodowały powrót do silnego franka. Ten kosztuje już 3,67 zł, a to jeszcze może nie być koniec ruchu w górę. Już teraz jesteśmy na tegorocznych maksimach, więc silniejsze opory znajdują się wysoko ponad obecnym kursem. Sobotnie porozumienie między Chinami a USA może zwiastować powrót sentymentu dla bardziej ryzykownych aktywów, jednak jest zdecydowanie za wcześnie by wyciągać z tego jakieś optymistyczne wnioski dla złotego.
Dane o płacach, chociaż lepsze niż zakładaliśmy, wpisują się w oczekiwane przez nas utrzymanie wzrostu płac w przedziale 7-8% r/r w 2018. Buforem przed wyraźnie szybszym wzrostem wynagrodzeń są wciąż niewykorzystane zasoby na krajowym rynku pracy (zatrudnienie w rolnictwie, niska aktywność kobiet) oraz napływ pracowników z zagranicy (chociaż oceniamy, że potencjał migracyjny Ukrainy stopniowo się wyczerpuje). Dane nie muszą też być sprzeczne z obrazem rynku pracy nakreślonym przez RPP podczas ostatniej konferencji prasowej.
Co ciekawe sami pracownicy bardzo pozytywnie oceniają swoje umiejętności. Ponad 60% specjalistów, ekspertów i managerów z branży twierdzi, że posiada dobrze lub wysoko rozwinięte kompetencje pożądane wśród kandydatów na rynku InsurTech. Również ponad 60% pracowników zadeklarowało, że w przypadku otrzymania oferty pracy ze spółki InsurTech na stanowisko podobne do obecnie zajmowanego, rozważyłoby jej przyjęcie. – Może to oznaczać, że firma ubezpieczeniowa, która będzie wdrażać innowacje z ogromną łatwością będzie pozyskiwać najlepszych specjalistów z branży – komentuje ekspert HRK S.A.
Gotowość zmiany po stronie klientów stała się już faktem, nie tylko w branży ubezpieczeniowej. Tradycyjne firmy, które w najbliższej przyszłości nie wykorzystają swojej szansy, mogą mieć pewność, że firmy z obszaru InsurTech wyjdą naprzeciw oczekiwaniom klientów, odpowiadając na ich potrzeby w najlepszy możliwy sposób. I choć sam proces technologicznej rewolucji w branży ubezpieczeń dopiero się zaczyna, już dziś można śmiało stwierdzić, że na rynku „wygranymi” będą te spółki, które szybciej podążą za technologicznymi trendami.
Źródło: Monitor Sądowy i Gospodarczy, dane przeanalizowane przez Euler Hermes z grupy Allianz
Źródło: Monitor Sądowy i Gospodarczy, dane przeanalizowane przez Euler Hermes z grupy Allianz
