Ostatnie wieści z Polski są wyjątkowo korzystne. Wzrost gospodarczy przyspieszył i jest bardziej zrównoważony, ale nie idzie z nim w parze silniejsza presja inflacyjna. Pozwala to na dalsze łagodzenie polityki pieniężnej.
Kluczowe punkty:
- PLN mocny mimo obniżki stóp.
- USD traci przez wyceny cięć Fedu.
- FOMC powinien w środę obciąć stopy o kolejne 25 pb.
- Hassett bliżej nominacji na prezesa Fedu.
- GBP zyskuje dzięki uldze po ogłoszeniu budżetu i rewizji PMI.
Rynek spodziewa się obniżki stóp procentowych na posiedzeniu Fedu w tę środę (10.12), a Trump zasugerował, że jego polityczny lojalista, ultragołębi Kevin Hassett, wydaje się mieć największe szanse na objęcie stanowiska prezesa Fedu. Co nie zaskakuje, dolar doświadczył wyprzedaży względem wszystkich pozostałych walut G10 z wyjątkiem franka szwajcarskiego, który zakończył tydzień na samym dole zestawienia, inwestorzy porzucali bowiem bezpieczne przystanie na rzecz aktywów ryzykownych. Największym przegranym wśród istotniejszych walut był real brazylijski – rynki niżej oceniają szanse na przyjazną rynkowi administrację po tym, jak Jair Bolsonaro zdecydował się poprzeć kandydaturę swojego syna na prezydenta.
W tym tygodniu rynki skupią na ostatnim w tym roku posiedzeniu Rezerwy Federalnej. Kolejna redukcja stóp overnight, do 3,75%, jest praktycznie w pełni wyceniania przez rynki i nie spodziewamy się, by Fed je zaskoczył. Znacznie większa jest jednak niepewność dotycząca tonu komunikatów banku. Kluczowy będzie dot plot, przedstawiający poglądy poszczególnych decydentów na ścieżkę stóp procentowych, a „jastrzębie cięcie” może sprawić, że dolar umocni się do górnej granicy przedziału, w którym ostatnio się znajduje. Tydzień dopełnią dane z amerykańskiego rynku pracy (raport JOLTS we wtorek 09.12 i cotygodniowe wnioski o zasiłek dla bezrobotnych w czwartek 11.12) oraz szereg październikowych danych z Wielkiej Brytanii w piątek (12.12).
PLN
Mimo obniżki stóp procentowych złoty radził sobie w ubiegłym tygodniu lepiej od podobnych walut i w parze z euro zbliżył się do poziomu 4,22. Decyzja nie była zaskoczeniem i nie wywołała reakcji waluty. Nieznacznie większa zmienność pojawiła się podczas konferencji prasowej prezesa Adama Glapińskiego, ale również nie zmieniła istotnie losów złotego. Glapiński zasugerował, że RPP może przyjąć postawę wait and see. Uważamy, że decydenci zrobią przerwę, nim powrócą do cięć w lutym lub marcu. Wszystko będzie jednak zależeć od danych.
Jeśli mowa o danych, ostatni tydzień przyniósł kolejne dobre wiadomości ekonomiczne. Aktywność gospodarcza w III kwartale przyspieszyła do 0,9%, przewyższając wstępny odczyt. Wzrost jest również bardziej zrównoważony – inwestycje zaczynają budzić się z letargu i, co zaskakujące, eksport również prze do przodu, netto pozytywnie kontrybuując do wzrostu. Istotne jest dodatkowo, że takiej skali ekspansji nie towarzyszy istotna presja inflacyjna. Sytuacja jest wyjątkowo korzystna.
EUR
Zaskoczenie w górę listopadowym raportem inflacyjnym ze strefy euro wspiera nasz pogląd, że cykl obniżek stóp procentowych Europejskiego Banku Centralnego dobiegł końca i bardziej prawdopodobne jest, że kolejny ich ruch będzie w górę, a nie w dół. Pozytywna rewizja wskaźników PMI za listopad dodatkowo potwierdza te przewidywania, jako że zdejmuje presję z banku centralnego, by w dalszym ciągu zapewniał stymulację monetarną. Zbiorczy PMI jest teraz na całkiem zdrowym poziomie 52,8 pkt, który nie tylko wyraźnie wskazuje na wzrost, ale również jest najwyższy od dwóch i pół roku.
Na ostatnie w tym roku posiedzenie EBC przyjdzie nam poczekać do przyszłego tygodnia. Nie przyniesie ono zmiany polityki monetarnej i spodziewamy się, że prezeska Christine Lagarde zasugeruje rynkom, że bank praktycznie w ogóle nie ma apetytu na dalsze obniżki stóp procentowych. Jako że różnica między stopami po obu stronach Atlantyku dalej się zmniejsza, spodziewamy się, że w 2026 r. euro będzie w dalszym ciągu dobrze wspierane.
USD
Odczyty z amerykańskiego rynku pracy nadal wysyłają mieszane sygnały. Oficjalne dane są stosunkowo pozytywne, choć trzeba podkreślić, że zamknięcie rządu okroiło i opóźniło odczyty. Zgodnie z danymi opublikowanymi w zeszłym tygodniu cotygodniowe wstępne deklaracje bezrobotnych spadły do nowych pocovidowych minimów. Dane prywatne rysują jednak bardziej ponury obraz. W każdym razie nie widać oznak recesji, a inwestycje w AI w dalszym ciągu wspierają amerykańską gospodarkę.
Uważamy, że rynek może przesadzać z wycenami obniżek stóp procentowych Fedu w 2026 r., a dot plot FOMC i komunikaty z tego tygodnia mogą zacząć to sugerować. Rotacja głosujących członków Komitetu sprawi, że pojawi się w nim czworo prezesów regionalnych oddziałów banku, wśród których spodziewamy się trójki raczej jastrzębich. Wyraźnie polityczny lojalista, taki jak Hassett, będzie miał trudności z uzyskaniem konsensusu i spodziewamy się, że dyskusje na posiedzeniach Fedu w kolejnych miesiącach będą się stawać coraz bardziej zażarte i iść w parze z brakiem jednomyślności w głosowaniach dotyczących stóp procentowych.
GBP
Funt w dalszym ciągu zyskuje dzięki uldze po ogłoszeniu brytyjskiego budżetu i niewielkiej pozytywnej rewizji wskaźników PMI w ubiegłym tygodniu, która sugeruje, że gospodarka nie zwalnia do takiego stopnia, jakiego obawiali się uczestnicy rynku. Bez wątpienia pomogło to funtowi zakończyć tydzień wyżej niż pozostałe waluty europejskie i dolar.
Rynkowe oczekiwania dotyczące stóp procentowych Banku Anglii (co najwyżej jeszcze dwie obniżki i ostateczna stopa na poziomie ok 3,5%) wydają nam się mniej więcej trafne. Jako że brytyjska gospodarka wykazuje oznaki spowolnienia, rynek pracy pozostaje delikatny, a inflacja w końcu spada z wysokich poziomów, uważamy, że kolejne cięcie na posiedzeniu w przyszłym tygodniu jest niemal pewne. Kluczowe będą jednak rozkład głosów w Komitecie i komunikaty banku dotyczące dalszego rozluźniania polityki monetarnej. Połączenie stosunkowo wysokich stóp procentowych, skromnego wzrostu gospodarczego i gołębiej Rezerwy Federalnej powinno wspierać funta w kolejnych miesiącach.
