Ceny gazu naturalnego w Europie wynoszą w tym roku +530 proc., a w USA +130 proc., tworząc boom energetyczny wraz z ropą naftową (+60 proc.), a szeroki indeks towarów Bloomberg kształtuje się na poziomie +33%. Towary znajdują się w rzadkim momencie silnego popytu, ponieważ gospodarki ponownie otwierają się i mają ograniczoną podaż po dekadzie gorszych wyników cenowych i niedoinwestowania. Transformacja węglowa zakłóca podejście „rozwiązaniem wysokich cen są wysokie ceny”. Odwierty w USA są o 75 proc. niższe niż w przypadku wydobycia ropy 80 dolarów za baryłkę.
EUROPEJSKI BÓL
Ceny gazu w Europie wzrosły w wyniku połączenia niekorzystnych warunków pogodowych, zakłóceniami dostaw na Morzu Północnym i z Rosji oraz konkurencyjnym popytem na gaz ziemny w Azji. Sytuację odczuwa teraz przemysł, ale za chwilę odczują ją konsumenci z gazem w 40 proc. z produkcji energii elektrycznej w Wielkiej Brytanii i 25 proc. w Europie. Sytuacja może się pogorszyć w zależności od warunków atmosferycznych zimą. Ulgę możemy dostrzec dopiero w przyszłym roku, ponieważ sezonowy popyt spada i podejmowane są inwestycje w podaż. Kontrakty terminowe sugerują znacznie niższe ceny.
OSTATNI SKOK
Ten skok cen energii dołącza do długiej listy problemów rynkowych, które uważamy za przesadne, a energia nie jest tu wyjątkiem. W latach 2010-2014, kiedy cena ropy przekraczała 80 dolarów za baryłkę, inflacja w USA wyniosła 2,1 proc., rentowność obligacji była stabilna, a akcje dodatnie. Rynki uległy de-komodyzacji. Produkcja stanowi tylko 12 proc. gospodarki USA, energia bezpośrednia 3 proc. koszyka inflacyjnego, a akcje energetyczne 3,5 proc. całości. Zwycięzcami są samowystarczalne energetycznie Stany Zjednoczone, Arabia Saudyjska, Rosja, Kanada; eksporterzy gazu jak Shell (RDS.L), Cheniere (LNG), Gazprom (OGZDL.L); i inteligentne portfolio OilWorldWide.
Ben Laidler, stratega ds. rynków globalnych w eToro
