Lekka zmiana kursu Donalda Trumpa, która nastąpiła w środowy wieczór, pokazuje, że prezydent USA nie jest jednak obojętny na spadki na rynkach finansowych. Takie można było odnieść wrażenie tydzień wcześniej, kiedy w Dniu Wyzwolenia został ogłoszony bardzo szeroki plan taryfowy, który dotknął niemal wszystkie kraje na świecie.
Aktualnie żyjemy w świecie, gdzie obowiązuje nowa jednolita stawka celna 10 proc. (z wyłączeniem Chin gdzie obecnie mamy poziom sięgający łącznie 145 proc.) na okres 90 dni, zamiast krajowych wyższych opłat (np. 20 proc. dla Unii Europejskiej). Jednocześnie obowiązują cła sektorowe w wysokości 25 proc. m.in na samochody, częście stal oraz aluminium.
Podczas kilku dni mocnej przeceny można było przypuszczać, że Trump jest w stanie poświęcić rynki akcji, tylko po to, żeby zmniejszyć deficyt handlowy i uzyskać finansowanie cięcia podatków. Teraz jednak widać, że prezydent USA nie ignoruje ryzyka recesji oraz silnych spadków giełdowych. Być może jednak to był od początku blef, a ogłoszenia 2 kwietnia miały być jedynie pewnego rodzaju “straszakiem” dla innych państw. Trump chce negocjować, a każde zawarte porozumienie na warunkach USA będzie prawdopodobnie komunikowane jako wielkie zwycięstwo nowej administracji.
Pytanie jest teraz zasadnicze: czy to jednodniowe odreagowanie na Wall Street jest początkiem nowej fali wzrostowej, czy jednak na giełdzie nastąpiła fundamentalna zmiana, która wprowadza odwrotny kurs przynajmniej w średnim okresie (1 roku).
Gospodarka amerykańska pozostaje dynamiczna. Dostępne dotychczas prognozy wskazywały, że potencjał wzrostu na rok 2025 wynosi ok 2 proc. lub lekko ponad. Z pewnością wiele ośrodków analitycznych teraz dokona rewizji w dół, głównie ze względu na wzrost niepewności i jej negatywny wpływ na inwestycje przedsiębiorstw. Trumpowi powinno zależeć, żeby mimo wszystko jego kraj uniknął recesji.
Z kolei Fed musi zachować równowagę. Jego aktualna polityka nadal działa w kierunku dezinflacji. Rynek kilka dni temu wyceniał nawet 4 obniżki stóp w tym roku, potem nastąpiła lekk korekta i obecnie kontrakty Fed Funds Futures wyceniają niecałe 90 pb redukcji do grudnia. Jak na razie jednak brak recesji oraz wysokie oczekiwania inflacyjne konsumentów w USA (wzmocnione przez taryfy) ograniczają przestrzeń do agresywnego luzowania.
W przypadku strefy euro zrealizował się scenariusz, że taryfy zostaną częściowo zniesione w wyniku renegocjacji. Firmy ze Starego kontynentu będą zyskiwać na konkurencyjności cenowej przez odpływ chińskich rywali z rynku amerykańskiego. Na ten moment wzrost PKB dla całej Unii powinien plasować się poniżej 1 proc. gdzieś w granicach 0,6-0,7 proc. Można oczekiwać, że na rynek europejski zostanie skierowana duża podaż tanich produktów z Chin, co będzie wpływać dezinflacyjnie w długim terminie. EBC powinien utrzymać “gołębi ton” i ściąć stopy do wakacji do poziomu 2 proc. Spadek rentowności niemieckich obligacji (głównie 2 letnich), silne euro oraz postępująca dezinflacja powinny być głównymi argumentami za luźną polityką monetarną.
Kurs EURUSD może wciąż podążać “na północ”. Dolar traci na nieprzewidywalnej polityce Trumpa a administracja Białego Domu może dążyć do dalszego osłabienia USD bo to będzie poprawiać saldo handlowe kraju. Presja na Fed powinna się utrzymywać w najbliższym czasie, a z miesiąca na miesiąc będziemy bliżej terminu wygaśnięcia kadencji Powella a jego następca lub następczyni może przyjąć odmienną postawę, która także będzie wywierać presję na amerykańską walutę.
Łukasz Zembik, OANDA TMS Brokers
