- Złoto utrzymuje się na względnie stabilnym poziomie pomimo oczekiwań na dalsze podwyżki stóp procentowych przez Fed. Inwestorzy coraz większą uwagę zwracają na możliwość spadku inflacji w następstwie niedawnego gwałtownego obniżenia cen energii.
- Rynki wyceniają obecnie trzy podwyżki stóp procentowych przez Fed do czerwca 2027 roku. Jeśli ceny ropy nadal będą utrzymywać się na niskim poziomie, oczekiwania te mogą ulec zmianie, co sprzyjałoby notowaniom złota.
- Sygnały analizy technicznej nadal wskazują na ryzyko spadków. Fundusze CTA utrzymują nastawienie sprzyjające sprzedaży, a najbliższy istotny poziom wsparcia znajduje się w okolicach 4 000 USD. Poziomy oporu wyznaczają okolice 4 155 USD
i 4 225 USD. - Banki centralne i inwestorzy korzystający z funduszy ETF nadal zwiększają swoje zasoby złota. Dywersyfikacja rezerw, obawy o stabilność finansów publicznych oraz niepewność geopolityczna podtrzymują długoterminowe zainteresowanie kruszcem.
Złoto odrabia straty pomimo wyższego od oczekiwań odczytu inflacji w Stanach Zjednoczonych, po którym rynki zaczęły w pełni uwzględniać w wycenach trzy podwyżki stóp procentowych przez Rezerwę Federalną do czerwca przyszłego roku. Odbicie sugeruje jednak, że inwestorzy mogą już kwestionować tak zdecydowanie jastrzębie prognozy dotyczące polityki pieniężnej. Coraz większą uwagę zwracają na możliwość spadku inflacji w nadchodzących miesiącach, jeśli ostatnie gwałtowne obniżki cen energii okażą się trwałe. Taki rozwój sytuacji mógłby osłabić oczekiwania dotyczące dalszych podwyżek stóp procentowych, a jednocześnie ograniczyć presję na wzrost rentowności amerykańskich obligacji skarbowych i umocnienie dolara.
Jak wskazuje Ole Hansen, dyrektor ds. strategii rynku surowców w Saxo Banku, o kierunku notowań złota decyduje obecnie ścieranie się dwóch przeciwstawnych sił. Z jednej strony inwestorzy krótkoterminowi reagują na niekorzystne sygnały analizy technicznej, z drugiej – inwestorzy długoterminowi nadal postrzegają złoto jako istotny element dywersyfikacji portfela oraz zabezpieczenie przed niepewnością gospodarczą, fiskalną i geopolityczną. Dane dotyczące zakupów banków centralnych oraz napływu kapitału do funduszy ETF wskazują, że długoterminowe zainteresowanie złotem pozostaje silne, pomimo niekorzystnych warunków w krótszej perspektywie.
Wtorkowy spadek cen złota o niemal 3%, w kierunku 4 000 USD za uncję, nastąpił po publikacji październikowych danych o inflacji CPI w USA. Inflacja ogółem wzrosła o 0,4%, a inflacja bazowa o 0,3% – oba odczyty przekroczyły prognozy. Niedługo wcześniej członek Rady Gubernatorów Fed Christopher Waller opowiedział się za grudniową podwyżką stóp procentowych o 25 punktów bazowych, nie wykluczając jednocześnie większego ruchu, wynoszącego 50 punktów bazowych.
Rentowności amerykańskich obligacji skarbowych gwałtownie wzrosły, ponieważ inwestorzy zaczęli w większym stopniu uwzględniać w wycenach możliwość dalszego zacieśniania polityki pieniężnej. Wyprzedaż obligacji dodatkowo nasiliło zamykanie niedawno otwartych pozycji zakładających wzrost ich cen, do czego przyczyniła się korekta na rynku akcji. Rentowność dwuletnich obligacji skarbowych USA, szczególnie wrażliwa na oczekiwania dotyczące polityki Fed, wzrosła we wtorek do 4,76%, po tym jak w ubiegłym tygodniu, podczas wyprzedaży akcji, spadła do najniższego poziomu od dwóch miesięcy, wynoszącego 4,44%. Ruch ten nastąpił przed obchodzonym w środę Dniem Weteranów, kiedy to amerykański rynek obligacji skarbowych był zamknięty.
Krótkoterminowe perspektywy techniczne nadal wskazują na ryzyko spadków
Pomimo odbicia sygnały analizy technicznej nadal wskazują na ryzyko spadków cen złota. Po masowym zamykaniu krótkich pozycji, które nastąpiło po wyborach środka kadencji w USA, fundusze CTA (Commodity Trading Advisors) oraz inni inwestorzy stosujący strategie oparte na dynamice zmian cen ponownie otrzymują sygnały sprzedaży. Krótko-, średnio- i długoterminowe średnie kroczące wskazują na trend spadkowy, a brak sygnałów jego odwrócenia sugeruje, że inwestorzy stosujący strategie automatyczne mogą nadal wykorzystywać przejściowe odbicia do sprzedaży złota. Sytuacja ta może utrzymywać się do momentu zdecydowanego przełamania kluczowych poziomów oporu.
Po nieudanej próbie trwałego przekroczenia poziomu 4 155 USD cena złota cofnęła się w kierunku 4 000 USD, który pozostaje pierwszym istotnym poziomem wsparcia. Trwały spadek poniżej tej psychologicznej bariery mógłby zwiększyć ryzyko dalszej przeceny w kierunku minimum z końca października, znajdującego się poniżej 3 900 USD. Najbliższe poziomy oporu wyznaczają ostatnie lokalne maksima w okolicach 4 150 USD i 4 225 USD. Ponieważ 200-dniowa średnia krocząca również znajduje się znacznie powyżej bieżących notowań, trwalsze odbicie wymagałoby wyraźnej poprawy dynamiki cen.
Fundusze hedgingowe, CTA i inni profesjonalni zarządzający kapitałem od kilku tygodni są sprzedającymi netto na rynku metali szlachetnych. Tendencja ta była szczególnie widoczna w tygodniu zakończonym 3 listopada, kiedy pozycja długa netto na srebrze zmniejszyła się do zaledwie 2,7 tys. kontraktów, czyli najniższego poziomu od lutego 2024 roku. W przypadku złota pozycja długa netto spadła do 104 tys. kontraktów, osiągając pięciomiesięczne minimum. Z kolei na rynku platyny po raz pierwszy od maja 2025 roku pojawiła się przewaga krótkich pozycji nad długimi, podobnie jak wcześniej w przypadku palladu.
Największym wyzwaniem pozostaje rosnący wpływ inwestorów kierujących się krótkoterminowymi zmianami cen na bieżące notowania, podczas gdy znaczna część popytu pochodzi od podmiotów inwestujących w perspektywie wieloletniej.
Banki centralne i fundusze ETF podtrzymują długoterminowy popyt
Najnowsze dane Światowej Rady Złota (World Gold Council, WGC) potwierdzają utrzymujący się silny popyt na kruszec. W trzecim kwartale banki centralne kupiły szacunkowo 321 ton złota, o 42% więcej niż rok wcześniej. Łączne zakupy w pierwszych dziewięciu miesiącach roku osiągnęły tym samym 675 ton.
Jednym z najważniejszych nabywców pozostają Chiny. Ludowy Bank Chin (PBOC) zwiększył swoje rezerwy o 63 tony w trzecim kwartale i kolejne 25,8 tony w październiku, przedłużając serię nieprzerwanych zakupów do 24 miesięcy.
Gromadzenie złota przez banki centralne nadal wynika z długoterminowych priorytetów, takich jak dywersyfikacja rezerw walutowych, ograniczanie zależności od dolara oraz ochrona przed ryzykiem geopolitycznym i sankcyjnym. Najnowsze badanie WGC pokazuje, że 89% banków centralnych spodziewa się wzrostu globalnych oficjalnych rezerw złota w ciągu najbliższego roku, a 45% planuje zwiększyć własne zasoby.
Silne zainteresowanie złotem utrzymuje się również wśród inwestorów korzystających z funduszy ETF. W trzecim kwartale do funduszy ETF zabezpieczonych fizycznym złotem napłynął kapitał odpowiadający 211 tonom kruszcu, o rekordowej wartości 31 mld USD. W październiku, pomimo spadających cen, napływy wyniosły kolejne 19 ton, czyli 2,7 mld USD. W rezultacie globalne zasoby złota utrzymywane przez fundusze ETF osiągnęły rekordowy poziom 4 275 ton. Potwierdza to utrzymujące się zainteresowanie inwestorów instytucjonalnych dywersyfikacją portfeli oraz ochroną przed niepewnością dotyczącą finansów publicznych i stabilności systemu finansowego.
Popyt nie rośnie jednak we wszystkich segmentach rynku. W trzecim kwartale globalne zakupy sztabek i monet spadły o 19% rok do roku, a popyt na złoto ze strony branży jubilerskiej zmniejszył się o 17%. Pokazuje to, że wysokie ceny ograniczają zainteresowanie nabywców bardziej wrażliwych na koszty zakupu kruszcu.
Dlaczego długoterminowe perspektywy złota pozostają korzystne?
Kilka czynników o charakterze strukturalnym nadal przemawia za pozytywnymi długoterminowymi perspektywami złota. Utrzymujące się deficyty budżetowe i rosnące zadłużenie państw nasilają obawy o stabilność finansów publicznych. Jednocześnie postępujące podziały geopolityczne oraz ryzyko wykorzystywania aktywów finansowych jako narzędzia nacisku politycznego skłaniają instytucje zarządzające rezerwami do ich większej dywersyfikacji.
Dla inwestorów instytucjonalnych złoto stanowi aktywo nieobarczone ryzykiem emitenta ani kontrahenta. Może zatem pełnić funkcję dywersyfikacyjną, szczególnie w otoczeniu, w którym gwałtowne zmiany inflacji osłabiają tradycyjną zależność między akcjami a obligacjami skarbowymi, ograniczając zdolność tych ostatnich do stabilizowania portfela podczas spadków na giełdach.
Czynniki te nie gwarantują wzrostu cen złota, ale pomagają wyjaśnić, dlaczego inwestorzy długoterminowi nadal zwiększają swoje zasoby kruszcu pomimo pogorszenia krótkoterminowych warunków rynkowych i niekorzystnych sygnałów analizy technicznej.
Co mogłoby zmienić krótkoterminowe perspektywy?
Największym wyzwaniem dla złota pozostaje obecnie polityka Rezerwy Federalnej. Utrzymująca się inflacja i kolejne podwyżki stóp procentowych mogłyby podtrzymywać wysokie rentowności amerykańskich obligacji skarbowych oraz siłę dolara. Jednocześnie dalsza sprzedaż ze strony funduszy CTA lub osłabienie napływu kapitału do funduszy ETF mogłyby nasilić spadki cen kruszcu.
Jednak niedawne gwałtowne obniżki cen ropy mogą podważyć ten scenariusz, jeśli okażą się trwałe. Niższe ceny surowca mogłyby ograniczyć presję inflacyjną i skłonić inwestorów do zrewidowania oczekiwań dotyczących trzech podwyżek stóp procentowych do czerwca przyszłego roku.
Istotną rolę odgrywa również kalendarz publikacji danych. Listopadowy odczyt inflacji CPI zostanie opublikowany dopiero 10 grudnia, czyli dzień po kolejnej decyzji Fed w sprawie stóp procentowych. Oznacza to, że sygnały świadczące o słabnącej inflacji mogą pojawić się zbyt późno, aby zapobiec grudniowej podwyżce. Mogłyby jednak skłonić inwestorów do ograniczenia oczekiwań dotyczących dalszego zacieśniania polityki pieniężnej na początku 2027 roku.
Ewentualne porozumienie pokojowe na Bliskim Wschodzie również miałoby niejednoznaczne konsekwencje dla złota. Niższe ceny energii mogłyby ograniczyć inflację i oczekiwania dotyczące podwyżek stóp procentowych, ale jednoczesne złagodzenie napięć geopolitycznych mogłoby zmniejszyć popyt na złoto jako bezpieczną przystań, a tym samym osłabić część premii za bezpieczeństwo uwzględnianej w jego cenie.
W ocenie Saxo Banku złoto znajduje się obecnie między niekorzystnymi krótkoterminowymi sygnałami technicznymi a bardziej optymistycznymi perspektywami długoterminowymi. Dopóki rentowności obligacji pozostają wysokie, a wskaźniki dynamiki cen wskazują na dalsze spadki, nie można wykluczyć kolejnych fal wyprzedaży. Jednocześnie utrzymujące się zakupy banków centralnych, stabilny popyt ze strony funduszy ETF oraz niepewność fiskalna i geopolityczna sugerują, że niższe ceny mogą coraz częściej przyciągać inwestorów długoterminowych.
Kluczowe pytanie brzmi, czy inwestorzy ci będą w stanie zrównoważyć sprzedaż ze strony funduszy stosujących strategie automatyczne, zanim zmiana oczekiwań dotyczących stóp procentowych stworzy warunki do trwalszego odbicia na rynku złota.
