Powszechnie oczekiwana obniżka stóp procentowych Rezerwy Federalnej zaowocowała wyprzedażą amerykańskich obligacji i aprecjacją dolara. Można odnieść wrażenie, że rynki spodziewały się jeszcze bardziej gołębiego wyniku posiedzenia i nie usatysfakcjonowało ich, że tylko jeden z członków Komitetu opowiedział się za cięciem o 50 pb.
Kluczowe punkty:
- PLN pozostaje stabilny mimo mieszanych wieści lokalnych.
- Fed dokonał pierwszej w tym roku obniżki stóp procentowych.
- USD i akcje umocniły się po cięciu.
- W Europie uwaga skupi się w tym tygodniu na wskaźnikach PMI.
- BoE utrzymał stopy procentowe, inflacja jest uporczywa.
Ceny akcji ponownie wzrosły, podobnie jak dolar – wydaje się, że pozostanie on na razie ściśle w przedziale, w którym znajduje się od pierwszych dni lata.
W tym tygodniu poznamy wyjątkowo mało danych. Uwaga skupi się na wtorkowych (23.09) wstępnych odczytach PMI za wrzesień, które są wyprzedzającymi wskaźnikami wzrostu w rozwiniętych gospodarkach, szczególnie europejskich. Poza tym będziemy uważnie obserwować amerykański rynek obligacji skarbowych, na którym rentowności średnio- i długoterminowych obligacji zdają się ignorować cięcie Fedu i pozostają na razie uporczywie wysokie.
PLN
Patrząc na ostatnie wiadomości, można by pomyśleć, że nad złotym zaczynają gromadzić się czarne chmury. Kolejna agencja ratingowa, tym razem Moody’s, obniżyła perspektywę ratingu Polski do „negatywnej”. Nie jest to zaskoczenie, ale stanowi potwierdzenie, że napięcia fiskalne zwracają uwagę.
Jednocześnie dynamika płac wyhamowała jeszcze silniej, co może zachęcić NBP do dalszych obniżek stóp procentowych. Kluczowe twarde dane są z kolei mieszane. Kurs EUR/PLN jest jednak tylko nieznacznie wyższy niż na początku ubiegłego tygodnia i wciąż bardzo bliski poziomu 4,25, który pozostaje naszą prognozą. W nadchodzących dniach uwaga skupi się głównie na zagranicy, krajowy kalendarz jest bowiem raczej pusty.
EUR
Po tym jak Europejski Bank Centralny obniżył stopy procentowe do 2%, co wydaje się minimum tego cyklu, wiadomości ze strefy euro przestały mieć tak silny wpływ na rynek walutowy.
Wzrost gospodarczy jest niewielki i ledwo wystarcza, by strefa euro nie wkroczyła w recesję – wspierają go wciąż silne zatrudnienie i wydatki na usługi. Wskaźniki PMI (wtorek 22.09) pokażą nam najświeższy obraz wspólnego bloku.
USD
Rynki różnorako zareagowały w ubiegłym tygodniu na powszechnie oczekiwaną obniżkę stóp procentowych Fedu o 25 pb. Akcje odnotowały ją jako wydarzenia pozytywne, jak zresztą niemal wszystkie informacje w ostatnim czasie, i sięgnęły nowych maksimów.
Rynek obligacji zdaje się jednak odzwierciedlać rozczarowanie tym, że spośród decydentów tylko Miran, nowopowołany przez prezydenta Donalda Trumpa zagłosował za cięciem o 50 pb. Jednocześnie w dot plocie wyraźne widoczne było rozproszenie, które sugeruje głęboki podział w kwestii tego, czy Fed powinien skupić się na przekraczającej cel inflacji, czy ochładzającym się rynku pracy. W tym tygodniu najistotniejszy dla dolara będzie sierpniowy raport dotyczący inflacji PCE (czwartek 25.09).
GBP
Bank Anglii utrzymuje postawę wait-and-see. Odczytom zarówno głównej, jak i bazowej miary inflacji bliżej było do 4% niż do 3%, co jest zgodne ze stagflacyjnym kontekstem, który sprawia, że bankowi centralnemu trudno uzasadnić dalsze cięcia. Raport z brytyjskiego rynku pracy dostarczył w ubiegłym tygodniu sprzeczne informacje.
Choć dane ankietowe sugerują silny wzrost zatrudnienia, to podatkowe dane etatowych pracowników pokazały kolejny niewielki spadek w ujęciu miesięcznym. Takich niespójności nie było w danych dotyczących budżetu rządowego w sierpniu, zgodnie z którymi wydatki i deficyt w dalszym ciągu wyprzedzają wszelkie prognozy. Uważamy, że ryzyka spadkowe dla funta są zrównoważone przez wsparcie wysokich stóp procentowych i niską wycenę według większości miar.
Autorzy: Enrique Díaz-Alvarez, Matthew Ryan, Roman Ziruk i Michał Jóźwiak – analitycy Ebury
