Indie chcą przełamać dominację Chin na rynku magnesów

Indie inwestują w strategiczny przemysł magnesów trwałych

Indie zamierzają przeznaczyć 72,8 mld rupii na rozwój krajowych zdolności produkcyjnych w zakresie magnesów trwałych wykorzystujących metale ziem rzadkich. Program przedstawiony w ramach budżetu na lata 2026–2027 ma pomóc w ograniczaniu zależności przemysłu od importowanych materiałów i technologii.

Zapowiedziano również utworzenie specjalnych korytarzy przemysłowych w stanach Odisha, Kerala, Andhra Pradesh i Tamil Nadu. Inwestycje mają obejmować wydobycie, przetwarzanie, działalność badawczą oraz produkcję magnesów.

Według OECD Indie dysponują około 7–8 proc. światowych rezerw metali ziem rzadkich. Nie przekłada się to jednak na porównywalny udział w światowym przetwórstwie.

Chiny odpowiadają za około 92 proc. produkcji rafinowanych metali ziem rzadkich wykorzystywanych do wytwarzania magnesów. Ich przewaga wynika z rozwiniętych technologii chemicznych, dużej skali produkcji i istniejących relacji z odbiorcami przemysłowymi.

Cztery stany mają rozwijać wydobycie i produkcję

Wybór stanów Odisha, Kerala, Andhra Pradesh i Tamil Nadu wiąże się z występowaniem złóż minerałów zawierających metale ziem rzadkich oraz możliwościami tworzenia powiązanych ośrodków przemysłowych.

Istotnym surowcem jest monacyt, zawierający pierwiastki wykorzystywane między innymi do produkcji magnesów. W Indiach występuje on w osadach mineralnych, w tym w piaskach przybrzeżnych.

OECD przytacza szacunki indyjskich władz wskazujące na około 12,7 mln ton zasobów monacytu. Wykorzystanie tych zasobów podlega jednak szczególnym uwarunkowaniom regulacyjnym.

Monacyt może zawierać tor, pierwiastek promieniotwórczy mający znaczenie dla indyjskiego programu energetyki jądrowej. Z tego względu działalność wydobywcza jest objęta ograniczeniami związanymi z prawem atomowym.

Według raportu wydobycie monacytu pozostaje zarezerwowane dla sektora publicznego, a działalność w tym obszarze prowadzi Indian Rare Earths Limited.

Rządowy program rozwoju magnesów wymaga zatem koordynacji między sektorem wydobywczym, administracją odpowiedzialną za surowce strategiczne i przedsiębiorstwami przemysłowymi.

Magnesy są potrzebne motoryzacji, energetyce i elektronice

Magnesy neodymowo-żelazowo-borowe należą do materiałów o dużej sile magnetycznej. Mogą być stosowane w urządzeniach, w których znaczenie mają ograniczona masa i wysoka sprawność.

Znajdują zastosowanie w części silników elektrycznych wykorzystywanych w samochodach, robotach przemysłowych i urządzeniach automatyki. Są również stosowane w niektórych generatorach turbin wiatrowych.

Nie każda konstrukcja silnika lub generatora wykorzystuje metale ziem rzadkich. Producenci mogą stosować rozwiązania alternatywne, zależnie od parametrów technicznych i kosztów.

Znaczenie gospodarcze rynku magnesów wynika jednak z jego powiązania z produkcją urządzeń przemysłowych, pojazdów i technologii energetycznych.

Dla Indii stworzenie własnego przemysłu magnesów może zwiększyć lokalną wartość dodaną w produkcji komponentów. Umożliwiłoby również ograniczenie części ryzyk związanych z zakupem materiałów od zagranicznych dostawców.

Najtrudniejszym etapem pozostaje rafinacja

Metale ziem rzadkich są często wydobywane jako składniki minerałów wymagających dalszej obróbki. Aby uzyskać materiały wykorzystywane w magnesach, konieczne jest oddzielenie poszczególnych pierwiastków i oczyszczenie ich do odpowiednich parametrów.

Separacja wymaga skomplikowanych procesów chemicznych oraz instalacji zdolnych do prowadzenia produkcji na skalę przemysłową. Następnym etapem jest wytwarzanie metali i stopów, a następnie samych magnesów.

Konkurencja z chińskimi producentami będzie wymagała osiągnięcia porównywalnej jakości i powtarzalności produkcji. Znaczenie ma również koszt energii, dostęp do wykwalifikowanych pracowników i możliwość zapewnienia odpowiednich ilości surowca.

OECD wskazuje, że okres przygotowania nowych projektów dotyczących metali ziem rzadkich wynosi zazwyczaj około ośmiu lat. Budowa pełnego łańcucha dostaw jest więc przedsięwzięciem długoterminowym.

Indie dysponują około 7–8 proc. światowych rezerw metali ziem rzadkich

Uzależnienie od importu dotyczy wielu innych surowców

Rozwój indyjskiego przemysłu magnesów jest częścią szerszej polityki dotyczącej surowców krytycznych.

Według danych indyjskiego Ministerstwa Górnictwa za 2020 r., przytoczonych przez OECD, kraj był w pełni zależny od importu netto między innymi litu, kobaltu, niklu, niobu i germanu.

W przypadku grafitu naturalnego zależność importowa wynosiła 60 proc., a w przypadku manganu 50 proc.

Wskaźniki odnoszą się do 2020 r. i nie przedstawiają aktualnego stanu w 2026 r. Pokazują jednak, dlaczego indyjski rząd traktuje dostęp do minerałów krytycznych jako element polityki przemysłowej.

Tabela: uzależnienie importowe Indii w 2020 r.

Ulgi podatkowe i zniesienie ceł mają przyciągnąć inwestorów

Program rozwoju magnesów został uzupełniony instrumentami mającymi ułatwić realizację projektów przemysłowych.

Według OECD Indie zniosły cła na maszyny wykorzystywane do przetwarzania metali ziem rzadkich. Rozszerzono również preferencje podatkowe związane z poszukiwaniem dziewięciu kolejnych rodzajów minerałów krytycznych.

Takie działania mają ograniczać koszty uruchamiania nowych instalacji oraz zwiększać zainteresowanie inwestorów i producentów technologii.

Równolegle Indie rozwijają National Critical Minerals Mission, obejmującą poszukiwanie złóż, wydobycie, przetwarzanie, recykling i współpracę międzynarodową.

Działania zagraniczne dotyczą również pozyskiwania dostępu do surowców. Konsorcjum KABIL, tworzone przez indyjskie przedsiębiorstwa państwowe, rozwija projekty związane z poszukiwaniem strategicznych minerałów poza granicami kraju.

W 2024 r. KABIL uzyskało dostęp do pięciu obszarów związanych z litem w Argentynie, rozszerzając zaangażowanie Indii w zagraniczne projekty surowcowe.

Konkurencja będzie dotyczyć jakości i kosztów produkcji

Rozwój krajowego przemysłu magnesów wymaga stworzenia pełnego łańcucha produkcyjnego. Obejmuje on dostawy minerałów, rafinację, produkcję metali i stopów oraz wytwarzanie gotowych komponentów.

Chińscy producenci korzystają z dużej skali działalności i długoletnich relacji z odbiorcami. Nowe zakłady w Indiach będą musiały zdobywać klientów, spełniać ich wymagania techniczne i oferować konkurencyjne ceny.

W przypadku magnesów przeznaczonych do motoryzacji znaczenie ma odporność na temperaturę, trwałość i przewidywalność parametrów w całym okresie pracy urządzenia. Producenci samochodów wymagają więc wieloetapowej kwalifikacji dostawców.

Zapowiedziane 72,8 mld rupii ma wesprzeć zwiększanie zdolności produkcyjnych, lecz nie określa samo w sobie wielkości przyszłej produkcji ani tempa zdobywania udziałów rynkowych. O efektach programu zdecydują uruchomione zakłady, dostępność rafinowanych metali i kontrakty z odbiorcami przemysłowymi.

Źródło danych: OECD, „Critical Minerals in Southeast Asia and India”, 2026